VI Ka 27/18

<p>––Warszawa, dnia 15 listopada 2018 r.</p> <p>Sygn. akt VI Ka 27/18</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :</p> <p>Przewodniczący: SSO Adam Bednarczyk</p> <p>Sędziowie: SO Anna Zawadka</p> <p>SR del. Justyna Dołhy (spr.)</p> <p>protokolant: p.o. protokolanta sądowego Zuzanna Poźniak</p> <p>przy udziale prokuratora Wojciecha Groszyka</p> <p>po rozpoznaniu dnia 15 listopada 2018 r. w Warszawie</p> <p>sprawy oskarżonych</p> <p> <span class="anon-block">M. K.</span> syna <span class="anon-block">Z.</span> i <span class="anon-block">G.</span> <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>oskarżonego o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13§1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 279;art. 279 § 1)">art.279§1 kk</a> </p> <p> <span class="anon-block">M. B.</span>, syna <span class="anon-block">T.</span> i <span class="anon-block">B.</span> <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">L.</span> </p> <p>oskarżonego o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art.13§1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 279;art. 279 § 1)">art. 279§1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64§1 kk</a> </p> <p> <span class="anon-block">T. B.</span>, syna <span class="anon-block">Z.</span> i <span class="anon-block">T.</span> <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>oskarżonego o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13§1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 279;art. 279 § 1)">art.279§1 kk</a> </p> <p>na skutek apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych i oskarżonego <span class="anon-block">M. B.</span> </p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Legionowie</p> <p>z dnia 8 września 2017 r. sygn. akt II K 1212/13</p> <p>zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że w pkt. II jako podstawę warunkowego zawieszenia wykonania kary przyjmuje w miejsce <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 70;art. 70 § 1)">art. 70 § 1 kk</a> - <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 70;art. 70 § 1;art. 70 § 1 pkt. 1)">art. 70 § 1 pkt 1 kk</a> zaś w pkt. VIII na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 kpk</a> zwalnia oskarżonego <span class="anon-block">M. B.</span> od ponoszenia kosztów postępowania przejmując je na rachunek Skarbu Państwa; w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Legionowie na rzecz adw. <span class="anon-block">M. W.</span> kwotę 619,92 zł zaś na rzecz adw. <span class="anon-block">J. W.</span> kwotę 723,24 zł obejmujące wynagrodzenie za obronę z urzędu oskarżonych <span class="anon-block">M. K.</span> i <span class="anon-block">T. B.</span> w instancji odwoławczej oraz podatek VAT; zwalnia oskarżonych od uiszczenia kosztów sądowych w II instancji, przejmując wydatki na rachunek Skarbu Państwa.</p> <p> <em> <!-- --> SSO Anna Zawadka SSO Adam Bednarczyk SSR del. Justyna Dołhy </em> </p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 423;art. 423 § 1 a)">art. 423 § 1a kpk</a> uzasadnienie dotyczy oskarżonego <span class="anon-block">M. B.</span>.</p> <p>Sygn. akt VI Ka 27/18</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">M. B.</span> został oskarżony o to, że w dniu 3 lipca 2013 roku w <span class="anon-block">L.</span> woj. <span class="anon-block"> (...)</span>, działając wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. K.</span> i <span class="anon-block">T. B.</span>, w celu przywłaszczenia usiłowali dokonać kradzieży z włamaniem do samochodu osobowego marki <span class="anon-block">T. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> wartości 10.000 zł zaparkowanego na parkingu tymczasowym mieszczącym się w rejonie stacji PKP <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">ul. (...)</span>, poprzez uszkodzenie wkładki zamka powodując w ten sposób straty w wysokości 500 zł na szkodę <span class="anon-block">A. J.</span>, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na nie uruchomienie pojazdu, przy czym <span class="anon-block">M. B.</span> dopuścił się tego czynu w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne, tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 279;art. 279 § 1)">art. 279 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 kk</a>.</p> <p>Wyrokiem Sądu Rejonowego w Legionowie z dnia 8 września 2017 r. w sprawie o sygn. akt II K 1212/13 oskarżony <span class="anon-block">M. B.</span> został uznany za winnego tego, że w dniu 3 lipca 2013 roku w <span class="anon-block">L.</span> woj. <span class="anon-block"> (...)</span>, działając wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. K.</span> i <span class="anon-block">T. B.</span> usiłowali dokonać zaboru w celu przywłaszczenia samochodu osobowego marki <span class="anon-block">T. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> wartości 10.000 zł zaparkowanego na parkingu tymczasowym mieszczącym się w rejonie stacji PKP <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">ul. (...)</span> na szkodę <span class="anon-block">A. J.</span>, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na użycie przedmiotu nie nadającego się do popełnienia przedmiotowego czynu, przy czym <span class="anon-block">M. B.</span> dopuścił się tego czynu w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne, tj. przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 2)">art. 13 § 2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 278;art. 278 § 1)">art. 278 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 kk</a>. Za powyższy występek Sąd Rejonowy wymierzył oskarżonemu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 30 stawek dziennych z ustaleniem wysokości stawki dziennej na kwotę po 20 zł oraz obciążył oskarżonego kosztami sądowymi.</p> <p>Od powyższego wyroku apelację wniósł obrońca oskarżonego, który na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 425;art. 425 § 1;art. 425 § 2;art. 425 § 3)">art. 425 § 1, 2 i 3 kpk</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 444)">art. 444 kpk</a> zaskarżył wyrok w całości na korzyść oskarżonego.</p> <p>Obrońca, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 1;art. 427 § 2)">art. 427 § 1 i 2 kpk</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 kpk</a> wyrokowi zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych polegający na stwierdzeniu, że oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał dyspozycję <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 278;art. 278 § 1)">art. 278 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 kk</a>, podczas gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i występujących w sprawie okoliczności nie pozwala na stwierdzenie, że doszło do usiłowania, a co najwyżej do stwierdzenia, iż oskarżony dobrowolnie odstąpił od dokonania czynu zabronionego (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 15;art. 15 § 1)">art. 15 § 1 kk</a>), co w konsekwencji skutkowało niesłusznym stwierdzeniem winy i skazaniem oskarżonego.</p> <p>Podnosząc powyższy zarzut obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego.</p> <p>Wymieniony wyrok zaskarżył również oskarżony <span class="anon-block">M. B.</span> podnosząc błąd w ustaleniach faktycznych, którego dopuścił się Sąd I instancji polegający na przypisaniu mu występku, podczas gdy oskarżony odstąpił od dokonania przestępstwa z uwagi na brak auta, które byłoby w jego zainteresowaniu. Oskarżony zakwestionował również obciążenie go kosztami postępowania z uwagi na jego sytuację materialną.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył co następuje. </strong> </p> <p>Kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia wykazała, iż Sąd Rejonowy prawidłowo przeprowadził postępowanie w sprawie. Ustalenia faktyczne zostały poczynione na podstawie całokształtu materiału dowodowego ujawnionego w toku rozprawy głównej, ocenionego w sposób wszechstronny z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego. Sąd Rejonowy ocenił materiał dowodowy w sposób kompleksowy odnosząc się do wszystkich zgromadzonych i przeprowadzonych w toku rozprawy dowodów. Sąd wywiódł prawidłowy wniosek w przedmiocie winy oskarżonego, brak również podstaw do zakwestionowania wymiaru orzeczonej wobec oskarżonego kary. Trzeba zarazem podkreślić, iż Sąd Rejonowy przeprowadził postępowanie w sposób wyczerpujący, dążąc do pełnego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w tym skrupulatnie weryfikując linię obrony oskarżonego. Stanowisko skarżących sprowadza się w istocie rzeczy do polemiki z przeprowadzoną przez Sąd pierwszej instancji oceną dowodów i wyprowadzonymi na jej podstawie ustaleniami faktycznymi, polemiki opartej na wybiórczym podejściu do ujawnionych okoliczności sprawy i rozpatrywaniu poszczególnych faktów w oderwaniu od pozostałych.</p> <p>W ocenie Sądu Okręgowego zarzuty poczynione w apelacjach nie zasługują na uwzględnienie. Swoje rozważania obrońca oraz oskarżony oparli o tezę fałszowania opinii osmologicznej oraz mechanoskopijnej. Przede wszystkim należy zauważyć, że ślady osmologiczne z wnętrza pojazdu (tj. z fotela kierowcy oraz przedniego fotela pasażera) zostały zabezpieczone zgodnie z obowiązującymi procedurami, co jednoznacznie wynika z protokołu oględzin pojazdu z dnia 3 lipca 2013 r. oraz opinii biegłego <span class="anon-block">M. R.</span>. Wbrew twierdzeniom obrońcy protokół ten jest podpisany, a osoby uczestniczące w czynnościach wymienione w nim (vide k. 10-13). Jak wynika z protokołu, technik używał lateksowych rękawiczek oraz szczypiec metalowych o długości 30 cm, pobierając próbki przez czas 30 minut. Biegły <span class="anon-block">M. R.</span> odnosząc się do tej kwestii jednoznacznie stwierdził, że taki sposób zabezpieczenia materiału dowodowego jest prawidłowy, zaś odzież ochronna nie jest używana i potrzebna zgodnie z metodyką przeprowadzania takich czynności. Fakt pobierania materiału dowodowego do opinii osmologicznej potwierdzi również obecny przy tym świadek <span class="anon-block">B. K.</span>. Z kolei materiał porównawczy pobrany od oskarżonych, który został dostarczony do badań, został pobrany dopiero po dwóch dniach tj. 5 lipca 2013 r. przez inną osobę aniżeli technik uczestniczący w oględzinach pojazdu, osoba ta złożyła nieczytelny podpis na metryczkach, ale na każdej z metryczek znajdują się czytelne podpisy wszystkich trzech oskarżonych, od których materiał porównawczy pobierano tego dnia (vide opinia k. 217 oraz zeznania świadka <span class="anon-block">P. W.</span> k. 603). Z opinii ponadto wynika, że materiał dowodowy jak i porównawczy zabezpieczony jest prawidłowo w sposób techniczny jak i nie nosi zauważalnych cech naruszenia. Powyższe okoliczności przeczą tezie obrońcy, jakoby czynności te zostały przeprowadzone w celu niesłusznego obciążenia oskarżonego. Tezie tej przeczy dodatkowo fakt, iż jak wynika z opinii osmologicznej, w materiale dowodowym pochodzącym z wnętrza pojazdu <span class="anon-block">T. (...)</span> nie ujawniono śladów zapachowych pochodzących od oskarżonego <span class="anon-block">T. B.</span>, co pozostaje w zgodzie z resztą materiału dowodowego w postaci chociażby wyjaśnień samych oskarżonych, z którego wynika, że <span class="anon-block">T. B.</span> pozostał w samochodzie, którym sprawcy przyjechali na miejsce zdarzenia. Na dodatek, za prawdziwością i rzetelnością czynności pobierania śladów i materiału porównawczego oraz opinii osmologicznej przemawia fakt, iż na przednim siedzeniu pasażera stwierdzono obecność śladów oskarżonych <span class="anon-block">M. B.</span> oraz <span class="anon-block">M. K.</span> zaś na miejscu kierowcy ujawniono tylko ślad <span class="anon-block">M. K.</span>, co pozostaje w zgodzie z ustaleniami dotyczącymi uszkodzonego zamka w tym pojeździe w drzwiach od strony pasażera, którymi to sprawcy dostali się do wnętrza pojazdu. Dodatkowo należy zauważyć, że to oskarżony <span class="anon-block">M. B.</span> dysponował przedmiotem do uruchamiania samochodów i aby go użyć musiał dostać się do modułu w przedmiotowym aucie, który to znajduje się pod deską rozdzielczą od strony pasażera, co uzasadnia fakt, iż nie przesiadał się na miejsce kierowcy, a uczynił to tylko <span class="anon-block">M. K.</span>.</p> <p>Odnośnie zaś podejmowanych przez funkcjonariuszy Policji prób otwarcia zamka przedmiotowego auta za pomocą ujawnionych przy oskarżonym kluczy stwierdzić należy, że gdyby takie próby powiodły się to niepotrzebne byłoby dopuszczanie dowodu z opinii mechanoskopijnej. Próby otwarcia zamka jednak zakończyły się wynikiem negatywnym, a z opinii mechanoskopijnej wynika przecież, że przedmiotowe klucze są kluczami dorobionymi, przeznaczonymi do zamków zamontowanych w samochodach matki <span class="anon-block">T.</span> i za ich pomocą nie można było obrócić bębenka wkładki zamka drzwi w przedmiotowej <span class="anon-block">T. (...)</span>. Stwierdzić należy zatem, że przeprowadzone przez funkcjonariuszy Policji próby nie wpłynęły na treść przeprowadzonej później opinii.</p> <p>Nie sposób podzielić również zarzutu obrońcy i oskarżonego dotyczącego dobrowolności odstąpienia od dokonania przestępstwa i braku zastosowania przez Sąd I instancji treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 15;art. 15 § 1)">art. 15 § 1 kk</a>. O dobrowolności nie może świadczyć fakt, iż funkcjonariuszka Policji <span class="anon-block">K. S.</span> nie widziała zdarzenia zaś oskarżonych zauważyła jak chodzili po parkingu rozglądając się. Brak jest również podstaw do podzielenia stanowiska obrońcy jakoby oskarżeni w ogóle nie widzieli Policjantki, co miałoby świadczyć o dobrowolności odstąpienia przez <span class="anon-block">M. B.</span> od popełnienia czynu. Należy podkreślić, iż Sąd I instancji dysponując pełnym materiałem dowodowym ocenionym zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> zasadnie przypisał oskarżonemu popełnienie występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 2)">art. 13 § 2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 278;art. 278 § 1)">art. 278 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 kk</a>. Z opinii osmologicznej wynika bowiem, że oskarżony oraz <span class="anon-block">M. K.</span> siedzieli w środku auta, dodatkowo przemawia za tym okoliczność podana przez użytkownika auta – <span class="anon-block">B. K.</span>, iż kierownica samochodu była skręcona i zablokowana, a on na pewno zostawił ją w pozycji prostej. Z opinii biegłego rzeczoznawcy samochodowego wynika natomiast, że przyrząd do uruchamiania samochodów, który posiadał w dniu 3 lipca 2013 r. przy sobie <span class="anon-block">M. B.</span> nie nadawał się do uruchomienia przedmiotowego pojazdu, ponieważ przeznaczony był do uruchamiania pojazdów marki <span class="anon-block">T. (...)</span> i <span class="anon-block">A.</span> z silnikiem diesla 1,4 wyprodukowanych do maja 2015 r. Powyższe okoliczności wskazują, iż oskarżeni usiłowali dokonać kradzieży tego auta, w jakim innym bowiem celu wsiadaliby do jego środka mając przy sobie te, a nie inne narzędzia. Z wyjaśnień oskarżonych nie wynika, aby przebywali w tym aucie w innym celu. Zresztą negowali w ogóle styczność z jego wnętrzem, która to wersja słusznie została uznana przez Sąd Rejonowy za niewiarygodną. Z uwagi na posiadanie narzędzia nie nadającego się do popełnienia przedmiotowego przestępstwa działania oskarżonych nie wyszły poza fazę usiłowania nieudolnego. W niniejszej sprawie nie może być zatem mowy o dobrowolności odstąpienia od usiłowania. Jak wynika z ugruntowanego stanowiska doktryny i judykatury, o dobrowolności odstąpienia można mówić wtedy, gdy wynika ona z własnej woli sprawcy tudzież z czynników zewnętrznych, które jednak nie stanowią przeszkody uniemożliwiającej sprawcy dokonanie przestępstwa (vide np. wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 10 maja 2017 r. w sprawie II AKa 92/17, wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 10 maja 2017 r. w sprawie II AKa 105/17, postanowienie Sądu Najwyższego Izby Karnej z dnia 16 lutego 2016 r. w sprawie II KK 22/16). Wskazane wyżej okoliczności świadczą o tym, że oskarżeni nie z własnej woli odstąpili od zamiaru kradzieży przedmiotowego auta, ale z uwagi na posiadanie narzędzia, które nie nadawało się do uruchomienia pojazdu, przy czym bez znaczenia dla powyższych ustaleń pozostaje fakt, iż niczego w aucie tym nie naruszyli, nie uszkodzili. Oskarżony <span class="anon-block">M. B.</span> wywodził w apelacji, że zdawał sobie doskonale sprawę z tego, że sterownik, który miał przy sobie w chwili zdarzenia nie uruchomiłby tego auta, ale jednocześnie w swoich wyjaśnieniach oskarżony jak i <span class="anon-block">M. K.</span> nie wskazali logicznie skąd wzięły się ich ślady w przedmiotowym aucie.</p> <p>Wbrew twierdzeniom oskarżonego <span class="anon-block">M. B.</span>, z odpisu wyroku, danych o karalności i informacji o okresach pozbawienia wolności wynika, że karę 2 lat pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Północ w Warszawie w sprawie IV K 90/10 z dnia 4 października 2010 r. prawomocnego z dniem 28 marca 2011 r. za przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 279;art. 279 § 1)">art. 279 § 1 kk</a> odbywał on m. in. w okresie od 29 września 2009 r. do 4 października 2010 r. (vide k. 235-237, k. 304-305, k. 836) tak więc Sąd I instancji w prawidłowy sposób dokonał ustaleń dotyczących popełnienia niniejszego przestępstwa w warunkach recydywy z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 kk</a>.</p> <p>Na uwzględnienie zasługiwało natomiast stanowisko wyrażone w apelacji oskarżonego, a dotyczące obciążenia go kosztami sądowymi. Jak wynika z akt sprawy oskarżony ma na utrzymaniu troje dzieci, w chwili orzekania przez Sąd I instancji był pozbawiony wolności, nie uzyskiwał żadnych dochodów, a jak wynika z aktualnych danych również ich nie uzyskuje. Sytuacja majątkowa oskarżonego nie różni się zatem od sytuacji pozostałych dwóch oskarżonych, którzy kosztami tymi obciążeni nie zostali, na co zasadnie zwrócił uwagę <span class="anon-block">M. B.</span>. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić trzeba, że uiszczenie kosztów byłoby dla oskarżonego <span class="anon-block">M. B.</span> zbyt uciążliwe ze względu na sytuację rodzinną, majątkową i wysokość dochodów, dlatego też zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 kpk</a> Sąd Okręgowy zmienił w tym zakresie orzeczenie Sądu I instancji zwalniając <span class="anon-block">M. B.</span> od ponoszenia kosztów postępowania jak również od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, wydatkami obciążając Skarb Państwa.</p> <p>Mając na uwadze powyższe, nie podzielając żadnego z pozostałych zarzutów apelacyjnych, Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy stwierdzając ponadto, że nie jest on dotknięty innymi wadami, które powinny być brane przez sąd odwoławczy z urzędu.</p> <p>SSO Anna Zawadka SSO Adam Bednarczyk SSR del. Justyna Dołhy</p> </div>