II GZ 342/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 26 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia [...] Sp. z o.o. w [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 czerwca 2021 r., sygn. akt V SA/Wa 3194/21 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...] na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na wprowadzenie do obrotu organicznego środka poprawiającego właściwości gleby postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, objętym zażaleniem postanowieniem z 16 czerwca 2021 r., sygn. akt V SA/Wa 3194/21, działając na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej cyt. jako: p.p.s.a.), po rozpoznaniu wniosku [...] Sp. z o.o. w [...], odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] marca 2021 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] listopada 2020 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na wprowadzenie do obrotu organicznego środka poprawiającego właściwości gleby. Sąd uznał, że wniosek strony nie zawierał argumentacji wskazującej na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Wniosek zawierał bardzo ogólne informacje, dotyczące zahamowania pracy w kilku zakładach oraz wstrzymania działalności strony w określonym zakresie, jednak bez przedstawienia jakichkolwiek dokumentów na poparcie tych twierdzeń. W ocenie sądu I instancji skoro strona wykonanie decyzji wiąże z negatywnym wpływem na jej sytuację finansową, to powinna przedstawić szczegółowe i wyczerpujące informacje dotyczące jej rzeczywistej i aktualnej sytuacji finansowej. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca Spółka wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. Spółka podniosła, że cofnięcie pozwolenia na wprowadzenie do obrotu środka sparaliżuje kluczowy element działalności Spółki (produkcję tego środka), a w konsekwencji będzie przyczyną powstania szkody majątkowej po stronie Spółki oraz przyczyni się do redukcji zatrudnienia. W ocenie Spółki możliwość ta nie wymaga przedstawiania dodatkowych dowodów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Z art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy przy tym wskazać, że z wnioskowego charakteru powyższej instytucji wynika, że wnioskodawca powinien w taki sposób wykazać okoliczności sprawy, aby uprawdopodobnić, że wykonanie decyzji może skutkować podanymi powyżej konsekwencjami. Warunkiem udzielenia ochrony tymczasowej jest zatem uprawdopodobnienie przez stronę wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wnioskodawca powinien w taki sposób wykazać okoliczności sprawy, aby uprawdopodobnić, że wykonanie decyzji może skutkować podanymi powyżej konsekwencjami (por. m.in. postanowienie NSA z 15 grudnia 2020 r., sygn. akt II GZ 372/20, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Stwierdzić przy tym należy, że za wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Trudnymi do odwrócenia skutkami są zaś takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe, powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2015, s. 379). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zasadnie Sąd I instancji stwierdził, że skarżący we wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej, zawartym w skardze, nie przedstawił wystarczających okoliczności przemawiających za zasadnością zastosowania tej instytucji. Nie można bowiem za takowe uznać ogólnego wskazania na konieczność zaprzestania produkcji spornego środka poprawiającego właściwości gleby w kilku zakładach Spółki bez doprecyzowania, jaka konkretnie część (w odniesieniu do całości działalności Spółki) będzie podlegać rygorowi wynikającemu z wykonania zaskarżonych decyzji, czy jaka liczba pracowników Spółki zagrożona jest zwolnieniem na skutek wykonania zaskarżonych decyzji. Takich ogólnych stwierdzeń, niepopartych wskazaniem konkretnych danych związanych z sytuacją skarżącego, nie można uznać za prawidłowe uprawdopodobnienie okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Wstrzymanie wykonania decyzji jest wyjątkiem od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym samo wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Uprawdopodobnienie zaistnienia przesłanek do wstrzymania wykonania należy wykazać, wskazując na konkretne okoliczności które je uzasadniają (por. postanowienie NSA z 4 marca 2010 r., sygn. II OZ 178/10, opubl. Wspólnota 2010 nr 12 poz. 26), przy czym oświadczenie wnioskodawcy powinno być poparte dowodami źródłowymi (por. postanowienie NSA z 30 marca 2010 r., sygn. akt II FZ 68/10, Lex nr 604955). Tych wymogów wnioskodawca w tej sprawie nie spełnił. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.