II FZ 817/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jacek Brolik, , , po rozpoznaniu w dniu 11 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia B. Z. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2012 r. sygn. akt III SA/Wa 3489/11 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 12 października 2011 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 22 maja 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 3489/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił B.Z. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 12 października 2012 r., w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. Rozpatrując wniosek Skarżącej Sąd pierwszej instancji podkreślił, że Skarżąca ograniczyła się wyłącznie do kwestionowania zasadności nadania rygoru natychmiastowej wykonalności zaskarżonej decyzji. Nie przedstawiła dowodów na poparcie swojego wniosku. We wniosku skarżąca podniosła, że organ nie uwzględnił wartości posiadanej przez nią nieruchomości, a także nie uprawdopodobnił zaistnienia przesłanki z art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej. Wskazała niedogodności wynikające z toczącego postępowania egzekucyjnego. W szczególności – w ocenie Sądu - strona nie wykazała sytuacji finansowej, która potwierdzałaby, iż wykonanie aktu spowodowałoby wyrządzenie znacznej szkody. W ocenie Sądu skarżąca nie wykazała istnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r. poz. 270; dalej: p.p.s.a.). Za taką przesłankę nie może być uznane samo zagrożenie egzekucją orzeczonej należności. Zagrożenie to wiąże się bowiem z każdą decyzją ostateczną nakładającą obowiązek uiszczenia podatku. Tymczasem ustawodawca nie uznał za stosowne ustanowienie regulacji wstrzymującej wykonanie każdej zaskarżonej decyzji. Przeciwnie – wskazał przesłanki, których wystąpienie warunkuje wstrzymanie wykonania decyzji zaskarżonej do sądu administracyjnego. W zażaleniu od powyższego postanowienia skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niezasadne. Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.: po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego orzeczenia faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Biorąc po uwagę powyższe wskazówki, uznać trzeba, że w rozpoznawanej sprawie trafnie Sąd pierwszej instancji ocenił wniosek skarżącej. Słusznie bowiem Sąd pierwszej instancji zauważył, że skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń. W istocie wskazywanie wyłącznie na "zagrożenie egzekucją" nie stanowi wystarczającej przyczyny do przyznania skarżącej ochrony tymczasowej z art. 61 § 3 p.p.s.a. Przymusowa realizacja zobowiązań podatkowych w drodze egzekucji ze swej istoty jest dolegliwa i powoduje obciążenie w sferze majątkowej zobowiązanego. Powoływanie się natomiast przez skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, czy też w zażaleniu na nieprawidłowości w postępowaniu podatkowym przed organami podatkowymi, nie może odnieść w postępowaniu wpadkowym oczekiwanego przez skarżącą skutku. Okoliczności, na które powołuje się skarżąca będą przedmiotem oceny Sądu pierwszej instancji w postępowaniu sądowoadministracyjnym wszczętym skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej W. z dnia 12 października 2011 r. Z przedstawionych wyżej względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.