II OZ 646/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski po rozpoznaniu w dniu 12 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. S. i J. S. na postanowienie w zakresie zwrotu kosztów postępowania sądowego zawarte w punkcie II wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 1318/20 w sprawie ze skargi T. S. i J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2020 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 30 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 1318/20, po rozpoznaniu skargi T. S. i J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2020 r., znak: [...], w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości: I. uchylił zaskarżoną decyzję; II. zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżących T. S. i J. S. solidarnie kwotę 1520 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że o kosztach postępowania orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i art. 206 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), uwzględniając uiszczony przez skarżących wpis stosunkowy od skargi (603 zł), koszt zastępstwa procesowego przez profesjonalnego pełnomocnika (900 zł) oraz koszt opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł). Kwota z tytułu zastępstwa procesowego została, na podstawie art. 206 p.p.s.a., miarkowana z uwagi okoliczności sprawy, rozpoznanie jej w postępowaniu uproszczonym, a także z uwagi na nakład pracy niezbędny do wniesienia skargi, przy uwzględnieniu jej w istocie tożsamej treści w kilku analogicznych sprawach. T. S. i J. S. złożyli zażalenie na postanowienie w zakresie zwrotu kosztów postępowania sądowego zawarte w punkcie II ww. wyroku, wnosząc o jego zmianę, poprzez zasądzenie od organu na ich rzecz kwoty 4220 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucili naruszenie art. 206 p.p.s.a., poprzez jego nieprawidłową wykładnię, która doprowadziła do przyjęcia, iż Sąd uprawniony jest do miarkowania zwrotu kosztów zastępstwa procesowego poniżej stawki minimalnej w przypadku uwzględnienia skargi w całości, podczas gdy z przepisu tego wynika taka możliwość tylko w przypadku częściowego uwzględnienia skargi. Ponadto, z ostrożności procesowej, także błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na stwierdzeniu przez Sąd, iż nakład pracy pełnomocnika był na tyle nieznaczny, iż uzasadnia to obniżenie stawki minimalnej aż czterokrotnie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 206 p.p.s.a. sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Z powołanego przepisu wynika, że katalog sytuacji, w których sąd może odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania lub je miarkować, jest otwarty. Uwzględnienie skargi w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu jest tylko jednym uzasadnionym przypadkiem uzasadniającym takie rozstrzygnięcie, wskazanym przez ustawodawcę. Świadczy o tym użycie w powołanym przepisie zwrotu "w szczególności". Zastosowanie w konkretnej sprawie miarkowania kosztów ma charakter uznaniowy. Z powyższego nie można natomiast wywieść, że miarkowanie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego poniżej stawki minimalnej jest możliwe tylko w przypadku częściowego uwzględnienia skargi. Należy także podkreślić, że choć treść art. 206 p.p.s.a. pozwala na stwierdzenie, iż intencją ustawodawcy było pozostawienie do uznania sądu, czy ma zastosować ten przepis oraz w jakiej części należy odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej w przypadku uwzględnienia jej skargi, to w razie miarkowania tych kosztów obowiązkiem sądu jest uzasadnienie takiego rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie Sąd Wojewódzki wywiązał się z tego obowiązku i uzasadnił swoje rozstrzygnięcie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania sądowego w sposób wystarczający. Aktywność radcy prawnego w niniejszej sprawie sprowadzała się bowiem w istocie tylko do powielenia treści skarg złożonych przez niego w tożsamych sprawach dotyczących tych samych skarżących. Zgodnie z poglądem prezentowanym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, miarkowanie kosztów dopuszczalne jest w sytuacji, gdy ten sam pełnomocnik reprezentuje stronę skarżącą w podobnych sprawach (zob. postanowienia NSA: z dnia 27 maja 2020 r., sygn. akt II OZ 319/20; 16 kwietnia 2021 r., sygn. akt II OZ 237/21). W tym miejscu wypada zaznaczyć, że przywołane przez stronę skarżącą postanowienie NSA z dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt II OZ 183/05, odnosi się do stanu prawnego jaki obowiązywał do 15 sierpnia 2015 r., kiedy to warunkiem zastosowania art. 206 p.p.s.a. było częściowe uwzględnienie skargi. Na marginesie, tutejszemu Sądowi wiadome jest z urzędu, iż w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 1366/20, przyznano zwrot kosztów zastępstwa procesowego w pełnej stawce określonej przepisami prawa. Dodatkowo skarga została rozpoznana w trybie uproszczonym co sugeruje jej nieskomplikowany charakter. Należy tu zaznaczyć, że nie wpływa na to fakt, iż to strona złożyła wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, bowiem wniosek ten nie wiąże sądu i może on, z uwagi na skomplikowany charakter sprawy, skierować ją na rozprawę. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając niniejsze zażalenie nie oceniał ile wysiłku pełnomocnik strony włożył w opracowanie sprawy, a jedynie, czy Sąd I instancji wydał postanowienie zawarte w punkcie II wyroku zgodnie z obowiązującymi przepisami. Oceniając sprawę w tym zakresie NSA nie dopatrzył się naruszenia przepisów. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.