VI SA/Wa 2549/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 29 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2021 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia utraty dobrej reputacji postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić stronie skarżącej - [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], uiszczony w sprawie wpis od skargi w kwocie 200 (słownie: dwieście) złotych. UZASADNIENIE [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej jako: "skarżąca", "strona", "spółka"), reprezentowana przez pełnomocnika – adwokata, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej "GITD") z [...] lipca 2021 r., nr [...], w przedmiocie stwierdzenia utraty dobrej reputacji. Decyzja zawiera pouczenie o prawie wniesienia, w terminie trzydziestu dni od jej doręczenia, skargi do sądu administracyjnego za pośrednictwem GITD. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji, załączonego do pisma GITD z 13 października 2021 r., zaskarżona decyzja wraz z pouczeniem została doręczona stronie 21 lipca 2021 r. Odbiór przesyłki pokwitowała osoba uprawniona do odbioru. Pismem z 25 sierpnia 2021 r., nadanym w tym samym dniu w placówce wyznaczonego operatora, spółka nadała skargę do sądu administracyjnego, za pośrednictwem GITD (k. 13). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić, z racji złożenia po terminie. Na wstępie wskazać należy, że skarga na akt organu administracji publicznej wnoszona do wojewódzkiego sądu administracyjnego powinna spełniać wymogi formalne określone w ustawie z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej jako "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. i art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a., za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. O zachowaniu ustawowego terminu do wniesienia skargi, decyduje data nadania skargi na adres właściwego organu. W przedmiotowej sprawie zaskarżoną decyzję GITD, zawierającą prawidłowe pouczenie o możliwości złożenia skargi do sądu administracyjnego w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia decyzji, doręczono stronie w dniu 21 lipca 2021 r. Odbiór przesyłki pokwitowała osoba uprawniona do jej odbioru. Oznacza to, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał spółce w dniu 20 sierpnia 2021 r. Tymczasem skarga została wniesiona przez skarżącą w dniu 25 sierpnia 2021 r., o czym świadczy data stempla pocztowego znajdującego się na kopercie zawierającej skargę, a więc z uchybieniem terminu. Sąd dodatkowo zaznacza, że zgodnie z art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, zaś termin do złożenia skargi, określony w art. 53 § 1 p.p.s.a. ma charakter terminu zawitego, co oznacza, iż niedopuszczalne jest jego skrócenie lub przedłużenie przez Sąd. Nadto jest terminem prekluzyjnym, a zatem jego upływ Sąd uwzględnia z urzędu. Wskazać należy, że zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, zaś odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd wskazuje, że w przedmiotowej sprawie wystąpiła podstawa do odrzucenia skargi, bowiem strona wniosła skargę po terminie. Tym samym brak jest podstaw do jej merytorycznego rozpatrzenia gdyż warunkiem rozpatrzenia skargi jest złożenie jej w ustawowym terminie. Dlatego też na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę, o czym orzekł w pkt 1 sentencji postanowienia. W zakresie kosztów zwróconych w pkt 2, Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.