II Ka 836/17

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II Ka 836/17 </strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- --> Dnia 16 listopada 2018 r. </strong> </p> <p>Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="125"/> <col width="50"/> <col width="535"/> </colgroup> <tr> <td colspan="2"> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>SSO Grażyna Jaszczuk</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td colspan="2"> <p>st. sekr. sąd. Anna Sieczkiewicz</p> </td> </tr> </table> <p>przy udziale prokuratora Marii Kempki</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2018 r.</p> <p>sprawy<strong> <!-- --> <span class="anon-block">K. G.</span>, <span class="anon-block">S. F.</span>, </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">J. G.</span> i <span class="anon-block">R. G.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->oskarżonych z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 288;art. 288 § 1)">art. 288 § 1 kk</a> </strong> </p> <p>na skutek apelacji, wniesionej przez prokuratora</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim</p> <p>z dnia 6 października 2017 r. sygn. akt II K 260/17</p> <p>zaskarżony wyrok w pkt I zmienia w ten sposób, że za podstawę prawną wymierzonych grzywien wobec <span class="anon-block">R. G.</span> i <span class="anon-block">K. G.</span> przyjmuje <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 288;art. 288 § 1)">art. 288§1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 37 a)">art. 37a kk</a>; w pozostałej zaskarżonej części wyrok utrzymuje w mocy; stwierdza, że wydatki tego postępowania ponosi Skarb Państwa.</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II Ka 836/17 </strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">J. G.</span>, <span class="anon-block">R. G.</span>, <span class="anon-block">K. G.</span> </strong>oraz <strong> <!-- --> <span class="anon-block">S. F.</span> </strong> zostali oskarżeni o to, że w dniu 1 stycznia 2017 roku w msc. <span class="anon-block">M.</span>, powiat <span class="anon-block"> (...)</span>, woj. <span class="anon-block"> (...)</span>, w lokalu <span class="anon-block"> (...)</span>, działając wspólnie i w porozumieniu, dokonali uszkodzenia efektu świetlnego disco, stołu, krzeseł, gaśnicy, ścian pomieszczenia, w którym odbywał się bal sylwestrowy, ponadto zniszczenia elementów szklanych, będących na wyposażeniu sali, powodując tym samym straty łączne w wysokości 2.827,05 zł na szkodę <span class="anon-block">L. W.</span>,</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 288;art. 288 § 1)">art. 288 § 1 kk</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Sąd Rejonowy w Mińsku Mazowieckim wyrokiem z dnia 6 października 2017 r., sygn. II K 260/17:</strong> </p> <p>I.  oskarżonego <span class="anon-block">R. G.</span> i <span class="anon-block">K. G.</span> w ramach zarzuconego im czynu uznał za winnych tego, że w dniu 1 stycznia 2017 roku w miejscowości <span class="anon-block">M.</span>, powiat <span class="anon-block"> (...)</span>, województwo <span class="anon-block"> (...)</span>, w lokalu <span class="anon-block"> (...)</span>, działając wspólnie i w porozumieniu z innymi nieustalonymi osobami, dokonali uszkodzenia między innymi efektu świetlnego disco, stołu, krzeseł, gaśnicy, ścian pomieszczenia, w którym odbywał się bal sylwestrowy, ponadto zniszczenia elementów szklanych, będących na wyposażeniu sali, powodując tym straty łączne w wysokości 2927,05 zł na szkodę <span class="anon-block">L. W.</span>, tj. dokonania czynu wyczerpującego dyspozycję <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 288;art. 288 § 1)">art. 288 § 1 kk</a> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 288;art. 288 § 1)">art. 288 § 1 kk</a> skazał ich, a na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 288;art. 288 § 1)">art. 288 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 37 a;art. 37 a § 1)">art. 37a § 1 kk</a> wymierzył oskarżonemu <span class="anon-block">R. G.</span> grzywnę w wymiarze 120 (stu dwudziestu) stawek dziennych w wysokości po 30 (trzydzieści) złotych stawka, a <span class="anon-block">K. G.</span> grzywnę w wymiarze 140 (stu czterdziestu) stawek dziennych w wysokości po 20 (dwadzieścia) złotych stawka;</p> <p>II.  oskarżonych <span class="anon-block">J. G.</span> i <span class="anon-block">S. F.</span> uniewinnił od dokonania zarzuconego im czynu;</p> <p>III.  zasądził na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonego <span class="anon-block">R. G.</span> kwotę 360 (trzystu sześćdziesięciu) złotych tytułem opłaty oraz od <span class="anon-block">K. G.</span> kwotę 280 (dwustu osiemdziesięciu) złotych tytułem opłaty oraz obciążył ich wydatkami postępowania w części, w kwotach po 80 (osiemdziesiąt) złotych, w pozostałym zakresie przejmując wydatki na rachunek Skarbu Państwa.</p> <p>Apelację od przedstawionego wyżej wyroku wniósł prokurator, zaskarżając go:</p> <p>a)  w zakresie pkt I w części dotyczącej podstawy prawnej wymierzenia grzywny oskarżonym <span class="anon-block">R. G.</span> i <span class="anon-block">K. G.</span>;</p> <p>b)  w zakresie pkt II w całości, na niekorzyść oskarżonych <span class="anon-block">J. G.</span> i <span class="anon-block">S. F.</span>.</p> <p>Prokurator zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:</p> <p>a)  obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 37 a)">art. 37a kk</a>, poprzez niewłaściwe wskazanie jako podstawy prawnej wymierzenia grzywny oskarżonym <span class="anon-block">R. G.</span> i <span class="anon-block">K. G.</span> z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 288;art. 288 § 1)">art. 288 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 37 a;art. 37 a § 1)">art. 37a § 1 kk</a>, w sytuacji gdy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 37 a)">art. 37a kk</a> nie posiada paragrafów;</p> <p>b)  obrazę przepisów prawa karnego procesowego, która miała wpływ na treść wyroku, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, polegającą na jednostronnej, dowolnej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego w zakresie oskarżonych <span class="anon-block">J. G.</span> i <span class="anon-block">S. F.</span>, dokonanej z przekroczeniem przez Sąd granic swobodnej oceny dowodów, przeprowadzonej tylko i wyłącznie na korzyść tych oskarżonych, bez uwzględnienia okoliczności przemawiających na ich niekorzyść oraz dokonaniu oceny materiału dowodowego w sposób sprzeczny ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, co w konsekwencji doprowadziło do uznania, że <span class="anon-block">J. G.</span> i <span class="anon-block">S. F.</span> nie popełnili zarzucanego im czynu, podczas gdy prawidłowa ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego wskazuje jednoznacznie, że uczestniczyli oni aktywnie w zdarzeniu i popełnili zarzucany im czyn.</p> <p>Podnosząc powyższe zarzuty prokurator wniósł o:</p> <p>a)  zmianę zaskarżonego wyroku w pkt I części dyspozytywnej wyroku poprzez wskazanie prawidłowej podstawy prawnej przy wymierzeniu kary grzywny oskarżonym <span class="anon-block">R. G.</span> i <span class="anon-block">K. G.</span>, mianowicie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 288;art. 288 § 1)">art. 288 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 37 a)">art. 37a kk</a>;</p> <p>b)  uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie dotyczącym oskarżonych <span class="anon-block">J. G.</span> i <span class="anon-block">S. F.</span> oraz przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Mińsku Mazowieckim.</p> <p>Na rozprawie apelacyjnej nie stawił się żaden z oskarżonych – wszyscy o terminie zawiadomieni prawidłowo. Prokurator poparł apelację i wniosek w niej zawarty.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja prokuratora okazała się jedynie o tyle zasadna i skuteczna, o ile doprowadziła do zmiany zaskarżonego wyroku w zakresie przyjętym w orzeczeniu reformatoryjnym Sądu Odwoławczego, a konkretnie - zmiany odnośnie przytoczenia właściwej podstawy prawnej orzeczenia o karze grzywny wymierzonej oskarżonym <span class="anon-block">R. G.</span> i <span class="anon-block">K. G.</span>. W pozostałym zakresie jako bezzasadna, nie zasługiwała na uwzględnienie i nie mogła doprowadzić do postulowanych w jej treści skutków.</p> <p>Odnosząc się po kolei do zarzutów prokuratorskich, obraza <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 37 a)">art. 37a kk</a> rzeczywiście pozostaje bezdyskusyjna. Przepis ten w ogóle nie zawiera paragrafów. Warto zauważyć, iż Sąd Rejonowy uczciwie odnotował to uchybienie w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Powyższe powodowało, iż ingerencja Sądu Odwoławczego w kontestowane orzeczenie polegająca na tym, iż za podstawę prawną wymierzonych wobec <span class="anon-block">R. G.</span> i <span class="anon-block">K. G.</span> grzywien przyjęto <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 288;art. 288 § 1)">art. 288 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 37 a)">art. 37a kk</a>, miała jedynie „kosmetyczny” charakter.</p> <p>Przechodząc do zarzutu z pkt 2 apelacji, podkreślić należy, iż Sąd II instancji wbrew twierdzeniom prokuratora, nie dopatrzył się w zaskarżonym wyroku obrazy przepisów procesowych <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>. Tok rozumowania przedstawiony w uzasadnieniu pierwszoinstancyjnym jest logiczny, zgodny z doświadczeniem życiowym, przekonujący pozbawiony luk i sprzeczności. Sąd Rejonowy analizował przy tym i rozważał wszystkie dowody zebrane w sprawie i nie pominął żadnego z nich, zachowując nakazany ustawą obiektywizm w stosunku do stron procesowych. Dowodom o charakterze osobowym nadał należytą rangę i znaczenie w kontekście konieczności uniewinnienia oskarżonych <span class="anon-block">J. G.</span> i <span class="anon-block">S. F.</span>. W sytuacji wyroku skazującego wina musi być udowodniona bez żadnych wątpliwości. Tymczasem, w ocenie Sądu Okręgowego, w przedmiotowej sprawie mieliśmy do czynienia z wyraźnymi niedostatkami dowodów obciążających <span class="anon-block">J. G.</span> i <span class="anon-block">S. F.</span>. Ich udział w zdarzeniu polegający <em> <!-- -->stricte </em>na niszczeniu mienia należącego do właścicielki lokalu <span class="anon-block"> (...)</span> nie został potwierdzony ani w ich wyjaśnieniach, ani w wyjaśnieniach współoskarżonych (a następnie skazanych) <span class="anon-block">R. G.</span> i <span class="anon-block">K. G.</span>, ani w zeznaniach świadków - osób uczestniczących w zabawie sylwestrowej. Wskazywani przez prokuratora świadkowie „ze słyszenia” <span class="anon-block">W. N.</span> i <span class="anon-block">A. W.</span> – funkcjonariusze Policji, co prawda wytypowali sprawców zdarzenia na podstawie informacji uzyskanych od innych osób, niemniej jednak nie znalazły one potwierdzenia ani w postępowaniu przygotowawczym, ani w postępowaniu sądowym. Powyższe okoliczności powodują, iż zdaniem Sądu II instancji, powoływanie się przez oskarżyciela na porwane ubranie oskarżonych (k. 114) oraz „branie udziału w szarpaninie” (k. 60) stanowiłoby nadinterpretację zgromadzonych dowodów, nadto w kierunku niekorzystnym dla oskarżonych <span class="anon-block">J. G.</span> i <span class="anon-block">S. F.</span>. Tym bardziej, iż „udział w szarpaninie” mógł równie dobrze wiązać się z zupełnie biernym uczestnictwem w całym zdarzeniu, polegającym wyłącznie na bronieniu się i byciu pociągniętym za ubranie, na co słusznie zwrócił uwagę Sąd Rejonowy. W sytuacji, gdy oskarżeni <span class="anon-block">J. G.</span> i <span class="anon-block">S. F.</span> nie przyznali się do winy, dowody (a przynajmniej jeden dowód) przeciwstawne tym wyjaśnieniom winny być oczywiste i spójne. Sąd Odwoławczy zweryfikował stosowne protokoły przesłuchań wszystkich osób biorących udział w zdarzeniu i finalnie nie odnotował w nich fragmentów depozycji, które wprost obciążyłyby tychże oskarżonych, dochodząc do przekonania o prawidłowości pierwszoinstancyjnego rozstrzygnięcia uniewinniającego.</p> <p>Konkludując, Sąd Okręgowy nie podzielił wniesionej przez oskarżyciela publicznego apelacji w części dotyczącej winy oskarżonych <span class="anon-block">J. G.</span> i <span class="anon-block">S. F.</span> i w zaskarżony w tym względzie wyrok utrzymał w mocy.</p> <p>W przedmiotowej sprawie apelację wniósł jedynie oskarżyciel publiczny, dlatego też Sąd Okręgowy stwierdził, iż stosownie do treści przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 634)">art. 634 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636 § 1 kpk</a> wydatki postępowania odwoławczego winien ponieść Skarb Państwa.</p> <p>Z tych wszystkich względów, stosownie do treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 456)">art. 456 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1;art. 437 § 2)">art. 437 § 1 i § 2 kpk</a>, Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku.</p> </div>