VII SA/Wa 1244/10

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak - Nowakowska (spr.), , Sędzia WSA Leszek Kamiński, Sędzia WSA Jarosław Stopczyński, Protokolant st. sekr. sąd. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2010 r. ze skargi "D." Sp. z o.o. z siedzibą w W. i Z. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania przed organem pierwszej instancji I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej Z. W. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Prezydent Miasta W. decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...], na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 z późn. zm, zwanej dalej Prawo budowlane) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej K.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku inwestora z dnia [...] kwietnia 2008 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił "D." Sp. z o.o. w W. pozwolenia na budowę 23 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej oraz 46 szamb szczelnych, każde o pojemności 10 m 3 na terenie działki nr ewid.: [...], [...] i [...] oraz rozbiórkę zabudowy gospodarczej na działce nr ewid. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w rejonie ul. [...] w W. Ten sam organ decyzją z dnia [...] maja 2009 r., nr [...], na podstawie art. 155 K.p.a. oraz art. 28, 33 ust. 1, 34 ust. 4 i art. 36 i 36 a Prawa budowlanego, zmienił na żądanie firmy "D." Sp. z o.o. w W. decyzję z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...] w części dotyczącej projektu zagospodarowania oraz pozwolenia na budowę 23 budynków mieszkalnych w zabudowie jednorodzinnej bliźniaczej oraz 46 szamb szczelnych, każde o pojemności 10 m3 na terenie działek nr ewid.: [...], [...] i [...], położonych przy ul. [...] w rejonie ul. [...] w W. oraz zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę 23 budynków mieszkalnych w zabudowie jednorodzinnej bliźniaczej oraz 46 szamb szczelnych, każde o pojemności 10 m3 na działkach nr ewid.: [...], [...] i [...] według zamiennego projektu budowlanego. Uznał również, iż pozostałe warunki decyzji pozostały bez zmian. Odwołanie od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] maja 2009 r. złożyła Z. W. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...] na podstawie art. 134 K.p.a. stwierdził niedopuszczalność wniesienia odwołania. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy podniósł, że niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak i podmiotowym. Zdaniem organu odwoławczego skarżąca Z. W. nie została uznana za stronę postępowania administracyjnego w pierwszej instancji, dlatego niemożliwe było rozpatrzenie jej "odwołania", bowiem środek zaskarżenia przysługuje tylko stronom postępowania. Na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. Z. W. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 7, 77 § 1, 107 § 3 oraz art. 127 § 1 K.p.a. oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego oraz § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W uzasadnieniu skargi zarzuciła, że jest właścicielem nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej z planowaną inwestycją. Część tej inwestycji będzie usytuowana w ostrej granicy z budynkami stanowiącymi własność skarżącej. Sytuację sąsiedztwa w ostrej granicy normują przepisy § 12 w/w rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Istnieją więc przepisy prawa materialnego, które nakazują przyjęcie jako stronę postępowania właściciela sąsiedniej nieruchomości (wyrok WSA w Łodzi z dnia 22 czerwca 2005 r., sygn. akt II SA/Łd 1076/04). Ponadto podniosła, że była stroną postępowania zakończonego decyzją Prezydenta W. nr [...] oraz stroną niniejszego postępowania przed organem pierwszej instancji. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoją argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 stycznia 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 1960/09 uchylił zaskarżone postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...]. Zdaniem Sądu zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem art. 134 K.p.a., art. 7 i 77 K.p.a., a nadto art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że "(...) W postępowaniach dotyczących inwestycji przy ul. [...] w W. kwestia legitymacji skarżącej wymagała niewątpliwie wnikliwego wyjaśnienia przez organ odwoławczy. Konieczność tego wyjaśnienia przesądził już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 22 kwietnia 2009 r., w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1885/08 uchylając decyzję umarzającą postępowanie odwoławcze prowadzone na skutek odwołania Z. W. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2008 r. – dotyczące tej samej inwestycji. W wyroku tym Sąd nakazał zbadanie legitymacji Z. W., uznając, iż zachowanie w projekcie budowlanym wymaganych odległości w zakresie usytuowania budynków nie oznacza, że osoby mające tytuł prawny do działek znajdujących się w otoczeniu projektowanego obiektu nie mogą być stroną w postępowaniu o pozwolenie na ich budowę. Tym bardziej, gdy się zważy, iż skarżąca sąsiaduje z projektowaną inwestycją na długości około 500 m. Sama skarżąca podnosiła również, iż inwestycja uniemożliwi jej dojazd do własnej działki oraz jej przyszłą zabudowę. Organ odwoławczy orzekający w niniejszej sprawie, na mocy art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) był związany tymi zaleceniami. Decyzja bowiem Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] maja 2009 r., choć wydana została w odrębnym postępowaniu administracyjnym, jednakże zmieniała ona m.in. na podstawie art. 155 k.p.a. decyzję nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. tego samego organu, kontrolowaną przez Sąd w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 1885/08. Ponadto, wbrew twierdzeniu organu odwoławczego, organ I instancji tak w niniejszej sprawie, jak i w postępowaniu, w którym wydana została decyzja nr [...] – uznał legitymację Z. W. do udziału w postępowaniu o pozwolenie na budowę obiektu przy ul. [...] w W. Nie podzielając tego poglądu organ odwoławczy musi przekonująco wykazać, iż Z. W. nie może mieć przymiotu strony w takim postępowaniu. A takiej argumentacji nie zawiera zaskarżone postanowienie, wadliwe również ze względów formalnych, wskazanych uprzednio. Brak przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego we wskazanym przez Sąd administracyjny kierunku wskazuje, iż zaskarżone rozstrzygnięcie o charakterze procesowym zostało wydane przedwcześnie. Dopiero zbadanie związku interesu prawnego skarżącej, jako właścicielki działki, która znajduje się w sąsiedztwie terenu inwestycji, da podstawy do oceny dopuszczalności skutecznego złożenia przez nią odwołania od decyzji organu I instancji". Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 2010 r., sygn. akt: VII SA/Wa 1960/09, po ponownym rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Z. W., uchylił decyzję Prezydenta W. z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że w związku z pismem Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2010 r. informującym, że inwestor rozpoczął realizację robót budowlanych merytoryczne rozpatrzenie sprawy jest bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a., gdyż nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej - w formie decyzji administracyjnej -ingerencji organu administracyjnego, jakiekolwiek, bowiem rozstrzygnięcie merytoryczne w stosunku do przedmiotowego obiektu budowlanego w tej sytuacji jest niecelowe. Organ administracji publicznej nie może kontynuować postępowania w celu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, bowiem taka decyzja może dotyczyć tylko przyszłych zamierzeń inwestycyjnych, a rozpoczęcie realizacji obiektu powoduje bezprzedmiotowość postępowania. Organ powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2005 r., sygn. akt II OSK 286/05, zgodnie, z którym "Po zrealizowaniu określonej inwestycji, zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jest bezprzedmiotowe, a postępowanie w tym zakresie winno z mocy art. 105 § 1 k.p.a. ulec umorzeniu". Zatem przesłanką umorzenia postępowania na podstawie przywołanego wyżej przepisu art. 105 § 1 K.p.a. jest bezprzedmiotowość wynikająca z realizacji inwestycji. Organ na poparcie swojego stanowiska wskazał również na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2001 r., sygn. akt V SA 381/01, w którym przyjęto, że "Decyzję o umorzeniu postępowania organ administracji państwowej wydaje zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. wówczas, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności wówczas, gdy strona rezygnuje z ubiegania się o rozstrzygnięcie określonej treści, gdy przyznanie określonego uprawnienia stało się zbędne lub gdy organ administracyjny stwierdzi oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy". Organ odwoławczy stwierdził, że w zaistniałych okolicznościach brak jest podstaw do ponownego ustosunkowania się przez organ do zarzutów podnoszonych w odwołaniu przez Z. W. Na powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2010 r. D. Sp. z o.o. w W. oraz Z. W. złożyli skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. D. Sp. z o.o. w W. w swojej skardze wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi zarzuciła naruszenie prawa materialnego, polegające na niezastosowaniu w niniejszej sprawie art. 32 ust. 4a w zw. z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, z których wynika a contario, że pozwolenia na budowę nie wydaje się tylko w przypadku rozpoczęcia robót budowlanych bez uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na jej treść, tj: przepisu art. 105 § 1 K.p.a., przez niezasadne uchylenie decyzji Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] i umorzenie postępowania organu pierwszej instancji w sytuacji, gdy postępowanie w sprawie nie stało się bezprzedmiotowe, gdyż roboty budowlane zostały przez skarżącego rozpoczęte na podstawie ostatecznej decyzji administracyjnej udzielającej skarżącemu pozwolenia na budowę i były realizowane zgodnie z pozwoleniem; przepisu art. 107 § 1 i 3 K.p.a. przez zaniechanie merytorycznego rozpoznania sprawy i niewskazanie w decyzji należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego rozstrzygnięcia; przepisu art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. przez wydanie decyzji o charakterze kasacyjnym i umorzenie postępowania, gdy - przyjęta przez organ drugiej instancji - bezprzedmiotowość postępowania nie dotyczyła postępowania przed organem pierwszej instancji, a co za tym idzie obligowała organ odwoławczy do kontroli decyzji organu pierwszej instancji pod kątem okoliczności podniesionych w środku odwoławczym; d) przepisu art. 15 K.p.a. przez pozbawienie strony postępowania (skarżącego) prawa do jednej instancji, a wyrażające się w wydaniu decyzji kasacyjnej oraz umorzeniu postępowania organu pierwszej instancji i w efekcie pozbawienie strony możliwości kwestionowania rozstrzygnięcia w administracyjnym toku postępowania i prawa do dwóch instancji; e) przepisu art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieuwzględnienie przez organ administracji w ponownym rozpoznaniu sprawy wiążących go ocen prawnych i wskazań, co do dalszego postępowania, wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 1960/09. Zaskarżonej decyzji zarzuciła także naruszenie zasady ochrony praw słusznie nabytych oraz zasady ochrony interesów w toku, wyrażonych w art. 2 Konstytucji RP i art. 32 ust. 4a Prawa budowlanego, poprzez niesłuszne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę i umorzenie postępowania w sprawie wydania pozwolenia, gdy strona nabyła ostateczną decyzję udzielającą jej pozwolenia na budowę i na jej podstawie prowadziła roboty budowlane, a utrata przymiotu ostateczności decyzji, związana jest wyłącznie z wadliwym prowadzeniem postępowania przez organ administracji drugiej instancji. Skarżąca podniosła, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] maja 2010 r. nie wskazuje również przepisu prawa materialnego, na którym organ oparł swoje rozstrzygnięcie, bowiem nie wiadomo, jaki konkretny przepis prawa materialnego stanowił podstawę stwierdzenia bezprzedmiotowości postępowania w przedmiocie udzielenia skarżącemu pozwolenia na budowę. Z. W. w swojej skardze wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi zarzuciła naruszenie art. 107 § 3 K.p.a., gdyż organ w zaskarżonej decyzji nie podał podstawy prawnej, która wskazywałaby na bezprzedmiotowość postępowania oraz podniosła, że niezależnie od rozpoczęcia budowy sprawa winna być rozpoznana merytorycznie. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargi wniósł o ich oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi zasługują na uwzględnienie. Na podstawie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 1960/09 wiązały organ, jak i wiążą w niniejszej sprawie Sąd. W wyroku tym Sąd wskazał, że przed przystąpieniem do rozpoznania odwołania Z. W., Wojewoda [...] winien był przeprowadzić stosowne postępowanie wyjaśniające, które by potwierdziło, że posiada ona przymiot strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Sąd stwierdził, że Wojewoda [...] rozpoznając odwołanie Z. W. związany był wskazaniami zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 22 kwietnia 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1885/08, do których się nie zastosował. Podniósł również, że ocena organu odwoławczego w zakresie, czy nieruchomość skarżącej Z. W. znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji na działce nr ew.: [...], [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w rejonie ul. [...] w W., powinna wynikać z analizy materiału dowodowego, z uwzględnieniem podnoszonych przez Z. W. zarzutów, że przedmiotowa inwestycja oddziaływuje na jej nieruchomość. Wojewoda [...] po raz kolejny rozpoznając odwołanie Z. W. w decyzji z dnia [...] maja 2010 r., będącej przedmiotem niniejszej sprawy sądowo -administracyjnej, nie zastosował się do wytycznych zawartych we wskazanym wyżej wyroku, a wręcz stwierdził, że nie ma takiej konieczności, bowiem rozpatrzenie wniosku inwestora o zatwierdzenie zamiennego projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę stało się bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowości tegoż postępowania organ dopatrzył się w okoliczności wszczęcia przez inwestora realizacji robót budowlanych przed ostatecznym zakończeniem postępowania. Na tą okoliczność powołał się na pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2010 r. Z powyższego pisma, które jest w rzeczywistości protokołem [...] z kontroli robót budowlanych wynika, że budowa jest prowadzona, przy czym osoby reprezentujące inwestora okazały w czasie kontroli decyzję nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r., która została zmieniona decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2009 r. wydaną przez Prezydenta W. i obie decyzje są opatrzone klauzulami prawomocności. Powyższe okoliczności wynikające z protokołu nie zostały w ogóle przez organ wzięte pod uwagę i w sposób należyty ocenione. Tok postępowania administracyjnego przed organami obu instancji ma istotne znaczenie dla oceny, czy przedmiotowe postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę i na rozbiórkę jest rzeczywiście bezprzedmiotowe. Podkreślenia wymaga fakt, że prace zostały rozpoczęte w oparciu o decyzje organu pierwszej instancji, udzielające pozwolenia na budowę, którym organ nadał klauzulę prawomocności. Powyższe, zatem wyklucza przyjęcie, że podjęcie robót budowlanych było samowolne. Z tych względów realizacja robót budowlanych nie może zamykać drogi do merytorycznego rozpatrzenia sprawy i wszczęte postępowanie nie może być uznane za bezprzedmiotowe. Art. 32 ust. 4a Prawa budowlanego stanowi zabezpieczenie ogólnej zasady, z art. 28 ust. 1 tej ustawy, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Taką też decyzję, jak wynika z akt administracyjnych od Prezydenta W. inwestor otrzymał. Gdyby się okazało, że to działanie organu było nieprawidłowe i nadanie ostateczności decyzji było wadliwe, to błędne postępowanie organów w żadnej mierze nie może negatywnie oddziaływać na interesy procesowe i materialne inwestora w przedmiotowej sprawie. Obowiązkiem organów administracji publicznej jest pogłębianie zaufania obywateli (art. 8 K.p.a.) i należycie informować strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 K.p.a.). Powinny czuwać, aby strony nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielać im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek (art. 9 K.p.a.). Przede wszystkim organy administracji publicznej powinny działać zgodne z zasadą praworządności zawartą w art. 7 Konstytucji RP, a skonkretyzowaną w art. 6 K.p.a. Przepisami prawa w rozumieniu art. 6 K.p.a. są przepisy materialnego i proceduralnego prawa administracyjnego. Dlatego też organ odwoławczy w żadnej mierze nie mógł rozpoznać odwołania Z. W., zanim nie ustalił jednoznacznie, zgodnie ze wskazaniami zawartymi we wcześniej powołanych wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że jest ona stroną postępowania w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Brak tych ustaleń stanowi już podstawę do stwierdzenia, że organ w zaskarżonej decyzji naruszył art. 153 p.p.s.a., a zarazem art. 7, 77 i 80 K.p.a. Sąd zauważa, że jeżeli w wyniku rozpoznania odwołania organ stwierdziłby, że Z. W. nie ma w sprawie indywidualnego interesu prawnego lub obowiązku, to wówczas winien był wydać decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. (por. B.Adamiak, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydanie 8, C.H.Beck 2006, s. 597). Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów sformułował pogląd prawny, według którego "stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 K.p.a., następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a." (uchwała z 5 lipca 1999 r. OSP 16/98 - ONSA 1999, z. 4, poz. 119). Zatem oznaczałoby to, że decyzja organu pierwszej instancji jest ostateczna i może być weryfikowana tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego lub w ustawach szczególnych (art. 16 § 1 K.p.a.). Natomiast gdyby organ ustalił, że odwołanie zostało wniesione prawidłowo z punktu widzenia materialno - formalnego przez stronę postępowania, to wówczas, jak już wcześniej wspomniano, nie można przyjąć, że postępowanie jest bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a. z powodu rozpoczęcia robót budowlanych, które jak wynika z akt administracyjnych zostały podjęte wobec stwierdzenia przez Prezydenta W., że jego decyzja z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...] jest ostateczna i wydania na podstawie art. 155 K.p.a. decyzji z dnia [...] maja 2009 r., nr [...]. O czym świadczy pismo inwestora z dnia [...] lipca 2008 r. (znajdujące się na k: [...] akt administracyjnych) zawierające wniosek inwestora o stwierdzenie prawomocności decyzji z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...] oraz zarejestrowanie dziennika budowy dla przedmiotowej inwestycji oraz jego wydanie w dniu [...] września 2008 r. inwestorowi. Wszystko to by oznaczało, że sprawa w tych okolicznościach faktycznych i prawnych powinna być rozpoznana przez organ odwoławczy merytorycznie. Brak rozpatrzenia merytorycznego sprawy w wyniku wniesionego odwołania stanowiłby naruszenie zasady praworządności, co jest niedopuszczalne w demokratycznym państwie prawa, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji RP), w sytuacji, gdy określone zachowanie inwestora zostało wywołane błędnym postępowaniem organu administracji. Wychodząc z powyższych założeń należy przyjąć, że Wojewoda [...] w zaskarżonej decyzji dopuścił się naruszenia art. 153 p.p.s.a. i przepisów o postępowaniu administracyjnym, a to art. 7, 77, 80, 105 § 1 K.p.a., 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy obowiązany będzie przeprowadzić postępowanie administracyjne z poszanowaniem jego zasad, w szczególności zadbać o należyte wyjaśnienie sprawy, tak, aby poczynione ustalenia w oparciu o prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy sprawy pozwoliły, zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku z dnia 18 stycznia 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 1960/09, na ustalenie czy Z. W. jest stroną postępowania administracyjnego, a dopiero to ustalenie pozwoli organowi na wydanie prawidłowej decyzji - umarzającej postępowanie z braku przymiotu strony, bądź w przypadku ustalenia, że skarżąca Z. W. jest stroną postępowania, ponownego rozpatrzenia sprawy w wyniku złożonego przez nią odwołania, mając na uwadze wskazówki zawarte w powyższym uzasadnieniu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.