II SAB/Wa 243/11

SENTENCJA Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Wojciech Wiktorowski po rozpoznaniu w dniu 19 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego E.O. z dnia 7 marca 2012 r. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi J.S. na bezczynność Wójta Gminy K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej żądanej we wniosku z dnia [...] maja 2011 r. postanawia: odmówić przyznania wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy UZASADNIENIE W skardze kasacyjnej od wydanego w sprawie wyroku ustanowiony w niniejszej sprawie dla J.S. radca prawny z urzędu – E.O. – powołując się na przepis art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wystąpiła o zasądzenie kosztów postępowania. Wniosek ten jest w istocie wnioskiem o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy na etapie postępowania przed Sądem II instancji. W myśl zaś art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a, wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Z kolei, w odniesieniu do radców prawnych szczegółową regulację we wskazanej materii zawiera rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. 2002 r. Nr 163 poz. 1349 ze zm.). Rozporządzenie to jako warunek przyznania radcom prawnym kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, w § 16, wyraźnie wskazuje obowiązek zamieszczenia we wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oświadczenia, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Z treści tego przepisu wynika, że oświadczenie jest nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie wynagrodzenia, stanowiącym przesłankę do przyjęcia, że praca radcy prawnego nie została wynagrodzona i zachodzi prawna podstawa do poniesienia kosztów z tego tytułu przez Skarb Państwa na podstawie art. 223 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 10, poz. 65 ze zm.), por. także postanowienie NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., sygn. akt I OZ 603/08 wydane na gruncie analogicznej regulacji art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (Baza Orzeczeń NSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl) oraz postanowienie NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GZ 273/09 (Lex nr 582846). Należy przy tym wskazać, że oświadczenie nie może budzić wątpliwości, a z jego treści musi jednoznacznie wynikać, że skarżący w tej konkretnej sprawie, w której udzielono mu pomocy prawnej, nie pokrył jej kosztów w całości lub w części. Nie wystarczy zatem złożenie samego wniosku o przyznanie wynagrodzenia, a tak uczyniła pełnomocnik z urzędu w niniejszej sprawie. Złożenie wniosku nie wywołuje bowiem skutku jednoczesnego złożenia, wymaganego dyspozycją § 16 cyt. rozporządzenia, oświadczenia. Skoro zatem w złożonym do Sądu wniosku wyznaczony radca prawny z urzędu takiego oświadczenia nie zamieściła, a powołany przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący, to tym samym wniosek, jako dotknięty brakiem nieusuwalnym, nie może zostać pozytywnie rozpoznany. Z tych względów, na postawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.