III SA/Łd 519/10

SENTENCJA Dnia 30 listopada 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Krzemieniewska po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2010 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku K. C. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie skargi K. C. na decyzję Wojewody Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. D.T. UZASADNIENIE W dniu 20 września 2010 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga K. C. na decyzję Wojewody Ł. z dnia [...] roku w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i odmowy przyznania prawa do zasiłku bezrobotnych. Postanowieniem z dnia 30 września 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę K. C. z uwagi na wniesienie jej po upływie przepisanego terminu. Odpis postanowienia doręczono skarżącemu w dniu 8 października 2010 r. W dniu 22 listopada 2010 r. do Sądu wpłynął wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że jest osobą schorowaną i odczuwa silne bóle kręgosłupa odcinka szyjnego, które okresowo uniemożliwiają funkcjonowanie. Wskazał także, że opiekuje się bratem, który jest chory na schizofrenię paranoidalną, co jest dla niego obciążające psychicznie i fizycznie. Skarżący wyjaśnił, że jego choroba, choroba brata oraz brak środków finansowych powodują, że okresowo jest niezdolny do podejmowania jakichkolwiek działań. Określone czynności może podejmować tylko w okresach remisji choroby. Do wniosku załączył kserokopie: zaświadczeń lekarskich oraz skierowania po poradni specjalistycznej oraz odpisy skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do art. 87 § 1 w/w ustawy, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 powoływanej ustawy). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 w/w ustawy). Z przywołanych przepisów wynika, że Sąd może przywrócić termin kiedy spełnione zostaną łącznie cztery przesłanki: uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminowi; wniesienie wniosku o przywrócenie terminu; dochowanie terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu oraz dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony przywracany termin. Ustawodawca nie zdefiniował bliżej pojęcia braku winy - w orzecznictwie sądowym, przyjmuje się, że o braku winy można mówić wówczas, gdy pomimo podjęcia działań ze starannością, jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o własne interesy, strona nie była w stanie dokonać czynności procesowej w terminie z przyczyn od siebie niezależnych. Przeszkodą w zachowaniu terminu może być zdarzenie nagłe, nieprzewidywalne przez stronę. Jeśli taką okolicznością jest choroba rozważyć należy, jakiego rodzaju jest to schorzenie, czy wykluczało ono samodzielne działanie strony w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej, ponadto czy strona miała realną możliwość skorzystania z ewentualnej pomocy osób bliskich, domowników. W rozpoznawanej sprawie K. C. we wniosku o przywrócenie terminu wskazał na przewlekle schorzenia, na które cierpi on jak i jego brat, którym się opiekuje. Jednocześnie do wniosku załączył odpisy skarg. Wskazane przewlekłe schorzenia, na które cierpi skarżący same w sobie nie stanowią przesłanki uzasadniającej przywrócenie terminu, bowiem osoba dotknięta przewlekłym schorzeniem jest świadoma swego stanu zdrowia, choroba nie stanowi dla niej zaskoczenia, nie skutkuje niespodziewaną dysfunkcją aktywności życiowej i społecznej. Zachowanie należytej staranności w przypadku osoby przewlekle chorej wyraża się w takim planowaniu wykonania swych obowiązków, w tym podejmowania czynności procesowych, by wkomponować je w tok codziennych czynności, w tym leczniczych. Dopiero, gdy schorzenie doprowadzi do nagłego zakłócenia biegu czynności życiowych tj. nastąpi nieoczekiwane pogorszenie stanu zdrowia, wówczas można mówić o tym, że pojawiają się okoliczności niespodziewane, które mogą po spełnieniu innych warunków ustawowych uzasadniać przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej, lecz wystąpienie tego rodzaju sytuacji strona jest zobowiązana uprawdopodobnić. Oceniając podane przez skarżącego okoliczności uznać należy, że nie wykazał on braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Wyjaśnić również należy, że załączone do wniosku odpisy skarg nie mogą stanowić warunku dopełnienia wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony przywracany termin. Skarżący bowiem wniósł skargę w dniu 31 sierpnia 2010 r. (data stempla pocztowego na kopercie) z uchybieniem terminu do jej wniesienia, bez wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. D.T.