II SA/Lu 501/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Asesor sądowy Marcin Małek (sprawozdawca) Protokolant Referent stażysta Agnieszka Komajda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2021 r. sprawy ze skargi A. J. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z [...] r. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty L. z [...] r. w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. W celu zrealizowania inwestycji, polegającej na przeprowadzeniu przez działki nr [...], [...], [...] położne w miejscowości L., gmina G., wzdłuż ich południowej granicy, linii kablowej średniego napięcia (15kV) wraz z kanalizacją światłowodową, [...] [...] S.A. z siedzibą w L. (zwana dalej Spółką) podjęła z A. J. - właścicielem tych nieruchomości negocjacje w sprawie wyrażenia zgody na dysponowanie przez inwestora gruntem na cele budowlane lub zawarcia umowy służebności przesyłu - które nie przyniosły rezultatu. Rozmowy w tej sprawie były podejmowane parokrotnie. Mając na uwadze powyższe Spółka wnioskiem z [...] r. wystąpiła do Starosty L. o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z ww. nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na przeprowadzenie linii kablowej średniego napięcia (15kV) wraz z kanalizacją światłowodową, w ramach przebudowy sieci elektroenergetycznej w miejscowości L. i [...] W., gmina G. oraz [...] i [...], gmina [...]. Decyzją z dnia [...] r. organ pierwszej instancji orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...], nr [...] i nr [...], położone w miejscowości L., gmina G., poprzez zezwolenie Spółce na wybudowanie w granicach wymienionych działek energetycznej linii kablowej średniego napięcia (15 kV) wraz z kanalizacją światłowodową. Przebieg przedmiotowej inwestycji przedstawiony został na mapach sporządzonych do celów projektowych w skali 1:500, stanowiących integralną część decyzji. Odwołanie o przedmiotowej decyzji do Wojewody przedłożył A. J., reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika. W ocenie skarżącego decyzja ta narusza: 1) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez: - nie wyjaśnienie okoliczności podnoszonych przez skarżącego, że na trasie projektowanych kabli widnieje kabel telefoniczny i istnieje w tym rejonie linia telefoniczna; - nieprawidłową ocenę planu miejscowego, którego zapisy nie zawierają regulacji dotyczących możliwości wykonania budowy podziemnej energetycznej linii kablowej średniego napięcia wraz z kanalizacją światłowodową; - uznanie, że zostały przeprowadzone rokowania przewidziane prawem, które nie doprowadziły do godnego załatwienia przedmiotowej sprawy; - niewłaściwą ocenę dokumentów, że zaprojektowana trasa linii kablowej jest najbardziej uzasadniona technicznie, 2) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, które to braki miały istotny wpływ na wynika sprawy. Zdaniem odwołującego, Starosta L. naruszył także przepisy prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez ich błędną wykładnię i stwierdzenie, że w niniejszej sprawie może nastąpić ograniczenie sposobu korzystania z przedmiotowych nieruchomości, podczas gdy ograniczenie to nie znajduje uzasadnienia w stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wojewoda, utrzymując w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie, wskazał, że nie ulega wątpliwości, iż budowa linii służącej zwiększeniu bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej poprzez zapewnienie ciągłości i niezawodności zasilania oraz wyjście naprzeciw rosnącemu zapotrzebowaniu na energię przez potencjalnych odbiorców, jest inwestycją celu publicznego, o jakiej mowa w art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Następnie organ wskazał, że przedmiotowa nieruchomość objęta została miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy G., zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy G. N. [...] (Dz. Urz. Woj. L. . z dnia [...] r., Nr [...], poz. [...], ze zm.), którego zapisy dopuszczają lokalizację obiektów i sieci infrastruktury gazowej, kanalizacyjnej, telekomunikacyjnej, energetycznej i wodnej. Tego typu obiekty i sieci infrastruktury mogą być także lokalizowane wewnątrz linii rozgraniczających dróg publicznych. Ponadto jak wynika z uchwały Nr [...] Rady Gminy G. z dnia [...] r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy G., (Dz. Urz. Woj. L. . z [...] r. poz. [...]), zasilanie odbiorców w energię elektryczna z istniejących i projektowanych linii elektroenergetycznych niskiego napięcia, średniego napięcia oraz z istniejących i projektowanych stacji transformatorowych [...] kV (§ 19 pkt 1 uchwały); dopuszcza się możliwość wyznaczenia nowych terenów pod realizacje stacji transformatorowych (wraz z liniami SN i Nn), których nie uwzględniono na rysunkach zmiany planu, jeśli uzasadniane jest to wzrostem zaopatrzenia mocy, typ i moc stacji - zgodnie z warunkami określonymi przez dysponenta sieci (§ 19 pkt 2 uchwały); dopuszcza się realizację i przebudowę linii elektroenergetycznych w wykonaniu napowietrznym lub doziemnym (kablowym) - § 19 pkt 3 uchwały; dla linii kablowych średniego i niskiego napięcia oraz łącz kablowych, pas ochronny winien być o szerokości 1 m, w pasach tych nie wolno sadzić drzew i krzewów oraz składować wszelkich materiałów (§ 19 pkt 6 uchwały). Z załącznika graficznego, stanowiącego integralną część miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy G. - C. II z dnia [...] r. (Dz. Urz. Woj. L. . z [...] r. Nr [...], pos. [...]) wynika, iż na objętym niniejszym postępowaniem obszarze działek wrysowana jest linia elektroenergetyczna. Następnie organ podniósł, że w sprawie spełniona została także druga przesłanka ograniczenia, to jest brak zgody właściciela na przeprowadzenie inwestycji przez jego nieruchomość. Z akt sprawy wynika bowiem, że Spółka wielokrotnie zwracała się do właściciela działek z prośbą o wyrażenie zgody na wykonanie inwestycji, co nie spotkało się z jego akceptacją. Nie wyraził on również zgody na umowne ustanowienie służebności przesyłu za jednorazowym wynagrodzeniem w wysokości [...] zł. Skoro nie doszło do umownego porozumienia między stronami, zaszła konieczność wszczęcia postępowania w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z analizowanych nieruchomości, na podstawie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Powołany przepis ustawy wymaga wcześniejszego przeprowadzenia rokowań, jednak nie określa formy ich prowadzenia. Przyjmuje się, że spełnienie tej przesłanki oznacza taką sytuację, w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi określone warunki uzyskania zgody na wykonanie prac o jakich mowa w art. 124 tej ustawy. Z kolei niemożność uzyskania zgody właściciela oznacza stan, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażaniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. Podkreślił przy tym, że samo zwrócenie się do właściciela nieruchomości z prośbą o jej udostępnienie, jest wystarczające do stwierdzenia, że rokowania miały miejsce. Okoliczność zaś, że pełnomocnik Spółki nie zaproponował określonej kwoty pieniężnej, jakiej żądał odwołujący, nie oznacza, że do rokowań nie doszło. Odnosząc się do kwestii oceny warunków technicznych powstania w przyszłości ewentualnych kolizji pomiędzy przebiegiem przewodów linii kablowych planowanej inwestycji oraz firmą planującą na danym terenie przeprowadzenie światłowodu telefonicznego organ wskazał, że kwestia ta wykracza poza zakres jego oceny. Natomiast w kwestii zarzutu zaniżonej kwoty wynagrodzenia za służebność przesyłu wyjaśniły, że uszczerbek majątkowy (szkoda), jakiego doznaje właściciel na skutek ograniczenia jego prawa własności w trybie art. 124 u.g.n., jest wynikiem legalnego działania administracji, co w sposób oczywisty różni omawiane odszkodowanie od odszkodowania funkcjonującego w prawie cywilnym. W razie otrzymania przez przedsiębiorcę przesyłowego decyzji administracyjnej, przyznającej prawo wstępu i korzystania z cudzej nieruchomości, na której są posadowione urządzenia przesyłowe, nie jest potrzebne występowanie o ustanowienie służebności przesyłu, a nawet nie ma tytułu do ustanawiania wówczas takiej służebności, gdyż przedsiębiorca ma w postaci decyzji uprawnienie do ingerencji w cudze prawo własności w takim samym zakresie, w jakim nastąpiłoby to na podstawie służebności. W razie więc ustanowienia służebności przesyłu drogą umowy lub przez wydanie orzeczenia sądowego należy określić wynagrodzenie (art. 3852 k.c.), a w wypadku decyzji administracyjnej, poprzedzonej zgodą właścicieli nieruchomości lub bez tej zgody, powinno zostać wypłacone odszkodowanie, określone również na drodze administracyjnej. Kwestia odszkodowania mieści się w drodze postępowania administracyjnego, lecz orzekanego w odrębnej decyzji organu administracji państwowej. Tym samym podnoszona przez odwołującego ewentualna kwestia spadku wartości nieruchomości oraz wpływ inwestycji na zagospodarowanie działek objętych ograniczeniem sposobu korzystania z nich nie może odnieść skutku na tym etapie postępowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie A. J. powtarzając zarzuty odwołania wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zwrot kosztów postępowania. W dalszym ciągu - jego zdaniem - w sprawie nie zostało przeprowadzone kompleksowe postępowanie pozwalające na zastosowanie instytucji ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Organy nie zbadały zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, okoliczności usytuowania kabla telefonicznego na trasie projektowanej linii oraz możliwej kolizji planowanej inwestycji z przebiegiem linii światłowodu telefonicznego. Ponadto pominięto fakt, że rokowania nie obejmowały wszystkich istotnych elementów i warunków przyszłej umowy i z tego względu należało je uznać za pozorne, co podważa legalność wydanej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. – w wersji obowiązującej na datę wydania zaskarżonej decyzji – z 2020 r. poz. 1990 ze zm.), dalej jako "u.g.n.", starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z ust. 3 art. 124 u.g.n. udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. W świetle powyższych przepisów wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości wymaga spełnienia łącznie następujących przesłanek: po pierwsze - ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości może dotyczyć tylko przedsięwzięć określonych w tym przepisie; po drugie - ograniczenie może mieć miejsce jedynie w sytuacji, w której właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody; po trzecie - udzielenie zezwolenia powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, po czwarte - ograniczenie może nastąpić zgodnie z planem miejscowym, a jeśli planu takiego nie ma, to zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Dokonana przez Sąd ocena akt sprawy wykazała, że rozstrzygające sprawę organy prawidłowo ustaliły, że w niniejszym przypadku wszystkie ww. przesłanki zostały spełnione. Przede wszystkim nie ulega wątpliwości, że wnioskowana inwestycja mieści się w zakresie określonym w art. 124 ust. 1 u.g.n., jej istotą jest bowiem przeprowadzenie przez nieruchomość linii kablowej średniego napięcia wraz z kanalizacją światłowodową, a zatem przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej. Inwestycja stanowi także realizację celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n., zgodnie z którym celem takim jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Planowane ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości jest także zgodne z obowiązującym Miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy G. zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Gminy G. z dnia [...] r. (Dz. Urz. Województwa Nr [...], poz. [...]), w ramach którego działki nr [...], [...], [...] w istotnej dla sprawy części znajdują się na terenie oznaczonym symbolem RP, tj. uprawy polowe, na którym to terenie dopuszcza się lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej i komunikacyjnej (§ 3 ust. 6 uchwały). Ponadto stosowanie do § 2 ust. 3 uchwały, w poszczególnych terenach dopuszcza się lokalizację, w sposób nie kolidujący z podstawowym przeznaczeniem tych terenów, nie przedstawionych na rysunkach planu obiektów i sieci infrastruktury gazowej, kanalizacyjnej, telekomunikacyjnej, energetycznej i wodnej oraz obiektów gospodarki odpadami nie związanych z podłożem, służących bezpośredniej obsłudze tych terenów. Tego typu obiekty i sieci infrastruktury mogą być także lokalizowane wewnątrz linii rozgraniczających dróg publicznych. Wnioskowana inwestycja została zaprojektowana wzdłuż linii rozgraniczających pasa drogowego drogi wojewódzkiej nr [...] w miejscu nie kolidującym dla przyszłej zabudowy działek (o ile w przyszłości dojdzie do zmiany planu miejscowego, dopuszczającej taką zabudowę). Strefa oddziaływania linii kablowej SN 15 kV została wyznaczona jako pas terenu o szerokości 2 m wzdłuż linii kablowej, a więc po 1 m na każdą stronę od osi kabla, co stanowi łącznie dla wszystkich działek skarżącego 236 m2 terenu o ograniczonym sposobie użytkowania. Biorąc pod uwagę powyższe, nie ulega wątpliwości, że sposób usytuowania planowanej inwestycji odpowiada zapisom planu miejscowego, co wynika jednoznacznie z akt sprawy i nie wymagało przeprowadzenia bardziej szczegółowego postępowania. Co więcej, jak wynika z treści skargi, stronie znane jest stanowisko orzecznicze, zgodnie z którym im bardziej ogólne postanowienie planu miejscowego w zakresie dopuszczalności inwestycji o charakterze publicznym, tym większy margines swobody dla starosty w toku postępowania z art. 124 u.g.n. Ani bowiem w punkcie 1, ani w punkcie 10 ustępu 2 art. 15 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustawodawca nie wprowadził wymogu precyzyjnego ustalenia szczegółowego przebiegu sieci infrastruktury technicznej, zwłaszcza mając na uwadze sieć podziemną, o znaczeniu lokalnym, przebiegającą pod powierzchnią ziemi (v. wyrok NSA z 17 stycznia 2018 r., I OSK 1683/17). Co więcej skarżący traci z pola widzenia okoliczność, że przedmiotowa inwestycja jest niezbędna do prawidłowego i bezawaryjnego funkcjonowania systemu energetycznego w tym obszarze oraz poprawy warunków napięciowych, stanu technicznego sieci, poprawy wskaźnika SAIDI oraz zapewnienia warunków rozwojowych sieci pod kątem możliwości przyłączenia przyszłych odbiorców, co jest konieczne z uwagi na wzrost zurbanizowania miejscowości znajdujących się na przedmiotowym terenie. Przedmiotowa inwestycja jest inwestycją liniową o długości 15,3 km, przebiegającą przez bardzo wiele działek, a konkretna lokalizacja linii kablowej wynika z położenia działek przy drodze wzdłuż których w sposób naturalny i historyczny wyznacza się pasy terenu do usytuowania linii energetycznych. Mając zatem na uwadze sposób użytkowania przedmiotowych działek określony zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (teren upraw polowych), zgodzić się należy z organami, że planowany przebieg linii nie będzie ingerować w sposób korzystania z nieruchomości. Odnosząc się natomiast do zarzutów skupiających się na braku rokowań między skarżącym a Spółką i tym samym niespełnieniu jednej z przesłanek do wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n., stwierdzić trzeba ich bezzasadność. Bezspornym jest, że Spółka kilka razy zwracała się do skarżącego o udzielenie zgody na udostępnienie nieruchomości (pisma z: [...] r[...] r., [...] r., [...] r., w aktach sprawy), przedstawiając warunki zawarcia stosownej umowy. Warunki zawarcia umowy były analogiczne jak w przypadku właścicieli innych działek wykorzystywanych pod przedmiotowa inwestycję. Skarżący na żadne ze wskazanych pism nie odpowiedział. Dopiero w toku postępowania podniósł, że wszelkie zobowiązania i obciążenia obniżają wartość grunty, a proponowana wysokość odszkodowania nie rekompensuje utraconej wartości gruntu. Bezspornym zatem jest, że w sprawie zaistniała przesłanka zarówno braku zgody na wykonanie przedmiotowej inwestycji jak i przeprowadzenia rokowań o uzyskanie zgody na wykonanie prac Jak zauważył NSA m.in. w wyroku z 6 lipca 2016 r., I OSK 1723/15, przepis art. 124 ust. 3 u.g.n. nie określa formy prowadzenia rokowań ani dokumentów, z jakimi inwestor musi wystąpić do właściciela gruntu w celu uzyskania zgody na udostępnienie nieruchomości, ani też nie nakłada na inwestora obowiązku poinformowania właściciela na piśmie, że rokowania w sprawie uważa za zakończone. Strony zmierzające do załatwienia sprawy w sposób określony w art. 124 ust. 3 u.g.n. nie są związane jakimikolwiek regułami w zakresie przeprowadzenia rokowań oprócz obowiązku zainicjowania. Spełnienie obowiązku przeprowadzenia rokowań jako przesłanka wszczęcia postępowania o uzyskanie zezwolenia na zajęcie nieruchomości oznacza taką sytuację, w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi określone warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art. 124 u.g.n., a druga strona ich nie zaakceptowała, lub też nie odpowiedziała na propozycję. Rokowania z art. 124 ust. 3 u.g.n. nie oznaczają przy tym konieczności osiągnięcia zgodnego stanowiska. Wystarczy wzajemne poinformowanie się obu stron o swoich stanowiskach i możliwym zakresie wzajemnych ustępstw celem zawarcia umowy lub innego satysfakcjonującego obie strony rozwiązania. Nadto jeśli druga strona (właściciel) sprzeciwia się wyraźnie wskazując, że tak zaproponowane warunki są nie do przyjęcia, lub nie zajmuje stanowiska, wówczas inwestor nie musi dalej prowadzić rokowań, gdyż nie można wymagać od inwestora, aby niezależnie od propozycji właściciela nieruchomości był zmuszony do respektowania warunków drugiej strony lub prowadzenia rokowań dopóty, dopóki właściciel nie zmieni swojego stanowiska. Proces rokowań nie może przebiegać w nieskończoność. W przeciwnym wypadku nigdy nie można byłoby wszcząć procedury co do wydania decyzji w oparciu o art. 124 ust. 1 u.g.n. Co więcej w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 124 u.g.n. nie podlegają ocenie same warunki negocjacji, proponowana kwota odszkodowania, jak i okoliczność, czy inwestor zaproponował właścicielowi takie warunki, które są dla niego korzystne, czy takie, które są dla niego nie do przyjęcia (por. m.in. wyrok NSA z 6 lipca 2016 r., sygn. I OSK 179/15, wyrok NSA z 24 listopada 2017 r., sygn. I OSK 970/17, wyrok WSA w Łodzi z 29 listopada 2018r., sygn. II SA/Łd 540/18, wyrok WSA w Krakowie z 6 lipca 2016 r., sygn. II SA/Kr 526/16). W kontekście przedmiotowej sprawy trzeba także podkreślić, że jeśli o formie i charakterze rokowań decyduje inwestor, to nie można wykluczyć, że dla uzyskania trwałego tytułu prawnego do korzystania z części nieruchomości, może on zaproponować jej właścicielowi zawarcie umowy o ustanowieniu służebności przesyłu. Takie rozwiązanie może mieścić się w pojęciu zgody właściciela, o jakiej mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n. (v. wyrok NSA z 19 czerwca 2020 r., sygn. I OSK 2409/19). W niniejszym przypadku na przestrzeni od września [...] r. do maja [...] r. pełnomocnik Spółki kierował pisma w sprawie uzyskania zgody na dysponowanie nieruchomością na wskazany cel w tym do zawarcia umowy ustanowienia służebności przesyłu za wynagrodzeniem (w kwocie [...]zł) informując jednocześnie o zamiarze wystąpienia ze stosownym wnioskiem do właściwego organu o przeprowadzenie postępowania administracyjnego w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości gruntowych skarżącego. W tej sytuacji nie można zatem zarzucać inwestorowi niepodjęcia negocjacji czy braku woli ich podjęcia i prowadzenia. Przytoczone wyżej stanowiska wyrażane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pozwalają na uznanie tego rodzaju działań za prawidłowo przeprowadzone rokowania w rozumieniu art. 124 ust. 3 u.g.n. Ponadto zgodzić się należy z organami także co do tego, że na wynik postępowania prowadzonego w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. nie mogły mieć jakiegokolwiek wpływu podnoszone przez skarżącego okoliczności dotyczące zarówno usytuowania kabla telefonicznego na trasie projektowanej linii jak i ewentualnych kolizji pomiędzy przedmiotową inwestycją, a planowanym przebiegiem światłowodu telefonicznego. Kwestie te z oczywistych względów wykraczają poza zakres przedmiotowego postępowania, a zatem i oceny organów, co zostało stronie wyjaśnione. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd uznał, że zarzuty skargi w tym zarzut naruszenia prawa materialnego odnoszący się do art. 124 u.g.n. nie znajdują uzasadnienia. Zdaniem Sądu organy w niniejszym przypadku w sposób wyczerpujący – wystarczający dla wykazania przesłanek art. 124 ust. 1 i 3 u.g.n. - zgromadziły materiał dowodowy i dokonały jego pełnej, a zarazem prawidłowej oceny. W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.