I ACa 472/18

<p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Sygn. akt I ACa 472/18 </span> </strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Dnia 14 listopada 2018 r.</strong> </p> <p>Sąd Apelacyjny w Warszawie I Wydział Cywilny w składzie następującym:</p> <p>Przewodniczący:SSA Marzena Konsek- Bitkowska</p> <p>Sędziowie:SA Beata Byszewska</p> <p>SO del. Anna Strączyńska (spr.)</p> <p>Protokolant:Ignacy Osiński</p> <p>po rozpoznaniu 14 listopada 2018 r. w Warszawie</p> <p>na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block"> (...) spółki akcyjnej</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">D. T.</span>, <span class="anon-block">P. P.</span> i <span class="anon-block">A. Z.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>na skutek apelacji pozwanej <span class="anon-block">D. T.</span> </p> <p>od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie</p> <p>z dnia 7 lutego 2018 r., sygn. akt I C 1254/17</p> <p>I.  <strong> <!-- -->oddala apelację; </strong> </p> <p>II.  <strong> <!-- -->nie obciąża <span class="anon-block">D. T.</span> kosztami postępowania apelacyjnego;</strong> </p> <p>III.  <strong> <!-- -->przyznaje adwokatowi <span class="anon-block">R. C.</span> od Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Warszawie wynagrodzenie w wysokości 2 700 zł (dwa tysiące siedemset złotych) powiększone o należny podatek od towarów i usług za pomoc prawną udzieloną pozwanej z urzędu <br/>w postępowaniu apelacyjnym.</strong> </p> <p>Anna Strączyńska Marzena Konsek- Bitkowska Beata Byszewska </p> <p>Sygn. akt I ACa 472/18</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Pozwem z dnia 11 lipca 2017 r. <span class="anon-block"> (...) spółka akcyjna</span> z siedzibą <br/>w <span class="anon-block">W.</span> wniosła o wydanie nakazu zapłaty w postepowaniu nakazowym <br/>z weksla i zasądzenie od <span class="anon-block">D. T.</span> (obecnie <span class="anon-block">T.</span>), <span class="anon-block">P. P.</span> i <span class="anon-block">A. Z.</span> solidarnie kwoty 124.288,45 zł wraz <br/>z ustawowymi odsetkami od dnia 18 marca 2017 r. do dnia zapłaty oraz kosztów procesu. W uzasadnieniu strona powodowa wskazała, że zawarła z pozwaną <span class="anon-block">D. T.</span> umowy o współpracę w zakresie prowadzenia sklepów spożywczych, zabezpieczone wekslami i poręczone przez pozostałych pozwanych. Po rozwiązaniu umów okazało się, że inwentaryzacje w sklepach wykazują niedobory, ponadto pozwana wielokrotnie uznawała dług.</p> <p>W dniu 16 sierpnia 2017 r. wydany został nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym.</p> <p>Wszyscy pozwani złożyli w ustawowym terminie zarzuty od nakazu zapłaty, wnosząc o oddalenie powództwa. <span class="anon-block">P. P.</span> i <span class="anon-block">A. Z.</span> wskazali, że nie poczuwają się do odpowiedzialności za zobowiązanie wekslowe, ponieważ <br/>w pozwie podano fakty nieprawdziwe, a <span class="anon-block">D. T.</span> przyznała, że prowadziła dwa sklepy w sieci <span class="anon-block">(...)</span>, ale podniosła, że braki inwentaryzacyjne nie wynikały <br/>z jej winy, zaprzeczyła też niespłacaniu zobowiązań po zawarciu ugody. <span class="anon-block">D. T.</span> zaprzeczyła również prawdziwości jednego z podpisów na załączniku do pozwu. Dodatkowo w/w pozwana w piśmie z dnia 18 stycznia 2018 r. wskazała, że uchyliła się od skutków prawnych złożonych przez nią oświadczeń o uznaniu długu, ponieważ działała pod wpływem błędu. <span class="anon-block">D. T.</span> podkreślała również, że zwracała uwagi na nieprawidłowości w inwentaryzacjach i obiecywano jej, iż zostanie to wyjaśnione. Pozwana zarzuciła również, że deklaracja wekslowa nie ma daty, <br/>a w miejscu, w którym powinna być wskazana umowa, której dotyczy weksel, jest luka. Pozwana kwestionowała również wysokość dochodzonej kwoty.</p> <p> <strong> <!-- --> Wyrokiem z dnia 07 lutego 2018 r. Sąd Okręgowy w Warszawie utrzymał w mocy nakaz zapłaty wydany w postępowaniu nakazowym w dniu 16 sierpnia 2017 r. w sprawie I Nc 202/17 w całości (pkt I), przyznał pełnomocnikowi <br/>z urzędu reprezentującemu pozwaną <span class="anon-block">D. T.</span> wynagrodzenie <br/>z rachunku Skarbu Państwa – w kwocie 3.600 zł powiększone o podatek od towarów i usług (pkt II) i nie obciążył pozwanych kosztami sądowymi wywołanymi wniesieniem zarzutów. </strong> </p> <p>Powyższe orzeczenie zapadło w oparciu o następujące ustalenia <br/>i rozważania:</p> <p>Powodowa spółka prowadzi sieć sklepów pod marką <span class="anon-block"> (...)</span>, które oddaje swoim partnerom wraz z wyposażeniem do używania celem prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na sprzedaży towarów w imieniu i na rzecz spółki. W dniu 29 stycznia 2015 r. <span class="anon-block">D. T.</span> zawarła z powodową spółką umowę współpracy o obsługę sklepu <span class="anon-block"> (...)</span> w <span class="anon-block">Z.</span> przy <span class="anon-block">al. (...)</span>, a w dniu 02 czerwca 2015 r. umowę współpracy o obsługę sklepu <span class="anon-block"> (...)</span> w <span class="anon-block">Z.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>. Pierwsza umowa została aneksowana, a druga zastąpiona umową z dnia 27 sierpnia 2015 r.</p> <p>Zabezpieczeniem roszczeń spółki były dwa weksle in blanco, wystawione przez <span class="anon-block">D. T.</span>, a poręczone przez <span class="anon-block">P. P.</span> i <span class="anon-block">A. Z.</span>. Weksle mogły być wypełnione zgodnie z dołączoną deklaracją w związku <br/>z zobowiązaniami z umów, na ich wystawienie wyraził zgodę mąż pozwanej <span class="anon-block">D. T.</span>. Na treść deklaracji wyrazili zgodę poręczyciele.</p> <p>W dniu 31 grudnia 2015 r. <span class="anon-block">D. T.</span> złożyła oświadczenie <br/>o rozwiązaniu umowy z dnia 29 stycznia 2015 r. z zachowaniem 30-dniowego okresu wypowiedzenia. W dniu 31 stycznia 2016 r. przeprowadzono inwentaryzację, która wykazała niedobór na kwotę 29.461,80 zł. <span class="anon-block">D. T.</span> nie wnosiła zastrzeżeń do spisu i podpisała protokół inwentaryzacji bez uwag. Ponadto wygenerowany raport końcowy wykazał, że suma wszystkich obciążeń wynosi 39.044,64 zł. Wystawiono noty obciążeniowe.</p> <p>Oświadczeniem z dnia 18 listopada 2016 r. powodowa spółka rozwiązała <br/>w trybie bez wypowiedzenia drugą umowę o współpracę. W dniu 21 listopada przeprowadzono inwentaryzację pełną, która wykazała niedobór towarów na 50.738,40 zł, a raport końcowy wygenerowany z systemu teleinformatycznego wykazał obciążenia na 95.394 zł. Spółka wystawiła noty obciążeniowe.</p> <p>Oświadczeniami z 15 lutego 2016 r., 08 września 2016 r., 05 października 2016 r. i 07 listopada 2016 r. pozwana <span class="anon-block">D. T.</span> uznała dług na kwotę 85.148,23 zł, zobowiązując się do spłaty kwoty 84.848,23 zł w comiesięcznych ratach po 1.000 zł.</p> <p>Pismem z 01 grudnia 2016 r. powodowa spółka wezwała pozwaną do zapłaty kwoty 95.394,17 zł. Wobec braku spłaty, wypełnione zostały weksle na kwotę 124.288,45 zł – datę ich płatności ustalono na 17 marca 2017 r. Na dochodzoną kwotę składają się kwoty z końcowych rozliczeń z obu sklepów, przy czym należność została pomniejszona o dokonane przez pozwaną spłaty.</p> <p>Powyższy stan faktyczny Sąd Okręgowy ustalił w oparciu o dokumenty zgromadzone w aktach sprawy, wskazując, że w zasadzie ustalenia są bezsporne. Sąd wskazał, że istotnie załącznik z k. 190 pozwu nie jest podpisany przez pozwaną, ale jest to zestawienie dokumentów księgowych i nazwisko pozwanej podano w nim tylko w celu opisania dokumentu, co dodatkowo uczyniono błędnie, używając nazwiska <span class="anon-block">T.</span>. Sąd wskazał też, że rzeczywiście deklaracje wekslowe nie zawierają dat, a ponadto jedna z deklaracji jest nieprawidłowo wypełniona, gdyż nie wskazuje jakiej umowy dotyczy, jednak nie wpływa to na ważność weksla, tym bardziej, że pozwana, na której spoczywał ciężar dowodu nie zgłosiła żadnych wniosków w celu wykazania, że weksel został wypełniony niezgodnie <br/>z porozumieniem stron. Ponadto Sąd Okręgowy uznał, że da się przyporządkować deklaracje do konkretnych umów i weksli, ponadto pozwani nie kwestionowali swoich podpisów na tych dokumentach.</p> <p>W związku z powyższymi ustaleniami, Sąd I instancji uznał, że nakaz zapłaty należało utrzymać w mocy w całości.</p> <p>Sąd wskazał, że na skutek zarzutów doszło do przeniesienia sporu na płaszczyznę stosunku podstawowego, a zatem pozwana mogła skutecznie zgłaszać dwa rodzaje zarzutów i przeciwko wekslowi i w związku ze stosunkiem współpracy. Sąd nie miał wątpliwości co do dat trwania obydwu umów i ich przedmiotu, wskazał także, że weksle, które były zabezpieczeniem umów miały charakter weksli niezupełnych i do powstania ważnego zobowiązania doszło w chwili wydania weksli. Zobowiązania pozwanej miały jednak charakter warunkowy, ponieważ mogły wywołać pełne skutki prawne z datą wsteczną dopiero wówczas, gdy weksle zostałyby wypełnione zgodnie z wolą stron. W tej części przytoczone zostało orzecznictwo i teoria odnośnie treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 (art. 10)">art. 10 prawa wekslowego</a>. Sąd przyjął również, że <span class="anon-block">P. P.</span> i <span class="anon-block">A. Z.</span> byli poręczycielami zobowiązania zaciągniętego przez <span class="anon-block">D. T.</span>.</p> <p>Następnie Sąd Okręgowy uznał, że strona powodowa prawidłowo wypełniła weksle, zgodnie z umowami i deklaracjami, co uczyniła po stwierdzeniu niedoborów, które ujawniono w wyniku kontroli (spisu z natury), dokonaniu rozliczeń wpłat za utargi i wpłat z pogotowia kasowego po przeprowadzonych inwentaryzacjach. Suma wekslowa odnośnie umowy ze sklepu <span class="anon-block"> (...)</span> obejmuje kwotę 34.261,20 zł, zaś ze sklepu <span class="anon-block"> (...)</span> kwotę 90.027,25 zł, po uwzględnieniu dokonywanych przez pozwaną wpłat. Strona powodowa wykazała też pełną formalną poprawność wypełnienia weksli, które zawierają wszystkie niezbędne elementy – datę płatności, datę wystawienia, miejsce płatności. Pozwani natomiast nie podnieśli żadnych zarzutów dotyczących umów o współpracę. Poręczyciele wskazywali jedynie, że nie poczuwają się do odpowiedzialności za zobowiązania, gdyż z tego co wiedzą od <span class="anon-block">D. T.</span>, w sprawie jest wiele nieprawidłowości i niewyjaśnionych okoliczności. Takie twierdzenia, bez ich wykazania, nie zasługiwały, zdaniem organu I instancji, na uwzględnienie.</p> <p>Z kolei odnośnie pozwanej <span class="anon-block">D. T.</span>, która złożyła oświadczenia woli o uchyleniu się od skutków prawnych uznania długu, Sąd wskazał, że oświadczenia te są irrelewantne dla rozpoznania sprawy, gdyż podstawą żądania były weksle, a nie uznania długu, ponadto uznania dotyczyły kwoty niższej niż wynikająca <br/>z dokumentów, na podstawie których wypełniono weksle. Tym samym Sąd ocenił, że powódka zdołała udowodnić swoje twierdzenia za pomocą niezakwestionowanych dokumentów, a pozwani nie wykazali, że roszczenie jest nieuzasadnione lub uzasadnione w niższej wysokości.</p> <p>Sąd I instancji ocenił również, że złożone przez pozwaną oświadczenia <br/>o uchyleniu się od skutków prawnych wady oświadczenia woli, jaką jest błąd, nie mogły odnieść spodziewanego skutku, gdyż pozwana twierdziła, że uznania były efektem błędnego przekonania, wynikającego z zapewnień przedstawiciela <span class="anon-block"> spółki (...)</span>, że wszelkie nieprawidłowości ujawnione w trakcie inwentaryzacji zostaną wyjaśnione, podczas, gdy sama podpisała protokoły inwentaryzacji bez zastrzeżeń <br/>i nie zgłaszała żadnych uwag do wykazywanych stanów towarów. Pozwana nie kwestionowała też dokumentów powstałych jako wydruki z systemu teleinformatycznego i poza jedną pozycją dotyczącą towaru w postaci wódki nie była w stanie dokładnie wskazać na czym polegały nieprawidłowości, na które się powoływała. Sąd uznał, że w tym zakresie pozwana nie zachowała dbałości <br/>o kontrolę nad stanem towarów i nie wykazała swoich twierdzeń. W ocenie Sądu oświadczenie o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli złożonego pod wpływem błędu zostało ponadto złożone po terminie wskazanym w przepisie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 88;art. 88 § 2)">art. 88 § 2 k.c.</a>, a zatem doszło do wygaśnięcia możliwości złożenia skutecznego oświadczenia.</p> <p> <span class="anon-block">D. T.</span> podniosła w zarzutach również kwestię nieuwzględniania przez stronę powodową kwot, które potrącano z jej wynagrodzenia na poczet spłaty długu, jednak i ten zarzut uznany został za pozbawiony uzasadnienia, ponieważ pozwana nie wskazała jakie kwoty i w jakich datach przekazała na poczet spłaty, <br/>a ponadto strona powodowa uwzględniła kwotę 3.564,23 zł, do czego pozwana <br/>w ogóle się nie odniosła.</p> <p>W ocenie Sądu chybione były również zarzuty co do wysokości roszczenia, choć Sąd zauważył, że pozwaną obciążono należnościami za wcześniejsze okresy. Jednak wobec niekwestionowania tej okoliczności, należało żądanie uwzględnić <br/>w całości.</p> <p>Sąd Okręgowy w uzasadnieniu opisał również mechanizm poręczenia wekslowego i wskazał, że wobec treści przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 (art. 32)">art. 32</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 (art. 101)">art. 101 prawa wekslowego</a> nie ma wątpliwości, że <span class="anon-block">P. P.</span> i <span class="anon-block">A. Z.</span> poręczyli za wystawcę weksla, wobec czego odpowiadają tak samo jak ten, za kogo poręczyli, przy założeniu, że jest to odpowiedzialności solidarna, wynikająca z treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 (art. 47)">art. 47 prawa wekslowego</a>.</p> <p>W punkcie drugim wyroku Sąd przyznał wynagrodzenie ustanowionemu pełnomocnikowi z urzędu, a w punkcie trzecim nie obciążył pozwanych kosztami, uznając, że sytuacja materialna pozwanych, która zdecydowała o wcześniejszym częściowym zwolnieniu ich z kosztów, przemawia za takim rozstrzygnięciem.</p> <p>Z wydanym wyrokiem nie zgodziła się pozwana <span class="anon-block">D. T.</span>, która zaskarżyła punkt I orzeczenia, wskazując na naruszenie:</p> <p>- przepisów postępowania, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> poprzez niedokonanie przez Sąd I instancji wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, czego skutkiem było utrzymanie w mocy wydanego nakazu zapłaty,</p> <p>- przepisów postępowania, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 299)">art. 299 k.p.c.</a> poprzez niedopuszczenie dowodu z przesłuchania stron, podczas, gdy w sprawie pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia,</p> <p>- przepisów postępowania, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 132;art. 132 § 1)">art. 132 § 1 k.p.c.</a> poprzez niezarządzenie zwrotu pisma pełnomocnika powodowej spółki z dnia 15 stycznia 2018 r., którego nie doręczono pełnomocnikowi pozwanej, nie zapoznał się on w związku z powyższym <br/>z jego treścią i niemiał możliwości odniesienia się do twierdzeń w nim zawartych oraz nie mógł złożyć ewentualnych dalszych wniosków dowodowych.</p> <p>Wskazując na powyższe zarzuty pozwana wniosła o zmianę wyroku <br/>i uchylenie nakazu zapłaty oraz oddalenie powództwa, alternatywnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów, w tym kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, świadczonej z urzędu.</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Sąd Apelacyjny zważył co następuje:</span> </strong> </p> <p>Apelacja wniesiona przez pozwaną jest niezasadna, bowiem podniesione <br/>w niej zarzuty naruszenia prawa procesowego nie są trafne.</p> <p>W pierwszej kolejności należy podkreślić, że Sąd Apelacyjny przyjmuje za swoje całość ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd Okręgowy, jak również oparte na nich rozważania prawne, które są pełne, logiczne, spójne i odpowiadają prawu.</p> <p>Apelacja pozwanej sprowadza się jedynie do bezprzedmiotowej polemiki z prawidłową oceną dowodów, jak i zupełnie prawidłową subsumpcją dokonaną przez Sąd rozpoznający sprawę w I instancji.</p> <p>Należy podkreślić, iż Sąd Okręgowy przeprowadził ocenę dowodów w sposób prawidłowy z punktu widzenia ich wiarygodności i mocy. Sąd I instancji z zebranego materiału dowodowego wyciągnął uzasadnione i logiczne wnioski i nie dopuścił do naruszenia jakiegokolwiek przepisu wskazanego w środku zaskarżenia. Kompletność materiału dowodowego spowodowała, iż nie zachodziła konieczność uzupełnienia ustaleń stanu faktycznego, a tym bardziej przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości. Sąd Okręgowy w sposób prawidłowy zastosował również przepisy prawa materialnego w zakresie wskazanym w uzasadnieniu orzeczenia. Tym samym zarzuty podniesione w apelacji nie znajdują uzasadnienia.</p> <p>Chybiony jest przede wszystkim zarzut naruszenia przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> Przyjmuje się, że granice swobody sędziego przy ocenie materiału dowodowego wyznaczają trzy czynniki: logiczny (obowiązek wyciągnięcia z materiału dowodowego wniosków logicznie prawidłowych), ustawowy (powinność rozważenia całego materiału dowodowego) oraz ideologiczny (psychologiczny), przez który rozumie się świadomość prawną sędziego, kulturę prawną oraz system reguł pozaprawnych i ocen społecznych, do których odsyłają normy prawne. Zarzut przekroczenia swobodnej oceny dowodów, skutkującej błędnymi ustaleniami faktycznymi może być skuteczny tylko wtedy, gdy skarżący wykażą przekroczenie swobody sędziowskiej w zakresie któregoś z powyżej wymienionych kryteriów. Wymaga natomiast podkreślenia, że samo przedstawienie przez stronę odmiennych wniosków niż wynikają z oceny dokonanej przez Sąd I instancji nie świadczy jeszcze o przekroczeniu swobodnej oceny dowodów. Skarżąca w żaden sposób nie wykazała, że Sąd Okręgowy uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego, dokonując swobodnej oceny dowodów i dokonując na ich podstawie ustaleń. Apelacja jest jedynie polemiką z prawidłowym orzeczeniem <br/>i uzasadnieniem, które poddaje się kontroli instancyjnej.</p> <p>Przede wszystkim wskazać należy, że Sąd Apelacyjny nie ma wątpliwości, iż twierdzenia prezentowane przez pozwaną w niniejszej sprawie nie zostały przez nią udowodnione. Pozwana dla wykazania swoich racji nie zaoferowała poza własnym zawiadomieniem o popełnieniu przestępstwa żadnego dowodu, ani z dokumentu ani z zeznań świadków. <span class="anon-block">D. T.</span> faktycznie nie kwestionowała w sposób prawidłowy protokołów inwentaryzacji i jedyny konkretny zarzut, jaki była w stanie podnieść odnośnie przeprowadzanych kontroli dotyczył ilości butelek jednego gatunku wódki. Okoliczność ta została na jej wniosek uwzględniona i w protokole znalazł się zapis „indeks błędnie wprowadzony”. Jednakże w przypadku innych towarów nie pojawiły się już żadne uwagi czy wątpliwości, a przypomnieć należy, że inwentaryzacja w pierwszym sklepie wykazała nieprawidłowości sięgające kwoty 29.461,80 zł, a w drugim 50.738,40 zł. Po doliczeniu nierozliczonych utargów <br/>i pogotowia kasowego oraz kary za nieterminowe utargi łączne zobowiązanie pozwanej sięgnęło kwoty dochodzonej pozwem, na co powodowa spółka przedstawiła stosowne dokumenty w postaci protokołów inwentaryzacji i not obciążeniowych. Początkowa zaległość pozwanej była według ustaleń Sądu I instancji nawet wyższa, bowiem sięgała w sklepie przy <span class="anon-block">al. (...)</span> 39.044,64 zł, a w sklepie przy <span class="anon-block">(...)</span> 95.394 zł, wynosiła więc łącznie 134.438,64 zł. Tym samym po odjęciu potrąceń z wynagrodzenia i wpłat pozwanej (wskazywanych nota bene i wyliczonych przez stronę powodową) do zapłaty pozostała kwota 124.288,45 zł, czyli należność wynikająca z nakazu zapłaty.</p> <p>Drugi zarzut apelacji, że doszło do naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 299)">art. 299 k.p.c.</a>, bowiem Sąd nie przesłuchał stron, jest również nietrafny. Dowód z przesłuchania stron jest tzw. dowodem posiłkowym, przeprowadzanym fakultatywnie przez Sąd, wówczas, gdy pozostają jakieś wątpliwości w sprawie – takie, które nie zostały rozwiane pozostałym materiałem dowodowym. W tej sprawie wątpliwości nie miał ani sąd wyrokujący w I, ani w II instancji. Pozwana zawarła z powodem dwie umowy o prowadzenie placówek handlowych, zobowiązała się na ich podstawie do szeregu obowiązków <br/>i obowiązków tych nie wykonywała zgodnie z umową. Okoliczność tę potwierdziła sama <span class="anon-block">D. T.</span> w jedynym dowodzie, jaki został dołączony do zarzutów od nakazu zapłaty. Dowód z zeznań pozwanej, zważywszy, że strona powodowa nie zaprzeczała jej twierdzeniom zawartym w pismach, nie mógł zmienić ustaleń stanu faktycznego i jego oceny. Należy przy tym mieć na uwadze, że żaden z sądów orzekających w sprawie nie kwestionuje, że po stronie powoda dochodziło do nieprawidłowości, jednak, aby powództwo zostało oddalone, pozwana winna swoje twierdzenia, zgodnie z przepisem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> wykazać, a tak się nie stało.</p> <p>Rację ma Sąd Okręgowy, że na podstawie wypełnionego weksla pozwana jest zobowiązana do zapłaty kwoty ustalonej w zestawieniach powoda. Sąd I instancji odniósł się do wszystkich zarzutów pozwanej i uczynił to prawidłowo, uznając, że żaden z nich nie doprowadził do skutecznego obalenia zobowiązania wekslowego.</p> <p>Jeśli natomiast chodzi o ostatni zarzut – niedoręczenie pełnomocnikowi <br/>z urzędu pozwanej pisma procesowego z dnia 15 stycznia 2018 r., to wskazać należy, że istotnie pełnomocnik powoda o istnieniu pełnomocnika pozwanej z urzędu dowiedział się dopiero 29 stycznia 2018 r., gdy otrzymał pismo pozwanej z danymi adresowymi. Zarzut ten kierowany pod adresem sądu, że nie zarządzono takiego doręczenia jest słuszny, jednak nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia. Pismo zawiera jedynie lakoniczne stwierdzenie o podtrzymaniu stanowiska zawartego w pozwie, nie wnosi do sprawy nic nowego, nie zawiera żadnych wniosków dowodowych czy istotnych okoliczności. Tym samym naruszenie przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 132;art. 132 § 1)">art. 132 § 1 k.p.c.</a> nie miało znaczenia dla przebiegu postępowania (bo swoje stanowisko konsekwentnie powód podtrzymywał również na rozprawie), ani dla treści orzeczenia.</p> <p>Podkreślenia wymaga też, że czasem właściwym dla składania wniosków dowodowych i formułowania zarzutów od nakazu zapłaty było pismo procesowe stanowiące zarzuty. Zgodnie z przepisem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 493;art. 493 § 1)">art. 493 § 1 k.p.c.</a> to w tym piśmie pozwany ma wskazać, czy zaskarża nakaz w całości czy w części, przedstawić zarzuty, które pod rygorem ich utraty należy zgłosić przed wdaniem się w spór co do istoty sprawy oraz okoliczności faktyczne i dowody. Wszelkie zatem późniejsze zarzuty i wnioski dowodowe, o których wspomina pełnomocnik w trzecim zarzucie apelacji, byłyby spóźnione.</p> <p>Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd Apelacyjny oddalił apelację jako bezzasadną na podstawie przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> </p> <p>Rozstrzygnięcie o kosztach znajduje swoją podstawę w przepisie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 102)">art. 102 k.p.c.</a> Pozwana korzysta z prawa zwolnienia od kosztów sądowych i nie jest w stanie bez uszczerbku uiścić tych kosztów na etapie postępowania odwoławczego.</p> <p>W punkcie III wyroku Sąd Apelacyjny przyznał wynagrodzenie pełnomocnikowi z urzędu reprezentującemu pozwaną w postepowaniu apelacyjnym. Wysokość przyznanej kwoty wynika z przepisów § 8 pkt 6 w zw. z § 16 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 03 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu i została powiększona o należny podatek od towarów i usług, zgodnie z przepisem § 4 pkt 3 w/w aktu prawnego.</p> <p>SSO (del) Anna Strączyńska SSA Marzena Konsek-Bitkowska SSA Beata Byszewska</p> </div>