II GSK 1018/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia NSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu w dniu 14 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Spółki A (Ukraina) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 lutego 2021 r., sygn. akt III SA/Lu 1131/20 w sprawie ze skargi Spółki A (Ukraina) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego bez zezwolenia oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wyrokiem z 25 lutego 2021 r. (sygn. akt III SA/Lu 1131/20) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie (dalej zwany "WSA"), działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej zwanej "ppsa"), oddalił skargę Spółki A z siedzibą w H. na Ukrainie (dalej zwanej "Skarżącą") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie (dalej zwanego "Dyrektorem IAS") z [...] września 2020 r. (nr [...]) w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego bez zezwolenia. WSA orzekał w następującym stanie sprawy. W dniu [...] października 2019 r. na terenie przejścia granicznego w Dorohusku poddano kontroli zespół pojazdów ciężarowych, którym w imieniu i na rzecz Skarżącej był wykonywany przejazd w ramach międzynarodowego transportu drogowego rzeczy z Niemiec przez Polskę na Ukrainę. W trakcie kontroli kierowca okazał m.in. zezwolenie na międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy nr [...], jednak ze względu na wytarcia i ponowne wpisy w części B zezwolenia, dotyczące masy towaru, uznano przejazd za wykonywany bez zezwolenia. Przebieg i wyniki kontroli zostały opisane w protokole, który kierowca pojazdu podpisał bez wnoszenia zastrzeżeń. Po wszczęciu postępowania administracyjnego został powołany biegły w celu ustalenia, czy zezwolenie na międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy nr [...] nosi ślady przerobienia w części B. W ekspertyzie kryminalistycznej biegły stwierdził, że fragment badanego dokumentu został przerobiony. Decyzją z [...] maja 2020 r. Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej nałożył na Skarżącą (jako podmiot wykonujący przejazd) karę pieniężną w wysokości 12 000 zł za naruszenia określone w lp. 3.3.1 oraz lp. 1.1.12 załącznika nr 3 do ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2140 ze zm.; dalej zwanej "utd"). Skarżąca złożyła odwołanie od tej decyzji. Decyzją z [...] września 2020 r. Dyrektor IAS utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego. Stwierdził, że podmiot zagraniczny wykonujący międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy jest obowiązany wypełnić blankiet zezwolenia, o którym mowa w art. 28 ust. 1 utd, najpóźniej przed wjazdem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pojazdu samochodowego, którym przewóz ten jest wykonywany, zaś w przypadku niewypełnienia lub nieprawidłowego wypełnienia blankietu zezwolenia, przejazd uznaje się za wykonywany bez zezwolenia. Dyrektor IAS przytoczył treść § 5 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z 4 kwietnia 2014 r. w sprawie zezwoleń na międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy oraz przewóz kabotażowy (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1564; dalej zwanego "rozporządzeniem MIiR z 4 kwietnia 2014 r."). Zdaniem Dyrektora IAS, podczas kontroli w dniu [...] października 2019 r. kierowca kontrolowanego pojazdu okazał zezwolenie na międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, które zostało wypełnione niezgodnie z przepisami tego rozporządzenia oraz informacjami w zezwoleniu. W części B blankietu zezwolenia, dotyczącej pierwszego przejazdu w polach "Państwo załadunku", "Ilość przewożonego towaru", "Państwo rozładunku" stwierdzono bowiem w świetle lampy UV wcześniejsze wpisy świadczące o tym, że zezwolenie było już poprzednio wypełnione. Naniesione w tych polach wpisy "UA", "12267,055", "D" zostały usunięte bez śladów widocznych w świetle widzialnym oraz reliefu, a następnie zezwolenie zostało ponownie wypełnione przez kierowcę danymi odpowiadającymi pierwszemu przewozowi z Niemiec wykonanemu w dniach 4-7 października 2019 r., tj. "UA", "21.895,85 kg", "D". W ocenie Dyrektora IAS, przerobienie dokumentu zezwolenia polegało na wypełnieniu blankietu zezwolenia tzw. długopisem ścieralnym, usunięciu naniesionych zapisów i ponownym umieszczeniu nowych danych - co ma charakter działań nieuprawnionych w świetle wyżej wskazanych przepisów. Dyrektor IAS uznał, że nieważne jest z czyjej winy powstało naruszenie i jaki był zamiar, bowiem odpowiedzialność za prawidłowe wypełnienie blankietu zezwolenia ponosi podmiot wykonujący przewóz, ponieważ to ten podmiot korzysta z możliwości wykonywania przewozu w oparciu o zezwolenie. Skarżąca złożyła do WSA skargę na decyzję Dyrektora IAS. Zarzuciła m.in. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 28a ust. 2 utd w związku z § 5 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia MIiR z 4 kwietnia 2014 r. przez uznanie, że ze względu na stwierdzone ślady wcześniejszych wpisów dokument zezwolenia na blankiecie nr [...] był wypełniony nieprawidłowo, w konsekwencji czego uznano, że przewóz drogowy, w ramach którego dokument ten okazano do kontroli, był wykonywany bez zezwolenia. WSA oddalił skargę. Powołując się na art. 28a ust. 1 i 2 utd, WSA stwierdził, że zagraniczny podmiot wykonujący przewóz drogowy ma obowiązek wypełnić blankiet właściwego zezwolenia najpóźniej przed wjazdem na terytorium Polski, a w przypadku niewypełnienia lub nieprawidłowego wypełnienia blankietu zezwolenia, przejazd uznaje się za wykonywany bez zezwolenia. WSA dodał, że blankiety zezwoleń zagranicznych przekazanych z Polski władzom ukraińskim są udostępniane konkretnym przewoźnikom ukraińskim, przy czym w celu skorzystania z zezwolenia przewoźnik powinien wypełnić blankiet zezwolenia przed wjazdem na terytorium Polski. Zdaniem WSA, jedynie prawidłowo wypełnione zezwolenie uprawnia do wykonywania określonego w nim przewozu. WSA wskazał, że w sprawie ustalono, że kierujący pojazdem okazał do kontroli zezwolenie, które zostało wypełnione niezgodnie z przepisami rozporządzenia MIiR z 4 kwietnia 2014 r. oraz informacjami na zezwoleniu. WSA powtórzył przy tym zaprezentowany w zaskarżonej decyzji opis tego, w jaki sposób na blankiecie zezwolenia usunięto poprzednie dane i wpisano nowe. Odnosząc się do podniesionych w skardze twierdzeń Skarżącej, że blankiet zezwolenia mógł pierwotnie wypełnić pracownik ukraińskiego organu wydającego zezwolenia na wniosek innego przewoźnika, WSA wyjaśnił, że z rozporządzenia MIiR z 4 kwietnia 2014 r. wynika, że część B zezwolenia wypełnia posiadacz zezwolenia, a ponadto na odwrocie blankietu zezwolenia znajdują się postanowienia ogólne, w tym pkt 5 wskazujący, że zezwolenie nie może być odstąpione innym przedsiębiorcom. WSA podzielił stanowisko organów administracji, że to Skarżąca jest podmiotem odpowiedzialnym za wymienione naruszenia przepisów utd. To bowiem w imieniu i na rzecz Skarżącej był wykonywany skontrolowany przewóz. Powołując się na art. 92a ust. 1, 3 i 7 utd, WSA stwierdził, że podmiot wykonujący przewóz drogowy z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 12 000 zł za każde naruszenie, przy czym suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli nie może przekroczyć kwoty 12 000 zł, zaś wykaz naruszeń tych obowiązków lub warunków określają przepisy załącznika nr 3 do utd. W ocenie WSA, organy prawidłowo stwierdziły podstawy do nałożenia na Skarżącą kary pieniężnej przewidzianej w lp. 3.3.1 oraz lp. 1.1.12 załącznika nr 3 do utd, to jest za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego bez posiadania w pojeździe wymaganego zezwolenia oraz za niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 utd (m.in. dokument zezwolenia na międzynarodowy przewóz drogowy). Skarżąca złożyła skargę kasacyjną od wyroku WSA, zaskarżając to orzeczenie w całości. Wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz uchylenie decyzji organów obydwu instancji w całości i umorzenie postępowania, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Oświadczyła również, że zrzeka się rozprawy. Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi: naruszenie prawa materialnego, a mianowicie: 1. art. 28a ust. 2 utd w związku z § 5 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia MIiR z 4 kwietnia 2014 r. przez jego błędną wykładnię, sprowadzającą się de facto do uznania, że niemożliwa do wykrycia bez specjalistycznego sprzętu i fachowej wiedzy ("bez śladów w świetle widzialnym oraz reliefu") ingerencja wyłącznie w materię dokumentu, niepływająca na jego treść przesądza o nieprawidłowym wypełnieniu zezwolenia, 2. art. 92a ust. 1, 3 i 7 w zw. z art. 93 ust. 1 i 2, art. 94 ust. 2 i 3 utd, przez ich nieprawidłowe zastosowanie w sytuacji, gdy materiał dowodowy nie pozwala na jednoznaczne ustalenie, że w ogóle doszło do naruszenia skutkującego możliwością zastosowania kary; naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie: 3. art. 141 § 4 ppsa przez sporządzenie uzasadnienia niezawierającego odniesienia do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 28a ust. 2 utd w związku z § 5 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia MIiR z 4 kwietnia 2014 r. oraz stanowiska strony w tym zakresie, zgodnie z którym sama fizyczna ingerencja w dokument nie ma wpływu na prawidłowość jego wypełnienia; 4. art. 141 § 4 ppsa przez sporządzenie uzasadnienia niezawierającego podstawy prawnej twierdzenia, że przepisy (art. 28a ust. 2 utd w związku z § 5 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia MIiR z 4 kwietnia 2014 r. - dopisek pełnomocnika Skarżącej) nie uprawniają do poprawiania lub usuwania wpisów, w związku z czym zezwolenie zostało nieprawidłowo wypełnione. W uzasadnieniu Skarżąca wskazała argumenty na poparcie zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor IAS wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości. Oświadczył też, że nie żąda przeprowadzenia rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 182 § 2 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że ta ostatnia sytuacja w rozpatrywanym przypadku nie ma miejsca, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarga kasacyjna Skarżącej nie ma usprawiedliwionych podstaw. Nie są zasadne zarzuty naruszenia art. 141 § 4 ppsa. Z przepisu tego wynika, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Naruszenie tego przepisu może mieć miejsce wtedy, gdy uzasadnienie nie zawiera wymaganych elementów, a więc gdy zaskarżony wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej z powodu wadliwości sporządzonego uzasadnienia (por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09 - treść dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Bezzasadne jest stanowisko wyrażone w skardze kasacyjnej, że WSA: 1) nie odniósł się do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 28a ust. 2 utd w związku z § 5 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia MIiR z 4 kwietnia 2014 r., 2) nie wskazał podstawy prawnej twierdzenia, że przepisy (art. 28a ust. 2 utd w związku z § 5 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia MIiR z 4 kwietnia 2014 r. - dopisek pełnomocnika Skarżącej) nie uprawniają do poprawiania lub usuwania wpisów, w związku z czym zezwolenie zostało nieprawidłowo wypełnione. W skardze do WSA został postawiony zarzut naruszenia art. 28a ust. 2 utd w związku z § 5 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia MIiR z 4 kwietnia 2014 r. przez uznanie, że ze względu na stwierdzone ślady wcześniejszych wpisów dokument zezwolenia na blankiecie nr 5475962 był wypełniony nieprawidłowo. Na s. 7 - 8 uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA przytoczył treść przepisów wskazanych w tym zarzucie, a następnie na s. 8 - 12 przedstawił ocenę, w której podzielił stanowisko organów, że przerobienie dokumentu zezwolenia polegające na wytarciu wcześniejszych wpisów i ponownym wypełnieniu blankietu w określonych pozycjach stanowi nieprawidłowe wypełnienie blankietu zezwolenia, co w świetle art. 28a ust. 1 utd jest uznawane za wykonywanie przejazdu bez zezwolenia. WSA wskazał m.in. na sposób dystrybucji blankietów zezwoleń zagranicznych, fakt ich ograniczonej ilości, istnienie zabezpieczeń na blankietach, konieczność prawidłowego wypełnienia części B blankietu przez przewoźnika przed wjazdem na terytorium Polski. WSA stwierdził też, że przerobienie dokumentu zezwolenia polegające na wypełnieniu blankietu zezwolenia długopisem ścieralnym, usunięciu naniesionych zapisów oraz ponownym umieszczeniu nowych danych jest działaniem nieuprawnionym, bowiem przepisy (wbrew sugestiom autora skargi kasacyjnej, WSA nie ograniczył tej oceny wyłącznie do unormowania z art. 28a ust. 2 utd i § 5 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia MIiR z 4 kwietnia 2014 r.) nie uprawniają do poprawiania bądź usuwania wpisów. Przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ocena WSA w tym zakresie poddaje się kontroli instancyjnej. W skardze kasacyjnej został również postawiony zarzut błędnej wykładni art. 28a ust. 2 utd w związku z § 5 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia MIiR z 4 kwietnia 2014 r. Zgodnie z art. 28 ust. 2 utd w przypadku niewypełnienia lub nieprawidłowego wypełnienia blankietu zezwolenia, o którym mowa w art. 28 ust. 1, przejazd uznaje się za wykonywany bez zezwolenia. Natomiast § 5 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia MIiR z 4 kwietnia 2014 r. stanowi, że blankiet zezwolenia na międzynarodowy przewóz drogowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wypełnia w części B posiadacz zezwolenia, wpisując nazwę i adres przedsiębiorcy, numer rejestracyjny pojazdu, datę pierwszego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, państwa załadunku i rozładunku oraz ilość przewożonego towaru w kg/l, a w przypadku przejazdu pojazdu bez ładunku - wpisując wyraz: "pusty". Zdaniem autora skargi kasacyjnej, WSA wadliwie przyjął, że niemożliwa do wykrycia bez specjalistycznego sprzętu i fachowej wiedzy ingerencja wyłącznie w materię dokumentu, niepływająca na jego treść przesądza o nieprawidłowym wypełnieniu zezwolenia. W ocenie Skarżącej, w zakresie niewypełnienia lub nieprawidłowego wypełnienia blankietu formularza ma znaczenie treść oświadczenia adresata zezwolenia, a nie jego nośnik i dlatego ślady wcześniejszych ingerencji w nośnik powinny pozostać irrelewantne dla oceny prawidłowości wypełnienia, o ile nie wpływają bezpośrednio na treść oświadczenia posiadacza zezwolenia. Skarżąca dodała przy tym, że okoliczność, że doszło do wcześniejszej ingerencji w nośnik byłaby prawnie doniosła tylko wówczas, gdyby świadczyła o wcześniejszym wykorzystaniu zezwolenia, co w okolicznościach niniejszej sprawy zostało wykluczone. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaprezentowana w skardze kasacyjnej interpretacja wskazanych wyżej przepisów jest nieprawidłowa, w przeciwieństwie do wykładni wynikającej z uzasadnienia zaskarżonego wyroku i decyzji Dyrektora IAS. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, przy interpretacji użytego w art. 28a ust. 2 utd zwrotu "nieprawidłowe wypełnienie blankietu zezwolenia" należy uwzględnić wykładnię systemową przepisów odnoszących się do zezwoleń na wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczny podmiot niemający siedziby w państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym. Ustawodawca określił (zob. art. 28 utd), że tego rodzaju działalność jest limitowana przez konieczność uzyskania zezwolenia ministra właściwego do spraw transportu, a dodatkowo ilość tego rodzaju zezwoleń jest ograniczona (kontyngent ustalany w drodze porozumienia z odpowiednimi władzami innych państw - zob. art. 29c utd). Ponadto w art. 28a utd ustawodawca określił moment, w którym podmiot, który uzyskał zezwolenie, powinien je najpóźniej wypełnić, a także skutki niewypełnienia lub nieprawidłowego wypełnianie blankietu zezwolenia, jak również skutek nieokazania zezwolenia w trakcie kontroli. Z kolei w art. 29b utd ustawodawca upoważnił ministra właściwego do spraw transportu do określenia, w drodze rozporządzenia, m.in. sposobu wypełniania blankietów zezwoleń, o których mowa w art. 28 ust. 1, jak również wzoru tego zezwolenia. W wykonaniu tego upoważnienia zostało wydane rozporządzenie MIiR z 4 kwietnia 2014 r., które w załączniku nr 1 określa wzór zezwolenia na międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w którym wskazano m.in. zabezpieczenia, jakie musi posiadać blankiet zezwolenia. Z przywołanych przepisów wynika, że intencją ustawodawcy było to, żeby udzielanie zezwoleń, o których mowa w art. 28 ust. 1 utd, podlegało ścisłej reglamentacji (m.in. ustalanie rocznego kontyngentu zezwoleń, zabezpieczenie blankietów zezwoleń w sposób utrudniający ich podrobienie) i żeby wykorzystywanie tych zezwoleń było warunkowane prawidłowym wypełnieniem blankietu zezwolenia. W świetle tej wykładni nie sposób podzielić stanowiska autora skargi kasacyjnej, że z punktu widzenia prawidłowości wypełnienia blankietu zezwolenia przez przewoźnika istotna jest treść oświadczenia adresata zezwolenia, natomiast nie ma znaczenia fakt wcześniejszych ingerencji w nośnik (blankiet zezwolenia). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, posłużenie się przez przewoźnika blankietem zezwolenia sfałszowanym w części, którą tenże przewoźnik (i tylko on) ma obowiązek wypełnić, stanowi nieprawidłowe wypełnienie blankietu zezwolenia w rozumieniu art. 28a ust. 2 utd, przy czym nieprawidłowość ta polega na wypełnieniu pozycji, które już wcześniej zostały wypełnione. Akceptacja stanowiska, że fakt posługiwania się sfałszowanym blankietem zezwolenia (w którym wytarto wcześniejszy wpis i naniesiono nowy) nie ma znaczenia z punktu widzenia obowiązku określonego w art. 28a ust. 1 utd byłaby sprzeczna z przedstawioną wyżej intencją ustawodawcy, który wykorzystanie limitowanego dobra w postaci zezwolenia na międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uzależnił m.in. od posłużenia się blankietem zezwolenia zabezpieczonym przed sfałszowaniem w sposób opisany w załączniku nr 1 do rozporządzenia MIiR z 4 kwietnia 2014 r. Bezzasadny jest także zarzut nieprawidłowego zastosowania art. 92a ust. 1, 3 i 7 w zw. z art. 93 ust. 1 i 2, art. 94 ust. 2 i 3 utd. Zgodnie z art. 92a ust. 1 utd podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie. Natomiast z art. 92a ust. 3 i 7 utd wynika, że suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych i że wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określają poszczególne pozycje załącznika nr 3 do utd. Z kolei zgodnie z art. 93 ust. 1 i 2 utd karę pieniężną, o której mowa w art. 92a ust. 1 i 2, art. 92d oraz art. 92e, nakłada, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy ze względu na miejsce wykonywanej kontroli organ, którego pracownicy lub funkcjonariusze stwierdzili naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, z uwzględnieniem ust. 4-6, zaś decyzja ostateczna podlega wykonaniu po upływie 30 dni od dnia jej doręczenia, chyba że wstrzymano jej wykonanie, przy czym organ kontroli, który wydał decyzję ostateczną, z urzędu wstrzymuje jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie, w razie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Wreszcie z art. 94 ust. 2 i 3 utd wynika, że karę pieniężną uiszcza się na właściwy rachunek bankowy w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o jej nałożeniu stała się wykonalna, a koszty związane z jej przekazaniem pokrywa zobowiązany podmiot., natomiast w przypadku gdy podczas kontroli stwierdzone zostanie naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego przez zagraniczny podmiot mający siedzibę lub miejsce zamieszkania w państwie, z którym Rzeczpospolita Polska nie jest związana umową lub porozumieniem o współpracy we wzajemnym dochodzeniu należności bądź możliwość egzekucji należności nie wynika wprost z przepisów międzynarodowych oraz przepisów tego państwa, funkcjonariusz lub pracownik organu przeprowadzającego kontrolę pobiera kaucję w wysokości odpowiadającej przewidywanej karze pieniężnej, określonej w załączniku nr 3 lub 4 do ustawy. W omawianym zarzucie autor skargi kasacyjnej stwierdził, że nie było podstaw do zastosowania tych przepisów, w sytuacji gdy materiał dowodowy nie pozwala na jednoznaczne ustalenie, że w ogóle doszło do naruszenia skutkującego możliwością zastosowania kary. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko to jest niezasadne w świetle stanu faktycznego ustalonego przez organy administracji, zaakceptowanego przez WSA i przyjętego jako podstawa faktyczna zaskarżonego wyroku oraz niezakwestionowanego w skardze kasacyjnej przez postawienie zarzutu naruszenia przepisów postępowania w tym zakresie. Z tego stanu faktycznego wynika, że kierujący pojazdem, którym Skarżąca wykonywała międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy, okazał do kontroli blankiet zezwolenia na międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy nr [...], który nosił ślady przerobienia w części B, wypełnianej przez przewoźnika. W świetle przyjętej przez organy i WSA oraz niezakwestonowanej skutecznie w skardze kasacyjnej wykładni art. 28a ust. 2 utd takie działanie świadczyło o nieprawidłowym wypełnieniu blankietu zezwolenia, co jest równoznaczne z wykonywaniem przejazdu bez zezwolenia. Wobec tego Skarżąca podlegała karom pieniężnym za wykonywanie przewozu drogowego niezgodnie z warunkami tegoż przewozu (art. 92a ust. 1 utd), których wysokość została określona w załączniku nr 3 do utd (art. 92a ust. 7 utd) i których suma nie przekroczyła 12 000 zł (art. 92a ust. 3 utd). Kara ta została na Skarżącą nałożona przez właściwy organ w drodze decyzji administracyjnej (art. 93 ust. 1 utd), której wykonanie organ wstrzymał z uwagi na wniesienie skargi do WSA (art. 93 ust. 2 utd). Z kolei z uwagi na siedzibę Skarżącej poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, pobrana została kaucja w wysokości odpowiadającej przewidywanej karze pieniężnej (art. 94 ust. 3 utd). Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa oddalił skargę kasacyjną. PG