IV Ka 642/18

<p>Sygn. akt IV Ka 642 / 18</p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Co do zasady, zgodzić się należało ze skarżącym o tyle, że w aktualnym stanie prawnym – wobec braku zdefiniowania stanu „ pod wpływem środka odurzającego ” oraz stanu „ po użyciu środka podobnie działającego do alkoholu ”, którymi posługują się odpowiednio przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 1)">art. 178a § 1 kk</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 87;art. 87 § 1)">art. 87 § 1</a> kw – sąd rozpoznając sprawę o przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione pod wpływem środka odurzającego, a więc także o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 1)">art. 178a § 1 kk</a>, winien ustalić, czy środek mógł mieć wpływ na sprawność psychomotoryczną kierującego pojazdem w stopniu podobnym, jak w sytuacji znajdowania się pod wpływem alkoholu. Zatem w przypadku stwierdzenia tego środka w organizmie kierującego pojazdem mechanicznym, konieczne będzie przeprowadzenia stosownego postępowania dowodowego w tym zakresie ( por. wyrok SN z dnia 3 grudnia 2014 r., II KK 219 / 14 ). Tyle tylko, że z powinności tej sąd I instancji się wywiązał, przeprowadzając na rozprawie dowód z ekspertyzy sporządzonej na użytej niniejszej sprawy przez Pracownię Toksykologii Sądowej Katedry <span class="anon-block"> Zakładu i (...)</span> w <span class="anon-block">Ł.</span>. Z niej zaś wynikało, iż w czasie zatrzymania oskarżony znajdował się pod wpływem działania środka odurzającego w postaci ziela konopi innych niż włókniste w stężeniu co najmniej 10,3 ng / ml ∆ ^{<!-- -->( 9 )}–<span class="anon-block">(...)</span> we krwi oraz pod wpływem działania substancji psychotropowej – amfetaminy w stężeniu co najmniej 67 ng / ml we krwi. Wedle autorów opinii, stężenie wspomnianego w zdaniu poprzednim środka równe lub wyższe 2,5 ng / ml powoduje taką niesprawność organizmu, jak stężenie etanolu we krwi powyżej 0,5 promil, zaś w odniesieniu do w/w substancji psychotropowej efekt taki daje stężenie równe lub wyższe 50 ng / ml. Jakkolwiek opiniujący w swojej ekspertyzie rzeczywiście nie wskazali – pomimo powoływania się na obecny stan wiedzy – na podstawie jakich badań naukowych, publikacji fachowych etc. wniosek taki wyprowadzali, tym niemniej nie był to ani powód do dyskredytowania tej opinii, ani do opiniowania przez nich uzupełniającego. Zaprezentowane w opinii pisemnej stanowisko jest bowiem rzeczywiście powszechnie akceptowalne – por. przywoływane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku tezy opracowane na konferencji „ Środki podobnie działające do alkoholu - interpretacja wyników badań krwi kierowców dla potrzeb sądowych ” ( <span class="anon-block">K.</span>, 28-29 listopada 2012 r. ) dla delta9 tetrahydrokannabinolu (<span class="anon-block"> (...)</span>) oraz podczas XXX Konferencji Toksykologów Sądowych, przeprowadzonej w maju 2013 r. w <span class="anon-block">A.</span>, czy wreszcie przywoływane przez sąd I instancji opracowanie <span class="anon-block">R. W.</span>. Skarżący nie tylko wniosków stąd wyprowadzanych skutecznie nie zakwestionował, ale nie podjął jakichkolwiek prób polemiki z nimi. Jeśli więc stężenie ∆ ^{<!-- -->( 9 )} <span class="anon-block"> – (...)</span> równe lub wyższe 2,5 ng / ml powoduje taką niesprawność organizmu, jak stężenie etanolu we krwi w stężeniu powyżej 0,5 promila, to nie budzi żadnych wątpliwości, że taki wniosek ponad wszelką już wątpliwość wyprowadzić można, gdy stężenie stwierdzone u oskarżonego, ów wypracowany naukowo próg graniczny <strong> <!-- --> przekraczało czterokrotnie</strong>. Dysponując tego rodzaju dowodem i tego rodzaju wnioskami, jakie z niego wypływały, dalsze postępowanie dowodowe w tej materii, postulowane przez skarżącego, nie było nieodzowne. Konieczność taka wchodziła by w grę w tych jedynie przypadkach, gdy stężenie ∆ ^{<!-- -->( 9 )} <span class="anon-block"> – (...)</span> w chwili czynu oscylowało w pobliżu wyżej opisanego progu granicznego, względnie w stosunkowo niewielkim zakresie go przekraczało. Mając to wszytko na uwadze, ustalenia faktyczne poczynione przez sąd I instancji uznać należy za prawidłowe i wystarczające dla wydania rozstrzygnięcia końcowego. Ich prawnokarna ocena, uwzględniająca przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 1)">art. 178a § 1 kk</a>, także nie budzi wątpliwości.</p> </div>