V SA/Wa 916/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak (spr.), Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Protokolant specjalista - Anna Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2011 r. sprawy ze skargi "A." Przedsiębiorstwa Produkcyjno - Handlowe Sp. z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] znak [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej o przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych oraz odmowy przyznania płatności oddala skargę UZASADNIENIE Przedmiotem skargi A. Spółki z o.o. w R. jest decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...].03.2011 r. utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. w sprawie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za rok 2004 . Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym : Skarżąca Spółka złożyła w dniu [...].06.2004 r. w Biurze Powiatowym ARiMR w P. wniosek o przyznanie płatności do gruntów rolnych i o przyznanie płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowani We wniosku zadeklarowała grunty rolne o łącznej powierzchni użytków rolnych [...] ha, położone na działkach ewidencyjnych oznaczonych numerami [...] i [...] położone w K. gm. R., numerami [...], [...].[...] położone we wsi S. gm. R.. Wszystkie zadeklarowane grunty zostały zgłoszone do płatności z tytułu ONW. Kontrola administracyjna wniosku wykazała nieprawidłowości dotyczące działek ewidencyjnych [...],[...],[...], wobec czego stronę wezwano do złożenia wyjaśnień. Strona złożyła w charakterze wyjaśnień akt notarialny zakupu nieruchomości z dnia [...].06.2004 r. nr rep. [...] obejmujący m.in. działki objęte wezwaniem. Przeprowadzona ponownie kontrola administracyjna wniosku wykazała konflikt krzyżowy w odniesieniu do działek oznaczonych numerami [...] i [...] zadeklarowanymi przez innego producenta rolnego w sprawie obszarowej i ONW. Wymienione działki zostały przez tego producenta wycofane z ubiegania się o oba rodzaje płatności. W dniu [...].08.2004 r. przeprowadzono w gospodarstwie wnioskodawcy kontrolę na miejscu metodą inspekcji terenowej na podstawie art. 22 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych Rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92 (Dz. Urz. WE L 327 poz, 11 ze zm.) w związku z art. 3 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 2199/2003 z dnia 16 grudnia 2003 r. ustanawiającego środki przejściowe dla stosowania w odniesieniu do roku 2004 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1259/1999 w zakresie systemu Jednolitej Płatności Obszarowej dla Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji. Kontroli poddano działki rolne oznaczone symbolami literowymi [...]. Z kontroli sporządzono protokół. Strona została powiadomiona o kontroli, w imieniu strony w trakcie kontroli obecny był K.B.. Kontrola nie wykazała nieprawidłowości na sprawdzonych działkach. Na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. działając jako organ I instancji wydał w dniu [...].03.2005r. decyzję nr [...] o przyznaniu płatności do gruntów rolnych, którą przyznał stronie płatność jednolitą uzupełniającą do całej wnioskowanej powierzchni. Decyzja została doręczona na adres strony w dniu 23.03.2005 r. W dniu [...].10.2006 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. postanowieniem nr [...] wznowił postępowanie w sprawie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2004 na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kp Przedmiotem postępowania wyjaśniającego w sprawie stało się ustalenie faktycznego użytkownika w 2004 r. gruntów rolnych położonych na działkach ewidencyjnych [...] i [...] położonych we wsi S. gmina R.. W dniu [...].03.008 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. wydał w sprawie firmy "A." decyzję Nr [...] o uchyleniu decyzji dotychczasowej w całości oraz o odmowie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych. W uzasadnieniu decyzji Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. wskazał, że zgodnie z ustalonym stanem faktycznym wnioskująca o płatności firma "A." w dniu złożenia wniosku nie była użytkownikiem działek ewidencyjnych o nr [...] oraz [...] położonych w obrębie ewidencyjnym S., gmina R., oraz że w dniu wydania uchylonej decyzji Nr [...] firma "A." Sp. z o.o. nie była użytkownikiem pozostałych działek ewidencyjnych zgłoszonych we wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2004. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora M. Oddziału Regionalnego ARiMR w W. z dnia [...].07.2008 r. W dniu [...] stycznia 2009r. Prezes Zarządu Spółki "A." J.B., złożył do Oddziału Regionalnego ARiMR w W. wniosek o stwierdzenie nieważności w/w decyzji. W dniu [...] kwietnia 2009r. Prezes ARiMR wydał decyzję Nr [...] r. na mocy której stwierdził nieważność decyzji Dyrektora M. Oddziału Regionalnego ARiMR w W. z dnia [...] lipca 2008r. oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. Nr [...] z dnia [...] marca 2008r. o uchyleniu decyzji dotychczasowej w całości oraz o odmowie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że przyczyną stwierdzenia nieważności jest rażące naruszenie prawa tj. art. 77 § 1 kpa oraz art. 80 kpa poprzez dokonane przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. wyłączenie z materiału dowodowego dokumentów zgromadzonych w sprawie w okresie od dnia 27-01-2006 do wznowienia postępowani W dniu [...] marca 2010 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. wydał decyzję o uchyleniu decyzji dotychczasowej w całości oraz odmowie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych, zaś Dyrektor M. Oddziału Regionalnego ARiMR w wyniku rozpatrzenia odwołania strony decyzję tę utrzymał w mocy. W uzasadnieniu wskazał, iż w sprawie zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania wymienione w art. 145 § 1 pkt 5 k.p. , gdyż w toku prowadzenia innego postępowania organ powziął informację, iż działki oznaczone numerami [...] i [...] zarówno w dacie złożenia przez A. sp. z o.o. wniosku obszarowego na 2004 r. jak i w dacie wydania decyzji co do płatności obszarowych nie były przez nią użytkowane rolniczo. Dyrektor wskazał, że zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych oddzielnej płatności z tytułu cukru (Dz. U. z 2004 r. nr 6 poz 40 ze zm.) płatności, w tym jednolita płatność obszarowa i płatności uzupełniające, przysługują producentowi rolnemu na będące w jego posiadaniu grunty rolne utrzymane w dobrej kulturze rolnej, a warunkiem przyznania płatności jest posiadanie przez producenta rolnego działek rolnych o łącznej powierzchni nie mniejszej niż 1 h Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że przywołana wyżej ustawa nie definiuje co prawda "posiadania", jednakże z jej regulacji normatywnych wynika jednoznacznie, że posiadanie w jej rozumieniu ściśle wiąże się z produkcją rolną, czyli z obligatoryjnie z rzeczywistym korzystaniem z rzeczy (gruntów rolnych, gospodarstwa rolnego). Innymi słowy pojęcie posiadania gruntów rolnych w rozumieniu przywołanej wyżej ustawy o płatnościach bezpośrednich należy wykładać jako faktyczne użytkowanie gruntów rolnych. Organ stwierdził, że zasadnicze znaczenie dla ustalenia spełnienia przez stronę warunków przyznania płatności okazało się ustalenie, czy wnioskodawca w niniejszej sprawie posiadał w rozumieniu przywołanych powyżej przepisów zgłoszone przez siebie do płatności grunty w okresie od dnia złożenia wniosku obszarowego do dnia wydania decyzji przez organ I instancji, a w szczególności dotyczyło to działek nr [...] i [...] zgłoszonych we wniosku obszarowym także przez innego producenta rolnego. Zdaniem organu działki nr [...] i [...] nie były w całości użytkowane rolniczo przez wnioskodawcę w dacie złożenia wniosku. Fakt ten organ ustalił na podstawie dokumentów przedłożonych przez stronę jak i inne osoby, nadto zeznań świadków czy wreszcie oświadczeń samej strony. Dyrektor M. OR ARiMR uznał za bezsporne w niniejszej sprawie , że strona postępowania nabyła sporne grunty w 2004 r. Dalej wskazał, że od 2002 r. stronę i N. sp. z o.o.( poprzedniego właściciela działek ) łączyła umowa dzierżawy wymienionych działek. Jak jednak wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w 2004 r. wymienione działki części były użytkowane przez innego producenta rolnego – G.I., żonę poprzedniego dzierżawcy tych działek. W ocenie organu przemawia za tym przede wszystkim porozumienie zawarte między stroną niniejszego postępowania a G.I. w dniu [...].08.2004 r. dotyczące ostatecznego uregulowania wszelkich spornych kwestii związanych z posiadaniem przez p. I. i jej zmarłego męża działek [...] i [...] mającego swoje źródło w umowie dzierżawy z 1994 r., na mocy którego ta ostatnia zobowiązała się do przekazania spornych gruntów do dnia 1.11.2004 r. oraz zapłaty określonej kwoty na rzecz A. Sp z o.o. celem rozliczenia korzystania z działek i znajdujących się na nich budynków. Organ przypomniał, że strona potwierdziła w wyjaśnieniach z dnia 13.12.2006 r. fakt zrealizowania tego porozumieni Dodatkowo fakt wykonywania w 2004 r. prac na spornych działkach przez G.I. potwierdzili świadkowie S.I., B.K., T.D., S.C. i W.B. Jako kolejny dowód potwierdzający powyższą okoliczność organ II instancji wskazał umowę kontraktacji G. I. z cukrownią G. SA z dnia [...].03.2004 r. obejmującą uprawę buraków o powierzchni co najmniej [...] h Wyjaśnił, że jak wynika z dołączonych faktur, buraki zostały dostarczone do cukrowni. Koresponduje to treścią zeznań T.D., a także B.K. i S. I., choć do zeznań tych świadków należy, zdaniem organu, podchodzić z ostrożnością, jako że są spowinowaceni z G.I.. Jak wynika z wniosku stron na przedmiotowych działkach znajdowały się uprawy buraków cukrowych żyta, pszenicy, jęczmienia, mieszanki zbożowej, nadto ziemniaki i łąk Fakt ten potwierdziła kontrola na miejscu. Mieszanka zbożowa, ziemniaki i łąka nie były deklarowane przez innych producentów do płatności. Przedmiotem sporu stały się natomiast uprawy zboża i buraków cukrowych. Organ nie uznał za wiarygodną wersji strony, że G. I. w 2004 r. dokonując wszelkich prac polowych działała na zlecenie Spółki A.. Przyznał, że strona przedstawiła umowę zawartą w dniu [...].02.2002 r. pomiędzy spółką A. a R. I. dotycząca zlecenia temu ostatniemu wykonywania prac polowych agrotechnicznych na działkach nr [...] i [...]. Pod umowa tą widnieją podpisy R. I. i J.B. z adnotacją "Akceptuję powyższą umowę za rok 2004 z wszelkimi zapisami" oraz G. I.. Jednak w ocenie organu w sprawie brak jest dowodów potwierdzających, że G. I. w 2004 r. dokonując prac polowych działała w imieniu i na rzecz strony niniejszego postępowani Wyjaśnił, że strona przedstawiła co prawda kwity "WZ" z 2003 r. dotyczące wydania nawozów i materiału siewnego gdzie w tytule wpisano "G. I. – S.", jednakże żaden z wymienionych dokumentnie został podpisany przez G.I.. Strona podniosła co prawda, że dokumenty podpisywał K.B., ponieważ był magazynierem, trudno jednak uznać na podstawie tych dokumentów, że G. I. działając w imieniu i na rzecz A. sp z o.o. wykorzystała wyszczególnione na nich nawozy i materiał siewny. Dla porządku należy zauważyć, że w 2002 r. odbiór materiałów kwitował osobiście R. I., co wskazywałoby na fakt że w 2002 r. działał on w imieniu i na rzecz strony. Organ przypomniał jednak, że zakres niniejszego postępowania obejmuje tylko 2004 r., natomiast umowa o świadczenie usług przez R. I. zawarta w 2002 r. wygasła wraz jego śmiercią w kwietniu 2003 r. W tej sytuacji, zdaniem Dyrektora, należałoby przyjąć, że strona w 2004 r. zawarła z G.I. nową umowę obejmującą świadczenie usług. Umowa ta nie była ze strony G. I. realizowan Wskazuje na to omówione powyżej porozumienie, nadto przedłożone przez nią pokwitowania dostawy żyta z sierpnia 2004r. Co prawda podpis osoby kwitującej odbiór jest nieczytelny, jednakże na wszystkich pokwitowaniach widnieje pieczęć A. u wskazująca, że dokonywano ich na rzecz tej spółki. Organ przyznał, że w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jest możliwe, że strona dokonywała w 2004 r. na spornych działkach niektórych zabiegów agrotechnicznych, ale wskazał że ze względu na obowiązujący stan prawny organ nie ma możliwości przyznania płatności do poszczególnych działek proporcjonalnie w sytuacji, gdy była użytkowana w tym samym czasie przez więcej niż jednego producenta rolnego. Co za tym idzie organ ustalił, że strona nie nabyła prawa do płatności co d(działek oznaczonych we wniosku jako działki [...] (ewidencyjne [...] i [...]). Dodatkowo organ zwrócił uwagę na fakt, że spółka A. dokonała przeniesienia posiadania wszystkich działek rolnych zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich na 2004 r. na podstawie umów dzierżawy zawartych w dniu 29.12.2004 r. z R.B. i K.P., a w dniu [...].01.2005 r. z M.B. i K.B.. Wyjaśnił, że nawet przy założeniu, że strona do dnia przeniesienia posiadania spełniała co do wszystkich deklarowanych działek warunki do przyznania płatności, co nie miało miejsca, to z chwilą przeniesienia posiadania tych działek utraciła ona prawo do ich uzyskani Na podstawie wykładni art. 4 ust 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich należy bowiem uznać, że strona składając wniosek obszarowy musi zatrzymać w posiadaniu użytkowane prze siebie gospodarstwo co najmniej w okresie od dnia złożenia wniosku do dnia wydania decyzji w pierwszej instancji. W przypadku przeniesienia posiadania gospodarstwa zachowanie prawa do płatności następuje tylko w razie spełnienia określonych warunków, w tym w szczególności złożenia w terminie do 14 dnia od daty przeniesienia odpowiedniego wniosku. W konsekwencji w przypadku przeniesienia posiadania wszystkich działek rolnych zadeklarowanych we wniosku obszarowym przed wydaniem decyzji sprawie płatności wnioskodawca traci prawo do uzyskania tych płatności. Od powyższej decyzji A. Spółka z o.o. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. Domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji i zarzuciła : 1. naruszenie prawa materialnego tj. art. 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 6, poz. 40 ze zm.) poprzez nieuprawnione przyjęcie, iż skarżący w okresie objętym wnioskiem o przyznanie płatności bezpośredniej za rok 2004 dla działek rolnych nr [...] i [...] położonych w S., gm. R., pow. P. woj. [...], nie był uprawniony do ubiegania się o płatności bezpośrednie z tego tytułu; 2. rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7, 77 i 107 § 3 kpa poprzez oparcie ustaleń stanu faktycznego wyłącznie na dowodach zbieżnych z przyjętymi przez organ apriorycznie założeniami i pominięcie dowodów popierających twierdzenia skarżącego, prowadzące do błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę decyzji poprzez niezasadne i nielogiczne przyjęcie, iż skarżący w okresie objętym wnioskiem o płatność bezpośrednią nie był posiadaczem działek rolnych nr [...] i [...] , podczas gdy z analizy całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż skarżąca spółk w okresie tym, jako właściciel, była jedynym posiadaczem samoistnym przedmiotowej nieruchomości. Nadto wbrew dyrektywie płynącej z art. 107 § 3 kpa w uzasadnieniu decyzji organ nie wyjaśnił w żaden sposób, dlaczego odmówił wiarygodności zeznaniom świadków K.B., T.B., R.B. i A.P., z których to zeznań wprost wynikało, iż to skarżący był użytkownikiem rolnym przedmiotowych gruntów oraz pominięcie uzasadnieniu okoliczności popartych dokumentami dotyczącymi postępowań o przyznanie płatności obszarowych z wniosku G. I. W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ błędnie interpretuje pojęcie "posiadania" oraz powołane w uzasadnieniu decyzji orzeczenia sądów administracyjnych. Zdaniem skarżącej orzeczenia te odnoszą się do sytuacji, gdy dochodziło do konkurowania o przyznanie płatności bezpośredniej pomiędzy właścicielem a użytkownikiem gruntu, którzy spierali się o miano posiadacza i płynące z tego uprawnienie do płatności. Strona podkreśliła, że w przedmiotowej sprawie nie występuje element konkurowania dwóch podmiotów o płatność za tą samą działkę, gdyż G. I., wycofała wniosek o przyznanie jej płatności za przedmiotowe grunty, a porozumienie zawarte pomiędzy nią a A. Sp. z o.o. jest wyłącznie finalnym uregulowaniem kwestii wzajemnych rozliczeń. W odpowiedzi na skargę Dyrektor M. Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo też przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p. lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.). Badając niniejszą sprawę w ramach powyższych przepisów i w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s., Sąd uznał, że w niniejszej sprawie nie doszło do takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. 1. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że w sprawie niniejszej zaistniały podstawy do wznowienia postępowania określone w art. 145 § 1 pkt 5 kpa – po wydaniu decyzji o przyznaniu płatności za rok 2004 wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji , a nie znane organowi. Te okoliczności dotyczyły posiadania w 2004 roku działek zgłoszonych do płatności przez skarżącą Spółkę , a więc jednej z przesłanek obligatoryjnych do nabycia prawa do płatności. Zgodnie bowiem z cytowanym w zaskarżonej decyzji art. 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych oddzielnej płatności z tytułu cukru (Dz. U. z 2004 r. nr 6 poz 40 ze zm.) płatności w tym jednolita płatność obszarowa i płatności uzupełniające przysługują producentowi rolnemu na będące w jego posiadaniu grunty rolne utrzymane w dobrej kulturze rolnej, a warunkiem przyznania płatności jest posiadanie przez producenta rolnego działek rolnych o łącznej powierzchni nie mniejszej niż 1 h 2. Wbrew twierdzeniom skarżącej organ w sposób prawidłowy zinterpretował pojęcie "posiadania" użyte w cytowanym przepisie. Jak słusznie zauważył organ tytułem uprawniającym do uzyskania płatności jest posiadanie gospodarstwa rolnego. Przepisy prawa wspólnotowego nie nadają temu pojęciu szczególnej treści. W związku z tym należy odwołać się przy interpretacji tego pojęcia do prawa krajowego. Istotę posiadania określa art. 336 k.c., według którego posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca, lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Posiadanie przynależy więc do sfery faktycznej i oznacza stan fizycznego władztwa nad rzeczą, któremu towarzyszy element psychiczny – zamiar władania rzeczą dla siebie. Stąd nie jest posiadaczem tzw. dzierżyciel, czyn władający rzeczą za kogo innego (art. 338 k.c.). Kwestia rozróżnienia własności i posiadania działek rolnych pojawiała się w orzecznictwie sądów administracyjnych w sprawach, w których o płatności do tych samych działek występowali jednocześnie właściciel i użytkownik. Nie jest sporne, że o prawie do płatności przesądza posiadanie, nie zaś sam tytuł własności działki. Warto podkreślić, że dla istnienia posiadania nie jest konieczne rzeczywiste korzystanie z rzeczy. Wystarczy, że istnieje możliwość takiego korzystani Dlatego też posiadacz samoistny nie traci posiadania przez to, że oddaje rzecz drugiemu w posiadanie zależne (art. 337 k.c.). Nie przerywa też posiadania niemożność posiadania wywołana przez przeszkodę przemijającą. Na tej podstawie formułuje się zasadę domniemania ciągłość posiadania (art. 340 k.c.). Jak wyżej wspomniano kwestia posiadania pojawiła się w orzecznictwie głównie przy okazji konkurencji pomiędzy właścicielem a posiadaczem. Nie jest jednak prawdą, że w przypadku braku takiej konkurencji kwestię tę można pominąć, gdyż ustalenie posiadania w ciągu roku kalendarzowego, za jaki ma być płatność przyznana jest podstawą do uzyskania prawa do tej płatności. Nie ma przy tym znaczenia czy o dopłaty ubiega się więcej podmiotów czy tylko jeden – w tym przypadku właściciel . Warunkiem przyznania płatności jest w każdym przypadku faktyczne rolnicze użytkowanie gruntów zgłoszonych do płatności ( tak NSA w wyroku z dnia 16.10.2008 r. sygn. akt II GSK 382/08 ).. 3. Biorąc pod uwagę powyższe uwagi podstawowe znaczenie w sprawie ma ustalenie charakteru użytkowania działek nr [...] i [...] przez G.I. w 2004 r. – czy było to dzierżenie w imieniu i na rachunek skarżącej czy też posiadanie zależne. Organ uznał, że posiadanie zależne i Sąd w pełni aprobuje ten pogląd. W ocenie Sądu – wbrew zarzutom skargi pogląd ten znajduje potwierdzenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym, który został przeanalizowany zgodnie z dyspozycją art. 77 § 1 k.p. , aczkolwiek nie ze wszystkimi stwierdzeniami zawartymi w decyzji Sąd się zgadz W ocenie Sądu pierwszeństwo w dokonywaniu ustaleń należy dać dowodom z dokumentów jako bardziej wiarygodnym niż zeznaniom świadków, których znaczna część jest powiązana ze Spółką lub G.I.. W ocenie Sądu podstawowe znaczenie mają w sprawie : - pismo Spółki A. z [...] czerwca 2004 r. podpisane przez Prezesa Zarządu J.B., skierowane do R. I. , w którym informuje go jako dzierżawcę, że Spółka stała się właścicielem działek [...] i [...], prosi o stawiennictwo w firmie w celu omówienia warunków dalszej współpracy, - pełnomocnictwo Spółki dla S. z [...].07.2004 r. do windykacji należności od "B.I." - pismo S. z [...].07.2004 r. skierowane do G. I. : "dotyczy : zwrotu i rozliczenia kosztów dzierżawy działek nr [..] i [...] KW nr [...] stanowiących własność naszego Klienta" w którym G.I. jest informowana , że "zgodnie z art. 266 kodeksu cywilnego od dnia śmieci Pani męża Pana R. I. Umowa Dzierżawy z dnia [...].07.1994 roku przestała obowiązywać" i od tego czasu G.I. uprawia grunty i czerpie pożytki bezprawnie, wobec czego jest wzywana m.in. do zwrotu nieruchomości, zapłaty zaległego czynszu i wycofania wniosku o dopłaty; - pismo G. I. z [...].08.2004 r. o wycofaniu wniosku o dopłaty co do działek [...] i [...]; - porozumienie z [...].08.2004 r. pomiędzy Spółką A. i G.I. ; zgodnie z § 1 tej umowy stanowi ona "ostateczne uregulowanie wszelkich spornych kwestii związanych z posiadaniem przez p. I. (a wcześniej także przez jej zmarłego męża R. I.) działek rolnych nr [...] (nr KW [...] ) i nr [...] (nr K W [...] ), (...) które to posiadanie ma źródło w umowie dzierżawy z [...].07.1994 r."; zgodnie z § 2 G.I. zobowiązała się do przekazania działek do 1.11.2004 r.; zgodnie z § 3 za korzystanie z działek i znajdujących się na nich budynków p. I. zobowiązała się zapłacić Spółce kwotę [...] zł w terminie do 31.08.2004 r., a także dostarczyć Spółce w terminie do 15.08.2004 r. [...] ton żyta w cenie [...] zł za tonę brutto. W ocenie Sądu powyższe dokumenty w sposób pełny wyjaśniają charakter użytkowania działek przez G.I. w 2004 r. – swoje źródło miało w umowie dzierżawy z 1994 r. i miało charakter posiadania zależnego. Ich autentyczność jest bezsporn Zdaniem Sądu nie można tego powiedzieć o "Umowie" z [...].02.2002 r. przedłożonej przez J.B. w czasie rozprawy w dniu 13.12.2006 r. - dokument ten został przedstawiony jedynie w kserokopii ( z treści wynika, że dla "dodatkowego zabezpieczenia umowy" R.I. I. otrzymuje oryginał umowy, a firma A. kopię). Z treści przedłożonego dokumentu wynika, że A. jako dzierżawca nieruchomości zleca R.I. "wykonywanie prac polowych i agrotechnicznych na działkach nr [...] , [...] o powierzchni łącznej [...] ha . Firma powierzy materiał własny bądź zakupi go u Pana R. I.. Zapłaty za pracę i materiały będą rozliczane w tzw. naturze tj. płatne pszenicą, słomą itp. po zbiorach". Umowa zawiera odręczny zapis "Akceptuję powyższą umowę na rok 2004 z wszelkimi zapisami" i podpis G. I.. Wg oświadczenia J.B. podpis G.I. został złożony na przełomie grudnia 2003 i stycznia 2004. W ocenie Sądu jest to dokument całkowicie niewiarygodny – po pierwsze złożony jedynie w kserokopii więc nie może być weryfikowany pod względem prawdziwości. Po drugie jest sprzeczny z treścią wyżej opisanych dokumentów z czerwca – lipca – sierpnia 2004 r., których autentyczność jest niewątpliw Z dokumentów tych wynika m.in. , że w czerwcu 2004 r. Spółka A. nie wiedziała o śmierci R. I. i nie znała imienia jego żony , gdyby G. I. podpisała powyższy dokument na przełomie roku to należy założyć, że Spółka wiedziałaby zarówno o śmierci R.I.a jak i znała imię jego żony. Dlatego też w ocenie Sądu dokument ten nie może stanowić dowodu przeciwko treści dokumentów z czerwca, lipca i sierpnia 2004 r. szczegółowo opisanych powyżej i wykazywać, że G.I. w 2004 r. była jedynie dzierżycielem działek. Do dokumentów tych należy jeszcze dodać wspomnianą w uzasadnieniu decyzji umowę kontraktacji z cukrownią w G. zawartą przez G.I. na rok 2004. 4. W sprawach dotyczących płatności bezpośrednich, przyznawanych w systemie rocznym na wniosek składany w terminie określonym ustawą (od 15 marca do 15 maja, w 2004 r. do 30.06.2004 r.) pojawiła się kwestia ustalenia cezury czasowej, stanowiącej podstawę oceny spełnienia przez wnioskodawcę wymagania posiadania gospodarstwa rolnego (gruntu rolnego). Ustawa z dnia 18 grudnia 2003 r. tej materii nie regulował Niemniej jednak kierując się tym, że płatności są przyznawane w relacji do danego roku kalendarzowego i wypłacane w terminie od dnia 1 grudnia roku, w którym złożono wniosek, do dnia 30 czerwca następnego roku (art. 28 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003), a zatem "z dołu", należało przyjmować, że stan posiadania połączonego z utrzymywaniem gospodarstwa w dobrej kulturze rolnej powinien trwać przez cały rok objęty wnioskiem o płatności. Oznacza to, że na prawo do płatności za dany rok kalendarzowy nie ma wpływu ustanie posiadania w następnym roku kalendarzowym, przed wydaniem przez organ decyzji w tej sprawie (takie stanowisko zajął NSA w wyroku z dnia 19 grudnia 2008 r., II GSK 559/08). Wobec powyższego stanowisko organu wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jest częściowo nieprawidłowe – zmiany w posiadaniu działek po zakończeniu roku kalendarzowego nie mają znaczenia dla uprawnienia dla płatności za rok poprzedni. Natomiast przeniesienie posiadania w ciągu roku kalendarzowego powoduje utratę prawa do płatności za dany rok dla poprzedniego posiadacz Z tego względu działki objęte umowami dzierżawy z [...].12.2004 r. z K.P. i R.B. podlegałyby wyłączeniu z płatności za rok 2004 nawet, gdyby Spółka A. była przez cały okres poprzedni posiadaczem tych gruntów. Reasumując z powyższych względów w ocenie Sądu zaskarżona decyzja odpowiada prawu, gdyż zarówno argumentacja skargi jak i analiza akt sprawy nie ujawniła wad uzasadniających wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Dyrektor M. Oddziału Regionalnego ARiMR wydając przedmiotową decyzję działał na podstawie przepisów prawa materialnego. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organ przepisów postępowania administracyjnego, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. które zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s. powinno prowadzić do uwzględnienia skargi, nie wykazała też takich uchybień skarżąc Z tych względów, na podstawie art. 151 p.p.s., należało oddalić skargę jako niezasadną.