III SA/Gd 310/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie Sędzia NSA Marek Gorski, Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Wioleta Gładczuk, po rozpoznaniu w dniu 22 września 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. W. – Ł. na decyzję Marszałka Województwa z dnia 23 maja 2011 r. Nr [...] w przedmiocie skierowania na egzamin przed komisją weryfikacyjną postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem z dnia 23 maja 2011 r. Marszałek Województwa, na podstawie art. 112 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, skierował B. W.-Ł. na egzamin przed komisją weryfikacyjną powołaną przez ministra właściwego do spraw transportu w zakresie kat. B. Termin przełożenia zaświadczenia o posiadaniu kwalifikacji do egzaminowania osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kat. B organ wyznaczył na dzień 30 września 2011 r. Organ wskazał w uzasadnieniu, że w grudniu 2010 r. [...] Ośrodek Ruchu Drogowego w G. poinformował o wykryciu szeregu nieprawidłowości w sposobie przeprowadzenia egzaminów prowadzonych przez B. W.-Ł. Poinformowano ją o konieczności wyeliminowania stwierdzonych nieprawidłowości i jednocześnie ostrzeżono, że w przeciwnym wypadku zostaną zastosowane konsekwencje określone przepisami ustawy Prawo o ruchu drogowym. Przekazane przez [...] Ośrodek Ruchu Drogowego w G. w kwietniu 2011 r. cztery nagrania egzaminów wykazały kolejne błędy w ich przeprowadzeniu. W ocenie Marszałka Województwa stwierdzone uchybienia uzasadniają skierowanie strony na egzamin weryfikacyjny w trybie art. 112 ust. 2 pkt 4 powoływanej ustawy. B. W.–Ł. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się uchylenia decyzji, za jaką uznała wyżej opisane skierowanie. Wskazała, że nie jest w stanie merytorycznie ustosunkować się do większości zarzutów organu, gdyż na żadnym etapie nie udostępniono jej i nie pokazano nagranej wersji zdarzeń. Nie prowadzono z nią żadnych rozmów ani nie formułowano zastrzeżeń odnośnie prowadzenia egzaminów. Termin wyznaczony przez organ jest niewykonalny, gdyż aktualnie przebywa na zwolnieniu lekarskim, a ponadto do tego czasu nie przewiduje się powołania komisji weryfikacyjnej. W odpowiedzi na skargę Marszałek Województwa stwierdził, że skierowanie nie ma formy decyzji administracyjnej ani jej walorów, nie kończy ani nie rozstrzyga sprawy. Błędy przy egzaminowaniu nasuwają podejrzenie nieznajomości przez skarżącą zasad egzaminowania. Wskazał ponadto, że skarżąca jednocześnie ze skargą złożyła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o analogicznej treści. Ponadto na rozprawie w dniu 22 września 2011 r. pełnomocnik organu stwierdził, że skierowanie egzaminatora na egzamin przed komisją weryfikacyjną nie nosi cech decyzji, ani postanowienia w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego i nie podlega zaskarżeniu. Pełnomocnik uczestnika postępowania [...] Ośrodka Ruchu Drogowego wniósł o odrzucenie skargi, gdyż zaskarżone skierowanie nie jest decyzją czy postanowieniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Najistotniejsze w niniejszej sprawie było dokonanie oceny , czy zaskarżone skierowanie nosi walor decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 112 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.)- zwanej dalej "ustawą" - nadzór nad przeprowadzaniem egzaminów państwowych sprawuje marszałek województwa. Zgodnie z art. 112 ust. 2 ustawy organ sprawujący nadzór może w szczególności: 1) kontrolować dokumentację i działalność związaną z egzaminowaniem; 2) przerwać lub unieważnić egzamin państwowy prowadzony niezgodnie z przepisami; 3) w razie stwierdzenia rażących uchybień zawiesić działalność odpowiedniej jednostki w zakresie prowadzenia egzaminów państwowych - do czasu usunięcia uchybień; 4) w uzasadnionych przypadkach skierować egzaminatora na egzamin, o którym mowa w art. 110 ust. 1 pkt 8. Powyższe przepisy nie precyzują formy prawnej skierowania egzaminatora na egzamin, jak np. art. 113 ust. 2 ustawy, który wyraźnie wskazuje, że skreślenie egzaminatora z ewidencji następuje w formie decyzji. Należy jednak zwrócić uwagę na fakt, że przepis art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1590 ze zm.) stanowi, iż decyzje w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej wydaje marszałek województwa, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 46 ust. 2w/w ustawy marszałek województwa może upoważnić wicemarszałków, pozostałych członków zarządu województwa, pracowników urzędu marszałkowskiego oraz kierowników wojewódzkich samorządowych jednostek organizacyjnych do wydawania w jego imieniu decyzji, o których mowa w ust. 1. W ocenie Sądu tak charakter rozstrzygnięcia, jak i treść powyższego przepisu przemawiają za przyjęciem, że przedmiotowe skierowanie egzaminatora na egzamin jest decyzją administracyjną. Skierowanie na egzamin w trybie art. 112 ust. 2 pkt 4 ustawy dotyczy indywidualnej sprawy z zakresu administracji publicznej. Niniejsza sprawa ma charakter sprawy indywidualnej , bowiem dotyczy konkretnych praw i obowiązków imiennie określonego podmiotu. Z kolei sprawa administracyjna rozumiana jest jako zespół okoliczności faktycznych i prawnych, w których organ administracji państwowej stosuje normę prawa administracyjnego w celu ustanowienia po stronie określonego podmiotu (podmiotów) sytuacji prawnej w postaci udzielenia (odmowy udzielenia) żądanego uprawnienia albo w postaci obciążenia określonym obowiązkiem (W. Dawidowicz, Zarys procesu , 1989, s.8 - za Kodeksem postępowania administracyjnego, Komentarzem pod red. Małgorzaty Jaśkowskiej, Andrzeja Wróbla, Zakamycze 2005, Wydanie II , s.76). Tak więc sprawa niniejsza jest niewątpliwie charakter sprawy indywidualnej z zakresu administracji publicznej. Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 104 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji (...). W orzecznictwie zasadniczo przyjmuje się, że o tym, czy dany akt jest decyzją, przesądza nie jego nazwa, lecz charakter sprawy i treść przepisu będącego podstawą działania organu. Przedmiotowe skierowanie posiada wszystkie cechy, o jakich mowa w art. 107 § 1 k.p.a. poza pouczeniem o trybie zaskarżenia , co nie odbiera mu cech decyzji. W doktrynie i w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęto bowiem, że jako minimum elementów koniecznych dla zakwalifikowania pisma jako decyzji uznaje się cztery składniki: oznaczenie organu administracji wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji (M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks Postępowania Administracyjnego, Komentarz, Zakamycze 2005 r. s. 645; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 1981 r. sygn. akt SA 1163/81, publ. OSP 1982/9/169, LEX nr 10683). Niewątpliwie zaskarżone skierowanie posiada wskazane cechy - został w nim określony organ wydający rozstrzygnięcie, ma określonego adresata, rozstrzyga o istocie sprawy oraz został podpisany przez osobę reprezentującą organ administracji. Podobny pogląd –że skierowanie wydane na podstawie art. 112 ust. 2 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym ma walor decyzji administracyjnej wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 18 listopada 2010 r., sygn. akt III SA/Wr 499/2010 (baza LexPolonica nr 2498455), szeroko uzasadniając swoje stanowisko, a poglądy w wyroku tym zaprezentowane Sąd w składzie niniejszym podziela. Mając na uwadze powyższe wskazać trzeba, że zaskarżona decyzja ( przedmiotowe skierowanie) zostało wydane przez organ pierwszej instancji, gdy tymczasem , zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Zaskarżona decyzja z dnia 23 maja 2011 r. została wydana przez organ pierwszej instancji i przysługuje od niej odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Takie odwołanie, jak wynika z akt sprawy, skarżąca złożyła równolegle do skargi do sądu administracyjnego. Skarga niniejsza została złożona na decyzję organu pierwszej instancji, będącą decyzją nieostateczną. Wniesienie skargi na taką decyzję nie jest dopuszczalne. Mając na uwadze powyższe Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a odrzucił skargę.