IV Ka 645/18

<p>Sygn. akt IV Ka 645 / 18</p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Apelacja jest zasadna, albowiem zaskarżony wyrok zapadł w oparciu o wadliwy pogląd, iż w przypadku występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 288;art. 288 § 1)">art. 288 § 1 kk</a> tylko właściciel uszkodzonej ( zniszczonej, uczynionej niezdatną do użycia ) rzeczy jest uprawnionym do skutecznego złożenia wniosku o ściganie sprawcy. Tymczasem jednoznacznie podnosi się w orzecznictwie, że w sprawie o te kategorie przestępstw pokrzywdzonym jest zarówno właściciel rzeczy, jak i posiadacz, czy użytkownik i każdy z nich może, niezależnie od drugiego, wystąpić z wnioskiem o ściganie ( tak SN w wyroku z dnia 24 kwietnia 1990 r., WR 116 / 90, opubl. Legalis ). Tożsamy pogląd SN wyraził w uzasadnieniu wyrok z dnia 9 grudnia 2003 r. ( III KK 165/03 ) podnosząc, iż stosownie do treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 44)">art. 44 kc</a> mieniem jest własność i inne prawa majątkowe. Przestępstwo określone w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 288;art. 288 § 1)">art. 288 § 1 kk</a> chroni zatem nienaruszalność oraz zdolność do użytkowania rzeczy cudzych, do których określonemu podmiotowi przysługuje prawo własności, bądź który jest posiadaczem tych rzeczy albo przysługują mu inne uprawnienia do rzeczy, wynikające z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19460570319" title="Dekret z dnia 11 października 1946 r. - Prawo rzeczowe - Dz. U. z 1946 r. Nr 57, poz. 319 ()">praw rzeczowych</a> lub obligacyjnych. Sprawca tego przestępstwa narusza bezpośrednio tak dobro prawne właściciela rzeczy, jak i dobro prawne posiadacza rzeczy w dobrej wierze. Przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 288;art. 288 § 1)">art. 288 § 1 kk</a> chroni więc także posiadanie będące atrybutem własności, które może być faktycznie przekazywane innemu podmiotowi, np. użytkownikowi, dzierżawcy, najemcy czy innemu prawnemu posiadaczowi rzeczy. Indywidualnym dobrem chronionym przez <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 288)">art. 288 kk</a> jest bowiem nie tylko własność, ale także inne prawa majątkowe do rzeczy oraz jej posiadanie w zakresie, w jakim ich wykonywanie wymaga nienaruszalności rzeczy i jej zdolności do używania zgodnie z przeznaczeniem. Innymi słowy, przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 288;art. 288 § 1)">art. 288 § 1 kk</a> chroni również posiadanie będące atrybutem własności, które może być faktycznie przekazywane innemu podmiotowi. Stąd osobą uprawnioną do złożenia wniosku o ściganie, o którym mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 288;art. 288 § 4)">art. 288 § 4 kpk</a>, jest nie tylko właściciel rzeczy. Tożsamy pogląd prezentowany jest również w piśmiennictwie prawa karnego ( por. komentarz do art. 12 kpk w: Kodeks postępowania karnego. Komentarz do art. 1 – 296, Tom I, red. prof. dr hab. Piotr Hofmański, Elżbieta Sadzik, dr hab. Kazimierz Zgryzek, rok wydania: 2011, wydawnictwo: C.H.Beck, wydanie: 4; a także komentarz do art. 288 kk w: Kodeks karny. Część szczególna. Komentarz do artykułów 222–316. Tom II, red. prof. dr hab. Andrzej Wąsek, red. prof. dr hab. Robert Zabłocki, rok wydania: 2010, wydawnictwo: C.H. Beck, wydanie: 4, opubl. Legalis ). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy – z zeznań <span class="anon-block">M. K.</span> wynika, iż uszkodzony samochód, za zgodą właściciela, użytkował przez okres wielu miesięcy ( póki co, brak jest powodów, aby wiarygodność jego relacji w tej części zakwestionować – uprawdopodabnia je choćby kopia dokumentu z k. 10, czy informacje pozyskiwane przez funkcjonariuszy policji od właściciela pojazdu w drodze telefonicznej – k. 24, 33 ). Będąc z tego tytułu posiadaczem samochodu w dobrej wierze, <span class="anon-block">M. K.</span> był uprawnionym do złożenia wniosku o ściganie sprawcy uszkodzenia tego pojazdu w czasie, kiedy pojazd użytkował. Skoro wniosek taki wówczas złożył ( k. 8 ), to negatywna przesłanka procesowa, o jakiej mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 17;art. 17 § 1;art. 17 § 1 pkt. 10)">art. 17 § 1 pkt 10 kpk</a>, została usunięta.</p> </div>