XI W 4124/17

<p> <strong> <!-- --> Sygn. akt XI W 4124/17</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 15 listopada 2018 roku</p> <p>Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie XI Wydział Karny</p> <p>w składzie:</p> <p>Przewodniczący: SSR Michał Kowalski</p> <p>Protokolant: Paulina Adamska, Monika Filaber</p> <p>przy udziale oskarżyciela publicznego <span class="anon-block">M. K.</span> </p> <p>po rozpoznaniu na rozprawie w dniach: 13 kwietnia 2018 roku, 25 maja 2018 roku, 5 października 2018 roku, 15 listopada 2018 roku w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>sprawy przeciwko <strong> <!-- --> <span class="anon-block">K. W.</span> </strong> </p> <p>synowi <span class="anon-block">J.</span> i <span class="anon-block">R.</span> </p> <p>urodzonemu <span class="anon-block">(...)</span>w <span class="anon-block">M.</span> </p> <p>obwinionemu o to, że:</p> <p>w dniu 21 kwietnia 2017 r. ok. godz. 19:20 w <span class="anon-block">W.</span> na drodze publicznej – <span class="anon-block">(...)</span>naruszył zasady przewidziane w art. 22 ust. 1 i 4 Pord, w ten sposób, że kierując samochodem marki <span class="anon-block">S.</span> o <span class="anon-block">nr. rej. (...)</span> nie zachował szczególnej ostrożności podczas zmiany pasa ruchu i nie ustąpił pierwszeństwa samochodowi marki <span class="anon-block">T.</span> o <span class="anon-block">nr. rej. (...)</span> jadącemu po pasie ruchu, na który zamierzał wjechać w wyniku czego doprowadził do zderzenia z nim powodując jego uszkodzenie, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym,</p> <p>tj. o wykroczenie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 § 1</a> kw w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 22;art. 22 ust. 1;art. 22 ust. 4)">art. 22 ust. 1 i 4 Ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym</a> (Dz. U. z 2017 roku, poz. 128 z późniejszymi zmianami),</p> <p>I.  obwinionego <span class="anon-block">K. W.</span> uniewinnia od popełnienia zarzucanego mu czynu;</p> <p>II.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 119;art. 119 § 2;art. 119 § 2 pkt. 1)">art. 119 § 2 pkt 1 kpw</a> określa, że koszty postępowania ponosi Skarb Państwa.</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt XI W 4124/17</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">K. W.</span> został obwiniony o to, że w dniu 21 kwietnia 2017 r. ok. godz. 19:20 w <span class="anon-block">W.</span> na drodze publicznej – <span class="anon-block">(...)</span> naruszył zasady przewidziane w art. 22 ust. 1 i 4 Pord, w ten sposób, że kierując samochodem marki <span class="anon-block">S.</span> o <span class="anon-block">nr. rej. (...)</span>, nie zachował szczególnej ostrożności podczas zmiany pasa ruchu i nie ustąpił pierwszeństwa samochodowi marki <span class="anon-block">T.</span> o <span class="anon-block">nr. rej. (...)</span>, jadącemu po pasie ruchu, na który zamierzał wjechać, w wyniku czego doprowadził do zderzenia z nim, powodując jego uszkodzenie, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, tj. o wykroczenie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 § 1</a> kw w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 22;art. 22 ust. 1;art. 22 ust. 4)">art. 22 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym</a> (Dz. U. z 2017 r., poz. 128, z późniejszymi zmianami).</p> <p> <strong> <!-- -->Na podstawie całokształtu materiału dowodowego ujawnionego w toku rozprawy głównej Sąd ustalił następujący stan faktyczny:</strong> </p> <p>W dniu 21 kwietnia 2017 roku około godziny 19:20 obwiniony <span class="anon-block">K. W.</span> wraz z pasażerem <span class="anon-block">D. F.</span> poruszał się samochodem marki <span class="anon-block">S.</span> o <span class="anon-block">nr. rej. (...)</span> środkowym pasem ruchu ul. <span class="anon-block">(...)</span> od strony <span class="anon-block">Ż.</span> w stronę skrzyżowania z ul. <span class="anon-block">(...)</span>. W tym samym czasie w tym samym kierunku prawym skrajnym pasem ruchu, który przylegał do pasa ruchu, którym poruszał się obwiniony, poruszał się kierujący pojazdem marki <span class="anon-block">T.</span> o <span class="anon-block">nr. rej. (...)</span> <span class="anon-block">P. P. (1)</span>.</p> <p>Na wysokości Multimedialnego <span class="anon-block">(...)</span>, kierując pojazdem marki <span class="anon-block">T.</span> zbliżył się do pojazdu marki <span class="anon-block">S.</span>, w wyniku czego doszło do kontaktu między pojazdami. Następnie kierujący pojazdem marki <span class="anon-block">T.</span> bez uprzedniego zasygnalizowania zamiaru zmiany pasa ruchu z prawego na środkowy, zajechał drogę kierującemu <span class="anon-block">S.</span> i doprowadził do drugiego zderzenia między pojazdami.</p> <p>Obwiniony nie spowodował swoim zachowaniem stanu zagrożenia. bezpieczeństwa w ruchu drogowym</p> <p> <strong> <!-- -->Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o następujące dowody:</strong> </p> <p>1.  wyjaśnienia obwinionego <span class="anon-block">K. W.</span>: k. 71 – 72,</p> <p>2.  częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">P. P. (1)</span>: k. 16, 88 – 89,</p> <p>3.  zeznania świadka <span class="anon-block">D. F.</span>: k. 89,</p> <p>4.  zdjęcia: k. 85,</p> <p>5.  akta szkody: k. 61 – 62,</p> <p>6.  opinię biegłego: k. 133 – 179,</p> <p>7.  protokół oględzin zapisu rozmowy: k. 124 – 126,</p> <p>8.  notatkę urzędową: k. 1-2,</p> <p>9.  szkic: k. 3,</p> <p>10.  protokoły oględzin pojazdów: k. 8, 9.</p> <p> <strong> <!-- --> Obwiniony <span class="anon-block">K. W.</span> </strong> nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, że cały czas poruszał się pasem środkowym ulicy <span class="anon-block">(...)</span>i nie zmieniał na żadnym etapie tej jazdy pasa ruchu. W trakcie jazdy na wysokości fontann kierujący pojazdem <span class="anon-block">T.</span> dwukrotnie w krótkich odstępach czasu uderzył go w jego prawy bok, powodując tym samym uszkodzenia jego pojazdu i próbował zepchnąć go z jego pasa ruchu, prowadził agresywną jazdę. Pomimo zetknięcia się pojazdów, kierujący <span class="anon-block">T.</span> kontynuował jazdę, bardzo szybko oddalając się z miejsca zdarzenia. Obwiniony ruszył za nim w pościg. Jednocześnie zadzwonił na numer alarmowy, gdzie zgłosił zdarzenie. Po wjeździe w ulicę <span class="anon-block">(...)</span>, kierowca <span class="anon-block">T.</span> zatrzymał się na miejscu parkingowym, gdzie również podjechał obwiniony i gdzie na miejscu zjawił się i podjął interwencję patrol Policji.</p> <p>Sąd zważył, co następuje:</p> <p>Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie dał podstaw do przypisania obwinionemu popełnienia zarzucanego mu czynu.</p> <p>Na wstępie wskazać należy, iż w toku przewodu sądowego wyłoniły się dwie różne wersje przebiegu przedmiotowego zdarzenia. Pokrzywdzony <span class="anon-block">P. P. (1)</span> twierdził, że obwiniony z niewiadomego powodu zaczął go gonić, wyprzedzać, hamować przed jego pojazdem. Wraz z obwinionym „tasowali” się. Zdaniem świadka obwiniony dojeżdżał swoim autem do niego i pomimo tego, że auta znajdowały się na swoich pasach, za którymś razem zetknęły się, obwiniony wjechał w niego.</p> <p>Obwiniony wyjaśniał odmiennie, wskazując że poruszał się cały czas swoim, środkowym pasem ruchu i w żaden sposób nie próbował go zmieniać. Zdaniem obwinionego, to świadek zachowywał się na drodze agresywnie i dwukrotnie w krótkich odstępach czasu uderzył swoim autem w prawy bok auta obwinionego oraz próbował zepchnąć go z jego pasa ruchu.</p> <p>Wersja obwinionego zasługuje zdaniem Sądu na obdarzenie jej walorem wiarygodności. W szczególności znajduje potwierdzenie we wnioskach opinii biegłego do spraw rekonstrukcji wypadków drogowych. Obwiniony jasno i logicznie wyjaśniał przebieg zdarzenia, przy czym treść jego wyjaśnień zgodna jest z zasadami logiki i doświadczeniem życiowym.</p> <p>Zeznania <span class="anon-block">P. P. (2)</span> są wiarygodne jedynie w zakresie w jakim potwierdzają one jego udział w przedmiotowej kolizji drogowej w miejscu i czasie wskazanym w zarzucie wniosku o ukaranie. Sąd nie dał natomiast wiary zeznaniom świadka odnośnie przebiegu zdarzenia - odpowiedzialności obwinionego za zaistniałą kolizję, gdyż nie znajdują one potwierdzenia w pozostałym materiale dowodowym - w postaci wyjaśnień obwinionego i zeznań świadka <span class="anon-block">D. F.</span> oraz są sprzeczne z wnioskami opinii biegłego do spraw rekonstrukcji wypadków drogowych.</p> <p>W zakresie istotnym z punktu widzenia odpowiedzialności obwinionego za zarzucane mu wykroczenie Sąd uznał za wiarygodne zeznania <span class="anon-block">D. F.</span>, bezpośredniego świadka zdarzenia - pasażera pojazdu, którym poruszał się obwiniony. Znajdują one bowiem w tym zakresie potwierdzenie w wyjaśnieniach obwinionego i wnioskach opinii biegłego do spraw rekonstrukcji wypadków drogowych.</p> <p>Zeznania świadka <span class="anon-block">A. S.</span> nie stanowiły podstawy ustaleń faktycznych, bowiem świadek nie obserwowała bezpośrednio zdarzenia, a wiedzę o jego przebiegu zaczerpnęła jedynie z wypowiedzi uczestników zdarzenia.</p> <p>Jak wynika z opinii biegłego, bardziej prawdopodobną wersją przebiegu analizowanego zdarzenia jest wersja obwinionego. Zgodnie z wnioskami opinii - obwiniony, kierując samochodem marki <span class="anon-block">S.</span>, poruszał się oznaczonym środowym pasem ruchu jezdni drogi dwujezdniowej ul. <span class="anon-block">(...)</span>, prowadzącej w stronę ul. <span class="anon-block">(...)</span> i miał prawo liczyć na zasadzie ograniczonego zaufania do innych uczestników ruchu drogowego, że kierujący pojazdem marki <span class="anon-block">T.</span> zachowa się zgodnie z zasadami zachowania bezpieczeństwa w ruchu drogowym i nie będzie podejmował działań, mogących stworzyć zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym lub umniejszyć to bezpieczeństwo. Tymczasem, jak wynika z ustaleń biegłego, kierujący samochodem <span class="anon-block">T.</span>, zbliżając się na niebezpieczną odległość do toru jazdy samochodu marki <span class="anon-block">S.</span>, stworzył stan zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, doprowadzając do kontaktu między ich pojazdami. Także do zaistnienia drugiego zetknięcia się pojazdów doprowadziło zachowanie kierującego <span class="anon-block">T.</span>. Podejmując bowiem manewr zmiany pasa ruchu z prawego na środkowy, bez zachowania szczególnej ostrożności, uprzedniego zasygnalizowania tego manewru poprzez włączenie lewego kierunkowskazu i upewnienia się o możliwości bezpiecznego wykonania tego manewru, nie ustąpił pierwszeństwa obwinionemu, kierującemu pojazdem marki <span class="anon-block">S.</span>, jadącemu pasem, na który zamierzał wjechać i zajechał drogę kierującemu <span class="anon-block">S.</span>. Stworzył w ten sposób stan zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym i doprowadził do drugiego zderzenia między pojazdami. Z przeprowadzonych przez biegłego badań nie wynika, aby technika i taktyka jazdy obwinionego, kierującego pojazdem marki <span class="anon-block">S.</span>, były nieprawidłowe.</p> <p>Sąd podzielił wyżej przytoczone wnioski zawarte w opinii biegłego <span class="anon-block">A. A.</span>. Opinia ta została wydana na podstawie materiałów znajdujących się w aktach sprawy. Została sporządzona przez biegłego z listy Prezesa Sądu Okręgowego w Warszawie, osobę kompetentną i obcą dla stron oraz niezainteresowaną rozstrzygnięciem sprawy, obiektywną. W ocenie Sądu opinia biegłego jest jasna i precyzyjna. Pozbawiona jest wewnętrznych sprzeczności, a płynące z niej wnioski są logiczne i spójne.</p> <p>Sąd obdarzył walorem wiarygodności ujawnione protokoły i dokumenty zgromadzone w aktach sprawy - nie zachodzą bowiem żadne okoliczności mogące podważyć ich wiarygodność, a podczas rozprawy żadna ze stron ich nie zakwestionowała.</p> <p>Warunkiem odpowiedzialności za wykroczenie z art. 86 § 1 kw jest, aby uczestnik ruchu nie zachował należytej ostrożności i tym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. W opisie zarzucanego wnioskiem o ukaranie czynu wskazano, że obwiniony nie zachował szczególnej ostrożności podczas zmiany pasa ruchu i nie ustąpił pierwszeństwa samochodowi marki <span class="anon-block">T.</span> jadącemu po pasie ruchu, na który zamierzał wjechać, w wyniku czego doprowadził do zderzenia z tym samochodem, powodując jego uszkodzenie.</p> <p>W ocenie Sądu analiza całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie niniejszej, nie pozwala na ustalenie, że obwiniony spowodował zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym, w sposób opisany w zarzucie wniosku o ukaranie, w szczególności że nie zachował szczególnej ostrożności podczas zmiany pasa ruchu. Jak wynika z opinii biegłego do powstania przedmiotowej kolizji przyczynił się kierujący samochodem <span class="anon-block">T.</span>, którego taktyka i technika jazdy były nieprawidłowe. Ponieważ w świetle poczynionych ustaleń faktycznych nie można przypisać obwinionemu popełnienia czynu opisanego we wniosku o ukaranie, należało go uniewinnić.</p> <p>Kosztami postępowania Sąd obciążył Skarb Państwa (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 119;art. 119 § 2;art. 119 § 2 pkt. 1)">art. 119 § 2 pkt 1 kpw</a>).</p> </div>