II SA/Wa 1592/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Sędzia WSA Tomasz Szmydt (spr.), Sędzia WSA Janusz Walawski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 października 2021 r. sprawy ze skargi T. W. na decyzję Prezesa Agencji Mienia Wojskowego z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty świadczenia mieszkaniowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego z [....] z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...]; 2. zasądza od Prezesa Agencji Mienia Wojskowego na rzecz T. W. kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem kosztów postępowania. UZASADNIENIE T. W. wniósł skargę na decyzję Prezesa Agencji Mienia Wojskowego (dalej "Prezes") z dnia [...] lutego 2021r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] (dalej "Dyrektor") z dnia [...] stycznia 2021r., nr [...] w przedmiocie wypłaty świadczenia mieszkaniowego. [...] T. W. jako żołnierz zawodowy służby stałej złożył w dniu [...].11.2020 r. do Dyrektora kolejny wniosek o wypłatę świadczenia mieszkaniowego, w związku z wyznaczeniem na podstawie rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Portu Wojennego [...] z [...].10.2020 r., na stanowisko służbowe z dniem [...].10.2020 r. w garnizonie [...], w Komendzie Portu Wojennego [...]. Strona oświadczyła we wniosku, że zamieszkuje w miejscowości [...] przy ul. [...], w lokalu stanowiącym jego własność, zakupionym od osoby prywatnej, a także, że pozostaje w związku małżeńskim z M. W., która otrzymała pomoc finansową wypłaconą w formie zaliczkowej lub bezzwrotnej. Organ I instancji dokonał weryfikacji ww. wniosku i zwrócił się z prośbą do strony o przesłanie oświadczenia i aktu zawarcia związku małżeńskiego w celu weryfikacji jego uprawnień do kontynuacji wypłaty świadczenia mieszkaniowego. W odpowiedzi, T. W. przesłał oświadczenie, zgodnie z którym nie był funkcjonariuszem innych służb mundurowych i nie otrzymał pomocy finansowej na uzyskanie lokalu lub domu. Jednocześnie wskazał, że jego małżonka M. W. jest funkcjonariuszem Policji i otrzymała pomoc finansową na uzyskanie lokalu lub domu w okresie pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w [...]. Do ww. oświadczenia strona załączyła decyzję Komendanta Powiatowego Policji w [...] nr [...] w sprawie przyznania pomocy finansowej z dnia [...].07.2010 r., na podstawie której przyznano M. W. pomoc finansową w kwocie 12 507,00 zł, na uzyskanie lokalu mieszkalnego przez policjantów. W uzasadnieniu ww. decyzji Komendant wskazał, że funkcjonariusz przedstawił akt notarialny nr [...] z dnia [...].03.2010 r. dotyczący zakupu mieszkania stanowiącego odrębną nieruchomość w [...] przy ul. [...]. Osobami uwzględnionymi przy określeniu wysokości pomocy finansowej byli: wnioskodawca M. W., mąż T. W. i córka Z. W. Wnioskodawca w załączeniu do ww. oświadczenia przesłał do Dyrektora również odpis skrócony aktu małżeństwa z M. M. (obecnie W.), z którego wynika że związek małżeński został zawarty w dniu [...].10.2006 r. Dyrektor po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego wydał decyzję nr [...] z dnia [...].01.2021 r., o odmowie wypłaty świadczenia mieszkaniowego od dnia [...].11.2020 r. W uzasadnieniu ww. decyzji organ I instancji wskazał, że małżonka strony - żołnierza zawodowego w służbie stałej - skorzystała z prawa do zakwaterowania, a tym samym T. W. swoje uprawnienia w tym zakresie już zrealizował i skonsumował. Dyrektor podkreślił w ww. decyzji fakt, że skoro w chwili wystąpienia przez stronę z wnioskiem o wypłatę świadczenia mieszkaniowego, pozostawał on w związku małżeńskim z M. W., która w 2010 r. otrzymała pomoc finansową na uzyskanie lokalu, to okoliczność ta uzasadniała zastosowanie w sprawie wyłączenia, o którym mowa w art. 21 ust. 6 pkt 4 ustawy o zakwaterowaniu. Strona, korzystając z przysługującego jej środka zaskarżenia, wniosła odwołanie od ww. decyzji do Prezesa Agencji Mienia Wojskowego, dalej Prezes, w ustawowym terminie. Organ II instancji wskazał, iż: Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu, żołnierzowi zawodowemu przysługuje prawo do zakwaterowania od dnia wyznaczenia na pierwsze stanowisko służbowe do dnia zwolnienia z czynnej służby wojskowej, na czas pełnienia służby wojskowej w miejscowości, w której żołnierz pełni służbę, albo w miejscowości pobliskiej albo za jego zgodą w innej miejscowości. Prawo to, jak stanowi art. 21 ust. 2 jest realizowane w jednej z następujących form zakwaterowania: 1. przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego na czas pełnienia służby, 2. przydziału miejsca w internacie albo kwaterze internatowej, 3. wypłaty świadczenia mieszkaniowego. W myśl art. 21 ust. 6 pkt 3 ww. ustawy żołnierz służby stałej wybiera, na swój wniosek, jedną z form zakwaterowania, o których mowa w ust. 2 powołanej wyżej ustawy. Natomiast treść art. 21 ust. 6 pkt 1-5 ustawy o zakwaterowaniu zawiera katalog przesłanek negatywnych, które wyłączają dopuszczalność realizacji prawa do zakwaterowania we wszystkich formach, w tym do wypłaty świadczenia mieszkaniowego. Zgodnie z tym przepisem żołnierzowi zawodowemu nie przysługuje prawo do zakwaterowania, jeżeli on lub jego małżonek, z zastrzeżeniem ust. 10: 1. otrzymał ekwiwalent pieniężny w zamian za rezygnację z kwatery, wypłacony na podstawie przepisów ustawy obowiązujących do dnia 30 czerwca 2004 r.; 2. otrzymał odprawę mieszkaniową wypłaconą albo zrealizowaną w formie rzeczowej na podstawie przepisów ustawy obowiązujących od dnia 1 lipca 2004 r.; 3. nabył lokal mieszkalny od Skarbu Państwa, Agencji albo jednostki samorządu terytorialnego z bonifikatą lub z uwzględnieniem pomniejszenia w cenie nabycia; 4. otrzymał pomoc finansową wypłaconą w formie zaliczkowej lub bezzwrotnej do dnia 31 grudnia 1995 r. na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych (Dz. U. z 1992 r. Nr 5, poz. 19 oraz z 1994 r. Nr 10, poz. 36); 5. nabył własnościowe spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego od Agencji. Wskazany ustęp 10 stanowi, że prawo do zakwaterowania realizowane w formie przydziału miejsca w internacie albo kwaterze internatowej przysługuje żołnierzowi zawodowemu, jeżeli on lub jego małżonek w miejscowości, w której pełni służbę, albo w miejscowości pobliskiej nie skorzystał z uprawnień, o których mowa w ust. 6, albo on lub jego małżonek nie posiada w tej miejscowości lokalu mieszkalnego wybudowanego lub nabytego z wykorzystaniem uprawnień, o których mowa w ust. 6. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy bezspornym jest, że małżonka strony, M. W. w trakcie trwania małżeństwa, będąc funkcjonariuszem Policji, na podstawie decyli Komendanta Powiatowego Policji w [...] nr [...] z dnia [...].07.2010 r., otrzymała pomoc finansową kwocie 12 507,00 zł na uzyskanie lokalu mieszkalnego przez policjantów. Organ wskazał, iż istota sprawy, w tak ustalonym stanie faktycznym, sprowadza się w praktyce do wykładni przepisu art. 21 ust. 6 pkt 4 w związku z art. 21 ustawy o zakwaterowaniu. Przepis ten zawiera zakaz realizacji prawa do zakwaterowania w formie przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego, gdy żołnierz zawodowy lub jego małżonek otrzymał pomoc finansową wypłaconą w formie zaliczkowej lub bezzwrotnej do dnia 31.12.1995 r. na podstawie przepisów ustawy z dnia 20.05.1976r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych (Dz. U. z 1992 r. Nr 5, poz. 19 ze zm.). Zdaniem organu odwoławczego, niezależnie od obecnie użytego nazewnictwa określającego wsparcie żołnierzy w zabezpieczeniu potrzeb mieszkaniowych i odesłania w art. 21 ust. 6 pkt 4 jedynie do pomocy finansowej określonej przepisami ustawy o zakwaterowaniu z 1976 r., wszystkie ww. formy służą wsparciu w zabezpieczeniu potrzeb mieszkaniowych. Analogicznie, jak w ustawach o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, celem regulacji dotyczących mieszkań funkcjonariuszy Policji jest to, ażeby funkcjonariusz ten miał zrealizowane prawo do lokalu mieszkalnego poprzez przydział takiego lokalu lub wypłatę pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, o czym mowa w art. 94 pkt 1 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 360). W ocenie organu nie sposób pominąć, że świadczenie, o którym mowa w art. 94 ust. 1 ww. ustawy przyznawane jest na pomoc w uzyskaniu lokalu mieszkalnego we własnym zakresie, zatem składający taki wniosek powinien wykazać związanie tych środków z potrzebami mieszkaniowymi (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 03.02.2009 r., w sprawie I OSK 261/08, Lex nr 521970). Organ wskazał, że cel pomocy finansowej przyznawanej funkcjonariuszowi Policji jest jasny i skonkretyzowany i pomoc ta nie może być przeznaczona na inny dowolny cel. Skoro zatem uprawnienia małżonki T. W., jako funkcjonariusza Policji, zostały zrealizowane poprzez przyznanie ww. pomocy finansowej na zakup nieruchomości położonej w [...] przy [...], to bezspornym jest, że na gruncie ustawy o Policji, funkcjonariusz ten traktowany jest jako osoba, którego potrzeby mieszkaniowe oraz potrzeby mieszkaniowe jego rodziny, czyli również potrzeby mieszkaniowe strony niniejszego postępowania zostały zaspokojone przy udziale Państwa. Zdaniem organu, zarówno cel, jak i sens rozwiązań prawnych przyjętych w ustawie o zakwaterowani i ustawie o Policji stanowią podstawę uznania, że realizacja przez Państwo uprawnień mieszkaniowych na rzecz żołnierza bądź funkcjonariusza innej służby mundurowej czy odpowiednio ich małżonków, w formie określonej tymi przepisami, następuje tylko raz. Zarówno pomoc finansowa dla funkcjonariuszy jak i obecna odprawa mieszkaniowa dla żołnierzy (wcześniej pomoc finansowa i ekwiwalent pieniężny za rezygnację z kwatery) to świadczenia w swym charakterze bardzo podobne, można rzec, że są wyjątkowe, jednorazowe, w zamian za przysługujący lokal mieszkalny, w przypadku posiadania rodziny - z jej uwzględnieniem, wypłacane ze środków publicznych. T. W. wniósł skargę na decyzję Prezesa Agencji Mienia Wojskowego z dnia [...] lutego 2021r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] z dnia [...] stycznia 2021r., nr [...] w przedmiocie wypłaty świadczenia mieszkaniowego. Zaskarżonej decyzji Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej oraz poprzedzającej jej decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] zarzucał: 1) rażące naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 21 ust. 1, ust. 2 pkt i ust 6 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U.2020.2017 - dalej "ustawa"), polegające na odmowie przyznania świadczenia mieszkaniowego, pomimo istnienia przesłanek do jego przyznania i braku przesłanek do odmowy przyznania; 2) rażące naruszenie przepisów postępowania art. 6 kodeksu postępowania administracyjnego i art. 7 Konstytucji RP, polegające na wydaniu orzeczenia merytorycznego bez podstawy prawnej, wbrew brzmieniu przepisu ustawy; 3) rażące naruszenie art. 7a § 1 w zw. z § 2 pkt 2 kpa, polegające na niezastosowaniu zasady rozstrzygania wątpliwości co do treści normy prawnej na korzyść strony. Skarżący podnosił, iż jedną z forma realizacji prawa do zakwaterowania żołnierza zawodowego jest wypłata świadczenia mieszkaniowego, o którym mowa w art. 21 ust. 2 pkt 3 ustawy. Organ administracji obu instancji orzekł wbrew literalnej treści przepisów ustawy. Organ I instancji skonstruował nieistniejącą normę prawną, z której rzekomo wynika "art. 21 ust. 6pkt 4 konstruuję generalną zasadę, w myśl której skorzystanie z prawa do zakwaterowania przez żołnierza lub przez jego małżonka, który w trakcie służby lub po jej zakończeniu otrzymał pomoc finansową ze środków Skarbu Państwa jako ekwiwalentną formę realizacji uprawnień mieszkaniowych wyklucza ponowne skorzystanie z realizacji prawa do zakwaterowania. Zasada ta dotyczy wszelkiej pomocy finansowej (i rzeczowej) otrzymywanej ze środków Skarbu Państwa, zarówno przed podjęciem służby wojskowej przez żołnierza, jak i jej trakcie." Organ odwoławczy tę tezę podtrzymał, rozpatrując odwołanie od decyzji organu I instancji. Skarżący wskazuje, że jest to stwierdzenie w oczywisty i rażący sposób sprzeczne z treścią przepisu art. 21 ust. 6 pkt 4 ustawy. Ten przepis nie konstruuje żadnej generalnej zasady, lecz wyraźnie wskazuje, że prawo do zakwaterowania nie przysługuje, jeżeli żołnierz lub jego małżonek otrzymał pomoc finansową wypłaconą w formie zaliczkowej lub bezzwrotnej do dnia 31 grudnia 1995 r. na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych (Dz. U. z 1992 r. poz. 19 oraz z 1994 r. poz. 36). Tylko otrzymanie pomocy na podstawie wskazanej ustawy jest objęte dyspozycją art. 21 ust. 6 pkt 4 ustawy, nie można z tego przepisu, wbrew jego brzmieniu, wywodzić żadnej generalnej zasady o niewiadomej treści. Prezes Agencji Mienia Wojskowego wnosił o oddalenie skargi w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019r., poz.2325, zwanej dalej p.p.s.a.) Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 21 ustawy o zakwaterowaniu z dnia 22 czerwca 1995r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz.U. z 2018r., poz.2356 ze zm., dalej "ustawa o zakwaterowaniu") : Zgodnie z art. 21 ust. 6 pkt 4 ustawy o zakwaterowaniu żołnierzowi zawodowemu nie przysługuje prawo do zakwaterowania, jeżeli on lub jego małżonek otrzymał pomoc finansową wypłaconą w formie zaliczkowej lub bezzwrotnej do dnia 31 grudnia 1995 r. na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych (Dz. U. z 1992 r. Nr 5, poz. 19 oraz z 1994 r. Nr 10, poz. 36). Skarga jest zasadna. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy bezspornym jest, że małżonka strony, M. W. w trakcie trwania małżeństwa, będąc funkcjonariuszem Policji, na podstawie decyzji Komendanta Powiatowego Policji w [...] nr [...] z dnia [...].07.2010 r., otrzymała pomoc finansową kwocie 12 507,00 zł na uzyskanie lokalu mieszkalnego przez policjantów. Organ uznał, iż zaistniała przesłanka negatywna wbrew literalnemu brzmieniu art. 21 ust. 6 pkt 4 ustawy o zakwaterowaniu. Kwestionowaną decyzję wydano zatem z naruszeniem przepisów prawa materialnego, określających zakres prawa do zakwaterowania dla żołnierzy zawodowych - wynikającego z art. 21 ust. 1 i 2 ustawy o zakwaterowaniu. Nie było bowiem dopuszczalne zastosowanie rozszerzającej wykładni w zakresie wyłączenia danego uprawnienia, opisanego w art. 21 ust. 6 pkt 4 danego aktu. Należy wskazać, iż w judykaturze wyrażano również stanowisko, co do zasadności stosowania wykładni systemowej i celowościowej dla odkodowania treści normatywnej art. 21 ust. 6 pkt 4 ustawy o zakwaterowaniu. Uzasadniano w ten sposób konkluzję o braku - dla osób, które uprzednio skorzystały z pomocy mieszkaniowej jako policjanci (także ich małżonków) - uprawnienia do świadczeń przysługujących w danym zakresie żołnierzom zawodowym - choć nie wynikało to expressis verbis z brzmienia stosownej regulacji. W przeciągu kilku lat prawodawca nie zaingerował jednak treść danych przepisów pomimo, że ich rozumienie budziło uzasadnione wątpliwości, a orzecznictwo sądów nie było jednolite - akceptacja rozszerzającej wykładni wyłączenia od uprawnienia jest wszak okolicznością wyjątkową. W takiej sytuacji brak obecnie przesłanek dla konkluzji, że wyrażane dotąd w orzecznictwie poglądy odnośnie szerokiego wyłączenia odzwierciedlały wolę ustawodawcy. Rolą Sądu jest natomiast prawidłowe odkodowanie woli ustawodawcy. Należy przy tym wskazać na to, iż Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 9 lutego 2021 r. (sygn. akt II OSK 3338/21 – dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwanej dalej "CBOSA") - oddalono nim skargę kasacyjną na orzeczenie wydane w I instancji, gdzie zakwestionowano stanowisko organu, co do braku możliwości uzyskania pomocy mieszkaniowej przez żołnierza zawodowego, gdy wcześniej uzyskał on pomoc mieszkaniową jako policjant. W uzasadnieniu wskazano m.in.: "W art. 21 ust. 6 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP enumeratywnie wyliczono kiedy żołnierzowi zawodowemu nie przysługuje prawo do zakwaterowania. W pkt 4 tego ustępu wskazano, że prawo do zakwaterowania nie przysługuje, jeżeli żołnierz lub jego małżonek, który otrzymał pomoc finansową wypłaconą w formie zaliczkowej lub bezzwrotnej do dnia 31 grudnia 1995 r. na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych. Niewątpliwie chodzi tu wyłącznie o pomoc finansową udzieloną żołnierzowi lub jego małżonkowi na podstawie wskazanej ustawy, a nie o jakąkolwiek inną pomoc finansową na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych, z jakiegokolwiek innego tytułu prawnego udzieloną na podstawie innych ustaw. W konsekwencji podzielić należy stanowisko, że żołnierzowi w czasie pełnienia służby przysługuje jednokrotnie pomoc państwa w zaspokojeniu jego potrzeb mieszkaniowych. Ogólnie rzecz ujmując żołnierz nie może ponownie skorzystać z prawa do zakwaterowania, jeżeli z tego prawa już skorzystał (lub jego małżonek) czy to na podstawie poprzednio obowiązujących, czy też aktualnie obowiązujących przepisów dotyczących zakwaterowania sił zbrojnych RP." a dalej: "w procesie wykładni prawa nie wolno całkowicie ignorować wykładni systemowej lub funkcjonalnej. Może się bowiem okazać, że sens przepisu, okaże się wątpliwy, gdy go skonfrontujemy z innymi przepisami lub weźmiemy pod uwagę cel regulacji prawnej. Jest to bardzo istotne, jeśli zważy się chociażby na to, że jednym z najmocniejszych argumentów o poprawności interpretacji jest okoliczność, że wykładnia językowa, systemowa i funkcjonalna dają zgodny wynik [...]. Jednak względy celowościowe w żadnym razie nie mogą być wykorzystane do podważenia i w rezultacie odrzucenia zastosowania normy prawnej, która na gruncie językowym nie budzi żadnych wątpliwości, a one same muszą być uzasadnione. Tymczasem skarżący kasacyjnie powołując się na konieczność stosowania wykładni celowościowej art. 21 ust. 6 pkt 4 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP wskazuje, że dosłowne odczytywanie treści tego przepisu sprzeciwia się celowi ustawy oraz narusza zasadę równości wynikającą z art. 32 ust. 1 i art. 2 Konstytucji RP [...]. Nie odnosi się przy tym do przeprowadzonej, a budzącej wątpliwość, wykładni językowej, lecz do jasnej treści samego przepisu. Zatem de facto skarżący wnosi o zastosowanie wykładni celowościowej wbrew jednoznacznemu brzmieniu art. 21 ust. 6 pkt 4 cyt. ustawy, a opierając się tylko na ogólnym celu ustawy - zakwaterowaniu żołnierza i jego rodziny oraz posiłkując się pozanormatywną argumentacją, iż taka treść przepisu prowadzi do zaakceptowania praktyki wielokrotnego udzielania przez państwo wsparcia na zaspokajania potrzeb mieszkaniowych.", zaś na końcu "o ile np. ogólne sformułowanie art. 21 ust. 6 pkt 3 cyt. ustawy pozwala przyjąć, że zamiarem ustawodawcy było szerokie ujęcie tego wyłączenia, obejmujące przypadki, gdy żołnierzowi lub jego małżonkowi kiedykolwiek udzielono pomocy we wskazanej tam formie (zob. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2018 r., sygn. akt I OSK 1418/18), o tyle taka interpretacja nie jest możliwa w odniesieniu do art. 21 ust. 6 pkt 4 cyt. ustawy.". Jak zauważono także: "art. 21 ust. 6 pkt 4 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP jest jednoznaczny i brak jest podstaw do przyjęcia, że ta jasna wypowiedź racjonalnego prawodawcy nie jest adekwatna do jego zamierzeń normatywnych. Nie sposób przyjąć, że ustawodawcy chodziło w tym przepisie o pomoc finansową wypłaconą obecnemu żołnierzowi w formie zaliczkowej lub bezzwrotnej do dnia 31 grudnia 1995 r. (a tym bardziej później) także na podstawie innych ustaw, które przewidują taką lub podobną pomoc np. funkcjonariuszom policji, a nie tylko na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych (skoro w tym przepisie explicite wskazał tyko tę ustawę). Nie jest zadaniem Sądu dokonywanie oceny przyczyn i zasadności przyjętych przez ustawodawcę regulacji normatywnych. Podkreślić jednak należy, że obecnie obowiązująca ustawa o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej była już wielokrotnie nowelizowana. Jednak racjonalny ustawodawca, który niewątpliwie ma na względzie takie kreowanie prawa, aby realizowało ono zasadę racjonalnego wydatkowania funduszy publicznych, do chwili obecnej nie zmienił brzmienia art. 21 ust. 6 pkt 4 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, ani też nie wprowadził innych regulacji dopełniających tę kwestię.". Rozpoznający niniejszą sprawę Sąd w pełni to stanowisko podziela. Wypada też odnotować, że analogicznie orzeka obecnie sąd I instancji także w innych sprawach, gdzie przedmiot sporu jest tożsamy (tak np. wyroki o sygn. akt II SA/Wa 149/21, 2224/20, 1779/20, 1361/20 i 1227/20 - dostępne w CBOSA). Wskazane na wstępie naruszenie przepisu prawa materialnego, miało wpływ na wynik sprawy, gdyż prowadziło do bezzasadnego pozbawienia strony środków z tytułu pomocy mieszkaniowej. Ponieważ analogiczną wadliwością były dotknięte decyzje organów dwu instancji, Sąd wyeliminował z obrotu prawnego oba te akty. Z przytoczonych wyżej przyczyn - na podstawie art. 145 § pkt 1 lit. a i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzeczono jak w pkt 1 sentencji. W myśl art. 200 w zw. z art. 205 § 2 powyższej ustawy oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.) do kosztów na rzecz strony zaliczono wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 złotych.