VII SAB/Wa 93/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, po rozpoznaniu na posiedzenie niejawnym w dniu 5 listopada 2021 r. sprawy ze skargi B.– B. sp. z o. o. z siedzibą w M. M. na bezczynność Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w D. w sprawie dotyczącej wydania pozwolenia wodnoprawnego postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić B. – B. sp. z o. o. z siedzibą w M. M. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu. UZASADNIENIE Pismem z dnia [...] lutego 2021 r. [...] – [...] sp. z o. o. z siedzibą w M. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w .D w sprawie dotyczącej wydania pozwolenia wodnoprawnego. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca przedstawiła, że postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem z dnia [...] lipca 2020 r. o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzenie ścieków przemysłowych z zakładu – sortowni odpadów zlokalizowanej na działce nr [...]– obręb nr [...] W., j. ewid. [...] W., pow. W., woj. M., do urządzeń kanalizacyjnych będących własnością innych podmiotów. Podkreślono, że od daty zainicjowania podstępowania do daty wydania decyzji minęło pięć miesięcy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 53 § 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.), skargę na bezczynność można wnieść w każdym czasie, po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Z akt sprawy wynikało, że skarżąca pismem z dnia [...] lipca 2020 r. złożyła do organu wniosek o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzenie ścieków przemysłowych z zakładu – sortowni odpadów zlokalizowanej na działce nr [...] – obręb [...] W., j. ewid. [...] W., pow. W., woj. M., do urządzeń kanalizacyjnych będących własnością innych podmiotów – punktu zlewnego PWiK w W. Po rozpatrzeniu wniosku skarżącej, organ decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] udzielił jej pozwolenia wodnoprawnego oraz ustalił warunki wykonywania uprawnienia i obowiązki niezbędne ze względu na ochronę zasobów środowiska, interesów ludności i gospodarki. Odnosząc się do przedstawionego toku sprawy, Sąd stwierdza, że przedmiotowa skarga wniesiona została do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po załatwieniu sprawy przez organ. W orzecznictwie sądów administracyjnych istniała rozbieżność co do możliwości wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłość postępowania po zakończeniu postępowania w sprawie. W niektórych orzeczeniach, sądy administracyjne przyjmowały, że zakończenie postępowania przed wniesieniem skargi wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłość (np. wyrok NSA z dnia 8 lipca 2015 r. sygn. akt I OSK 238/15; wyrok NSA z dnia 15 maja 2015 r. I OSK 1329/14), w innych zaś przyjmowano stanowisko odmienne, akcentując konieczność ochrony podmiotów skarżących przez przyznanie im prawa do uzyskania deklaratoryjnego wyroku, który stwierdza dopuszczenie się przez organ zwłoki w rozpoznaniu sprawy (np. wyrok NSA z dnia 4 listopada 2015 r. sygn. akt II OSK 576/15; wyrok NSA z dnia 4 listopada 2015 r. sygn. akt II OSK 591/15). W celu usunięcia rozbieżności w orzecznictwie, Naczelny Sąd Administracyjny podjął uchwałę w dniu 22 czerwca 2020 r., sygn. II OPS 5/19, w której wskazał, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu tej uchwały NSA wskazał, że zasadniczym celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej, jak i skargi na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności. Stąd też NSA wskazał, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność oraz przewlekłość prowadzonego postępowania wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Powyższa uchwała nie wskazuje wprost czy taką skargę należy odrzucić czy też oddalić, jednak Sąd orzekający, uznał że w przedmiotowym stanie faktycznym skarga podlega odrzuceniu. Z akt sprawy wynika, że w dacie jej złożenia nie toczyło się już postępowanie administracyjne w sprawie dotyczącej wniosku skarżącej spółki o udzielenia pozwolenia wodnoprawnego. Podkreślenia wymaga, że celem skargi na bezczynność lub przewlekłość postępowania jest przymuszenie organu administracji publicznej do załatwienia sprawy w określonym terminie. Biorąc pod uwagę powyższe, wniesiona skarga na bezczynność Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w D.jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi, Sąd postanowił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w myśl którego sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.