I SA/Wa 1251/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Anna Łukaszewska - Macioch po rozpoznaniu w dniu 5 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. P. i M. P. na pismo Urzędu Dzielnicowego W. – W. z dnia [...] maja 1979 r., nr [...] w przedmiocie ujawnienia tytułu własności Skarbu Państwa do nieruchomości warszawskiej postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE W dniu 29 czerwca 2007 r. H.P. i M.P. wnieśli za pośrednictwem Prezydenta Miasta W. – wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, której przedmiotem było pismo Urzędu Dzielnicowego W.-W. z dnia [...] maja 1979 r., nr [...] o ujawnienie tytułu własności Skarbu Państwa do nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], opisanej w KW [...] Nr hip. [...], działka nr [...]. Skarżący kwestionowany dokument określili jako "decyzję Naczelnika Urzędu W. W. z dnia [...] maja 1979 r. nr [...]". W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta W. wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie podnosząc, iż dokument przeciwko któremu skarga została wniesiona, nie jest decyzją, postanowieniem, ani inną czynnością skierowaną do strony. Jest to jedynie wniosek Urzędu Dzielnicowego W.-W. skierowany do Państwowego Biura Notarialnego o ujawnienie prawa własności Skarbu Państwa w księdze wieczystej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Na wstępie wyjaśnić należy, iż strona oznaczając zaskarżony akt błędnie wskazała jego numer oraz datę wydania. Niemniej mając na uwadze treść skargi i załączone do niej kopie dokumentów oraz w oparciu o akta administracyjne sprawy, Sąd dokonał w sposób niebudzący wątpliwości identyfikacji zaskarżonego dokumentu jako pisma Urzędu Dzielnicowego W.-W. z dnia [...] maja 1979 r. nr [...]. Wynikało to z treści zaświadczenia Państwowego Biura Notarialnego z dnia [...] lutego 1988 r. L.dz. [...], w którym powołano się na powyższe pismo z datą "[...] maja 1979 r." Data ta widnieje na oryginale pisma Urzędu Dzielnicowego W.-W. znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy, z tym jednak, iż jest to data wpływu pisma "wpłynęło dn. [...] maja 1979" Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 135, poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty i postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, oraz inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Kwestionowany dokument, nazywany przez skarżących "decyzją" nie jest ani decyzją administracyjną ani postanowieniem, o których mowa w art. 3 § 2 ust. 1-3 powołanej ustawy. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że w przedmiocie ujawnienia prawa własności Skarbu Państwa do opisanej na wstępie nieruchomości, nie została wydana przez Naczelnika Urzędu Dzielnicy W.-W. żadna decyzja administracyjna. Zaskarżony dokument jest jedynie wnioskiem, którym Urząd Dzielnicowy W. –W. zwraca się do Państwowego Biura Notarialnego o ujawnienie, w oparciu o przepisy dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. Nr 50, poz. 279), prawa własności Skarbu Państwa do przedmiotowej nieruchomości. Wniosek taki nie jest też innym aktem z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym. Powyższe oznacza, że skarga H. i M. P. jest niedopuszczalna. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.