III AUz 72/18

<p>Sygn. akt III AUz 72/18</p> <div> <h2>POSTANOWIENIE</h2> <p>Dnia 9 listopada 2018 r.</p> <p>Sąd Apelacyjny w Szczecinie III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych</p> <p>w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="200"/> <col width="486"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>SSA Beata Górska</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Sędziowie:</p> </td> <td> <p>SSA Barbara Białecka (spr.)</p> <p>SSO del. Gabriela Horodnicka – Stelmaszczuk</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2018 roku na posiedzeniu niejawnym</p> <p>sprawy z odwołania <span class="anon-block">A. O.</span> i <span class="anon-block">W. P.</span> </p> <p>od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w <span class="anon-block">G.</span> </p> <p>o ustalenie braku podstaw do przeniesienia odpowiedzialności</p> <p>na skutek zażalenia świadka <span class="anon-block">M. K.</span> </p> <p>na postanowienie Sądu Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych</p> <p>z dnia 8 sierpnia 2018 roku, sygn. akt VI U 778/16</p> <p> <strong> <!-- -->p o s t a n a w i a :</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> oddalić zażalenie. </strong> </p> <p>Sygn. akt III AUz 72/18</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Zaskarżonym postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2018r. Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych odmówił zwolnienia świadka <span class="anon-block">M. K.</span> od grzywien w kwocie 2000,00 zł. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że postanowieniami z dnia 29 stycznia 2018 r. i z dnia 05 marca 2018 r. Sąd Okręgowy ukarał świadka <span class="anon-block">M. K.</span> grzywną w kwotach po 1000,00 zł. za nieusprawiedliwione niestawiennictwo na rozprawach sądowych. Postanowienia uprawomocniły się odpowiednio z dniem 03 marca 2018 r. i z dniem 12 kwietnia 2018 r. W dniu 20 lipca 2018 r. świadek <span class="anon-block">K.</span> złożyła wniosek o uchylenie nałożonych grzywien. Wskazała, iż zamieszkuje w <span class="anon-block">S.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> i nie otrzymała wezwania na rozprawy. Podała, że nie mogła stawić się na rozprawy, a tym samym jej nieobecność była usprawiedliwiona. Sąd Okręgowy uznał, że wniosek świadka nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 274;art. 274 § 1)">art. 274 § 1 k.p.c.</a> za nieusprawiedliwione niestawiennictwo sąd skaże świadka na grzywnę, po czym wezwie go powtórnie, a w razie ponownego niestawiennictwa skaże go na ponowną grzywnę i może zarządzić jego przymusowe sprowadzenie. W myśl przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 275)">art. 275 k.p.c.</a> świadek w ciągu tygodnia od daty doręczenia mu postanowienia skazującego go na grzywnę lub na pierwszym posiedzeniu, na które zostanie wezwany, może usprawiedliwić swe niestawiennictwo. W razie usprawiedliwienia niestawiennictwa sąd zwolni świadka od grzywny i od przymusowego sprowadzenia. Postanowienia sądu mogą zapaść na posiedzeniu niejawnym. Sąd Okręgowy podał, że świadek <span class="anon-block">M. K.</span> została po raz pierwszy wezwana na termin rozprawy w dniu 12 października 2017 r. i na rozprawę się stawiła, ale z uwagi na szczególną sytuację rodzinną opuściła salę rozpraw (k. 280). Sąd wezwał świadek <span class="anon-block">K.</span> na adres podany przez pełnomocnika skarżącej tj. <span class="anon-block"> (...)</span>. Na kolejnych rozprawach świadek <span class="anon-block">M. K.</span> nie stawiła się co skutkowało nałożeniem na nią dwóch grzywien po 1000,00 zł. każda. Była wzywana na adres <span class="anon-block"> (...)</span>, gdyż taki adres podał pełnomocnik skarżącej, a świadek <span class="anon-block">K.</span> nie wykazała, aby był to adres nieprawidłowy, skoro stawiła się na rozprawę wezwana właśnie na ten adres. Co więcej wezwanie na rozprawę w dniu 21 sierpnia adresowane na <span class="anon-block"> (...)</span> świadek odebrała osobiście ( k. 197 ). W tym kontekście w ocenie Sądu Okręgowego twierdzenia skarżącej, iż nie zamieszkiwała pod adresem <span class="anon-block"> (...)</span> jawią się wyłącznie jako próba uniknięcia odpowiedzialności za nieusprawiedliwione niestawiennictwa na dwóch rozprawach. Postanowienia o ukaraniu grzywną były dwukrotnie awizowane, a zatem doręczenie zastępcze było zgodne z przepisami. Skarżąca uchybiła wprawdzie terminowi tygodniowemu na usprawiedliwienie nieobecności, ale dochowała tego terminu odnośnie usprawiedliwienia nieobecności na posiedzeniu, na które została wezwana. Takie posiedzenie nie zostało wyznaczone, co usprawiedliwia uznanie, iż wniosek świadek złożyła w terminie.</p> <p>Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła świadek <span class="anon-block">M. K.</span>, zaskarżając je w całości zarzuciła:</p> <p>- sprzeczność istotnych ustaleń faktycznych polegającą na przyjęciu, że skuteczne doręczenie jej wezwania na rozprawę w dniu 12 października 2017 oraz fakt podania adresu <span class="anon-block"> (...)</span> przez pełnomocnika potwierdza, że adres <span class="anon-block"> (...)</span> jest prawidłowym adresem skarżącej do doręczeń, podczas gdy świadek zamieszkuje pod adresem <span class="anon-block"> (...)</span>, a wezwanie na pierwszą rozprawę odebrała z placówki pocztowej nie posiadając awizo.</p> <p>- sprzeczność istotnych ustaleń faktycznych polegającą na przyjęciu, że twierdzenia skarżącej, iż nie zamieszkiwała pod adresem <span class="anon-block"> (...)</span> jawią się wyłącznie jako próba uniknięcia odpowiedzialności za nieusprawiedliwione niestawiennictwo na dwóch rozprawach, podczas gdy skarżąca zamieszkuje pod adresem <span class="anon-block"> (...)</span>, a jej niestawiennictwo na rozprawach wynikało z błędu pełnomocnika a następnie Sądu.</p> <p>W związku z tym świadek wniosła o uchylenie postanowienia w całości.</p> <p>Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:</p> <p>Zażalenie świadka <span class="anon-block">M. K.</span> jest nieuzasadnione.</p> <p>Na podstawie akt niniejszej sprawy Sąd Apelacyjny ustalił, że świadek <span class="anon-block">M. K.</span> pierwszy raz została wezwana na rozprawę w dniu 21 sierpnia 2017r.. Wezwanie zaadresowane na <span class="anon-block"> (...)</span> odebrała osobiście w dniu 19 czerwca 2017r. (k.197). Natomiast w dniu 29 czerwca 2017r. świadek odebrała wezwania wysłane na ten sam adres za <span class="anon-block">K.</span> <span class="anon-block">K.</span> i <span class="anon-block">K. K. (1)</span> (k.195 i 196). <span class="anon-block">M. K.</span> odebrała również osobiście w dniu 28 sierpnia 2017r. wezwanie na rozprawę w dniu 12 października 2017r., tak jak poprzednio wysłane na adres <span class="anon-block"> (...)</span> (k.262). Tym razem też odebrała wezwania dla <span class="anon-block">K.</span> <span class="anon-block">K.</span> i <span class="anon-block">K. K. (1)</span> (k.261 i 258).</p> <p>Podczas odbierania od świadka danych personalnych na rozprawie w dniu 12 października 2017r. świadek nie zgłosiła Sądowi, że wezwania do niej i pozostałych członków rodziny kierowane są na nieprawidłowy adres.</p> <p>Na podstawie powyższych ustaleń Sąd Apelacyjny uznał, że słusznie Sąd Okręgowy odmówił zwolnienia świadka <span class="anon-block">M. K.</span> od nałożonych grzywien. Skoro mimo wskazywania przez Sąd nieprawidłowego adresu, świadek dwukrotnie odebrała przesyłki, to jej obowiązkiem było zawiadomienie Sądu o pomyłce w adresie, skoro jednak tego nie uczyniła, obowiązana jest ponieść konsekwencje niestawiennictwa na kolejnych rozprawach. Zastanawiające jest również zdaniem Sądu Apelacyjnego, dlaczego świadek nie odbierała na poczcie kolejnych wezwań, skoro odbierała wcześniejsze i jak sama przyznała <span class="anon-block">Ś.</span> to mała miejscowość i wszyscy się znają. Ponadto Sąd Apelacyjny zauważa, że w piśmie z dnia 18 lipca 2018r. (k.408) świadek podała nieprawdę, że „do chwili odebrania ponaglenia wezwania 17 lipca 2018r. nie otrzymałam z Sądu żadnej korespondencji, w tym wezwania do stawiennictwa w charakterze świadka, w sprawie, która toczyła się przed tutejszym Sądem o sygn. VIU 778/16”. W świetle wyżej poczynionych ustaleń oświadczenie świadka jest nieprawdziwe. Takie zachowanie świadka nie może liczyć na aprobatę Sądu.</p> <p>Mając na uwadze powyższe Sąd Apelacyjny nie podzielił zarzutów zawartych w zażaleniu i je oddalił na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 397;art. 397 § 1;art. 397 § 2)">art. 397 § 1 i 2 k.p.c.</a> </p> </div>