II SA/Bk 596/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis (spr.) po rozpoznaniu w dniu 6 września 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. B. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] lipca 2007r., nr [...] w przedmiocie wyłączenia pracowników od prowadzenia spraw p o s t a n a w i a odrzucić skargę UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] lipca 2007r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. odmówił J. B. wyłączenia od prowadzenia postępowań administracyjnych, w których stroną jest wnioskujący, inspektora F. R. oraz "imiennie każdego z pozostałych pracowników" organu. Od powyższego postanowienia J. B. wywiódł skargę do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Przepis art. 3 §2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że z postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym zaskarżeniu do sądu mogą podlegać tylko takie, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie bądź rozstrzygają sprawę co do istoty. Do takich postanowień nie należy postanowienie kwestionowane skargą. Przepisy rozdziału 5, działu I Kodeksu postępowania administracyjnego regulujące kwestie związane z wyłączeniem bądź pracownika od udziału w postępowaniu, bądź organu od załatwienia danej sprawy, nie przewidują możliwości skarżenia zażaleniem takiego postanowienia, a ponieważ dopuszczalności zażalenia w postępowaniu regulowanym Kodeksem postępowania administracyjnego nie można domniemywać ( zgodnie z art. 141 §1 kpa przysługuje ono tylko wtedy, gdy kodeks tak stanowi) przyjąć należy, że od postanowienia związanego z wyłączeniem pracownika bądź organu nie służy zażalenie. Postanowienie takie też ani nie kończy postępowania administracyjnego w danej sprawie, ani nie rozstrzyga tej sprawy co do jej istoty. W doktrynie do postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty zalicza się postanowienie organu współdziałającego z organem załatwiającym sprawę wydane w oparciu o art. 106 kpa, czy postanowienia zatwierdzające ugodę, o których mowa w art. 119 kpa ( vide: Komentarz do ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi autorstwa B. Dautera, B. Gruszczyńskiego, A. Kabata i M. Niezgódka- Medek, Zakamycze 2005r., str. 21). Postanowieniami kończącymi postępowanie administracyjne są zaś: postanowienie o niedopuszczalności odwołania i o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania ( art. 134 kpa), czy postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia (art. 59§2 kpa). Zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia będzie mogła być skontrolowana przez sąd administracyjny wyłącznie na etapie kontroli ostatecznej decyzji kończącej postępowanie w sprawie. Dostrzegając niedopuszczalność skargi, Sad odrzucił ją na mocy art. 58 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).