II FSK 767/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Anna Dumas, Sędzia NSA Jerzy Rypina, Sędzia NSA Małgorzata Wolf- Kalamala (sprawozdawca), Protokolant Agata Grabowska, po rozpoznaniu w dniu 19 października 2011 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "A." sp. z o.o. j.v. w O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 16 grudnia 2009 r. sygn. akt I SA/Ol 713/09 w sprawie ze skargi "A." sp. z o.o. j.v. w O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 28 sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od "A." sp. z o.o. j.v. w O. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w O. kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 16 grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/Ol 713/09, mocą którego oddalono skargę A. sp. z o.o. j.v. w O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. w przedmiocie odmowy udzielenia ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych. Zaskarżoną decyzją, Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu odwołania Skarżącej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego odmawiającą udzielenia ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych stanowiącej pomoc na restrukturyzację w formie umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób prawnych za okres od 11 kwietnia 2000 r. do 31 grudnia 2000 r. w kwocie 170.042,38 zł wraz z odsetkami. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynikało, że Strona wniosła o udzielenie pomocy na restrukturyzację zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 209.798,26 zł - zgodnie z § 10 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 września 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania niektórych ulg w spłacie zobowiązań podatkowych stanowiących pomoc publiczną na restrukturyzację (Dz. U. Nr 179, poz. 1266) dalej zwanego Rozporządzeniem o pomocy publicznej. Wskazała, że podana kwota jest łączną kwotą zaległości podatkowych na dzień 31 grudnia 2007 r. Podniosła, że stosownie do § 12 ust. 1 pkt 1 powołanego wyżej rozporządzenia udział środków własnych przedsiębiorstwa w finansowaniu kosztów restrukturyzacji przedsiębiorstwa nie będzie wyższy niż 25% kwoty należności głównych i kosztów restrukturyzacji wynikających z planu restrukturyzacji w rozłożeniu na 12 miesięcy. Jednocześnie Podatnik oświadczył, że spełnia określone w § 2 pkt 7 Rozporządzenia o pomocy publicznej warunki dla uznania go za małego przedsiębiorcę. Zobowiązał się również, stosownie do § 13 tego Rozporządzenia, do przekazywania Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w terminach określonych w decyzji Komisji Europejskiej, informacji o realizacji planu restrukturyzacji. Do wniosku załączono plan restrukturyzacji. Następnie uzupełniając wniosek Strona przyjęła ostatecznie, że na wskazaną we wniosku kwotę zaległości w wysokości 170.042,38 zł składa się podatek dochodowy od osób prawnych CIT za 2000 r. Pozostałe zaległości wobec Skarbu Państwa, zgodnie z planem restrukturyzacyjnym na dzień 31 grudnia 2007 r., Spółka już uregulowała i m. in. w ten sposób uzyskała płynność finansową. Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił udzielenia wnioskowanej ulgi. Wskazał, że Spółka nie może być uznana za przedsiębiorstwo zagrożone w myśl pkt 9 Wytycznych Wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw. Uwzględniając powyższe uznano, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 67b § 1 pkt 3 lit. i ustawy Ordynacja podatkowa oraz Rozporządzenia o pomocy publicznej. Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu odwołania utrzymał decyzję Organu pierwszej instancji w mocy. Na wstępie przywołał treść art. 67a § 1 pkt 3, art. 67b § 1 pkt 3 lit. i) oraz art. 67b § 4 Ordynacji podatkowej. Podał, że z dokumentów finansowych wynika, iż ogólna wartość majątku Spółki od roku 2004 do 2006 wykazywała tendencję spadkową - suma bilansowa zmniejszyła się z kwoty 2.030.339,05 zł na koniec 2004 r. do 621.733,19 zł na koniec 2006 r. Natomiast od 2007 r. suma bilansowa rosła i na koniec 2008 r. wyniosła 1.197.941,05 zł (bilans jednostki sporządzony na dzień 31 grudnia 2008 r.). Aktywa trwałe Spółki pozostały na podobnym poziomie i na koniec 2008 r. ich wartość wyniosła 306.070,51 zł. Wskazano, że od 2007 r. pozycję dominującą w aktywach zajmują aktywa obrotowe, a w strukturze aktywów obrotowych Spółki zapasy na koniec 2008 r. stanowiły niewielki (1%) udział. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził też, że wartość kapitału własnego Spółki utrzymywała się na ujemnym poziomie z uwagi na straty z lat ubiegłych. Równocześnie Organ zaznaczył, że straty te znacznie się zmniejszyły, gdyż zysk netto w 2008 r. wyniósł 221.644,62 zł. Ponadto, Spółka nie posiadała zobowiązań długoterminowych, a zobowiązania krótkoterminowe pozostały na wysokim poziomie. Uwzględniając powyższe Organ uznał, że Spółka nie wypełnia definicji "przedsiębiorstwa zagrożonego", zawartej w pkt 9 Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw. Organ wskazał, że zgodnie z § 3 ust. 1 Rozporządzenia o pomocy publicznej pomoc na restrukturyzację może być udzielona przedsiębiorcy spełniającemu łącznie warunki, o których mowa w § 4-13. Zgodnie zaś z Wytycznymi wspólnotowymi dotyczącymi pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (Dz. Urz. UE C 244 z 1 października 2004 r., str. 2) przedsiębiorstwo uważa się za zagrożone, jeżeli ani przy pomocy środków własnych, ani środków, które mogłoby uzyskać od właścicieli/akcjonariuszy lub wierzycieli, nie jest ono w stanie powstrzymać strat, które bez zewnętrznej interwencji władz publicznych, prawie na pewno doprowadzą to przedsiębiorstwo do zniknięcia z rynku w perspektywie krótko lub średnioterminowej. Dokonując analizy sytuacji majątkowej Spółki Organ uznał, że nie spełniła ona wskazanych wyżej kryteriów, a w związku z tym, nie może być jej przyznana pomoc publiczna na restrukturyzację. Podkreślił, że nie została utracona ponad połowa zarejestrowanego kapitału Spółki, w tym ponad jedna czwarta tego kapitału w okresie poprzedzających 12 miesięcy (kapitał zakładowy Spółki wynosił 100.000 zł i pozostawał na tym samym poziomie). Zdaniem Organu, nie występowały typowe oznaki, takie jak: rosnące straty (straty z lat ubiegłych pokrywane są bieżącymi zyskami), malejący obrót (jest na stałym poziomie), zwiększanie się zapasów (zapasy maleją), nadwyżki produkcji, zmniejszający się przepływ środków finansowych, rosnące zadłużenie (Spółka nie ma zaciągniętych kredytów), rosnące kwoty odsetek czy zmniejszająca się lub zerowa wartość aktywów netto. W konsekwencji Organ przyjął, iż Spółka jest w stanie przy pomocy środków własnych bądź środków, które mogłaby uzyskać od właściciela, powstrzymać straty i nie istnieje potrzeba zewnętrznej interwencji władz publicznych. Jak zauważył Dyrektor Izby Skarbowej, o poprawie sytuacji Spółki świadczyło chociażby zawarte w sprawozdaniu zarządu z działalności gospodarczej w roku 2008 stwierdzenie, iż rok 2008 zaowocował podpisaniem przez Spółkę kilku kontraktów umożliwiających rozwój Spółki. W ocenie Organu odwoławczego, Spółka nie spełniała również wymogów Rozporządzenia o pomocy publicznej, określonych w § 8, § 9 ust. 1 pkt 1 oraz w § 10. Odnosząc się do warunku wskazanego w § 8 powołanego wyżej rozporządzenia (udział środków własnych przedsiębiorcy w finansowaniu kosztów restrukturyzacji przedsiębiorstwa nie może być niższy niż 25% kosztów restrukturyzacji wynikających z planu restrukturyzacji w przypadku małego przedsiębiorcy) Organ podatkowy wskazał, że środki własne powinny stanowić rzeczywisty wkład w finansowanie kosztów restrukturyzacji i nie obejmują środków pochodzących z amortyzacji oraz planowanych zysków. Tymczasem Spółka zamierzała pokryć koszty restrukturyzacji z działalności bieżącej, czyli ze spodziewanych zysków. Z planu restrukturyzacyjnego nie wynikało natomiast, aby Spółka otrzymała lub ubiegała się o pożyczkę od udziałowców czy też o kredyt bankowy, nie planowała również spieniężać majątku ani redukować kosztów produkcji. W ocenie Organu, restrukturyzacja Spółki ogranicza się do uzyskania zwolnienia z obowiązku zapłaty zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób prawnych za 2000 r., przez co nie spełniono warunku wynikającego z § 9 ust. 1 pkt 1 powołanego Rozporządzenia. Restrukturyzacja przedsiębiorcy nie może być ograniczona wyłącznie do restrukturyzacji finansowej i nie prowadzić do usunięcia przyczyn powstania strat. Dodatkowo Organ ocenił, że przedłożony przez Spółkę plan restrukturyzacyjny nie spełniał wymogów § 10 rozporządzenia. W ocenie Organu, plan restrukturyzacyjny powinien zawierać proponowaną przyszłą strategię rozwoju przedsiębiorstwa. Odesłanie zaś do załączonej przez Spółkę do planu restrukturyzacyjnego analizy rynku oraz wskazanie, iż produkty wytwarzane przez przedsiębiorstwo będą wspierane przez państwo i Unię Europejską, nie stanowi pełnej strategii rozwoju firmy. Ponadto, plan restrukturyzacyjny nie został również pozytywnie zaopiniowany przez właściwy organ Spółki. Organ podkreślił przy tym, iż sytuacja finansowa Spółki nie została spowodowana zdarzeniami, na które Spółka nie miała wpływu. Zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych powstały w wyniku niezapłacenia należnego zobowiązania podatkowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 122 i art. 121 Ordynacji podatkowej. Sąd pierwszej instancji nie uznał skargi za zasadną. Na wstępie odnosząc się do zarzutu, że w trakcie prowadzonego postępowania doszło do naruszenia art. 122 i art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez brak dążenia do ustalenia stanu faktycznego sprawy i zebrania wszelkich istotnych dowodów oraz wyjaśnienia nasuwających się w sprawie wątpliwości, Sąd przyjął, iż zarzuty te są chybione. Sąd uznał, że przeprowadzone przez Organ I instancji postępowanie dowodowe w pełni wykazało, że kondycja finansowa Spółki jest trudna, jednak nie na tyle zła, aby uznać ją za "przedsiębiorstwo zagrożone". Zgodnie bowiem z pkt 9 Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw, przedsiębiorstwo jest uznawane za zagrożone, jeżeli ani przy pomocy środków własnych, ani środków, które mogłoby uzyskać od właścicieli lub wierzycieli nie jest w stanie powstrzymać strat, które bez zewnętrznej interwencji władz publicznych prawie na pewno doprowadzą to przedsiębiorstwo do zniknięcia z rynku w perspektywie krótko lub średnioterminowej. Spółka poza rokiem 2006, który zakończyła stratą ze sprzedaży w wysokości 71.760,95 zł, odnotowała zyski ze sprzedaży, jak również zyski z działalności operacyjnej. W roku 2004 zysk netto wyniósł 287.928,03 zł, w roku 2005 - 66.485,04 zł, w kolejnym roku kwotę 157.974,40 zł, natomiast w roku 2007 Spółka osiągnęła zysk netto w kwocie 245.968,50 zł, a za okres od 1 stycznia do 31 października 2008 r. zysk wyniósł 252.215,91 zł. Dlatego słusznie, zadaniem Sądu, Organy podatkowe stwierdziły, że takie wyniki oznaczały, iż działalność prowadzona przez Spółkę przynosiła zyski. W ocenie Sądu, po przeprowadzeniu szczegółowej analizy sytuacji majątkowej i finansowej Spółki, Organ podatkowy zasadnie uznał, że nie nosi ona znamion trudnej sytuacji w rozumieniu Wytycznych wspólnotowych, a zatem Skarżącej nie może zostać przyznana pomoc publiczna na restrukturyzację. Spółka nie spełniała podstawowego warunku objęcia jej restrukturyzacją, gdyż - jak wykazano, Spółka była przedsiębiorstwem zagrożonym w myśl Wytycznych wspólnotowych. Sąd nie zgodził się przy tym z wywodami Spółki zawartymi w skardze, że uzyskana suma bilansowa z końca 2008 roku (która jest prawie o połowę niższa w stosunku do sumy bilansowej z końca 2004 roku) stanowi wystarczającą podstawę do uznania sytuacji ekonomicznej Spółki za bardzo trudną. Wskazuje ona jedynie, że w powołanym roku bilansowym Spółka wypracowała po prostu dwa razy mniej. Następnie Sąd pierwszej instancji wskazał na treść art. 67 § 1 pkt 3 lit. i) Ordynacji podatkowej, a także na przepisy § 4 – 13 Rozporządzenia o pomocy publicznej i podkreślił, że pomoc nie może być przyznana podmiotowi, który nie spełnia choćby jednego warunku z tych przepisów. Zdaniem Sądu, Organ prawidłowo ustalił, że nie został spełniony warunek określony w § 4 pkt 1 Rozporządzenia. Przedsiębiorca, aby stać się beneficjentem pomocy na restrukturyzację, musi znajdować się m.in. w trudnej sytuacji ekonomicznej, a ponadto zgodnie z pkt 9 Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw, Skarżące przedsiębiorstwo powinno spełniać definicję przedsiębiorstwa zagrożonego. Sąd wyjaśnił, że pomoc udzielana na podstawie Rozporządzenia jest udzielana w ramach programu pomocowego na restrukturyzację małych i średnich przedsiębiorstw, a w trakcie postępowania przed Komisją Europejską, w sprawie zatwierdzenia tego programu pomocowego, władze RP zobowiązały się do rozpatrywania wszelkich kwestii, które nie zostały unormowane w programie, zgodnie z Komunikatem Komisji tj. Wytycznymi wspólnotowymi, dotyczącymi pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (Dz.Urz. UE C z 1 października 2004 r.). Oznacza to, jak wywodził dalej Sąd, że warunek wymieniony w § 4 pkt 1 Rozporządzenia musi być interpretowany w aspekcie pkt 9-11 Wytycznych. Stosownie do nich, przedsiębiorstwo nie kwalifikuje się do pomocy na ratowanie lub restrukturyzację, ponieważ jego sytuacja finansowa wskazuje, że nie utracono połowy zarejestrowanego kapitału Spółki z o.o., nikt z członków zarządu spółki nie jest odpowiedzialny za utratę kapitału, a nadto Spółka nie spełnia kryteriów podlegania procedurze upadłościowej. Uwagi te zostały trafnie poczynione przez Organ wobec faktu, że wyniki finansowe i podejmowana działalność produkcyjna wskazywały, że firma jest efektywna i konkurencyjna. Ponadto Organ odwoławczy zasadnie, w ocenie Sądu podkreślił, że nie istnieje potrzeba zewnętrznej interwencji władz publicznych w celu podjęcia działań, by to przedsiębiorstwo nie zniknęło z rynku w perspektywie krótko lub średnioterminowej. Sąd, odnosząc się do wywodu Skarżącej, iż w decyzji Organu pierwszej instancji wystąpiła dwoistość oceny materiału dowodowego, stwierdził, że zarzut ten jest nietrafny. Uzasadniając swój pogląd Sąd wskazał (w ślad za Dyrektorem Izby Skarbowej), że Spółka sukcesywnie poprawia swoją kondycję ekonomiczną i jest w stanie generować zyski. Podkreślono, że szczególnie ważnym kryterium oceny efektywności spółki jest stopień jej płynności finansowej, tj. zdolności do terminowego regulowania zobowiązań, a Spółka posiadająca właściwą płynność finansową traktowana jest jako wypłacalna (ma wtedy ułatwiony dostęp do kredytów i pożyczek przy niższej stopie oprocentowania). Sąd wskazał, że wskaźnik płynności bieżącej przyjmował we wszystkich badanych latach wartości dużo niższe od zalecanych (120-200%) i wynosił w 2004 r. - 58,1 %, 2005 r. - 35,8%, 2006 r. - 23,7%, 2007 r. - 23,7%, natomiast w 2008 r. wzrósł i wynosił 60,5%. Wartość kapitału własnego Spółki utrzymuje się na ujemnym poziomie z uwagi na straty z lat ubiegłych. Pomimo tego, co Sąd podkreślił, straty te znacznie się zmniejszają, gdyż od 2004 r. Spółka wypracowywała zyski, a zysk netto w 2008 r. wyniósł 221.644,92 zł. W dniu rozstrzygnięcia sytuacja Skarżącej nie była trudna, Spółka nie była przedsiębiorcą zagrożonym w rozumieniu przepisów wspólnotowych, a postępowanie dowodowo-wyjaśniające przeprowadzone przez Organy podatkowe obu instancji i dokonana na tej podstawie ocena stanu faktycznego sprawy wykazała, że w przypadku Spółki nie wystąpiły przesłanki "ważnego interesu podatnika" i "interesu publicznego", zatem udzielenie wnioskowanej ulgi podatkowej nie było możliwe, zgodnie z art. 67a i art. 67b Ordynacji podatkowej. Ponadto przedmiotowe należności podatkowe nie powstały w związku ze szczególnymi zdarzeniami, niezależnymi od sposobu postępowania Spółki. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia przez Organy art. 121 i art. 122 Ordynacji podatkowej. Wskazał, że Spółka była informowana o biegu postępowania oraz wzywana do przedstawienia dowodów dotyczących m.in. sytuacji majątkowej i wykazania spełnienia szczegółowych warunków udzielenia pomocy publicznej. Mimo wezwania Spółka nie wykazała spełnienia szczegółowych warunków udzielenia pomocy wynikających z ww. Rozporządzenia. Sąd więc nie dopatrzył się też naruszenia art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. W skardze kasacyjnej od powyższego orzeczenia Spółka zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 67b § 1 pkt 3 lit. i) Ordynacji podatkowej przez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie. Zarzuciła też naruszenie § 4 – 13 Rozporządzenia o pomocy publicznej przez oddalenie skargi mimo spełnienia przez Spółkę przewidzianych w nich warunków. Ponadto wskazała na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a. - przez oddalenie skargi mimo naruszenia przez Organy art. 122 Ordynacji podatkowej przez brak dążenia do ustalenia stanu faktycznego sprawy, zebrania wszelkich istotnych dowodów i wyjaśnienia wszelkich wątpliwości, art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej przez brak dbałości o wyjaśnienie faktycznych i prawnych aspektów sprawy i naruszenie zasady lex retro non agit. Dodatkowo Organy naruszyły, w ocenie Strony, art. 191 tej ustawy, gdyż przeprowadzona przez nie ocena dowodów nosiła cechy dowolnej. Na tej podstawie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Sposób jej sporządzenia utrudnia ocenę zarzutów, a nawet zrozumienie w czym, w istocie rzeczy, upatruje strona skarżąca wadliwości wyroku. 1. W związku z podniesieniem w niej zarzutów błędnej wykładni oraz niewłaściwego zastosowania art. 67b § 1 pkt 3 lit. i) Ordynacji podatkowej, należy zwrócić uwagę, że są to dwie różne postacie naruszenia prawa materialnego. W pierwszej z nich chodzi o niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej, a w drugiej o nieadekwatność normy do niewadliwie ustalonego stanu faktycznego sprawy (błąd subsumcji). Jeżeli organ ustalił, że Spółka nie jest "przedsiębiorstwem zagrożonym", to odmowa udzielenia ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych była tego konsekwencją. Okoliczności dotyczące sytuacji finansowej skarżącej Spółki są elementem stanu faktycznego sprawy. Nieprawidłowości popełnione w tym zakresie mogą być wykazywane wyłącznie poprzez zarzuty natury procesowej, tak jak to uczyniła Skarżąca w drugim zarzucie. Niewłaściwie zastosowanie prawa materialnego można podnosić dopiero wówczas, gdy nie jest już sporny stan faktyczny sprawy. Odmiennie przedstawia się kwestia błędnej wykładni. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię należałoby wskazać: - jak Sąd rozumiał dany przepis, - na czym polegał błąd Sądu, - jak ten przepis, zdaniem formułującego zarzut, powinien być rozumiany. Tymczasem, wskazując na błędną wykładnię art. 67b § 1 pkt 3 lit. i) Ordynacji podatkowej Skarżący nie wyjaśnił w uzasadnieniu skargi, w czym upatruje błąd w zrekonstruowaniu treści tej normy przez Sąd. Powołując z kolei regulacje zawarte w § 4-13 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie udzielenia niektórych ulg w spłacie zobowiązań podatkowych stanowiących pomoc publiczną na rozwój małych i średnich przedsiębiorstw nie tylko nie wskazał, gdzie tkwi błąd w wykładni tych przepisów, ale w ogóle nie wyjaśnił, na czym polega naruszenie prawa materialnego. Czyni to zbędnym jakiekolwiek dalsze wyjaśnienia związane z tymi przepisami, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny może dokonać kontroli zaskarżonego wyroku wyłącznie na podstawie prawidłowo sformułowanych i uzasadnionych zarzutów skargi kasacyjnej, co wynika z art. 183 § 1 w zw. z art. 174 i 176 P.p.s.a. 2. W zarzucie dotyczącym naruszenia przepisów postępowania przez Sąd wskazano na art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a, który to przepis powiązano z naruszonymi przez Organy przepisami art. 122, art. 121 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej. Strona Skarżąca wskazała na brak dążenia do wnikliwego ustalenia stanu faktycznego sprawy (zebrania wszelkich istotnych dowodów i wyjaśnienia wszelkich wątpliwości) oraz dowolnej oceny dowodów już zebranych. W przedostatnim akapicie skargi kasacyjnej wskazano wprawdzie, że konieczna jest "szczególna charakterystyka firmy, tj. rynku na jakim działa, przedmiotu jej działalności", ale bez jakichkolwiek wyjaśnień, w jaki sposób Organy uchybiły w tym zakresie wskazanym wyżej przepisom regulującym postępowanie podatkowe. Ogólne spostrzeżenia strony dotyczące zasady in dubio pro tributario są oderwane od realiów rozpoznawanej sprawy i mają charakter postulatów. Cała treść skargi kasacyjnej świadczy o bezradności strony, która nie skonkretyzowała swoich zarzutów. Tymczasem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w pisemnym uzasadnieniu odniósł się do występujących w sprawie zagadnień dotyczących oceny poszczególnych dowodów oraz wyraził własną ocenę, że zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do przyjęcia, iż sytuacja majątkowa i finansowa Spółki nie nosi znamion "trudnej sytuacji" w rozumieniu Wytycznych wspólnotowych, dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (Dz. Urz. UE C z 1 października 2004 r.). Wyjaśniono z jakich względów należało uznać prawidłowość postępowania dowodowego, kompletność zebranego materiału dowodowego oraz podjętej na jego podstawie oceny. W pisemnych motywach uzasadnienia zaskarżonego wyroku, spełniając wymogi przewidziane w art. 141 § 4 P.p.s.a., Sąd przedstawił w sposób zwięzły stan sprawy, a w tym zakresie ustalenia faktyczne oraz własną ich ocenę, pod względem zgodności z prawem (zarzut w zakresie naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. nie został zresztą postawiony). Zwrócić też należy uwagę na oświadczenie Prezesa Zarządu Spółki "A.", złożone do protokołu rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 19 października 2011 r., z którego wynikało, iż omawiana należność z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2000 r. została rozłożona na raty, a następnie spłacona (częściowo w toku postępowania egzekucyjnego). Okoliczność ta również potwierdza ocenę Organów podatkowych jak i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o realnej możliwości skarżącej Spółki do regulowania zobowiązań podatkowych (pomimo kilku prób uzyskania ulg w spłacie tych zobowiązań w trybie postępowania restrukturyzacyjnego). 3. Bezpodstawność zarzutów powoduje, że skarga kasacyjna podlegała oddaleniu (art. 184 P.p.s.a.). Pociąga to za sobą obowiązek zwrotu Organowi niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego, obejmujących wynagrodzenie pełnomocnika, będącego radcą prawnym (art. 204 pkt 1 w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a. i § 14 ust. 2 pkt 2a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu – Dz. U. Nr 163, poz.1349 ze zm.).