VI Ka 946/18

<p> <strong> <!-- -->Sygnatura akt VI Ka 946/18</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia<strong> <!-- --> 9 listopada 2018</strong> r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:</p> <p>Przewodniczący SSO Marcin Schoenborn</p> <p>Protokolant Dominika Koza</p> <p>przy udziale <span class="anon-block">J. N.</span> przedstawiciela Komendy <span class="anon-block">(...)</span>Policji w <span class="anon-block">G.</span> </p> <p>po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2018 r.</p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">A. G.</span> </strong> <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">Z.</span> </p> <p>córki <span class="anon-block">Z.</span> i <span class="anon-block">M.</span> </p> <p>obwinionej z art. 86 § 1 kw</p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach</p> <p>z dnia 2 lipca 2018 r. sygnatura akt III W 861/17</p> <p>na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 109;art. 109 § 2)">art. 109 § 2 kpw</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636 § 1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 119)">art. 119 kpw</a> </p> <p>1.  utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;</p> <p>2.  zasądza od oskarżycielki posiłkowej <span class="anon-block">M. W.</span> na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 50 (pięćdziesiąt) złotych oraz wymierza jej opłatę za II instancję w wysokości 60 (sześćdziesiąt) złotych.</p> <p> <strong> <!-- -->sygn. akt VI Ka 946/18</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->wyroku Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 9 listopada 2018 r. sporządzone w całości na wniosek pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej</em> </strong> </p> <p>Komenda <span class="anon-block">(...)</span>Policji w <span class="anon-block">G.</span> skierowała do Sądu Rejonowego w Gliwicach wniosek o ukaranie <span class="anon-block">A. G.</span> obwiniając ją o popełnienie wykroczenia z art. 86 § 1 kw polegającego na tym, że w dniu 3 grudnia 2017 r. o godz. 11:46 w <span class="anon-block">G.</span> na <span class="anon-block">ulicy (...)</span> kierując pojazdem marki <span class="anon-block">A. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> spowodowała zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że nie zachowała należytej ostrożności podczas ruszania, w wyniku czego najechała kołem pojazdu na stopę pieszej <span class="anon-block">M. W.</span> powodując u niej obrażenia, które naruszyły prawidłową czynność narządu ciała na okres do 7 dni.</p> <p>Po wszczęciu postępowania o ten czyn w dniu 23 czerwca 2017 r. i ostatecznie przeprowadzeniu rozprawy głównej, Sąd Rejonowy w Gliwicach wyrokiem z dnia 2 lipca 2018 r. sygn. akt III W 861/17 uniewinnił obwinioną <span class="anon-block">A. G.</span> od popełnienia zarzucanego jej czynu stanowiącego wykroczenie z art. 86 § 1 kw przyjmując jednak, iż dopuściła się go 3 grudnia 2016 r., a w konsekwencji kosztami postępowania, obejmującymi również wydatki obwinionej na ustanowienie obrońcy w kwocie 2.060 złotych, obciążył Skarb Państwa.</p> <p>Apelację od tego wyroku złożył pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej <span class="anon-block">M. W.</span>. Zaskarżył orzeczenie w całości na niekorzyść obwinionej i zarzucił mu:</p> <p>1.  naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść wyroku, a to:</p> <dl> <dt>-</dt> <dd> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 62;art. 62 § 2)">art. 62 § 2 kpw</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 62;art. 62 § 3)">art. 62 § 3 kpw</a> i przy uwzględnieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 5;art. 5 § 1;art. 5 § 1 pkt. 2)">art. 5 § 1 pkt 2 kpw</a> poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w okolicznościach niniejszej sprawy i w sytuacji, w której podstawę orzekania powinien być <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 62;art. 62 § 2)">art. 62 § 2 kpw</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 5;art. 5 § 1;art. 5 § 1 pkt. 9)">art. 5 § 1 pkt 9 kpw</a>, w efekcie czego należało umorzyć postępowanie,</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a> przy uwzględnieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 8)">art. 8 kpw</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 82;art. 82 § 1)">art. 82 § 1 kpw</a> poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i nie uwzględnienie zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, jak również czynienie ustaleń wbrew zasadzie obiektywizmu, w szczególności odnośnie niezasadnie krytycznej oceny zeznań pokrzywdzonej oraz bezkrytycznej oceny wyjaśnień obwinionej, co doprowadziło do częściowo błędnych ustaleń faktycznych,</p> </dd> </dl> <p>2.  błąd w ustaleniach faktycznych polegający na bezpodstawnym przyjęciu, iż pokrzywdzona nagle wysiadła (w domyśle – bez uprzedzenia obwinionej) z samochodu kierowanego przez obwinioną.</p> <p>Stawiając zaś powyższe zarzuty pełnomocnik wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 62;art. 62 § 2)">art. 62 § 2 kpw</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 5;art. 5 § 1;art. 5 § 1 pkt. 9)">art. 5 § 1 pkt 9 kpw</a>, względnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Gliwicach. Oczekiwał również na wypadek nieuwzględnienia środka odwoławczego, że oskarżycielka posiłkowa zostanie zwolniona z ponoszenia kosztów postępowania odwoławczego.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy w Gliwicach zważył, co następuje.</strong> </p> <p>Apelacja pełnomocnika na uwzględnienie nie zasługiwała. Treść podniesionych w niej zarzutów i wniosków oraz ich umotywowanie dowodziła wręcz ich oczywistej niezasadności.</p> <p>Skarżącemu nawet nie wiadomo, że Sąd odwoławczy nie może zmienić zaskarżonego wyroku poprzez umorzenie postępowania. W wypadku, kiedy zostałoby stwierdzonym w postępowaniu odwoławczym występowanie negatywnej przesłanki procesowej z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 5;art. 5 § 1)">art. 5 § 1 kpw</a>, z powodu której zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 62;art. 62 § 2;art. 62 § 3)">art. 62 § 2 i 3 kpw</a> postępowanie należałoby umorzyć, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2;art. 437 § 2 zd. 1)">art. 437 § 2 zdanie pierwsze kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 109;art. 109 § 2)">art. 109 § 2 kpk</a> nakazywałby tego rodzaju rozstrzygnięcie następcze poprzedzić uchyleniem zaskarżonego orzeczenia.</p> <p>Dalej dziwić musiało w aktualnie obowiązującym modelu postępowania odwoławczego alternatywne wnioskowanie przez skarżącego o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Tego rodzaju postulat został sformułowany w oczywistej opozycji do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2;art. 437 § 2 zd. 2)">art. 437 § 2 zdanie drugie kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 109;art. 109 § 2)">art. 109 § 2 kpw</a>, który pozwala na wydanie tej treści orzeczenia przez Sąd II instancji w enumeratywnie wskazanych przypadkach, a nawet zdaniem odwołującego się żaden z nich ma nie występować, co było najzupełniej zrozumiałym. Nie mógłby bowiem skutecznie twierdzić, iż zaistniały w toku rozpoznania sprawy przed Sądem Rejonowym uchybienia mające charakter tzw. bezwzględnych przyczyn odwoławczych na gruncie procedury wykroczeniowej określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 104;art. 104 § 1)">art. 104 § 1 kpw</a>, które obligowałyby Sąd odwoławczy do wydania takiego orzeczenia. Z powodu podnoszonego braku skargi uprawnionego oskarżyciela stanowiącego negatywną przesłankę procesową z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 5;art. 5 § 1;art. 5 § 1 pkt. 9)">art. 5 § 1 pkt 9 kpw</a> obowiązkiem Sądu II instancji byłoby bowiem uchylenie wyroku i umorzenie postępowania. Nie oczekiwał też skarżący skazania obwinionej, którą Sąd I instancji uniewinnił, a zatem nie wchodziłaby w rachubę reguła <em> <!-- -->ne peius</em> z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 454;art. 454 § 1)">art. 454 § 1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 109;art. 109 § 2)">art. 109 § 2 kpw</a>. W końcu nie wskazywał na braki postępowania, które czyniłyby koniecznym przeprowadzenie od nowa przewodu w całości.</p> <p>Kolejno trzeba stwierdzić, że podnoszony przez skarżącego błąd w ustaleniach faktycznych będący konsekwencją nieprawidłowej oceny zeznań oskarżycielki posiłkowej i wyjaśnień obwinionej nie mógł mieć wpływu na treść zaskarżonego orzeczenia. W realiach rozpatrywanej sprawy jest to najzupełniej oczywistym. Sąd Rejonowy nie dlatego uniewinnił obwinioną, że nie naruszyła zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym i stąd nie odpowiada za spowodowane u pokrzywdzonej obrażenia lewej stopy, lecz z tego względu, iż uznał, że zarzucony obwinionej czyn nie stanowiąc wykroczenia realizował znamiona przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 1)">art. 177 § 1 kk</a>. Ustalenie tego, czy obwiniona naruszyła zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym, w następstwie którego podczas ruszania z miejsca, w którym wcześniej na drodze zatrzymała kierowany przez siebie pojazd, doprowadzić miała do najechania jego prawym przednim kołem na lewą stopę pokrzywdzonej mającej stać w bezpośredniej bliskości tego auta przy jego prawych przednich drzwiach, czy też tym zasadom <span class="anon-block">A. G.</span> nie uchybiła, nie mogło przecież zależeć od przyczyny opuszczenia przez <span class="anon-block">M. W.</span> trochę wcześniej pojazdu, za kierownicą którego siedziała obwiniona, kiedy jednocześnie nie budziło wątpliwości Sądu I instancji, że <span class="anon-block">A. G.</span> była w pełni zorientowaną w tym, iż po zatrzymaniu kierowanego pojazdu przewożona przez nią na siedzeniu pasażera obok kierowcy <span class="anon-block">M. W.</span> wyszła z auta i nie zdążyła się od niego oddalić. Tymczasem obraza prawa procesowego oraz błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mogą stanowić skuteczną podstawę zarzutu odwoławczego tylko wówczas, gdy zarzucane uchybienie mogło mieć wpływ na treść orzeczenia. Wynika to najzupełniej jasno z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438)">art. 438 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 109;art. 109 § 2)">art. 109 § 2 kpw</a>.</p> <p>Kompletnie chybionym było również twierdzenie skarżącego, iż postępowanie w sprawie o wykroczenie należy umorzyć z powodu braku skargi uprawnionego oskarżyciela (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 5;art. 5 § 1;art. 5 § 1 pkt. 9)">art. 5 § 1 pkt 9 kpw</a>) w sytuacji, w której okazać by się miało, że czyn zarzucony obwinionej stanowił również przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 1)">art. 177 § 1 kk</a>, choć jednocześnie, jak to podnosił apelujący, realizować miał znamiona wykroczenia z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 § 1</a> kw. W takim przypadku podstawę umorzenia postępowania wykroczeniowego stanowić mógłby wyłącznie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 61;art. 61 § 1;art. 61 § 1 pkt. 1)">art. 61 § 1 pkt 1 kpw</a>. Zgodnie z tym przepisem można umorzyć wszczęte postępowanie, jeżeli w sprawie o ten sam czyn, jako mający jednocześnie znamiona przestępstwa i wykroczenia (tzw. idealny zbieg wykroczenia i przestępstwa w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 10)">art. 10</a> kw), postępowanie karne zostało już prawomocnie zakończone orzeczeniem skazującym lub toczy się postępowanie karne z oskarżenia publicznego. Poza sporem natomiast pozostaje, iż wobec obwinionej w dniu 30 maja 2018 r. prokuratora skierowała do sądu wniosek o warunkowe umorzenie postępowania o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 1)">art. 177 § 1 kk</a> polegający na tym, że w dniu 3 grudnia 2016 r. w <span class="anon-block">G.</span> na <span class="anon-block">ul. (...)</span> nieumyślnie naruszyła zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym i spowodowała nieumyślnie wypadek drogowy w ten sposób, że kierując samochodem marki <span class="anon-block">A. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> nie zachowała szczególnej ostrożności podczas włączania się do ruchu i nie upewniła się należycie co do bezpiecznego wykonania tego manewru, wskutek czego doprowadziła do najechania kołem prowadzonego przez siebie pojazdu na lewą stopę pasażerki <span class="anon-block">M. W.</span>, która wcześniej opuściła pojazd i znajdowała się na w bezpośredniej bliskości pojazdu, w wyniku czego <span class="anon-block">M. W.</span> doznała obrażeń ciała w postaci złamania palca V stopy lewej, które to obrażenia naruszyły czynności narządów ciała na okres powyżej 7 dni.</p> <p>Poza tym skarżący nie zauważa, iż sąd orzekający na podstawie przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 ()">Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia</a> zobligowany był rozstrzygnąć o zarzucanym obwinionej czynie jako wykroczeniu. Procedura wykroczeniowa służy przecież realizacji przepisów prawa materialnego dotyczących wyłącznie odpowiedzialności za wykroczenia. W toku postępowania w sprawie o wykroczenie nie ma natomiast możliwości jego kontynuowania z zastosowaniem przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 ()">Kodeksu postępowania karnego</a> w sytuacji, gdy po rozpoczęciu przewodu sądowego ujawnić miałoby się, że czyn obwinionego stanowi przestępstwo, a nie wykroczenie. W <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 ()">kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia</a> brak bowiem uregulowania odpowiadającego <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 400)">art. 400 kpk</a>. Przepis ten nie może być natomiast odpowiednio stosowany w postępowaniu w sprawach o wykroczenie, nie przewiduje tego <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 ()">Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia</a> (por. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 1;art. 1 § 2)">art. 1 § 2 kpw</a>). Zatem w postępowaniu w sprawie o wykroczenie nie rozstrzyga się w żaden sposób o odpowiedzialności karnej, a więc za przestępstwo, tego zaś przecież wyrazem byłoby oczekiwane przez skarżącego umorzenie postępowania w niniejszej sprawie na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 5;art. 5 § 1;art. 5 § 1 pkt. 9)">art. 5 § 1 pkt 9 kpw</a> właśnie dlatego, że Policja nie jest uprawniona oskarżać o tak kwalifikowany czyn zabroniony. Jeszcze raz wyraźnego podkreślenia wymaga, że istotą orzeczenia kończącego każde postępowanie w sprawie o wykroczenie ma być rozstrzygnięcie dotyczące czynu objętego wnioskiem o ukaranie. Jest nim zaś zawsze czyn, który wedle oskarżyciela stanowić ma jedynie wykroczenie, nawet jeśli jednocześnie realizować miałby również znamiona przestępstwa. Oznacza to, iż w kwestii odpowiedzialności karnej nie rozstrzyga się w postępowaniu w sprawie o wykroczenie, a winno to zawsze nastąpić w odrębnym postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 ()">Kodeksu postępowania karnego</a>. Nie podlegającym dyskusji jest natomiast to, że Policja jest uprawnionym oskarżycielem w sprawie o wykroczenie (zob. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 17;art. 17 § 1)">art. 17 § 1 kpw</a>).</p> <p>W pełni jednak należało zgodzić się ze stanowiskiem Sądu Rejonowego, że zarzucany obwinionej czyn nie stanowił wykroczenia i wyłącznie może być rozpatrywany z perspektywy zrealizowania przez <span class="anon-block">A. G.</span> znamion przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 1)">art. 177 § 1 kk</a>, a to z tego względu, że okazać się miało, iż doznany przez <span class="anon-block">M. W.</span> uraz na skutek najechania na jej stopę auta kierowanego przez obwinioną był jednak poważniejszym (nie było to pęknięcie, a złamanie palca V stopy lewej), zatem naruszał czynności narządu ciała na okres trwający dłużej niż 7 dni. Taka kwalifikacja doznanego przez pokrzywdzoną uszczerbku na zdrowiu nie może zaś budzić wątpliwości w świetle uzyskanych uzupełniających opinii biegłego medyka sądowego. Ponadto przez nikogo nie jest kwestionowaną.</p> <p>Sąd I instancji rzeczowo i przekonująco wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku z odwołaniem się do reprezentatywnych poglądów wyrażonych w orzecznictwie i piśmiennictwie, dlaczego obwiniona nie może w ustalonym stanie faktycznym odpowiadać za wykroczenie. Skarżący pozostał natomiast gołosłownym w twierdzeniu, jakoby prezentowanymi były również poglądy przeciwne. Nieprawdziwym wręcz pozostaje jego argument, że cytowana przez sąd orzekający teza z wyroku SN (V KKN 466/00) jest tylko jednym z wielu poglądów, które pojawiły się w dorobku orzecznictwa. Orzecznictwo i piśmiennictwo są bowiem w zasadzie zgodnymi, że tylko <em> <!-- -->prima vista </em>widać, tak jak w rozpatrywanym przypadku, iż zachowanie sprawcy w ruchu drogowym wyczerpywałoby znamiona przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 1)">art. 177 § 1 kk</a> i naruszało przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 § 1</a> kw, bowiem spowodowanie wypadku drogowego stypizowanego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 1)">art. 177 § 1 kk</a> polega na naruszeniu zasad bezpieczeństwa w ruchu, czyli w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 § 1</a> kw na niezachowaniu należytej ostrożności oraz spowodowaniu skutku w postaci obrażeń ciała naruszających czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia na okres dłuższy niż 7 dni (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 1)">art. 177 § 1 kk</a>), będącego z reguły wyrazem spowodowania zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowym (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 § 1</a> kw). Z tego jednak również wynika, że znamiona wykroczenia objęte są także znamionami przestępstwa. Stąd tę początkową ocenę prawną daje się zredukować do jednego przepisu na podstawie zasady <em> <!-- -->lex consumens derogat legi consumtpae</em> i nie ma rzeczywiście racjonalnych przesłanek, by sprawca ponosił podwójną odpowiedzialność, stopień społecznej szkodliwości czynu jest w całości ujęty w typie podstawowym (zob. również R.A. Stefański, Glosa do postanowienia SN z 12 stycznia 2001 r., III KKN 504/98, OSP 2001 Nr 9 s. 126l; W. Kotowski, Kodeks wykroczeń. Komentarz, wyd. III - LEX). Znamiona wykroczenia z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 § 1 kk</a> są więc jednocześnie znamionami przestępstwa i z tego powodu wykroczenie traci swój samodzielny byt, staje się elementem przestępstwa, zostaje objęte bez reszty jego ramami (zob. A. Marek, Prawo wykroczeń, s. 129; A. Gubiński, W kwestii rozgraniczenia niektórych kategorii wykroczeń i przestępstw, PIP 1972 z. 2 s. 42). Idealny (jednoczynowy) zbieg przestępstwa wypadku drogowego z wykroczeniem z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1)">art 86 § 1</a> kw ma z kolei miejsce wówczas, gdy spośród osób pokrzywdzonych wskutek wypadku drogowego (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 1)">art. 177 § 1 kk</a>) co najmniej jedna doznała tzw. lekkich obrażeń ciała, które nie mieszczą się w dyspozycji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177)">art. 177 kk</a> oraz wówczas, gdy czyn sprawcy wypełnił znamiona wypadku drogowego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 1)">art. 177 § 1 kk</a>, a będąca jedynym pokrzywdzonym osoba najbliższa nie złożyła wniosku o ściganie karne, o którym mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 3)">art. 177 § 3 kk</a> (zob. postanowienie SN z dnia 27 marca 2014 r., I KZP 1/14, OSNKW 2014 Nr 7 poz. 54; M. Mozgawa (red.), Kodeks wykroczeń. Komentarz, wyd. II – LEX; R.A. Stefański, Wypadek w komunikacji, s. 47). Nie istnieje zatem potrzeba stosowania <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 10)">art. 10</a> kw w sytuacji, gdy dochodzi do wypadku, w którym sprawca powoduje skutek opisany w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 1)">art. 177 § 1 kk</a>, nawet jeśli jego zachowanie wyczerpuje także znamiona wykroczenia z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 § 1 kk</a>, bowiem na drodze do tego skutku musiała zaistnieć sytuacja, którą przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 § 1 kk</a> traktuje jako swego rodzaju skutek „sytuacyjny” (zob. A. Skowron, Glosa do postanowienia SN z dnia 27 marca 2014 r., I KZP 1/14, LEX/el. 2014). Za wykroczenie sprawca może zatem odpowiadać tylko wtedy, gdy skutki wypadku nie osiągnęły progu właściwego dla występku pod postacią wypadku komunikacyjnego (zob. wyrok SN z dnia 12 września 1994 r., III KRN 115/94, Prok. i Pr. 1995 nr 1 poz. 99; T. Grzegorczyk (red)., Kodeks wykroczeń, Komentarz, wyd. II).</p> <p>Stąd rzeczywiście za nietrafny należy uznać w istocie odosobniony, poddany solidnej krytycy i mający już tylko znaczenie historyczne pogląd Sądu Najwyższego, że „Nic nie stoi na przeszkodzie ukaraniu (skazaniu) sprawcy wypadku drogowego za wykroczenie spowodowania zagrożenia w ruchu drogowym (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 § 1</a> kw), mimo iż to samo zachowanie (ten sam czyn) nosi znamiona przestępstwa określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177)">art. 177 kk</a> (zob. postanowienie z dnia 12 stycznia 2001 r., III KKN 504/98, OSP 2001 z. 9 poz. 126). Niezachowanie należytej ostrożności, powodujące zakłócenie bezpieczeństwa ruchu, stanowiące znamiona wykroczenia z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 § 1</a> kw jest etapem prowadzącym do skutku przewidzianego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 1)">art. 177 § 1 lub 2 kk</a>. Znamiona czynu jako wykroczenia stanowią wcześniejszą fazę zachowania się sprawcy, wyczerpującego znamiona przestępstwa, zostają zatem pochłonięte przez to ostatnie (zob. R.A. Stefański, Glosa do postanowienia SN z dnia 27 marca 2014 r., I KZP 1/14, OSP 2014 z. 7-8, s. 79). Stąd znamiona wykroczenia są objęte znamionami przestępstwa.</p> <p>W wypadku stwierdzenia po rozpoczęciu przewodu sądowego, że czyn nie zawiera znamion wykroczenia, bowiem realizuje znamiona przestępstwa, przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 62;art. 62 § 3)">art. 62 § 3 kpw</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 5;art. 5 § 1;art. 5 § 1 pkt. 2)">art. 5 § 1 pkt 2 kpw</a> nakazywał wydanie wyroku uniewinniającego. Nie może być natomiast w takiej sytuacji z przyczyn wyżej naprowadzonych postępowanie umorzonym o przestępstwo na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 5;art. 5 § 1;art. 5 § 1 pkt. 9)">art. 5 § 1 pkt 9 kpw</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 62;art. 62 § 2)">art. 62 § 2 kpw</a>.</p> <p>Na pewno też sposobu rozstrzygnięcia niniejszej spraw nie mógłby determinować nieznany jeszcze wynik postępowania karnego i wiążąca się z tym potencjalnie niepewność dla oskarżycielki posiłkowej. Tak jak w postępowaniu karnym, także w postępowaniu w sprawach o wykroczenia sądy orzekające zachowują samodzielność jurysdykcyjną (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 8;art. 8 § 1)">art. 8 § 1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 8)">art. 8 kpw</a>) i są obowiązane samodzielnie rozstrzygać wszelkie zagadnienia faktyczne i prawne oraz nie są związane rozstrzygnięciem innego sądu lub organu. Na gruncie przedmiotowej sprawy, właśnie w zgodzie z zasadą samodzielności jurysdykcyjnej, zostało natomiast w istocie rozstrzygniętym faktycznie i prawnie, że objęty postępowaniem czyn obwinionej nigdy nie będzie stanowił wykroczenia właśnie ze względu na charakter doznanych przez pokrzywdzoną obrażeń ciała. Stąd ewentualnego uwolnienia <span class="anon-block">A. G.</span> od odpowiedzialności za przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 1)">art. 177 § 1 kk</a> spodziewać należałoby się wyłącznie z powodu poczynienia w postępowaniu karnym odmiennych ustaleń w kwestii naruszenia przez nią zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym. W tych warunkach w postępowaniu wykroczeniowym nie może zapaść jednak inne orzeczenie, jak uniewinniające, z chwilą jego uprawomocnienia się kreujące stan powagi rzeczy osądzonej (<em> <!-- -->res iudicatae</em>) oraz zakaz prowadzenia nowego postępowania w tym samym przedmiocie, tj. przeciwko tej samej osobie o tę samą kwestię odpowiedzialności prawnej (<em> <!-- -->ne bis in idem</em>).</p> <p>Z podanych względów nie pozostało Sądowi Okręgowemu nic innego, jak utrzymać w mocy zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego.</p> <p>Nieuwzględnienie apelacji wywiedzionej przez pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636 § 1 kpk</a>, mającym odpowiednie zastosowanie w procedurze wykroczeniowej z mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 119)">art. 119 kpw</a>, skutkować musiało z kolei, przy braku podstaw do zastosowania <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 kpk</a>, obciążeniem <span class="anon-block">M. W.</span> zryczałtowanymi wydatkami postępowania odwoławczego ustalonymi w wysokości określonej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011181269" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 118, poz. 1269 (§ 3)">§ 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 roku w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia</a> (Dz.U. z 2001 r. Nr 118 poz. 1269) oraz opłatą w wysokości ustalonej na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 13;art. 13 ust. 2)">art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych</a>. Zdaniem Sądu Okręgowego, powody dla których skarżący oczekiwał, że oskarżycielka posiłkowa w wypadku nieuwzględnienia wywiedzionej apelacji nie zostanie obciążona kosztami postępowania odwoławczymi w żadnym razie nie kwalifikowały się, by na podstawie odpowiednio stosowanego <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 kpk</a> zwolnić ją od ich poniesienia. Nieprawdziwą przecież okazała się teza skarżącego, że problematyka prawna, którą poddał ocenie instancji odwoławczej, wywołuje w praktyce uzasadnione kontrowersje. Tym samym nawet nie wystarał się o wykazanie celowości wywiedzenia środka odwoławczego. Stąd w żadnym razie wzgląd na zasady słuszności nie mógł przemawiać za rozstrzygnięciem w przedmiocie kosztów postulowanym przez skarżącego. Nie można natomiast mieć było wątpliwości, że zapłata kwoty 110 złotych pozostaje w granicach możliwości finansowych oskarżycielki posiłkowej już choćby z tego względu, że stać ją było na ustanowienie pełnomocnika z wyboru.</p> </div>