II OZ 740/21

SENTENCJA Dnia 27 października 2021 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 27 października 2021 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia I. P. i W. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 marca 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 2328/20 o odrzuceniu skargi I. P. i W.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z 25 marca 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 2328/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Warszawie odrzucił skargę I. P. i W. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO lub Kolegium) w [...] z [...] sierpnia 2020 r., nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. W uzasadnieniu postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że I. P. i W.P. wnieśli skargę na opisaną wyżej decyzję w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie przedszkola wraz z zapleczem gastronomicznym na terenie działki o numerze ewid. [...] położonej w miejscowości Ż., gmina B. Zarządzeniem z 7 stycznia 2021 r. wezwano skarżących do usunięcia braków formalnych skargi – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi – poprzez: a. podanie własnego numeru PESEL, b. złożenie 41 odpisów skargi wraz z załącznikami (solidarnie). Powyższe wezwanie zostało zawarte w piśmie z 1 lutego 2021 r. i zostało doręczone I. P. w dniu 4 lutego 2021 r., a W. P. w dniu 19 lutego 2021 r. I. P. i W. P. w piśmie z 6 lutego 2021 r. podali numer PESEL [...], zaś w piśmie z 22 lutego 2021 r. W. P. podał swój numer PESEL [...]. W obu pismach skarżący wskazali, że do dalszej części pisma z 1 lutego 2021 r. nie mogą zająć stanowiska ze względu na niezrozumiałe dla nich sformułowanie treści. Wskazując na powyższe sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarga I. P. i W. P. została złożona bez zachowania wymogu formalnego, tj. nie dołączono 41 odpisów skargi dla doręczenia pozostałym stronom postępowania. Powyższe braki formalne mogła uzupełnić skarżąca do 11 lutego 2021 r., bądź skarżący do 26 lutego 2021 r. W zakreślonych terminach skarżący nie nadesłali odpisów skargi. Poinformowali jedynie, że treść pisma jest dla nich niezrozumiała. Zdaniem sądu wojewódzkiego twierdzenie to nie mogło odnieść zamierzonego skutku, np. poprzez dodatkowe wezwanie skarżących czy ponowne wyjaśnienie przez sąd na czym polega "wezwanie solidarne". Skarżący zostali pouczeni co do czynności procesowych i skutków ich zaniedbań, stosownie do treści art. 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm., Ppsa), w tym, że istota wezwania solidarnego to nic innego jak złożenie odpisów skargi w wymaganej ilości albo przez jednego ze skarżących, albo przez oboje skarżących (np. po połowie). Rolą sądu nie było natomiast udzielanie porad prawnych. Sąd pierwszej instancji miał również na względzie, że skarżący byli wzywani solidarnie do uiszczenia brakującego wpisu od skargi i wówczas nie zgłaszali, że treść wezwania jest dla nich niezrozumiała. Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli I. P. i W. P., zaskarżając je w całości i zarzucając mu błędną ocenę stanu faktycznego sprawy w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez błędne uznanie, że doręczone skarżącym wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi - nie zostało wykonane, podczas gdy w rzeczywistości w zakreślonym terminie 7-dniowym skarżący bezspornie przesłali WSA w Warszawie zarówno żądane numery PESEL, jak także wskazali, że pozostałej treści wezwania nie mogli skutecznie wykonać, gdyż treść pisma była dla skarżących niezrozumiała. Wskazując na powyższe skarżący wnoszą o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, jak również pozostając w przekonaniu, że składane zażalenie jest oczywiście zasadne w załączeniu przedkładają żądane 41 egzemplarzy odpisów skargi wraz z załącznikami z wnioskiem o uwzględnienie zażalenia, rozpoznania sprawy na nowo bez konieczności przedstawiania sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W okolicznościach sprawy sąd pierwszej instancji słusznie orzekł o odrzuceniu skargi stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 57 § 1 oraz art. 47 § 1 Ppsa. Nie można zarzucić sądowi braku merytorycznego rozpoznania tej skargi, skoro skarżący pomimo wezwania ich zarządzeniem nie wykonali w całości w terminie wskazanych tam obowiązków. W celu nadania biegu ich skardze zostali zobowiązani m. in. do złożenia 41 odpisów skargi wraz z załącznikami (solidarnie). W zakreślonym terminie skarżący nie wykonali obowiązku nadesłania odpisów skargi wraz z załącznikami dla doręczenia ich innym uczestnikom, co było wymogiem formalnym, aby nadać dalszy bieg tej skardze. Wobec powyższego sąd pierwszej instancji słusznie odrzucił skargę gdyż nie zostały w terminie do tego wyznaczonym uzupełnione jej braki formalne. Powyższe stanowisko WSA w Warszawie pozostaje w zgodzie z poglądem wyrażonym w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z 18 grudnia 2013 r., I OPS 13/13 (ONSAiwsa 2014, nr 3 poz. 39), w której Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że niedołączenie przez stronę skarżącą wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 Ppsa, jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w zw. z art. 57 § 1 Ppsa, uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd. Odnosząc się do zarzutów zażalenia i ich nie podzielając, Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że treść wezwania była czytelna, a skarżący zostali prawidłowo pouczeni o terminie, w którym braki należało uzupełnić i skutkach niezastosowania się do wezwania, stąd zastosowanie rygoru wskazanego w wezwaniu, tj. odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 232 § 1 pkt 1 Ppsa, było prawidłowe. W tych okolicznościach sąd pierwszej instancji postąpił prawidłowo odrzucając skargę. W istocie więc wystąpiła sytuacja, w której skarga nie mogła zostać merytorycznie rozpoznana. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa, postanowił jak w sentencji.