VI Ka 56/18

<p>Warszawa, dnia 8 listopada 2018 r.</p> <p>Sygn. akt VI Ka 56/18</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :</p> <p>Przewodniczący: SSO Jacek Matusik</p> <p>Sędziowie: SO Maciej Schulz (spr.)</p> <p>SO Agnieszka Wojciechowska-Langda</p> <p>protokolant: sekr. sądowy Renata Szczegot</p> <p>przy udziale prokuratora Anety Ostromeckiej</p> <p>po rozpoznaniu dnia 8 listopada 2018 r. w Warszawie</p> <p>sprawy <span class="anon-block">D. W.</span>, syna <span class="anon-block">T.</span> i <span class="anon-block">J.</span>, <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> oskarżonego o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 281)">art. 281 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 283)">art. 283 kk</a> </p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Wołominie</p> <p>z dnia 16 października 2017 r. sygn. akt V K 462/13</p> <p>zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że przyjmuje, że wartość telefonu komórkowego marki <span class="anon-block">(...)</span> była nie większa niż 500 zł; w pozostałej części tenże wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Wołominie na rzecz adw. <span class="anon-block">S. R.</span> kwotę 516,60 zł obejmującą wynagrodzenie za obronę z urzędu w instancji odwoławczej oraz podatek VAT; zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym, przejmując wydatki na rachunek Skarbu Państwa.</p> <p> <em> <!-- -->SSO Maciej Schulz SSO Jacek Matusik SSO Agnieszka Wojciechowska-Langda</em> </p> <p> <strong> <!-- -->VI Ka 56/18</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Sąd Rejonowy w Wołominie po rozpoznaniu sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">D. W.</span> </strong> </p> <p>oskarżonego o to, że: w dniu 4 czerwca 2013 roku w <span class="anon-block">K.</span>, powiat <span class="anon-block"> (...)</span>, województwo <span class="anon-block"> (...)</span>, wspólnie i w porozumieniu z inną nieustaloną osobą groził <span class="anon-block">K. B.</span>, że zostanie pobity, używając słów: „<span class="anon-block">(...)</span>” bezpośrednio po dokonaniu kradzieży telefonu komórkowego marki <span class="anon-block">(...)</span> o wartości 750 złotych na szkodę <span class="anon-block">K. B.</span> w celu utrzymania się w posiadaniu zabranej rzeczy, przy czym czyn ten stanowi wypadek mniejszej wagi</p> <p>tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 281)">art. 281 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 283)">art. 283 kk</a>,</p> <p> <strong> <!-- --> wyrokiem z dnia 16 października 2917 roku </strong>w ramach czynu zarzucanego uznał <strong> <!-- --> <span class="anon-block">D. W.</span> </strong> za winnego tego, że w dniu 4 czerwca 2013 roku w <span class="anon-block">K.</span>, powiat <span class="anon-block"> (...)</span>, województwo <span class="anon-block"> (...)</span>, wspólnie i w porozumieniu z inną nieustaloną osobą groził <span class="anon-block">K. B.</span> użyciem noża bezpośrednio po dokonaniu kradzieży telefonu komórkowego marki <span class="anon-block">(...)</span> o wartości 750 złotych na szkodę <span class="anon-block">K. B.</span> w celu utrzymania się w posiadaniu zabranej rzeczy, przy czym czyn ten stanowi wypadek mniejszej wagi określony w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 281)">art. 281 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 283)">art. 283 kk</a> i za to na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 281)">art. 281 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 283)">art. 283 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 kk</a> skazał go na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności;</p> <p>na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 kk</a> na poczet orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności zaliczył okres jego zatrzymania od dnia 4 czerwca 2013r. do 6 czerwca 2013r.</p> <p> <strong> <!-- -->Powyższy wyrok w całości na korzyść oskarżonego zaskarżył jego obrońca.</strong> </p> <p>Skarżący podniósł następujące zarzuty:</p> <p>I Obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia tj naruszenie:</p> <p>a/ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> - poprzez błędną ocenę zeznań <span class="anon-block">K. B.</span>, przyznanie tym zeznaniom waloru wiarygodności w pełnym zakresie i poczynienie na ich podstawie ustaleń faktycznych w sprawie podczas gdy zeznania tego świadka składane na poszczególnych etapach postępowania są ze sobą sprzeczne, a ponadto <span class="anon-block">K. B.</span> był już karany za składanie fałszywych zeznań, co jest dodatkową okolicznością nakazującą zachowanie szczególnej ostrożności przy ocenie wiarygodności jego zeznań;</p> <p>b/ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> – poprzez niewszechstronną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, w sposób sprzeczny ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego i ustalenie, że przedmiotowy telefon marki <span class="anon-block">(...)</span> był wart 750 zł, podczas gdy <span class="anon-block">M. B.</span> i <span class="anon-block">K. B.</span> wskazali wprost, że telefon ten był wart nie więcej niż 500 zł (a być może mniej), był użytkowany co najmniej 1,5 rroku był uszkodzony i porysowany, co zdecydowanie miało wpływ na jego wartość, przy czym Sąd nie wyjaśnił w jaki sposób ustalił wartość telefonu, co znacznie utrudnia dokonanie kontroli instancyjnej w tym zakresie;</p> <p>II błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku polegający na:</p> <p>a/ błędnym ustaleniu, że oskarżony działając wspólnie i w porozumieniu z innym sprawcą groził pokrzywdzonemu użyciem noża bezpośrednio po dokonaniu kradzieży telefonu komórkowego podczas gdy okoliczność ta nie wynika z żadnego wiarygodnego dowodu w sprawie, gdy tymczasem ma wpływ na ocenę istnienia znamion czynu zarzucanego oskarżonemu i kwalifikację prawną tego czynu;</p> <p>b/ błędnym ustaleniu wartości przedmiotowego telefonu na kwotę 750 zł podczas gdy sam potwierdzony i świadek <span class="anon-block">M. B.</span> stwierdzili, że telefon ten był wart nie więcej niż 500 zł, co wpływa kwalifikację prawną czynu zarzucanego oskarżonemu.</p> <p>Podnosząc powyższe zarzuty autor apelacji wniósł o:</p> <p>1.  Zmianę zaskarżonego wyroku, poprzez:</p> <p>- wyeliminowanie z opisu czynu zachowania polegającego na grożeniu <span class="anon-block">K. B.</span> użyciem noża bezpośrednio po dokonaniu kradzieży telefonu komórkowego w celu utrzymania się w posiadaniu zabranej rzeczy;</p> <p>- ustalenie, że wartość skradzionego telefonu wyniosła mniej niż 500 złotych;</p> <p>- zakwalifikowanie czynu zarzucanego oskarżonemu jako wykroczenia z art. 119 § 1 kw i umorzenie postępowania ze względu na przedawnienie karalności tego wykroczenia.</p> <p>2.  Zasądzenie na rzecz obrońcy z urzędu kosztów obrony udzielonej oskarżonemu z urzędu w instancji odwoławczej.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja obrońcy oskarżonego za wyjątkiem zarzutu I b i częściowo II b nie zasługuje na uwzględnienie.</p> <p>W ocenie Sądu Odwoławczego Sąd Rejonowy, wbrew twierdzeniom apelacji, prawidłowo zebrał i ocenił materiał dowodowy. Sąd ten w sposób nie budzący wątpliwości, zgodny z zawartą w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> zasadą swobodnej oceny dowodów wykazał, w jakim zakresie dał wiarę oskarżonemu oraz dlaczego uznał za w pełni wiarygodne zeznania pokrzywdzonego <span class="anon-block">K. B.</span>, które to depozycje stanowią kluczowy dowód w sprawie. Sąd Odwoławczy podzielił stanowisko Sądu I instancji dotyczące wiarygodności zeznań pokrzywdzonego i tym samym nie zgodził się z zarzutami apelacji. Rację ma Sąd Rejonowy, że zeznania pokrzywdzonego są spójne, konsekwentne i logiczne. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji pokrzywdzony był przesłuchiwany kilkakrotnie, przedstawił zbieżne ze sobą wersje zdarzenia. Pewne nieścisłości (wyolbrzymione zdaniem Sądu Odwoławczego przez autora apelacji) wynikają ze zdenerwowania sytuacją – co dotyczy zeznań składanych w dniu zdarzenia oraz upływem czasu i związanego z nim naturalnego procesu zacierania się szczegółów w pamięci – co dotyczy zeznań składanych przez sądem. Rację ma także Sąd Rejonowy, że najbardziej miarodajne są zeznania <span class="anon-block">K. B.</span> złożone następnego dnia po zdarzeniu, kiedy minęło pierwsze zdenerwowanie, a świadek był w stanie zrelacjonować przebieg wydarzeń w sposób jasny i precyzyjny. Analiza zeznań <span class="anon-block">K. B.</span> prowadzi w ocenie Sądu Odwoławczego do wniosku, że sprawcy zdarzenia (oskarżony <span class="anon-block">D. W.</span> i inna nieustalona osoba) działając wspólnie i w porozumieniu grozili pokrzywdzonemu użyciem noża bezpośrednio po dokonaniu kradzieży telefonu komórkowego marki <span class="anon-block">(...)</span> w celu utrzymania się w posiadaniu zabranej rzeczy. Okoliczność grożenia pokrzywdzonemu użyciem noża, wbrew twierdzeniom apelacji, nie budzi wątpliwości w świetle zeznań <span class="anon-block">K. B.</span>. Dokonując oceny zeznań pokrzywdzonego, nie można także pominąć faktu że oskarżony zarówno w postępowaniu przygotowawczym, jak i na rozprawie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień. Przyznanie się oskarżonego do popełnienia zarzucanego mu czynu potwierdza tym samym fakt popełnienia przestępstwa na szkodę <span class="anon-block">K. B.</span>. Obrońca w swojej apelacji podniósł, że zeznania pokrzywdzonego należy traktować z dużą ostrożnością albowiem był on już karany za składanie fałszywych zeznań. Rzeczywiście wyrokiem z dnia 26 lipca 2015 roku w sprawie II K 387/15 Sąd Rejonowy w Wołominie warunkowo umorzył postępowanie wobec <span class="anon-block">K. B.</span> za przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 kk</a> w zb z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 238)">art. 238 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 kk</a>. Analiza akt tamtej sprawy, wskazuje jednak, że przedmiotem postępowania w sprawie II K 387/15 było zawiadomienie o niepopełnionym przestępstwie rozboju. <span class="anon-block">K. B.</span> przesłuchiwany na rozprawie na tą okoliczność zeznał, że zmyślił tamtą historię bo bał się przyznać rodzicom, że zgubił pieniądze (k.404). W niniejszej sprawie natomiast sam fakt popełnienia przestępstwa przez <span class="anon-block">D. W.</span> na osobie pokrzywdzonego nie budzi wątpliwość, chociażby w świetle wyjaśnień oskarżonego, a także z uwagi na znalezienie przy oskarżonym telefonu stanowiącego przedmiot przestępstwa. Jednocześnie, w ocenie Sądu Odwoławczego, <span class="anon-block">K. B.</span> nie miał żadnego interesu aby w sposób niezgodny z prawdą wskazać, że sprawcy grozili mu użyciem noża. Obrońca oskarżonego kwestionował sam przebieg zdarzenia dążąc do wyeliminowania z opisu czynu zachowania polegającego na grożeniu <span class="anon-block">K. B.</span> użyciem noża bezpośrednio po dokonaniu kradzieży telefonu komórkowego w celu utrzymania się w posiadaniu zabranej rzeczy. Obrońca nie wskazał jednak żadnych dowodów mogących podważyć zeznania pokrzywdzonego, a jedynie kwestionował ich wiarygodność wskazując na rzekome sprzeczności oraz podnosząc fakt karalności pokrzywdzonego za składanie fałszywych zeznań. Z tych powodów Sąd nie uwzględnił zarzutów I a i II a zawartych w apelacji obrońcy oraz wniosków końcowych tejże apelacji.</p> <p>Natomiast Sąd Odwoławczy uwzględnił częściowo zarzut I b oraz II b i przyjął, że wartość telefonu komórkowego marki <span class="anon-block">(...)</span> była nie większa niż 500 złotych. Rację ma bowiem obrońca, że do takiego wniosku prowadzi prawidłowa ocena zeznań <span class="anon-block">K. B.</span> i jego matki <span class="anon-block">M. B.</span> w tym zakresie. Zmiana wartości przedmiotu przestępstwa nie miała jednak wpływu na zmianę kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu. Z uwagi na opis tego czynu – zawierający „grożenie <span class="anon-block">K. B.</span> użyciem noża bezpośrednio po dokonaniu kradzieży telefonu komórkowego w celu utrzymania się w posiadaniu zabranej rzeczy” – nie było bowiem możliwe zakwalifikowanie tego czynu, jako wykroczenia o co wnioskował obrońca. Tym samym Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw, ani do umorzenia postępowania, ani też do zmiany zaskarżonego wyroku w zakresie kary. Sąd Rejonowy bowiem prawidłowo zakwalifikował czyn oskarżonego jako przypadek mniejszej wagi, zaś biorąc pod uwagę uprzednią karalność oskarżonego, wymierzona kara 4 miesięcy pozbawienia wolności nie nosi cech rażącej surowości.</p> <p> <strong> <!-- -->Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w wyroku.</strong> </p> <p>Jacek Matusik Agnieszka Wojciechowska-Langda Maciej Schulz </p> </div>