II OZ 941/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Barbara Adamiak po rozpoznaniu w dniu 9 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. N.-A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 lipca 2007 r., sygn. akt II SA/Łd 523/07 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. N.-A. na decyzję Wojewody Ł. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 10 lipca 2007 r. odmówił B. N.-A. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody Ł. z dnia [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. – dalej ustawa P.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar uprawdopodobnienia istnienia co najmniej jednej z powyższych przesłanek spoczywa na skarżącym. Uprawdopodobnienie to nie może polegać na przytoczeniu ogólnikowych stwierdzeń powtarzających treść przepisu, ale winno wskazywać na konkretne skutki wykonania danego aktu. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji B. N.-A. ograniczyła się do wskazania, że prowadzone roboty budowlane spowodowały uszkodzenie fundamentów jej domu i zawilgocenie ścian. Nie wiadomo jednak, czy okoliczności te mają związek z prowadzonymi pracami i czy są wynikiem wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę, czy też prowadzenia inwestycji niezgodnie z tą decyzją. Sąd podkreślił, że wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę powinno następować jedynie w wyjątkowych przypadkach, bowiem narusza prawa właściciela nieruchomości przeznaczonej na cele budowlane. W tej sytuacji Sąd uznał, że skarżąca nie uprawdopodobniła wystąpienia żadnej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a. i odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła B. N.-A., wnosząc o jego uchylenie i ponowne rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skarżąca powtórzyła podniesione już we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji argumenty, iż w wyniku prowadzenia prac budowlanych związanych z nadbudową budynku mieszkalnego w zabudowie bliźniaczej zamieszkany przez nią budynek uległ uszkodzeniu. W szczególności trwałemu uszkodzeniu uległ dach, który zabezpieczony został jedynie paskiem papy, na skutek czego na suficie i ścianach pojawiły się zacieki, grożące spięciem elektrycznym. Ponadto, na ścianach pojawiły się pęknięcia, wskutek czego skarżąca obawia się katastrofy budowlanej. B. N.-A. wskazała także, że w trakcie realizacji inwestycji dokonywane są działania niezgodne z projektem i prawem budowlanym, stanowiące zagrożenie dla życia i zdrowia osób przebywających w jej części domu. Skarżąca podkreśliła, że w odniesieniu do zajmowanej przez nią części domu wydana została fikcyjna i fałszywa opinia o stanie technicznym. Natomiast kontrola inspektora Nadzoru Budowlanego nie odbyła się, gdyż inwestor nie zezwolił na wejście na teren jego domu. Do zażalenia skarżąca dołączyła wyciąg z Informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia do projektu nadbudowy budynku mieszkalnego i przebudową części parteru na działce nr [...], z [...], jak również postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...], m.in. zobowiązujące A. i K. J. do wstrzymania prowadzenia robót budowlanych przy nadbudowie budynku mieszkalnego, wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, postanowienie Sądu Rejonowego w Ł. z dnia [...] o zniesieniu współwłasności oraz wyciąg z opinii biegłego sądowego z [...]. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Jak słusznie wskazał Sąd I instancji, obowiązek wykazania, że w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji, spoczywa na wnioskodawcy. W tym celu powinien on podać konkretne okoliczności wskazujące na zasadność zastosowania tej instytucji, jak również, w miarę możliwości, poprzeć swoje twierdzenia stosownymi dokumentami. Należy podkreślić, że dla wstrzymania wykonania decyzji nie mają znaczenia już zaistniałe negatywne skutki jej wykonania, a jedynie niebezpieczeństwo ich wystąpienia w przyszłości. Ponadto, badając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji sąd bierze pod uwagę jedynie konsekwencje wykonania tej decyzji, ewentualnie innych decyzji wydanych w tej samej sprawie, nie zaś dowolne okoliczności, których związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji nie wykazano. W rozpoznawanej sprawie należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, iż B. N.-A. nie wykazała istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia jej, wskutek wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Argumentem przemawiającym za istnieniem takiego niebezpieczeństwa nie są w szczególności przedłożone przez nią wraz z zażaleniem dokumenty. Fakt wydania postanowienia z dnia [...], którym organ nadzoru budowlanego nakazał inwestorom przerwanie robót budowlanych prowadzonych niezgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę, nie świadczy, iż w wyniku wykonania późniejszej decyzji o pozwoleniu na dokończenie przerwanych robót B. N.-A. automatycznie narażona jest na znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Przeciwnie, postanowienie to wskazuje raczej, iż organ prawidłowo zareagował na zaistniałe przy realizacji inwestycji nieprawidłowości, nakazując ich usunięcie, a do tego czasu wstrzymując prace budowlane. Pozostałe dołączone do zażalenia dokumenty także nie mogą mieć wpływu na odmienną od dokonanej przez Sąd I instancji ocenę wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, bowiem postanowienie Sądu Rejonowego w sprawie zniesienia współwłasności w ogóle nie ma związku ze sprawą, zaś opinia biegłego sądowego z [...] utraciła moc dowodową na skutek późniejszego wydania innych opinii uprawnionych osób, w których stan techniczny budynku oceniono jako "w miarę dobry". Podkreślić należy, że Sąd nie ma możliwości podważenia opinii wydanej przez uprawnionego projektanta, w zakresie w jakim do jej sporządzenia wykorzystana została specjalistyczna wiedza techniczna. W konsekwencji, nie może także uznać poglądów skarżącej za skuteczny przeciwdowód wobec opinii osób posiadających uprawnienia projektowe, poglądy te mają bowiem charakter subiektywny i nie zostały oparte na wiedzy fachowej. W związku z tym nie ma podstaw do przyjęcia, iż zauważone przez skarżącą uszkodzenia budynku są skutkiem robót budowlanych prowadzonych na podstawie zaskarżonej decyzji oraz rzeczywiście zagrażają bezpieczeństwu osób przebywających w domu skarżącej. Należy także podzielić stanowisko Sądu I instancji, iż wskazywane uszkodzenia mogą być wynikiem prowadzenia inwestycji niezgodnie z projektem, co nie stanowi podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, może być jedynie powodem zgłoszenia we właściwym organie nadzoru budowlanego. Skoro zatem B. N.-A. nie wykazała, że w sprawie wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.