VII SA/Wa 1169/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, sędzia WSA Grzegorz Antas (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 października 2021 r. sprawy ze skargi K C i E C na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz K C i E C solidarnie kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z [...] kwietnia 2021 r. nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), dalej: k.p.a. i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.), dalej: p.b., w wyniku rozpatrzenia odwołania E. C. i K. C. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] lutego 2021 r. znak: [...] wnoszącej sprzeciw do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. W odniesieniu do ustaleń faktycznych i prawnych, które stały za wydanym rozstrzygnięciem, Wojewoda [...] stwierdził, że E. C. i K. C. 22 stycznia 2021 r. zgłosili zamiar wykonania robót budowlanych polegających na budowie budynku garażowego na działce nr ew. [...], obręb [...], przy ul. [...] w [...]. Prezydent Miasta [...] decyzją z [...] lutego 2021 r. na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 p.b. wniósł sprzeciw do przedmiotowego zgłoszenia, stwierdzając, że w rozpoznawanym przypadku nie znajduje zastosowania art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. b p.b. dotyczący zwolnienia z uzyskania pozwolenia na budowę robót budowlanych polegających na budowie budynku garażowego z uwagi na usytuowanie budynku w stosunku do granicy działki (bezpośrednio przy granicy działek nr ew. [...], obręb [...]). Od powyższej decyzji Prezydenta Miasta [...] E. C. i K. C. złożyli pismem z 11 lutego 2021 r. odwołanie, wnosząc o jej uchylenie. Odwołujący wskazali, że organ błędnie uznał, iż przedmiotowe zgłoszenie robót budowlanych wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Wniosek taki nie ma podstawy prawnej. Usytuowanie zgłaszanego budynku, czyli garażu o długości nie większej niż 6,5 m i wysokości nie większej niż 3 m bezpośrednio przy granicy działki budowlanej dopuszcza § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065), dalej: rozporządzenie MI. Treść § 12 ust. 5 rozporządzenia MI nic w sprawie nie zmienia. Powoływanie się na obszar oddziaływania obiektu w myśl art. 3 pkt 20 p.b. w przypadku zgłoszenia robót budowlanych jest bezzasadne i nie ma znaczenia prawnego. We wskazanej decyzji z [...] kwietnia 2021 r. utrzymującej w mocy decyzję z [...] lutego 2021 r. Wojewoda [...] stwierdził, że odpowiada ona prawu. Organ odwoławczy wyjaśnił, że przepisy prawa przewidują dwa odrębne powody sprzeciwu. Pierwszym, zgodnie z art. 30 ust. 5c p.b., jest niedopełnienie przez inwestora, we właściwym terminie, obowiązku uzupełnienia brakujących dokumentów, pomimo wezwania go do tego postanowieniem przez organ. Drugim rodzajem sprzeciwu, zgodnie z art. 30 ust. 6 p.b., jest stwierdzenie przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, że realizacja zamierzenia inwestycyjnego na podstawie zgłoszenia nie jest dopuszczalna z powodów merytorycznych. Organ zauważył, że Prezydent Miasta [...] wniósł sprzeciw do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie budynku garażowego na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 p.b., zgodnie z którym "organ administracji architektoniczno- budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy". Powodem wniesienia sprzeciwu był fakt usytuowania budynku bezpośrednio przy granicy z działkami nr ew. [...]. Taka lokalizacja, jak wskazali odwołujący, pozostaje zgodna z § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia MI, jednakże powoduje objęcie tych nieruchomości obszarem oddziaływania obiektu, którego definicję określa art. 3 pkt 20 p.b. Wojewoda [...] wskazał, że procedura budowy garażu w drodze zgłoszenia uniemożliwia udział w postępowaniu właścicielom sąsiednich, narażonych na uciążliwość, nieruchomości oraz uniemożliwia im zajęcie stanowiska w sprawie budowy przedmiotowego obiektu. Właściciele działek nr ew. [...] powinni być stronami w postępowaniu zgodnie z art. 28 ust. 2 p.b. Powoduje to, że realizacja inwestycji nie mogła podlegać zgłoszeniu. Wykazanie przez organ I instancji, że to charakter spornej inwestycji determinuje odstąpienie od uproszczonego trybu zgłoszenia i skierowanie inwestora na drogę postępowania o pozwolenie na budowę, zdaniem organu odwoławczego, w pełni uzasadniało skorzystanie w rozpatrywanej sprawie z instytucji sprzeciwu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Wojewody [...] z [...] kwietnia 2021 r. złożyli E. C. i K. C., zaskarżając ją w całości i wnosząc o stwierdzenie jej nieważności, ewentualnie o jej uchylenie, jak też uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili naruszenie: - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie polegające na wyciągnięciu dowolnych, nie znajdujących oparcia w sprawie wniosków co do tego, że samo usytuowanie garażu w granicy działki jest podstawą do wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia i stwierdzenia, że przedmiotowa budowa podlega uzyskaniu pozwolenia na budowę; - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta Miasta [...] bez podstawy prawnej, z której treści jednoznacznie wynikałoby, że usytuowanie garażu w granicy działki lub objęcie obszarem oddziaływania obiektu wyklucza zastosowanie procedury zgłoszenia budowy i obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę; - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji nieprzekonywującej pod względem faktycznym i prawnym; - art. 12 § 1 i art. 35 § 3 k.p.a. poprzez niewydanie decyzji w ciągu miesiąca od otrzymania odwołania, a więc dopuszczenie się bezczynności i przewlekłości w prowadzonym postępowaniu, co potwierdza postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] kwietnia 2021 r. znak: [...]; - art. 8 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania jego uczestników do Wojewody [...] w związku z przytaczaniem treści art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b. jako treści art. 30 ust. 6 pkt 1 p.b. oraz dopuszczeniem się przewlekłości i bezczynności w prowadzonym postępowaniu; - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji, która powinna zostać uchylona ze względu na to, że została wydana na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 p.b., a przedmiotowy garaż niewątpliwie spełnia wymagania określone w art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. b p.b.; - art. 7a § 1 k.p.a. poprzez odebranie skarżącym uprawnienia do budowy garażu w trybie zgłoszenia robót budowlanych zgodnie z art. 30 p.b. nieuwzględniające przytoczonego w odwołaniu korzystnego dla skarżących ugruntowanego orzecznictwa w zakresie interpretacji § 12 ust. 5 rozporządzenia MI budzącego wątpliwości co do treści normy prawnej i pomimo tego rozstrzygnięcie sprawy na niekorzyść skarżących; - art. 29 ust. 1 pkt 14 p.b. na skutek stwierdzenia, że inwestorzy powinni złożyć wniosek o pozwolenie na budowę pomimo tego, że przedmiotowy garaż bezsprzecznie spełnia wymagania art. 29 ust. 1 pkt 14 p.b.; - art. 29 ust. 1 pkt 14 p.b. poprzez wykluczenie jego zastosowania z powołaniem się na § 12 ust. 5 rozporządzenia MI, pomimo tego, że w art. 29 ust. 1 pkt 14 p.b nie ma warunku, który by go wykluczał ze względu na obszar oddziaływania obiektu; - art. 28 ust. 2 p.b. poprzez próbę stosowania przepisu w przypadku postępowania zgłoszeniowego, podczas gdy jednoznacznie z jego treści wynika, że przepis ten dotyczy postępowań w sprawie pozwolenia na budowę; - art. 30 ust. 6 p.b. poprzez ich zastosowanie w przypadku, gdy przedmiotowa budowa garażu nie narusza jego treści oraz "innych przepisów", do których odnosi się art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b.; - art. 30 ust. 6 pkt 1 p.b. poprzez podanie jego nieprawdziwej treści; - § 271 rozporządzenia MI poprzez nienależyte rozpoznanie sprawy i stwierdzenie, że przepis ten ma zastosowanie przy sytuowaniu przedmiotowego garażu względem innych budynków, co pomija to, że § 276 ust. 2 rozporządzenia MI zwalnia z sytuowania garażu względem innych budynków zgodnie § 271 rozporządzenia MI; - art. 3 pkt 20 p.b. poprzez wielokrotne używanie w uzasadnieniu słów "ograniczenia w zagospodarowaniu terenu" pomimo tego, że słowa te zostały usunięte z definicji obszaru oddziaływania nowelizacją p.b. 19 września 2020 r. Powyższe zarzuty zostały rozwinięte w uzasadnieniu skargi. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w treści zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji z [...] kwietnia 2021 r. przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ decyzja Wojewody [...] narusza prawo. Powody nakazujące wzruszyć zaskarżoną decyzję ze względu na ich charakter uzasadniały uchylenie kontrolowanego aktu, nie przemawiały natomiast za stwierdzeniem jego nieważności. Wniosek skarżących, by Sąd wyeliminował decyzję z [...] kwietnia 2021 r. jako wydaną bez podstawy prawnej nie zasługiwał na uwzględnienie. Przesłankę braku podstawy prawnej w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. odnosić należy do braku przepisu obowiązującego prawa, który umożliwiałby organowi administracji publicznej rozpatrzenie sprawy, która została przez niego w takiej prawnej formie działania administracji załatwiona. W kontrolowanej sprawie taka sytuacja nie zaistniała, ponieważ nie można podważyć istnienia materialnoprawnej kompetencji organu administracji architektoniczno-budowlanej do sprzeciwienia się zamiarowi wykonania spornych robót budowlanych. Wadliwa konkretyzacja tejże kompetencji w danych okolicznościach faktycznych nie może być utożsamiana z działaniem organu w warunkach braku podstawy prawnej do wydania decyzji administracyjnej, albowiem odróżnienia wymaga oparcie się przez organ na błędnej ocenie wniesionego przez inwestora zgłoszenia jako sprzecznego z procesowymi lub materialnoprawnymi warunkami jego przyjęcia od okoliczności ogólniejszej natury, tj. istnienia w systemie prawa normy, która upoważnia organ do wydania w tejże sprawie decyzji. Niekwestionowane w sprawie okoliczności wskazują, po pierwsze, na to, że zamiar wykonania robót budowlanych polegających na budowie budynku garażowego na działce nr ew. [...], obręb [...] został zgłoszony przez skarżących 22 stycznia 2021 r. (data wpływu zgłoszenia do organu), pod drugie, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z [...] lutego 2021 r. wnosząca sprzeciw do ww. zgłoszenia została nadana w placówce pocztowej operatora wyznaczonego 10 lutego 2020 r., a zatem w terminie określonym w art. 30 ust. 5 w zw. z art. 30 ust. 6a p.b. Jego podstawę stanowił art. 30 ust. 6 pkt 1 p.b., zgodnie z którym organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Jakkolwiek przepisowi temu organ odwoławczy, na co trafnie zwrócili uwagę skarżący, nadał błędną treść poprzez określenie jej przez pryzmat treści art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b., niemniej nie ma to wpływu na uznanie, że zdaniem organów orzekających w sprawie sporne zgłoszenie dotyczyło budowy budynku objętego obowiązkiem uzyskania przez skarżących jako inwestorów decyzji o pozwoleniu na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny tak sformułowanego wniosku jednakże nie podziela, uznaje bowiem, że trafnie skarżący zarzucili mu naruszenie powołanych w skardze przepisów, łączone z oparciem się przez Wojewodę [...] przy załatwieniu sprawy na błędnej wykładni art. 30 ust. 6 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. b, art. 3 pkt 20 i art. 28 ust. 2 p.b. oraz § 12 ust. 4 pkt 3 i ust. 5 rozporządzenia MI. W przepisie art. 29 ust. 1 i 3 p.b. ustawodawca wiążąco określił, w jakich przypadkach budowa oraz wykonywanie robót budowlanych zwolnione są z obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę przy pozostawieniu wymogu ich zgłoszenia, natomiast w art. 29 ust. 2 i 4 p.b. wymienił przypadki, gdy budowa i wykonywanie robót budowlanych zwolnione są tak z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, jak i ich zgłoszenia. Treść przedłożonego Prezydentowi Miasta [...] zgłoszenia zamiaru budowy budynku garażowego na działce nr ew. [...] nie stwarzała powodów do przyjęcia, że projektowany obiekt nie spełnia warunku zamieszczonego w 29 ust. 1 pkt 14 lit. b p.b. (parterowy budynek gospodarczy, garaż lub wiata powinny posiadać powierzchnię zabudowy do 35 m², a łączna liczba tych obiektów na działce nie przekracza dwóch na każde 500 m² powierzchni działki), wobec czego organy administracji architektoniczno-budowlanej nie miały podstaw do stwierdzenia, że skarżący trybowi zgłoszenia poddali przedsięwzięcie niezwolnione ustawowo z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Dyspozycja § 12 ust. 5 rozporządzenia MI jest jasna w swojej treści, wskazując, że usytuowanie budynku na działce budowlanej w sposób, o którym mowa w § 12 ust. 2-4, powoduje objęcie sąsiedniej działki obszarem oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 p.b. Lokalizacja spornego budynku garażu, odpowiadając warunkowi opisanemu w § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia MI, nie mogła jednak wpływać na treść normatywną przepisu ustawowego (art. 29 ust. 1 p.b.), modyfikując zakres przedmiotowy obiektów, których budowa podlega zwolnieniu z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Podniesione w tym zakresie zastrzeżenia przez skarżących w złożonej skardze pozostają trafne, albowiem formalnie rozumiana niemożność zagwarantowania osobom, których nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu prawa do udziału w postępowania jako jego strony z uwagi na nadaną przez ustawodawcę procedurze zgłoszeniowej konstrukcję prawną nie prowadzi do uznania, że podstawę wniesienia sprzeciwu powinien stanowić powołany przez Wojewodę [...] art. 30 ust. 6 pkt 1 p.b., czy też przepis, którego treść organ przywołał w uzasadnieniu decyzji (art. 30 ust. 6 pkt 3 p.b.), wiążący zasadność wniesienia sprzeciwu z ustaleniem, że budowa objęta zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, pojęciem "innych przepisów" nie powinno się obejmować regulacji zamieszczonej w art. 3 pkt 20 p.b. w zw. z § 12 ust. 5 rozporządzenia MI. Płaszczyzna ustaleń dotycząca oddziaływania projektowanej inwestycji objętej zgłoszeniem na prawa właścicieli (użytkowników wieczystych) nieruchomości sąsiednich (przy lokalizacji budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej), którzy nie mogą brać czynnego udziału w procedurze zgłoszeniowej, nie podlega wyłączeniu z zakresu badania przez organ administracji architektoniczno-budowlanej zgłoszenia, niemniej, co Sąd zobowiązany jest podkreślić, ramy prawne tego badania kształtować może wyłącznie treść art. 30 ust. 7 pkt 1-4 p.b. Przepis ten przewiduje, że ocena zgłoszenia powinna brać pod uwagę względy wiążące się z: 1) zagrożeniem bezpieczeństwa ludzi lub mienia; 2) pogorszeniem stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków; 3) pogorszeniem warunków zdrowotno-sanitarnych; 4) wprowadzeniem, utrwaleniem, zwiększeniem ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Jeżeli wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych może spowodować tego rodzaju następstwa, organ jest upoważniony do wniesienia sprzeciwu przy równoczesnym nałożeniu na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Ten ostatni element rozstrzygnięcia jest determinowany tym, że we wskazanym trybie kształtowana jest sytuacja prawna osoby, która zgłoszeniem objęła zamiar wykonania obiektu lub zrealizowania robót ustawowo zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Nałożenie na zgłaszającego tego rodzaju obowiązku prawnego zależne jest od stwierdzenia wystąpienia jednej z przesłanek wymienionych w art. 30 ust. 7 pkt 1-4 p.b., której konkretyzacja następuje w toku wydania decyzji administracyjnej. Kompetencja organów administracji architektoniczno-budowlanej przewidziana w art. 30 ust. 7 p.b., co wymaga podkreślenia, jest o tyle szczególna, że w przeciwieństwie do art. 30 ust. 5c i ust. 6 p.b., została oparta na tzw. uznaniu administracyjnym, które zakłada, że organ upoważniony jest do ustalenia kierunku rozstrzygnięcia w sposób niezależny od stwierdzenia, iż analizowany stan faktyczny jest zgodny z warunkami określonymi w hipotezie przepisu. Sąd podziela w tym zakresie stanowisko wyrażone w wyroku z 5 kwietnia 2017 r. sygn. II OSK 2051/15, w którym Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że w art. 30 ust. 7 pkt 4 p.b. jest mowa o "możliwości" nałożenia przez organ obowiązku uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych, a nie o obowiązku organu zastosowania dyspozycji tego przepisu. Sporna regulacja § 12 ust. 5 rozporządzenia MI, do której nawiązał bezpośrednio zresztą Naczelny Sąd Administracyjny, nic w zakresie normowania ww. przepisu nie zmienia. W zależności od okoliczności konkretnej sprawy organ administracji architektoniczno-budowlanej powinien objąć swoją oceną to, czy oddziaływanie planowanej inwestycji na sąsiednią działkę rzeczywiście może powodować negatywne skutki rozumiane jako wprowadzenie, utrwalenie, zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Nie budzi wątpliwości, że w rozstrzyganej sprawie Prezydent Miasta [...] wydanej przez siebie decyzji o wniesieniu sprzeciwu nie powiązał z realizacją omawianej wyżej kompetencji. Również Wojewoda [...] nie stwierdził podstaw do powiązania wydanego rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., z uprawnieniem zawartym w dyspozycji art. 30 ust. 7 p.b., toteż kontrolowany w postępowaniu sądowym sposób załatwienia sprawy wniesienia sprzeciwu podlegać musiał rozważeniu kształtowanemu regulacją prawną przewidzianą w art. 30 ust. 6 pkt 1 p.b. i wskutek stwierdzenia naruszenia ww. przepisu Sąd zobowiązany był ocenić decyzję z [...] kwietnia 2021 r. i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] jako podjęte z naruszeniem przepisów stanowiących materialnoprawną podstawę ich wydania. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdzając w sprawie oparcie się przez Wojewodę [...] i Prezydenta Miasta [...] na nieprawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego, nie nadał dostrzeżonej wadliwości w działaniu tych organów cechy uchybienia przepisom procesowym dotyczącym sposobu prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu zebrania materiału dowodowego i jego oceny (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.). Jakkolwiek wadą decyzji w zakresie sporządzonego jej uzasadnienia prawnego jest zamieszczenie w niej, co wynika z wcześniejszych uwag, błędnych wniosków interpretacyjnych odnoszących się do zastosowanych przepisów p.b., mylne przytoczenie przesłanek uzasadniających wniesienie sprzeciwu (art. 30 ust. 6 pkt 1 i 2 p.b.), łączenie obszaru oddziaływania inwestycji z oceną możliwości zagospodarowania a nie tylko zabudowy sąsiedniej nieruchomości, jak również odwołanie się do wymagań wynikających z § 271 rozporządzenia MI w sytuacji obowiązywania § 276 ust. 2 cyt. aktu, to pozostałym wymogom art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. zaskarżona decyzja odpowiada, niezależnie od ocenienia jej uzasadnienia przez skarżących jako nieprzekonywującego. Dostrzeżone wadliwości rzutują na naruszenie przez organy kodeksowych zasad ogólnych, z tym że zaskarżonej decyzji nie można zarzucić naruszenia art. 7a § 1 k.p.a., albowiem nakaz rozstrzygania na korzyść strony niedających się rozstrzygnąć wątpliwości co do treści normy prawnej obowiązuje w świetle powołanego przez skarżących przepisu wyłącznie w sprawach dotyczących nałożenia na stronę obowiązku bądź ograniczenia lub odebrania stronie uprawnienia. Sprawa wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia budowy nie stanowi jednej z wymienionych wyżej kategorii spraw administracyjnych. W kontekście zarzucanego organowi odwoławczemu naruszenia art. 12 § 1 i art. 35 § 3 k.p.a. należy stwierdzić, że nie ma wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji zwłoka organu w jej wydaniu. Ocena postępowania administracyjnego w tym aspekcie, który się wiąże z rozważeniem, czy organ dopuścił się bezczynności i przewlekłości może nastąpić w toku postępowania sądowego zainicjowanego skargą, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 135 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 pkt 1 p.p.s.a.