I SA/Wr 295/11

SENTENCJA Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata J. B. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi R. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J.G. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji dotyczącej zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych za 2005 r. postanawia: przyznać pełnomocnikowi adw. J. B. wynagrodzenie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej na zasadzie prawa pomocy przed sądem pierwszej instancji, w kwocie 312,20 (słownie: trzysta dwanaście 20/100) złotych, w tym 23%VAT i 17 zł tytułem opłaty kancelaryjnej. UZASADNIENIE W sprawie, w treści skargi pełnomocnik strony skarżącej wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2010 r. tutejszy Sąd odrzucił skargę w niniejszej sprawie. Od powyższego orzeczenia pełnomocnik skarżącego, działający przed Sądem I instancji, w dniu 20 maja 2011 r. wniósł skargę kasacyjną (zawierającą oświadczenie, że koszty pomocy prawnej udzielonej z urzędu nie zostały w części ani w całości zapłacone), która została uwzględniona przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 24 stycznia 2011 r. W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd kasacyjny zwrócił uwagę, że postanowieniem z dnia 2 lutego 2009 r. w sprawie I SA/Wr 963/08 ustanowiony został dla R. K. adwokat z urzędu, J. B. Powyższa sprawa dotyczyła skargi na postanowienie organu podatkowego w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji dotyczącej zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych za 2005 r. NSA stwierdził, że każde z postępowań – to jest w niniejszej sprawie ora w wyżej wymienionej – zmierzało do podważenia tej samej decyzji. Wobec tego ustanowienie adwokata z urzędu rozciąga się na oba postępowania sądowe, a co za tym idzie należało przyjąć, że adw. J. B. działał w ramach przyznanego skarżącemu prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 25 lipca 2011 r. wnioskodawcy zostały zasądzone koszty nieopłaconej pomocy prawnej za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz za udział w postępowaniu zażaleniowym w zakresie prawa pomocy. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, postanowieniem z dnia 19 września 2011 r. skarga została odrzucona ze względu na nieuiszczony w terminie wpis sądowy. Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji wynoszą: w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna – stawka minimalna obliczona na podstawie § 6 (lit. a), za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego – 600 zł (lit. b), a w innych sprawach – 240 zł (lit. c). W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia było postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Wobec tego stawkę minimalną wynagrodzenia określa § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c/ i wynosi ona 240 zł. Kwota powyższego wynagrodzenia podlega podwyższeniu o wartość podatku od towarów i usług, to jest o 55,20 zł, na podstawie § 2 ust. 3 powoływanego rozporządzenia. Ponadto zwrócić należy 17 zł uiszczonej opłaty kancelaryjnej jako niezbędny udokumentowany wydatek adwokata (§ 19 pkt 2 rozporządzenia). W tym stanie rzeczy postanowiono jak w sentencji, na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 ustawy procesowej.