I FSK 982/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Zając, Sędzia NSA Grażyna Jarmasz (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Tomasz Kolanowski, Protokolant Marta Sokołowska-Juras, po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2010 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Z.P. "F. S." sp. z o.o. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 lutego 2009 r. sygn. akt I SA/Sz 8/09 w sprawie ze skargi Z. P. "F. S." sp. z o.o. w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 29 listopada 2004 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2002 r. 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Z.P. "F. S." sp. z o.o. w S. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w S. kwotę 3600 zł (słownie: trzy tysiące sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE 1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18 lutego 2009 r., sygn. akt I SA/Sz 8/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, w sprawie ze skargi Firmy Z. P. "F. S." spółka z o.o. w S. (dalej Skarżąca lub Spółka) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 29 listopada 2004 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2002 r., oddalił skargę. 1.1.Ze stanu faktycznego przytoczonego przez Sąd pierwszej instancji wynikało, że pierwotnym wyrokiem z dnia 11 stycznia 2006 r., sygn. akt. I SA/Sz 46/05 WSA w Szczecinie oddalił skargę Spółki na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 29 listopada 2004 r., utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. z dnia 5 sierpnia 2004 r., w której to decyzji określono zobowiązanie podatkowe Spółki w podatku od towarów i usług za grudzień 2002 r. oraz ustalono dodatkowe zobowiązanie podatkowe. Naczelny Sąd Administracyjny, na skutek wniesionej przez Spółkę skargi kasacyjnej, wyrokiem z dnia 23 maja 2007 r. sygn. akt I FSK 444/06, uchylił wyrok WSA w Szczecinie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. 1.2. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawił stan sprawy w sposób następujący: Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w S. decyzją z dnia 5 sierpnia 2004 r. określił Skarżącej zobowiązanie w podatku od towarów i usług za grudzień 2002 r. w kwocie 58 210zł oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 17 463zł. Z deklaracji podatkowej VAT-7, złożonej przez Spółkę wynikała nadwyżka podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości 4 169zł. W pierwszym rzędzie organ podważył zasadność odliczenia podatku naliczonego z 5 fakturach wystawionych przez Firmę "E. S."- M. Z. Ustalenie to nie było kwestionowane na etapie składania skargi kasacyjnej od zaskarżonego wyroku WSA z dnia 18 lutego 2009r., a więc nie ma konieczności jego omawiania. Ponadto Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej, tak jak i w przypadku faktur M. Z., uznał, że czynności udokumentowane 2 fakturami z dnia 17 i 30 grudnia 2002r. ( Nr [...] i Nr [...]), wystawionymi przez "S. T. G." J. K., dotyczącymi prac w "S. O." S.A. oraz w obiektach należących do "S." P." S.A., nie zostały wykonane, a więc nie miały związku z przychodami Spółki w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 Nr 54, poz. 654 ze zm. dalej jako: u.p.d.o.p.). Zatem Spółka dokonując obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z tych faktur naruszyła art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm. dalej jako ustawa o VAT). Jak chodzi o fakturę Nr [...] to dotyczyła ona prac w obiektach S. w postaci robót drogowych, sanitarno-grzewczych, przywracaniu stanu nawierzchni i instalacji, budowy instalacji zaworowych przy wykonywaniu instalacji tryskaczowej wraz z materiałami, które miały być wykonane w okresie od maja 2001r. do grudnia 2002r., podczas gdy według oświadczenia Spółki prace dotyczyły kontraktu zawartego ze S. z 28 lutego 2002r. Spółka, po stwierdzeniu, że nie posiada umów z Firmą J. K., jednak umowę taką z dnia 1 kwietnia 2001r. przedłożyła. Natomiast S. nie potwierdził udziału podwykonawcy S. T. G. przy wykonywaniu przedmiotowego kontraktu, a wśród robót wykonanych w jego ramach nie było tych wykazanych na fakturze Nr [...]. Wynikało to z informacji pracowników S. B. S. – Inspektora Nadzoru i Z. Z. – Kierownika Nadzoru Budowlanego. Zaś faktura Nr [...], jak ostatecznie wyjaśniono, miała obejmować prace wykończeniowe na rzecz Firmy S. w ramach umów z dnia 17 lipca 2000r. oraz z 26 marca 2001r.Na podstawie faktur wystawionych przez Skarżącą dla S., protokołów zdawczo-odbiorczych i wykonania robót, organ ustalił, że w rzeczywistości wykonane były prace konserwacyjne instalacji sygnalizacji pożaru przez innych podwykonawców wymienionych w protokołach, wśród których nie było S. J. K. Brak było innych dowodów na wykonanie przez ten podmiot prac wykończeniowych, usuwania uszkodzeń po instalatorach, napraw gwarancyjnych oraz ich poprawek. W odwołaniu od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej Spółka zarzuciła naruszenie art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. i wniosła o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu od odwołania Spółka podniosła, że kwestionowane wydatki zostały poniesione w celu uzyskania przychodów i w każdym przypadku przychód został osiągnięty. Żaden z tych wydatków nie był wyłączony z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. poza tym między Spółką, a wystawcami faktur nie zachodziła relacja uzasadniająca zastosowanie art. 11 u.p.d.o.p. Zdaniem Spółki M. Z. przyczynił się do wykonania umów z kontrahentami Spółki, a jego zadanie nie polegało na zawarciu umów lecz zbieraniu informacji niezbędnej do realizacji przedsięwzięcia. Zakwestionowała również ustalenia ległe u podstaw odmowy prawa do odliczenia podatku naliczonego w fakturach wystawionych przez J. K. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy Decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej. Podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że poprzez obniżenie podatku należnego o podatek naliczony wynikający z zakwestionowanych faktur, Spółka naruszyła art. 25 ust. 1 i 3 ustawy o VAT. Ponadto organ odwoławczy odrzucił argumentację Spółki o związku czynności wykonany przez M. Z. z jej przychodami, stwierdzając, że nie miał on możliwości zgromadzenia informacji, o których Spółka twierdziła, iż jej przedstawił. Organ odwoławczy podzielił również ustalenia organu kontroli skarbowej dotyczące czynności wykonywanych przez J. K. 1.3. Na powyższą decyzję Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której zarzuciła: naruszenie prawa materialnego: art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT w związku z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. oraz art. 27 ust. 5 ustawy o VAT, jak również naruszenie przepisów prawa procesowego: art. 120, art. 121, art. 122, art. 123 § 1, art. 124, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 200, art. 210 § 1 pkt 6 i art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, dalej jako Ordynacja podatkowa). W uzasadnieniu skargi argumentowała o konieczności skorzystania z usług M. Z. Stwierdziła także, iż ocena potrzeby skorzystania z usług tego rodzaju jak świadczone na jej rzecz przez M. Z. oraz ich zakresu nie należy do organów podatkowych. W ocenie Spółki czynności opłacone na podstawie zakwestionowanych faktur były niezbędne do zawarcia umów z kontrahentami. Spółka podważyła również stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej dotyczące odmowy odliczenia podatku wynikającego z faktur wystawionych przez J. K., dowodząc, że prace udokumentowane kwestionowanymi fakturami zostały wykonane. 1.4. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. 2. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za niezasadną. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organów obu, że wydatki poniesione na podstawie faktur wystawianych przez M. Z. nie miały związku z przychodem Spółki w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., ponieważ M. Z. nie świadczył w rzeczywistości na rzecz Spółki usług wskazanych w zakwestionowanych fakturach, co szczegółowo i wnikliwie przedstawiono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, zarówno ustalenia faktyczne poczynione w sprawie przez organy podatkowe, jak i ich prawno podatkowa ocena w tym zakresie nie budzą wątpliwości. Zdaniem Sądu organ odwoławczy analizując umowy z "E. S." i "E. S. P." prawidłowo wskazał, że usługi świadczone przez M. Z., a polegające na przekazywaniu informacji na temat potencjalnych kontrahentów nie przyczyniły się i nie doprowadziły do zawarcia kontraktów z tymi kontrahentami. W opinii Sądu zasadność wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na podstawie omawianych faktur wystawionych przez M. Z., jako niemających związku z przychodem w rozumieniu art. 15 ust.1 ustawy p.d.o.p. została przesądzona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 maja 2007 r. sygn. akt I FSK 678/06. Ponadto Sąd stwierdził, że uzasadnione było stanowisko zaskarżonej decyzji co do wyłączenia z rozliczenia podatkowego podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez J. K. Ponieważ w odniesieniu do faktury Nr [...] kontrola podatkowa wykazała rozbieżność co do zakresu robót oraz terminów realizacji uzasadniał to odmowę wiarygodności wyjaśnień Spółki, co do wykonywania robót przed zawarciu kontraktu oraz w szerszym, niż udokumentowany, zakresie. Zdaniem Sądu zasadne jest stanowisko organów podatkowych, że rzeczywisty przebieg zdarzeń gospodarczych powinien być udokumentowany w sposób umożliwiający ich odtworzenie i ocenę co do związku przyczynowego z działalnością gospodarczą i przychodem. Tymczasem jak trafnie ustalono, wykonanie robót ujętych w fakturze Nr [...] nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym i zasadnie fakturę te wyłączono z rozliczenia podatkowego. Zdaniem sądu pierwszej instancji trafna jest także ocena faktury Nr [...]. Faktura ta wystawiona została za wykonanie robót ziemnych, budowy stacji zaworowych przy wykonywaniu robót instalacji tryskaczowych, nadzoru budowlanego, robót ogólnobudowlanych wraz z materiałami od 2001r. do 2002 r. w obiektach S. w Z. i w L., z tym że w sprawie chodzi tylko o roboty w L. Roboty w L. zrealizowane były na podstawie kontraktów Nr [...]. Natomiast w 2001 r. i 2002 r. jak ustalono, wykonywane były jedynie prace konserwacyjne instalacji sygnalizacji pożaru, a nie wykazane w fakturze Nr [...] przez innych, aniżeli J. K., podwykonawców. Brak było jakichkolwiek dowodów, że na w/w obiekcie prowadzono roboty wykończeniowe. Dlatego WSA uznał za zasadne, że objęte przedmiotową fakturą roboty w rzeczywistości nie zostały wykonane. Dalej sąd dodał, że wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów wydatków wynikających z obu faktur (Nr [...] i [...]) orzeczone zostało decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 5 września 2008 r. Skarga Spółki od tej decyzji została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 lutego 2009 r. sygn. akt I SA/Sz 611/08. Sąd podniósł, że w postępowaniu tym, dotyczącym podatku dochodowego od osób prawnych za 2002 r. organ odwoławczy podjął próbę przesłuchania w charakterze świadka J. K., bezskutecznie, był bowiem nieosiągalny w kraju, a ponadto jak się okazało, jest chory psychicznie. Przesłuchano w charakterze świadków pracowników Spółki: E. P. i I. N. Zeznania tych świadków w tamtym postępowaniu uznano za nieprzydatne dowodowo. Podsumowując wywody uzasadnienia WSA uznał, że istniały uzasadnione podstawy do wyłączenia z rozliczenia podatkowego podatku naliczonego z wszystkich zakwestionowanych faktur na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT. 3. Na powyższe orzeczenie Spółka złożyła skargę kasacyjną, w której zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 3 i art. 145 § 1 pkt 1 ppkt a) i c) i § 2 oraz art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) poprzez pozbawione wnikliwości przeprowadzenie kontroli zgodności z prawem przeprowadzonego postępowania i decyzja i wydanej przez organ odwoławczy, w tym oceny zarzutów pozbawionych przez pełnomocnika skarżącej w treści skargi tj. : - art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez bezzasadne przyjęcie przez WSA, iż postępowanie organu odwoławczego prowadzone było w sposób pogłębiający zasadę zaufania do organów podatkowych, podczas, gdy podniesiony w treści skargi przebieg tego postępowania przeczy tej tezie. - art. 187 Ordynacji podatkowej, poprzez bezzasadne przyjęcie przez WSA, iż organ odwoławczy w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy w sprawie, - art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez bezzasadne przyjęcie przez WSA, iż organ odwoławczy podjął się rozstrzygnięcia sprawy z uwzględnieniem całego materiału dowodowego, podczas, gdy podniesiony w treści skargi przebieg postępowania przeczy tej tezie., Które miało wpływ na wynik sprawy skargowej, tj.: błędne wykonanie kontroli sadowej w zakresie dokonanego przez organ odwoławczy ustalenia stanu faktycznego stanowiącego podstawę zastosowania przepisów prawa materialnego (subsumcji) art. 25 ust. 1 pkt 3 i art. 27 ust. 5 ustawy o VAT z 1993 r. w zw. z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.; Ponadto zaskarżonemu orzeczeniu WSA zarzucono naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wyczerpującego uzasadnienia, w szczególności poprzez nie odniesienie się do poszczególnych zarzutów skargi i brak uzasadnienia dla pominięcia nowych dowodów w sprawie, co łącznie skutkowało oddaleniem skargi Skarżącej i utrzymaniem w mocy decyzji organu odwoławczego skutkującej określeniem zobowiązania w podatku od towarów i usług za grudzień 2002 r. w wysokości 58.210.00 zł oraz ustaleniem dodatkowego zobowiązania podatkowego w wysokości 17.463,00. Mając na uwadze powyższe wniesiono o: - uchylenie przedmiotowego orzeczenia w części dotyczącej określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku VAT ponad kwotę 41.270,00 i w części ustalającej dodatkowego zobowiązanie podatkowe ponad kwotę 12.381,00 zł, z uwagi na naruszenie przez WSA wyżej przytoczonych przepisów prawa, mających wpływ na wynik sprawy oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA, jednoczenie o - zasądzenie na rzecz Skarżącej od Dyrektora Izby Skarbowej zwrotu kosztów postępowania, a także wynagrodzenia radcy prawnego według norm prawem przewidzianych. W uzasadnieniu, po przedstawieniu przebiegu postępowania podatkowego jak i sądowo-administracyjnego, podkreślono, że kwestionuje się tylko i wyłącznie ustalenia dotyczące faktur J. K., a więc zagadnienia podatku naliczonego w wysokości 16 940zł oraz dodatkowego zobowiązani w tym podatku w części dotyczącej wielkości 30% ww. zakwestionowanej wartości podatku naliczonego. Uzasadniając zarzut braku należytej kontroli zaskarżonym wyrokiem stwierdzono, że akceptacja dla decyzji organu nastąpiła pomimo pominięcia przez ten organ ważnych dla sprawy dowodów w postaci wymienionych w skardze m.in. umów zawartych przez Skarżącą ze wskazaniem zakresu prac, czy ofert cenowych. Według autora skargi kasacyjnej dokumenty te potwierdzają wykonanie przez Skarżącą prac o charakterze budowlanym, ziemnym, drogowym przy pomocy podwykonawców, jako że Skarżąca tego rodzaju prac nie wykonuje we własnym zakresie. Organ zaś kwestionując wykonanie prac przez J. K. nie wskazał jakiegokolwiek podmiotu jako możliwego wykonawcy tych usług. Odwołano się także do dowodów, w postaci oświadczeń i przesłuchań E. P. oraz I. N., zebranych przez Dyrektora izby Skarbowej w postępowaniu dotyczącym podatku dochodowego, których treść, zdaniem skargi kasacyjnej, wobec braku kontr dowodów, winna przesądzić o uznaniu stanowiska Spółki za zasadne. Nie zgodzono się z twierdzeniem WSA o nieprzydatności tych zeznań i polemizowano z nim. W ocenie Skarżącej Sąd pierwszej instancji uchylił się od samodzielnej oceny argumentów skargi opierając swoje rozstrzygnięcie na twierdzeniach organu, jak i na nieprawomocnym wyroku z dnia 18 lutego 2009r., czym naruszył art. 170 p.p.s.a. Naruszenia prawa materialnego dopatrzył się autor skargi kasacyjnej poprzez zastosowanie art. 25 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w sytuacji, gdy nie było do tego podstaw, jako że stan faktyczny, dotyczący związku poniesionych wydatków z przychodami, został ustalony błędnie 4. W złożonej odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w S. wniósł o jej oddalenie. 5. W piśmie procesowym z dnia 26 czerwca 2009r. pełnomocnik Skarżącej zawarł uwagi i ustosunkował się do treści ww. odpowiedzi na skargę kasacyjną. 6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie, jak wynika ze sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej zarzutów, autor wniesionego środka zaskarżenia dopatrzył się naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania. Wskazał bowiem jako naruszone przepis art. 3, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) jak i § 2, art. 170, art. 141 § 4 p.p.s.a. Naruszenie to miało polegać głównie na nie przeprowadzeniu przez WSA należytej kontroli zgodności z prawem wydanej przez organ odwoławczy decyzji z uchybieniem przepisom: art. 121 § 1, art. 187, art. 191 Ordynacji podatkowej. Miało to, zdaniem Skarżącej, wpływ na wynik sprawy, gdyż spowodowało błędne ustalenie stanu faktycznego stanowiącego podstawę zastosowania przepisów prawa materialnego, a to art. 25 ust. 1 pkt 3 i art. 27 ust. 5 ustawy o VAT, a w konsekwencji pozbawienie Spółki prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez S. T. G. J. K., jak też ustalenie dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu wykazywano fakt pominięcia przez organ pewnej części dowodów, czego nie dostrzegł Sąd rozpoznający skargę, które zdaniem autora skargi kasacyjnej powinny przesądzić o uznaniu za zasadne stanowiska Spółki w zakresie prawidłowości zaliczenia spornych wydatków do kosztów uzyskania przychodów, a w konsekwencji, potwierdzić zasadność odliczenia podatku naliczonego związanego z tymi kosztami. W związku z taką argumentacją skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że należy się odwołać do poglądu akceptowanego przez skład rozpoznający sprawę, a wyrażonego już w innym orzeczeniu NSA tj. wyroku z dnia 16 kwietnia 2009r., sygn. akt I FSK 1610/07, w którym stwierdzono: "W świetle obowiązującego w 2002 r. art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT kwestia czy wydatek na nabyty przez podatnika towar lub usługę mógł być traktowany jako koszt uzyskania przychodu w znaczeniu nadanym tej instytucji przepisami dotyczącymi podatków dochodowych miała przesądzające znaczenie dla realizacji jego prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych ze sprzedażą opodatkowaną. Z przepisu tego wynikało bowiem, że obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, którymi rozporządzono w sposób niepozwalający na zaliczenie poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym. W przypadku więc gdy w postępowaniu dotyczącym określenia danemu podatnikowi zobowiązania w podatku dochodowym prawomocnie zostało stwierdzone, że dany wydatek nie stanowił kosztów uzyskania przychodów, brak było podstaw do realizacji w tym zakresie jego prawa, wynikającego z art. 19 ust. 1 ustawy o VAT, do obniżenia kwoty podatku należnego." Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 października 2010 r., sygn. akt II FSK 976/09, oddalił skargę kasacyjną Spółki od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 lutego 2009 r., sygn. akt I SA/Sz 611/08, w którym oddalono skargę Spółki na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 5 września 2008 r., w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2002 r. Z decyzji tej wynika, w zakresie objętym skargą kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie, że strona zawyżyła koszty uzyskania przychodu m.in. o kwotę wynikającą z faktur z dnia 17 i 30 grudnia 2002r. wystawionych przez J. K. prowadzącego S. T. G., który to wydatek nie stanowił kosztu podatkowego. W toku postępowania przed sądami administracyjnymi prawomocnie przesądzono, że decyzja organu podatkowego, w której przyjęto to ustalenie, była zgodna z prawem. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym postępowaniu, stosownie do art. 170 p.p.s.a., jest tym stanowiskiem związany także w niniejszej sprawie. Z przepisu tego wynika, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Moc wiążąca prawomocnego orzeczenia sądu powoduje, że dana kwestia orzeczeniem tym przesądzona, nie może być już badana w innym postępowaniu ( wyrok SN z dnia 12 lipca 2002r., sygn. akt V CKN 1110/00). Wobec prawomocnego przesądzenia w postępowaniu dotyczącym podatku dochodowego Spółki za 2002 r., że zakwestionowane przez organ wydatki nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów tego roku, Naczelny Sąd Administracyjny nie może uznać za usprawiedliwione podstaw kasacyjnych dotyczących naruszenia przepisów postępowania wymienionych w skardze kasacyjnej w zakresie obejmującym ustalenia, czy wydatek objęty spornymi fakturami stanowi koszt podatkowy. Przepis art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT w sposób jednoznaczny odsyła się przepisów o podatku dochodowym, a wobec tego ustalenia dokonane w postępowaniu w zakresie podatku od towarów i usług w kwestii zakwalifikowania wydatku do kosztów uzyskania przychodów, o czym mowa w tym przepisie, mają charakter wtórny i powinny bazować na wynikach postępowania dotyczącego zobowiązania w podatku dochodowym. Ponieważ wniesionym środkiem zaskarżenia nie został podważony skutecznie stan faktyczny sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wobec tego zarzut naruszenia prawa materialnego przepisów art. 25 ust. 1 pkt 3 oraz art. 27 ust. 5 ustawy o VAT poprzez ich wadliwe zastosowanie, także nie mógł odnieść skutku. Ponadto w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżonym wyrokiem Sąd pierwszej instancji nie naruszył przepisu art. 170 p.p.s.a. poprzez, jak to wskazuje się w skardze kasacyjnej, oparcie orzeczenia na nieprawomocnym wyroku z dnia 18 lutego 2009r., sygn. akt I SA/Sz 611/08 w przedmiocie podatku dochodowego. W odniesieniu do tego orzeczenia WSA zawarł, w jednym z ostatnich zdań uzasadnienia, stwierdzenie, że skarga Spółki od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w S., wyłączającej z kosztów podatkowych wydatki z obu ww. faktur, została tym wyrokiem oddalona. Jest to stwierdzenie faktu. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 oraz art. 204 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.