I C 1709/18

<p>Sygn. akt I C 1709/18</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 14 listopada 2018 roku</p> <p>Sąd Rejonowy w Kłodzku Wydział I Cywilny</p> <p>w składzie następującym:</p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący: SSR Daria Ratymirska</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Protokolant: p.o. prot. sąd. Zbigniew Klepacki</strong> </p> <p>po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2018 roku w Kłodzku</p> <p>na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa Wspólnoty Mieszkaniowej przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">K.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">E. D.</span> </p> <p>o zapłatę kwoty 4870,90 zł</p> <p>I.  oddala powództwo;</p> <p>II.  zasądza od strony powodowej Wspólnoty Mieszkaniowej przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">K.</span> na rzecz pozwanej <span class="anon-block">E. D.</span> kwotę 917 zł, tytułem zwrotu kosztów procesu.</p> <p> <span class="anon-block">(...)</span> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Wspólnota Mieszkaniowa nieruchomości przy ul. <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">(...)</span> ul. <span class="anon-block"> (...)</span> w <span class="anon-block">K.</span> wniosła pozew przeciwko <span class="anon-block">E. D.</span> o zapłatę kwoty 4870,90 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu (25.07.2018r.), tytułem odszkodowania na bezumowne korzystanie z terenu o pow. 15,90 m2, stanowiącego część wspólną nieruchomości przy ul. <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">(...)</span>, ul. <span class="anon-block"> (...)</span> w <span class="anon-block">K.</span>, przylegającego do <span class="anon-block">lokalu nr (...)</span>, przeznaczonego na ogródek piwny, w okresie od 1.05.2016r. do 1.08.2017r. Odnośnie wysokości opłaty za bezumowne korzystanie strona powodowa powołała się na uchwałę zarządu <span class="anon-block">Wspólnoty nr (...)</span> z dn. 14.07.2016r., która przewidywała stawkę 1 zł/m2 dziennie, co wynika z aktualnych stawek czyszu za dzierżawę nieruchomości gruntowych, będących własnością Gminy, wynikających z zarządzenia Burmistrza <span class="anon-block">K.</span> z dn. 10.09.2015r. Strona powodowa wskazała, że miesięczna opłata za bezumowne korzystanie wynosi 477 zł.</p> <p>Pozwana wniosła o oddalenie powództwa, kwestionując wysokość żądania, obliczoną na podstawie dołączonych do pozwu faktur i uchwały zarządu Wspólnoty, z uwagi na brak wiarygodności i zasadności wyliczenia. Zarzuciła, że kwota, której żąda powód, nie została ustalona w oparciu o hipotetyczny czynsz, możliwy do uzyskania w przypadku wydzierżawienia rzeczy na podstawie stosunku prawnego. Kwota, której domaga się powód, znacznie przewyższa wartość czynszu rynkowego, płaconego przez pozwaną na rzecz powoda w oparciu o wcześniejszą umowę dzierżawy.</p> <p>Stan faktyczny:</p> <p>Strony łączyła umowa dzierżawy przedmiotowego terenu z dn. 29.12.2005r., gdzie pozwana prowadziła ogródek piwny. W umowie strony przewidziały czynsz w wys. 4 zł za m2 miesięcznie przez okres 6 miesięcy. Umowa uległa rozwiązaniu w dniu 30.04.2016r. (po wypowiedzeniu przez stronę powodową). Prawomocnym wyrokiem z dn. 6.03.2017r. tut. Sąd nakazał pozwanej aby opuściła, opróżniła i wydała powodowej Wspólnocie przedmiotowy grunt <span class="anon-block">(...)</span> </p> <p>Od dnia 1.05.2016r. do 1.08.2017r. (16 miesięcy) pozwana w dalszym ciągu korzystała bezumownie z tego terenu. W dniu 3.03.2017r. pozwana dokonała wpłaty w kwocie 2600 zł na poczet zadłużenia. Częściowo, tj. w kwocie 300 zł, wpłata ta została zaliczona na zaległość z tytułu reklamy, zaś w pozostałym zakresie, tj. w kwocie 2300 zł – na poczet zadłużenia z tytułu bezumownego korzystania ze spornego terenu.</p> <p> <em> <!-- -->Bezsporne.</em> </p> <p>Sąd ustalił:</p> <p>W uchwale nr <span class="anon-block">(...)</span> z dn. 14.07.2016r. Zarząd powodowej Wspólnoty upoważnił zarządcę <span class="anon-block"> (...)</span> w <span class="anon-block">K.</span> do naliczania za bezumowne korzystanie z przedmiotowego terenu przez pozwaną w wys. 1 zł/m2 dziennie, miesięczna opłata została ustalona na kwotę 477 zł (15,90 m2 x 30 dni), począwszy od 1.05.2016r.</p> <p>Dowód: uchwała nr <span class="anon-block">(...)</span> (k-23)</p> <p>Zarządzeniem z dn. 10.09.2015r., nr 242.0050.2015, Burmistrz Miasta <span class="anon-block">K.</span> ustalił minimalną stawkę czynszu za dzierżawę nieruchomości gruntowych, stanowiących własność Gminy, odnośnie gruntu przeznaczonego na cele usługowe w wys. 5 zł za m2 miesięcznie.</p> <p>Dowód: zarządzenie Burmistrza (k-24).</p> <p>Sąd zważył, co następuje:</p> <p>Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.</p> <p>Problematykę rozliczeń pomiędzy właścicielem i posiadaczem, w razie „bezumownego posiadania" cudzej rzeczy, regulują przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 224;art. 224 § 1)">art. 224 § 1 kc</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 225)">art. 225</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 224;art. 224 § 2)">art. 224 § 2 kc.</a> Zgodnie z ich treścią, samoistny posiadacz w dobrej wierze nie jest obowiązany do wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy i nie jest odpowiedzialny za jej zużycie, pogorszenie lub utratę. Do wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy obowiązany jest zaś posiadacz w złej wierze, bez względu na to, czy właściciel rzeczy, nie korzystając z niej, poniósł jakąkolwiek stratę.</p> <p>Według utrwalonego poglądu, posiadaczem w dobrej wierze jest ten, kto władając rzeczą, pozostaje w błędnym, ale usprawiedliwionym okolicznościami przeświadczeniu, że przysługuje mu prawo do rzeczy. W przypadku posiadania samoistnego chodzi tu o przeświadczenie posiadacza, że przysługuje mu prawo własności, a w przypadku posiadania zależnego, z którym mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie, że przysługuje mu inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą, np. na podstawie umowy dzierżawy (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 336)">art. 336 kc</a>). W złej wierze pozostaje natomiast posiadacz, który wie lub przy dołożeniu należytej staranności powinien wiedzieć, że nie przysługuje mu prawo podmiotowe do posiadanej rzeczy. Domniemanie istnienia dobrej wiary (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 7)">art. 7 kc</a>) może być obalone przez same okoliczności faktyczne, wskazujące w niewątpliwy sposób na istnienie złej wiary posiadacza.</p> <p>W niniejszej sprawie pozwana była posiadaczem zależnym części nieruchomości, stanowiącej własność strony powodowej. Zgodnie bowiem z przepisem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 336)">art. 336 kc</a>, posiadaczem zależnym jest ten, kto faktycznie włada rzeczą jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą.</p> <p>Powód domagał się zapłaty wynagrodzenia za korzystanie z nieruchomości za okres od 1.05.2016r. do 1.08.2017r. W tym czasie pozwana, wykonując zależne posiadanie tych nieruchomości, działała w złej wierze. Wiedziała, że na skutek wypowiedzenia umowy dzierżawy, umowa uległa rozwiązaniu i nie przysługuje jej już tytuł do władania nieruchomością, co było bezsporne. Wobec tego, zgodnie z powołanym przepisem, obowiązana była do wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z tej nieruchomości od chwili rozwiązania umowy do dnia wydania nieruchomości.</p> <p>W kwestii wysokości wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy wskazać należy, że co do zasady obejmuje ono wszystko, co uzyskałby właściciel rzeczy, gdyby ją wynajął, wydzierżawił lub oddał do odpłatnego korzystania na podstawie innego stosunku prawnego (<em> <!-- -->por. wyrok SN z dn. 11.02.2010r., I CSK 312/09; uchw. SN(7) z 10.7.1984 r., III CZP 20/84, OSNCP 1984, Nr 12, poz. 209; uchw. SN z 7.1.1998 r., III CZP 62/97, OSNC 1998, Nr 6, poz. 91; wyr. SN z 7.4.2000 r., IV CKN 5/00, Legalis oraz wyr. SN z 15.4.2004 r., IV CSK 273/03, niepubl.</em>). Wysokość wynagrodzenia jest niezależna od rzeczywistych strat właściciela i rzeczywistych korzyści, odniesionych przez posiadacza.</p> <p>Strona powodowa, uzasadniając wysokość roszczenia, powołała się na uchwałę zarządu <span class="anon-block">Wspólnoty nr (...)</span> z dn. 14.07.2016r., która przewidywała stawkę 1 zł/m2 dziennie, co miało wynikać z aktualnych stawek czynszu za dzierżawę nieruchomości gruntowych, będących własnością Gminy, wynikających z zarządzenia Burmistrza <span class="anon-block">K.</span> z dn. 10.09.2015r. Tymczasem, z dołączonego do pozwu zarządzenia Burmistrza (k-24) wynika, że stawka czynszu za dzierżawę gruntu przeznaczonego na cele usługowe została określona na 5 zł za m2 miesięcznie. Zastosowanie takiej stawki do obliczenia wysokości wynagrodzenia za bezumowne korzystania z przedmiotowego terenu w okresie, objętym pozwem, daje sumę 1272 zł (5 zł x 15,90 m2 = 79,50 zł x 16 miesięcy = 1272 zł). Przyjmując, że w dniu 3.03.2017r. pozwana wpłaciła na rzecz powoda kwotę 2300 zł z tego tytułu, należało uznać, że świadczenie pozwanej zostało już spełnione (a nawet nadpłacone) przed wniesieniem pozwu w niniejszej sprawie. Dlatego powództwo, jako niewykazane co do wysokości (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 kc</a>), podlegało oddaleniu. Strona powodowa nie udowodniła, że jej żądanie jest zgodne ze stawkami rynkowymi za korzystanie z tego rodzaju rzeczy.</p> <p>Odnosząc się do faktur, dołączonych do pozwu, wystawionych przez stronę powodową, tytułem wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z przedmiotowego terenu, należy wskazać, że jako dokumenty prywatne, nie korzystają z domniemania prawdziwości zawartych w nich twierdzeń i nie mogły stanowić skutecznego dowodu na wysokość należnego wynagrodzenia (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 245)">art. 245 kpc</a>).</p> <p>Orzeczenie w pkt II wyroku oparto na przepisach <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 3)">art. 98 § 1 i 3 kpc</a>. Strona powodowa, jako przegrywająca sprawę, powinna zwrócić pozwanej koszty procesu, w skład których wchodzi wynagrodzenie pełnomocnika, będącego radcą prawnym, w stawce minimalnej, uzależnionej od wartości przedmiotu sporu, oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (900 zł + 17 zł).</p> </div>