II AKa 288/18

<p>Sygn. akt: II AKa 288/18</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 7 listopada 2018 r.</p> <p>Sąd Apelacyjny w Katowicach w II Wydziale Karnym w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="172"/> <col width="539"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący</p> </td> <td> <p>SSA Wojciech Kopczyński</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Sędziowie</p> </td> <td> <p>SSA Aleksander Sikora (spr.)</p> <p>SSO del. Wojciech Paluch</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant</p> </td> <td> <p>Agnieszka Przewoźnik</p> </td> </tr> </table> <p>przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Częstochowie Łukasza Bocianowskiego</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 31 października 2018 r. sprawy</p> <p>1.  <strong> <!-- --> <span class="anon-block">A. W.</span> </strong> s. <span class="anon-block">E.</span> i <span class="anon-block">T.</span>, <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">K.</span> </p> <p>oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 230;art. 230 § 1)">art. 230§1 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286§1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294§1 kk</a> przy zast. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65§1 kk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64§1 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 kk</a> </p> <p>2.  <strong> <!-- --> <span class="anon-block">P. Z.</span> </strong> s. <span class="anon-block">J.</span> i <span class="anon-block">A.</span>, <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">B.</span> </p> <p>oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 230;art. 230 § 1)">art. 230§1 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286§1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294§1 kk</a> przy zast. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65§1 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 kk</a> </p> <p>na skutek apelacji obrońców oskarżonych</p> <p>od wyroku Sądu Okręgowego w Częstochowie z dnia 4 kwietnia 2018 roku</p> <p>sygn. akt II K 52/17</p> <p>1.  utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;</p> <p>2.  zasądza od Skarbu Państwa (Sąd Okręgowy w Częstochowie) na rzecz adw. <span class="anon-block">A. J.</span> kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych, w tym 23 % VAT, tytułem wynagrodzenia za udzielenie oskarżycielowi posiłkowemu <span class="anon-block">T. R.</span> pomocy prawnej z urzędu w postępowaniu odwoławczym oraz kwotę 130,38 złotych (sto trzydzieści złotych trzydzieści osiem groszy) tytułem zwrotu kosztów dojazdu na rozprawę odwoławczą;</p> <p>3.  zasądza od Skarbu Państwa (Sąd Okręgowy w Częstochowie) na rzecz radcy prawnego <span class="anon-block">M. G.</span> – Kancelaria Adwokacka w <span class="anon-block">C.</span> kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych, w tym 23 % VAT, tytułem obrony z urzędu udzielonej oskarżonemu <span class="anon-block">P. Z.</span> <br/>w postępowaniu odwoławczym;</p> <p>4.  zasądza od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe postępowania odwoławczego w tym opłatę za II instancję:</p> <dl> <dt>-</dt> <dd> <p>od oskarżonego <span class="anon-block">A. W.</span> w kwocie 900 (dziewięćset) złotych;</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p>od oskarżonego <span class="anon-block">P. Z.</span> w kwocie 620 (sześćset dwadzieścia) złotych</p> </dd> </dl> <p>oraz obciąża ich wydatkami w częściach równych.</p> <p>SSO del. Wojciech Paluch SSA Wojciech Kopczyński SSA Aleksander Sikora</p> <p>Sygn. akt II AKa 288/18</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Sąd Okręgowy w Częstochowie wyrokiem z dnia 04 kwietnia 2018 roku w sprawie o sygn. akt II K 52/17 uznał oskarżonych <span class="anon-block">A. W.</span> i <span class="anon-block">P. Z.</span> za winnych tego, że w okresie od 1 listopada 2013 roku do 31 grudnia 2013 roku w <span class="anon-block">C.</span>, w <span class="anon-block">K.</span> i innych miejscowościach, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc z popełnienia czynu zabronionego stałe źródło dochodu, fałszywie powołując się wobec <span class="anon-block">T. R.</span>, <span class="anon-block">J. N.</span>, <span class="anon-block">M. N.</span> na wpływy w organach skarbowych, Prokuraturze i Policji, podjęli się pośrednictwa w doprowadzeniu do umorzenia postępowania karnego i karnoskarbowego w przedmiocie czynów zabronionych, o jakie te osoby były podejrzane w zamian za korzyści majątkowe i jednocześnie doprowadzili pokrzywdzonych <span class="anon-block">T. R.</span>, <span class="anon-block">J. N.</span> i <span class="anon-block">M. N.</span> do niekorzystnego rozporządzenia pieniędzmi w kwocie co najmniej 600.000 zł, wprowadzając ich w błąd, co do możliwości doprowadzenia do umorzenia postępowania karnego i karnoskarbowego w przedmiocie czynów zabronionych, o jakie pokrzywdzeni byli podejrzewani i nie mając zamiaru podjęcia obiecanych czynności, przy czym <span class="anon-block">A. W.</span> tego czynu dopuścił się w warunkach <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 kk</a>, a zatem popełnienia przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 230;art. 230 § 1)">art. 230 § 1 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 kk</a> przy zast. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 kk</a>, a w odniesieniu do oskarżonego <span class="anon-block">A. W.</span> nadto w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 kk</a> i za to z mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 kk</a> przy zast. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11 § 3 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 1;art. 33 § 2;art. 33 § 3)">art. 33 § 1, 2 i 3 kk</a> wymierzył oskarżonemu <span class="anon-block">A. W.</span> karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę w ilości 100 stawek dziennych po 30 złotych, a oskarżonemu <span class="anon-block">P. Z.</span> karę 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę w ilości 80 stawek dziennych po 20 złotych. Na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 45;art. 45 § 1)">art. 45 § 1 kk</a> orzeczono wobec obu oskarżonych przepadek równowartości korzyści majątkowej uzyskanej z popełnienia przestępstwa w kwocie 300.000 złotych, co do każdego z nich. Na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63 § 1 kk</a> na poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności zaliczono oskarżonym okresy zatrzymania w sprawie. Na rzecz obrońcy z urzędu <span class="anon-block">P. Z.</span> zasądzono wynagrodzenie z tytułu udzielonej oskarżonemu pomocy prawnej, a na rzecz pełnomocnika z urzędu oskarżyciela posiłkowego wynagrodzenie z tytułu udzielenia pomocy prawnej. Oskarżonych obciążono opłatami i częściowo wydatkami postępowania.</p> <p>Apelacje od tego wyroku złożyli obrońcy obu oskarżonych.</p> <p>Obrońca oskarżonego <span class="anon-block">A. W.</span> zaskarżył w zakresie orzeczonej kary i zarzucił rozstrzygnięciu błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, iż brak jest okoliczności łagodzących dotyczących tego oskarżonego. Nadto obrońca zarzucił wyrokowi rażącą niewspółmierność orzeczonej kary oraz środka karnego w stosunku do aktualnej jego postawy oraz okoliczności indywidualnych, dotyczących jego osoby. Opierając się na tych zarzutach obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie w stosunku do oskarżonego kary przy zastosowaniu warunkowego zawieszenia jej wykonania z uwzględnieniem nadzwyczajnego złagodzenia kary.</p> <p>Obrońca oskarżonego <span class="anon-block">P. Z.</span> zaskarżył wyrok w całości w stosunku do tego oskarżonego i orzeczeniu zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę, mający wpływ na treść wyroku, polegający na uznaniu, iż oskarżony ten dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu, działając z zamiarem jego popełniania, podczas gdy okoliczności sprawy wskazują na brak umyślności w jego działaniu, a prawidłowa ocena zgromadzonego materiału dowodowego wyklucza przypisanie mu działania z zamiarem bezpośrednim. Podnosząc ten zarzut obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny zaważył, co następuje: </strong> </p> <p>Kontrola odwoławcza zaskarżonego wyroku wykazała, że apelacje wniesione przez obrońców nie były uzasadnione.</p> <p>Odnosząc się do apelacji obrońcy oskarżonego <span class="anon-block">A. W.</span> należy stwierdzić, iż wbrew twierdzeniom jej autora, ustalenia faktyczne Sądu I instancji, będące bazą dla kształtowania represji karnej są w pełni prawidłowe a kara wymierzona oskarżonemu nie nosi cech rażącej surowości. Przez pryzmat treści uzasadnienia apelacji oraz wniosku odwoławczego sformułowanego przez obrońcę należy w pierwszej kolejności stwierdzić, iż w sprawie nie zachodziły przesłanki zastosowania przez Sąd I instancji nadzwyczajnego złagodzenia kary wobec tego oskarżonego, w oparciu o wskazane przez obrońcę przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 60;art. 60 § 3)">art. 60 § 3</a> bądź 60 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (§ 4)">§ 4 kk</a>. To, iż w innych postępowaniach stosowano wobec <span class="anon-block">A. W.</span> to dobrodziejstwo nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia tej kwestii w niniejszym postępowaniu, z uwagi na odrębność każdego procesu i różny zakres oraz treść zebranego w nim materiału dowodowego. Sąd I instancji miał w polu widzenia przesłanki nadzwyczajnego złagodzenia kary przewidziane w powołanych przepisach, czemu dał wyraz na stronie 29 pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Tam też przedstawił analizę treści i sposobu składania wyjaśnień przez oskarżonego <span class="anon-block">A. W.</span>, konfrontując ją z ustawowymi podstawami nadzwyczajnego łagodzenia kar, przewidzianymi w treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 60;art. 60 § 3;art. 60 § 4)">art. 60 § 3 i § 4 kk</a>. W konsekwencji słusznie Sąd Okręgowy stwierdził, iż brak ustawowych warunków aby wystąpiła konieczność lub chociażby możliwość nadzwyczajnego złagodzenia kary. Zgodzić należy się z oceną, iż zarówno treść wyjaśnień oskarżonego jak i sposób ich dozowania w toku kolejnych przesłuchań nie pozwala na uznanie, iż spełnione zostały wymogi przewidziane przez ustawodawcę, aby doszło do zastosowania instytucji z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 60;art. 60 § 3;art. 60 § 4)">art. 60 § 3 lub § 4 kk</a>. Podkreślić też trzeba, iż wbrew twierdzeniom skarżącego, Sąd I instancji wskazał, iż okolicznością łagodzącą przy wymiarze kary było przyznanie się oskarżonego do popełnienia zarzucanego mu czynu. W istocie zaś, również kontrola odwoławcza zaskarżonego wyroku wykazała, iż jest to jedyna istotna okoliczność mająca łagodzący wpływ na wymiar kary. Dominują w sprawie, w odniesieniu do oskarżonego <span class="anon-block">A. W.</span>, okoliczności mające zaostrzający wpływ na wymiar kary. Zostały one szczegółowo i wyczerpująco omówione przez Sąd Okręgowy w pisemnych motywach wyroku i Sąd Apelacyjny w pełni akceptuje również znaczenie, jakie nadano każdej z nich przy kreowaniu kary. Skoro zaś, co wyżej omówiono, nie było przesłanek nadzwyczajnego złagodzenia kary, a kara pozbawienia wolności wymierzona oskarżonemu <span class="anon-block">A. W.</span> została jedynie o 6 miesięcy podniesiona ponad dolny próg zagrożenia, wynikający z sankcji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 §1 kk</a>, przy obligatoryjnym zaostrzeniu przewidzianym przez <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 kk</a> i ustawowym górnym zagrożeniu 10 lat pozbawienia wolności, nie sposób orzeczonej kary pozbawienia wolności uznać za surową, a tym bardziej surową w sposób rażący. W taki sam sposób ocenić należy wymierzoną temu oskarżonemu karę grzywny. Sąd I instancji wziął pod uwagę wszelkie dyrektywy wymiaru tej kary majątkowej, zarówno co do wysokości stawki dziennej jak i ilości tychże stawek. Tak wiec i sytuacja materialna i osobista oskarżonego jak i wysokość szkody i odniesionej korzyści zostały prawidłowo odzwierciedlone w wymiarze kary grzywny.</p> <p>Postulat warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności zawarty we wniosku odwoławczym nie mógł być uwzględniony. Sąd Apelacyjny w pełni podziela ustalenia Sądu I instancji w tym zakresie. Oskarżony <span class="anon-block">A. W.</span> odpowiadał za czyn popełniony w warunkach <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 kk</a> i brak było jakichkolwiek przesłanek, przy uwzględnieniu karalności oskarżonego za inne jeszcze przestępstwa, aby realne było stwierdzenie, iż pomimo niewykonania kary nie popełni on ponownie czynu zabronionego.</p> <p>Odnosząc się do apelacji obrońcy oskarżonego <span class="anon-block">P. Z.</span> należy stwierdzić, iż jak wynika z uzasadnienia środka odwoławczego, źródeł błędu w ustaleniach faktycznych upatruje on w nieprawidłowej ocenie materiału dowodowego dokonanej przez Sąd I instancji. Wbrew jednak tym twierdzeniom, ocena dowodów przeprowadzona przez Sąd Okręgowy w pełni mieści się w zagwarantowanej temu organowi dyspozycją <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> swobodzie i pozostaje pod ochroną tego przepisu. Sąd I instancji poddał wszystkie istotne dla czynienia ustaleń faktycznych dowody szczegółowej analizie, co przedstawione zostało w prawidłowy sposób w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Dotyczy to przede wszystkim dowodów z wyjaśnień obu oskarżonych. Wskazać trzeba, że argumenty wewnętrznej spójności oraz łączenie się poszczególnych przedstawionych okoliczności z innymi dowodami w pełni upoważniały Sąd I instancji do dania wiary wyjaśnieniom oskarżonego <span class="anon-block">A. W.</span> również w tym zakresie, w jakim przedstawiał on rolę oskarżonego <span class="anon-block">P. Z.</span> w popełnieniu wspólnego przestępstwa oraz świadomości oskarżonego <span class="anon-block">Z.</span> przestępności ich działania. Dotyczy to przede wszystkim wyjaśnień złożonych przez <span class="anon-block">A. W.</span> w postępowaniu przygotowawczym. W polu widzenia Sądu I instancji były również wyjaśnienia złożone przez oskarżonego <span class="anon-block">A. W.</span> na rozprawie, gdzie to oskarżony ten częściowo modyfikował swoje depozycje, co jednak trafnie zostało krytycznie ocenione przez Sąd I instancji. Ocena dowodów z wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">P. Z.</span> również przeprowadzona została w pełni w rygorach <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>. Oznacza to, iż Sąd Apelacyjny jako prawidłowe w realiach niniejszej sprawy ocenił uwzględnienie wyjaśnień tego oskarżonego złożonych w postępowaniu przygotowawczym. W tym zakresie istotnie dowód ten komponuje się logicznie ze składanymi wówczas wyjaśnieniami <span class="anon-block">A. W.</span> oraz wskazanymi przez Sąd zeznaniami świadków. Sąd Okręgowy trafnie wskazał, iż oskarżony <span class="anon-block">Z.</span> dopiero na etapie rozprawy podniósł okoliczności, dotyczące braku własnej świadomości, co do przestępności podejmowanych przez siebie działań. Analizując tenże stan świadomości przez pryzmat zasad logiki i doświadczenia życiowego oraz wskazań wiedzy właściwie uwydatnił Sąd I instancji argumenty wynikające z opinii sądowo – psychiatrycznej, wskazującej na psychologiczne elementy możliwości poznawczych oraz intelektualną zdolność do manipulacji innymi osobami po stronie oskarżonego <span class="anon-block">Z.</span>. Nadto, wbrew twierdzeniom obrońcy, nie było w żadnej mierze nadużyciem stwierdzenie, iż skoro oskarżony ten był już w przeszłości karany, a zatem poznał reguły postępowania karnego i odpowiedzialności karnej, za naiwne uznać należało jego tłumaczenia o bezgranicznym zaufaniu wobec oskarżonego <span class="anon-block">W.</span> oraz przekonaniu, że podejmowane wspólnie działania organizowane są w porozumieniu z organami ścigania. Teza ta nie znalazła żadnego potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy i właściwie uznana została przez Sąd I instancji jedynie za wyraz przyjętej linii obrony. Łączy się to również z tym, co w zakresie oceny dowodów wskazał Sąd I instancji odnośnie zeznań świadka <span class="anon-block">M. S.</span>. Istotne jest to, że wbrew twierdzeniom obrońcy, nie uwzględnienie tego dowodu przez Sąd Okręgowy nie zostało oparte jedynie na fakcie, iż jest to siostra oskarżonego <span class="anon-block">P. Z.</span>, ale również na innych logicznych i rzeczowych argumentach wskazanych przez Sąd w uzasadnieniu. Argumenty apelacji dotyczące oceny zeznań świadków będących pokrzywdzonymi, jak również <span class="anon-block">K. G.</span> i <span class="anon-block">G. S.</span>, mają polemiczny charakter i w sposób rzeczowy nie niweczą dokonanej również w tym zakresie prawidłowej oceny przez Sąd I instancji. Sąd Apelacyjny stwierdza dalej, iż wynikiem prawidłowo przeprowadzonej oceny w sprawie było poczynienie przez Sąd I instancji prawidłowych ustaleń faktycznych. Wszystkie ustalenia znajdują oparcie w informacjach zawartych w powołanych przez Sąd Okręgowy dowodach, a wysnute z nich wnioski są w pełni logiczne i uzasadniają dokonaną przez Sąd Okręgowy rekonstrukcje zdarzeń. Dotyczy to zatem zarówno ustalenia przez Sąd I instancji stanu świadomości oskarżonego <span class="anon-block">P. Z.</span>, co do przestępności podejmowanych wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">A. W.</span> działań, jak i istnienia zamiaru bezpośredniego popełnienia zarzucanego mu przestępstwa. Argumenty powołane przez obrońcę dla potwierdzenia tezy o nieprawidłowości ustaleń w zakresie podziału pieniędzy, pochodzących z przestępstwa, oparte zostały na wybiórczo wskazanych fragmentach powołanych dowodów i odrywają się od koniecznego, całościowego wglądu w materiał dowodowy uwzględniony przez Sąd. Nie ma racji obrońca twierdząc, iż Sąd I instancji pominął te dowody, które przeczą twierdzeniom <span class="anon-block">A. W.</span> o równym podziale otrzymywanych pieniędzy pomiędzy obu współoskarżonych. Sąd Okręgowy miał w polu widzenia depozycje świadków, dotyczące tej kwestii, a z przeprowadzonej oceny tychże dowodów wynikało, iż niektórym im oświadczeniom nie dano wiary i nie uczyniono podstawą ustaleń faktycznych w sprawie. Nie doszło zatem do pominięcia dowodu, a jedynie do jego wyeliminowania w części z podstawy ustaleń faktycznych w sprawie. Podsumowując zatem tę część uzasadnienia Sądu Odwoławczego, dotyczącą oceny zasadności postawionego zarzutu odwoławczego należy stwierdzić, że dokonane w czasie kontroli odwoławczej ustalenia nie potwierdzają jego trafności.</p> <p>Sąd Apelacyjny miał w polu widzenia dowód z pisma specjalisty z zakresu analizy zapisów audio przeprowadzony na wniosek obrońcy oskarżonego <span class="anon-block">P. Z.</span> na rozprawie odwoławczej, a badanie to dokonano przez pryzmat <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 440)">art. 440 kpk</a>, jako że ani zarzut odwoławczy, ani uzasadnienie apelacji nie podnosiło argumentów w tym zakresie. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, iż złożone do akt pismo nie stanowi opinii biegłego w sensie procesowym i dlatego nie może być skuteczną formą kwestionowania przeprowadzonej przed Sądem I instancji opinii biegłego tej specjalności. Co jednak istotniejsze wskazać trzeba, że Sąd I instancji na dowodzie tym nie opierał ustaleń faktycznych w sprawie, co jednoznacznie wynika z treści pisemnego uzasadnienia. Elementy omawianej opinii znalazły się pośród argumentów dotyczących oceny wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">P. Z.</span>, jednakże analiza tej części uzasadnienia wskazuje, iż nie miały decydującego znaczenia dla ocen Sądu I instancji i dlatego Sąd Apelacyjny nie stwierdził potrzeby i uzasadnienia ingerencji w zaskarżone rozstrzygnięcie przez pryzmat dyspozycji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 440)">art. 440 kpk</a>.</p> <p>Kara wymierzona oskarżonemu <span class="anon-block">P. Z.</span> nie nosi cech surowości, a tym bardziej nie może być uznana za karę rażąco surową. Kara jednego roku i dwóch miesięcy pozbawienia wolności jedynie nieznacznie przekracza dolny próg ustawowego zagrożenia z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 kk</a>, a przypomnieć trzeba, iż modulowana jest jeszcze dyspozycją <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 kk</a>. Jeżeli dodać do tego, iż oskarżonemu przypisano czyn, który dodatkowo jeszcze w ramach konstrukcji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 kk</a> wyczerpywał znamiona <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 230;art. 230 § 1)">art. 230 § 1 kk</a>, a nadto miał ustawowe cechy czynu ciągłego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 kk</a> stwierdzić trzeba, iż przedmiotowe okoliczności wpływające zaostrzająco na wymiar kary są w tej sprawie intensywne. Dodać do tego trzeba, iż oskarżony ten był w przeszłości karany, a wartość szkody trzykrotnie przekroczyła ustawowy próg wartości mienia będącego przedmiotem przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 kk</a>. Orzeczona grzywna w wysokości 80 stawek dziennych po 20 złotych prawidłowo uwzględnia ustawowe dyrektywy wymiaru tej kary. Sąd I instancji wskazał, że dochody miesięczne oskarżonego oraz fakt utrzymywania dwójki dzieci spowodowały ustalenie stawki dziennej na kwotę 20 złotych. Równocześnie, biorąc pod uwagę wysokość szkody, w pełni uzasadnione było określenie wysokości grzywny na 80 stawek. Zgodzić należy się z Sądem I instancji, iż brak było w sprawie możliwości orzeczenia kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, albowiem wcześniejsza karalność oskarżonego przeczyła możliwości ustalenia pozytywnej prognozy kryminologicznej. Również orzeczony środek w postaci przepadku równowartości korzyści majątkowej uzyskanej z popełnienia przez oskarżonego przestępstwa znajduje oparcie w dyspozycji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 45;art. 45 § 1)">art. 45 § 1 kk</a>, a jego wysokość prawidłowo odzwierciedla treść ustaleń faktycznych dokonanych w tym zakresie przez Sąd I instancji.</p> <p>Mając na uwadze poczynione ustalenia w ramach kontroli odwoławczej zarówno co do bezzasadności obu apelacji, jak i braku przesłanek do ingerencji w treść zaskarżonego wyroku z urzędu, Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.</p> <p>Obu oskarżonych obciążono opłatami za II instancję w kwotach wynikających z orzeczonych kar pozbawienia wolności i grzywny oraz wydatkami za postępowanie odwoławcze, jako, że ich sytuacja materialna pozwala na poniesienie przez nich tych obciążeń.</p> <p>Na rzecz obrońcy z urzędu oskarżonego <span class="anon-block">P. Z.</span> zasądzono wynagrodzenie z tytułu udziału w postępowaniu odwoławczym, zaś na rzecz pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego zasądzono należne mu wynagrodzenie tytułem pomocy prawnej udzielonej z urzędu na rozprawie odwoławczej.</p> </div>