II Ka 481/18

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II Ka 481/18 </strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- --> Dnia 19 listopada 2018 r. </strong> </p> <p>Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="125"/> <col width="50"/> <col width="535"/> </colgroup> <tr> <td colspan="2"> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>SSO Mirosław Onisko</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td colspan="2"> <p>st. sekr. sąd. Marzena Głuchowska</p> </td> </tr> </table> <p>przy udziale Prokuratora Marii Kempki</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2018 r.</p> <p>sprawy<strong> <!-- --> <span class="anon-block">R. G.</span> </strong> </p> <p>oskarżonej z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 1)">art. 177 § 1 kk</a> </p> <p>na skutek apelacji, wniesionych przez prokuratora i obrońcę oskarżonej</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim</p> <p>z dnia 13 kwietnia 2018 r. sygn. akt II K 906/17</p> <p>utrzymuje wyrok w mocy; zasądza od oskarżonej <span class="anon-block">R. G.</span> na rzecz Skarbu Państwa kwotę 120 zł kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II Ka 481/18</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">R. G.</span> </strong>została oskarżona o to, że w dniu 25.06.2017 r. w miejscowości <span class="anon-block">N.</span>, pow. <span class="anon-block"> (...)</span>, woj. <span class="anon-block"> (...)</span>, nieumyślnie naruszyła zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że kierując samochodem m-ki <span class="anon-block">R. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>, podczas wykonywania manewru zawracania, nie zachowała szczególnej ostrożności, nie sygnalizowała zmiany kierunku jazdy oraz wykonywała ten manewr od prawnej krawędzi jezdni, w wyniku czego doprowadziła do zderzenia z jadącym za nią i wykonującym manewr jej wyprzedzenia motocyklem <span class="anon-block">m-ki Y.</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>, kierowanym przez <span class="anon-block">A. Z.</span>, w skutek czego doznał on obrażeń ciała w postaci: zwichnięcia stawu ramiennego prawego, złamania guzka większego kości ramiennej prawej, złamania trzonu kości promieniowej prawej, złamania trzonu III i IV kości śródręcza prawego oraz złamania trzonu kości udowej prawej, które spowodowały u niego rozstrój zdrowia na okres poniżej dni 7,</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 1)">art. 177 § 1 kk</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Sąd Rejonowy w Mińsku Mazowieckim wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2018 r., sygn. II K 906/17: </strong> </p> <p>I.  oskarżoną <span class="anon-block">R. G.</span> w ramach zarzuconego jej czynu uznał za winną tego, że w dniu 25 czerwca 2017 roku w miejscowości <span class="anon-block">N.</span>, powiat <span class="anon-block"> (...)</span>, województwo <span class="anon-block"> (...)</span>, umyślnie naruszyła zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że kierując po drodze publicznej samochodem osobowym marki <span class="anon-block">R.</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> nie zachowała szczególnej ostrożności i podjęła manewr skrętu w lewo w ten sposób, że zjechała do prawej krawędzi jezdni, skąd rozpoczęła manewr skrętu w lewo, w sytuacji, gdy po zjechaniu na nią pojazdem do prawej krawędzi jezdni manewr wyprzedzania podjął <span class="anon-block">A. Z.</span> – kierujący motocyklem <span class="anon-block">marki Y.</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>, w wyniku czego doszło do zderzenia pojazdów, w następstwie czego <span class="anon-block">A. Z.</span> doznał obrażeń ciała w postaci: zwichnięcia stawu barkowo-obojczykowego prawego, zwichnięcia stawu ramiennego prawego, złamania guzka większego kości ramiennej z uszkodzeniem ścięgna mięśnia nadgrzbietowego, uszkodzenia stożka rotatorów barku prawego, złamania trzonu kości promieniowej prawej, złamania trzonów III i IV kości śródręcza prawego oraz złamania trzonu kości udowej prawej, które to obrażenia spowodowały chorobę długotrwałą, tj. dokonania czynu stanowiącego występek z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 2)">art. 177 § 2 kk</a> i za ten czyn na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 2)">art. 177 § 2 kk</a> skazał ją, zaś na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 2)">art. 177 § 2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 37 a)">art. 37a kk</a> wymierzył jej karę grzywny w ilości 100 (stu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięciu) złotych;</p> <p>II.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 2)">art. 46 § 2 kk</a> zasadził od oskarżonej <span class="anon-block">R. G.</span> na rzecz pokrzywdzonego <span class="anon-block">A. Z.</span> tytułem nawiązki za doznaną krzywdę kwotę 5.000 (pięciu tysięcy) złotych;</p> <p>III.  zwolnił oskarżoną od uiszczania opłaty oraz zasądził od oskarżonej <span class="anon-block">R. G.</span> na rzecz Skarbu Państwa kwotę 500 (pięciuset) złotych tytułem częściowego zwrotu wydatków postępowania, w pozostałym zakresie wydatki przejmując na rachunek Skarbu Państwa.</p> <p>Powyższy wyrok zaskarżyli: prokurator – w części dotyczącej orzeczenia o karze, na niekorzyść oskarżonej oraz obrońca oskarżonej – w całości.</p> <p>Prokurator wyrokowi zarzucił rażącą niewspółmierność kary orzeczonej wobec <span class="anon-block">R. G.</span>, polegającą na wymierzeniu oskarżonej za czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 2)">art. 177 § 2 kk</a> samoistnej kary grzywny, w oparciu o treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 37 a)">art. 37a kk</a>, w ilości 100 (stu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięciu) złotych, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz ustalone na jego podstawie okoliczności sprawy, znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez oskarżoną, w tym okoliczności czynu zabronionego, rodzaj naruszonych dóbr prawnych oraz dyrektywy prewencji indywidualnej i generalnej przemawiają za orzeczeniem wobec <span class="anon-block">R. G.</span> kary surowszej.</p> <p>Podnosząc powyższy zarzut prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonej <span class="anon-block">R. G.</span> kary 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres próby 2 (dwóch) lat, zobowiązanie oskarżonej do informowania Sądu na piśmie co 6 (sześć) miesięcy o przebiegu okresu próby, orzeczenie kary grzywny w ilości 100 (stu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 (dwudziestu) złotych oraz utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia dotyczącego zasądzenia nawiązki na rzecz pokrzywdzonego w kwocie 5.000 (pięciu tysięcy) złotych.</p> <p>Obrońca oskarżonej zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:</p> <p>1.  obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, polegające na obdarzeniu walorem wiarygodności zeznań świadków <span class="anon-block">F. H.</span>, <span class="anon-block">P. K.</span>, pokrzywdzonego <span class="anon-block">A. Z.</span>, z których wynika, iż oskarżona <span class="anon-block">R. G.</span> dopuściła się zarzucanego jej czynu, podczas gdy zeznania pozostałych świadków przesłuchanych w sprawie niniejszej oraz opinia biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych przeczy temu stwierdzeniu;</p> <p>2.  naruszenie przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a>, w toku gromadzenia i oceny materiału dowodowego, poprzez przyjęcie za podstawę wyroku okoliczności wątpliwych, a nie rozstrzygniętych na korzyść oskarżonej, jak również jedynie częściowe uwzględnienie dowodów ujawnionych na rozprawie, między innymi opinii biegłego <span class="anon-block">W. P. (1)</span> oraz sprzeczności w zeznaniach świadków <span class="anon-block">F. H.</span>, <span class="anon-block">P. K.</span>, pokrzywdzonego <span class="anon-block">A. Z.</span> oraz <span class="anon-block">M. W.</span>, a w konsekwencji dokonanie dowolnej oceny dowodów ujawnionych w toku postępowania na rozprawie, poprzez przyznanie prymatu wiarygodności zeznaniom świadków <span class="anon-block">F. H.</span>, <span class="anon-block">P. K.</span>, pokrzywdzonego <span class="anon-block">A. Z.</span>, nie uwzględniając natomiast całości zeznań świadków <span class="anon-block">M. W.</span> oraz wyjaśnień oskarżonej, co spowodowało błędne ustalenie przez Sąd stanu faktycznego, mającego wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, iż oskarżona dopuściła się popełnienia czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 2)">art. 177 § 2 kk</a>;</p> <p>3.  obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1)">art. 424 § 1 kpk</a>, poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego, bez uwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego z pominięciem szeregu istotnych okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, nadto niedostateczne uzasadnienie względów z jakich Sąd dał wiarę dowodom niekorzystnym dla oskarżonej, zarazem odmawiając wiarygodności dowodom dla niego korzystnym, a mianowicie:</p> <p>- wyjaśnieniom oskarżonej w części, w jakiej opisuje przebieg zdarzenia z dnia 25 czerwca 2017 roku,</p> <p>- zeznaniom świadka <span class="anon-block">M. W.</span> w części, w jakiej opisuje przebieg zdarzenia z dnia 25 czerwca 2017 roku,</p> <p>- zeznaniom świadka <span class="anon-block">P. K.</span> w części, w jakiej opisują przebieg zdarzenia zgodnie z zeznaniami <span class="anon-block">M. W.</span> i wyjaśnieniom oskarżonej,</p> <p>- opinii biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych w części, w jakiej potwierdzają wersję zdarzenia korzystną dla oskarżonej;</p> <p>4.  błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia i mający istotny wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, iż oskarżona <span class="anon-block">R. G.</span> w dniu 25 czerwca 2017 roku w miejscowości <span class="anon-block">N.</span> nieumyślnie naruszyła zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że kierując po drodze publicznej samochodem osobowym, nie zachowała szczególnej ostrożności i podjęła manewr zmiany kierunku jazdy w ten sposób, że zjechała do prawej krawędzi jezdni skąd rozpoczęła manewr skrętu w lewo, w sytuacji gdy po zjechaniu przez nią pojazdem do prawej krawędzi jezdni manewr wyprzedzania podjął <span class="anon-block">A. Z.</span>, podczas gdy z materiału dowodowego ów fakt nie wynika w żaden sposób;</p> <p>5.  orzeczenie rażącej, niewspółmiernej nawiązki w wysokości 5.000 zł za doznaną krzywdę w sytuacji gdy roszczenie w przypadku uznania winy oskarżonej będzie zaspokojone poprzez ubezpieczyciela wg przepisów prawa cywilnego.</p> <p>Podnosząc powyższe zarzuty obrońca oskarżonej wniósł o:</p> <p>- uniewinnienie oskarżonej <span class="anon-block">R. G.</span> od zarzucanego jej czynu, ewentualnie</p> <p>- uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.</p> <p>Na rozprawie apelacyjnej obrońca oskarżonej poparł apelację i wnioski w niej zawarte, wniósł o nieuwzględnienie apelacji prokuratora. Prokurator poparł apelację i wniosek w niej zawarty, wniósł o nieuwzględnienie apelacji obrońcy oskarżonego. Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego wniósł o utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy, apelację prokuratora pozostawił do uznania Sądu. Oskarżyciel posiłkowy przyłączył się do stanowiska swojego pełnomocnika.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Obie wniesione w tej sprawie apelacje jako bezzasadne, nie zasługiwały na uwzględnienie. Pomimo obszerności zarzutów i wywodów (<em> <!-- -->notabene</em> wtórnych) we wniesionym przez obrońcę oskarżonej środku odwoławczym nie wyartykułowano żadnych znaczących argumentów skutecznie podważających przyjętą przez Sąd <em> <!-- -->meriti </em>ocenę dowodów oraz poczynione w jej następstwie ustalenia faktyczne. Orzeczona w zaskarżonym wyroku represja karna w postaci kary grzywny - w tym konkretnym przypadku - nie razi łagodnością. Sąd Odwoławczy nie miał również zastrzeżeń do pierwszoinstancyjnego rozstrzygnięcia o nawiązce.</p> <p>Wbrew twierdzeniom obrońcy oskarżonej, Sąd I instancji procedując w tej sprawie nie naruszył przepisów procesowych <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1)">art. 424 § 1 kpk</a>. Tok rozumowania przedstawiony w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku jest logiczny, zgodny z doświadczeniem życiowym, pozbawiony luk i sprzeczności. Sąd Okręgowy stwierdził, iż wszelkie dowody o charakterze osobowym, tj. wzajemnie wykluczające się relacje w postaci wyjaśnień oskarżonej, zeznań <span class="anon-block">M. W.</span> oraz depozycji pokrzywdzonego <span class="anon-block">A. Z.</span> oraz świadków <span class="anon-block">F. H.</span>, <span class="anon-block">P. K.</span> zostały przez Sąd Rejonowy ocenione z nadaniem im odpowiedniej rangi i znaczenia. Rolą Sądu I instancji było dokonanie oceny wiarygodności w/w dowodów, niemniej jednak w przedmiotowej sprawie opinia biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych, była w tym względzie pomocna. Trudno przy tym zgodzić się z obrońcą oskarżonej, twierdzącym, iż Sąd Rejonowy jedynie częściowo uwzględnił w/w opinię i skazał oskarżoną wbrew wnioskom płynącym z tej opinii, skoro zawierała ona różne warianty zdarzenia – zarówno wariant korzystny, jak i niekorzystny dla oskarżonej. W tym miejscu z całą stanowczością pokreślić należy, iż ustalenie przyczyny wypadku wymagało oceny sprzecznych dowodów osobowych, która to ocena wykraczała poza zakres kompetencji biegłego <span class="anon-block">W. P.</span>.</p> <p>Nie budzi przy tym żadnych wątpliwości Sądu Okręgowego, to iż, wymogi dotyczące oceny dowodów, płynące z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> zastosowanie mają także do opinii biegłych z zakresu ruchu drogowego, techniki samochodowej i rekonstrukcji wypadków, które to dowody, niezależnie od swojej specyfiki winny być oceniane w kontekście wszechstronnej analizy, a ocena ta nie może wykazywać błędów natury faktycznej czy logicznej i być zgodna ze wskazaniami wiedzy oraz doświadczenia życiowego. Opinie biegłych są bowiem takim samym dowodem w postępowaniu, jak każdy inny dowód i co za tym idzie podlegają swobodnej ocenie Sądu zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>. Przepis ten jednoznacznie stanowi, iż organy postępowania kształtują swe przekonania na podłożu bez wyjątku „wszystkich” przeprowadzonych dowodów. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 ()">Kodeks postępowania karnego</a> nie pozostawia zatem cienia wątpliwości, że zakres swobodnej oceny dowodów podlega jakiemukolwiek uszczupleniu. Wszelkie przeprowadzone w sprawie dowody winny być przy tym oceniane całościowo – we wzajemnym względem siebie powiązaniu, przez co niekiedy, tak jak w niniejszej sprawie, nabierają one zgoła innej wymowy i wartości dowodowej, aniżeli wówczas, gdy postrzega się je w sposób jednostkowy, w oderwaniu od ich wzajemnych powiązań i relacji.</p> <p>W ocenie Sądu II instancji, Sąd Rejonowy wywiązał się z powyższego obowiązku kompleksowej oceny dowodów w ich wzajemnym powiązaniu, wskazując, iż w sytuacji, w której – zgodnie z opinią biegłego – zachowanie oskarżonej na drodze mogło pozostawać zgodne zarówno z relacją samej oskarżonej, jak i pokrzywdzonego, poszukiwał dowodów, które mogłyby wykluczyć jedną z wersji i w tym względzie doszedł do przekonania, że dowodem o tym charakterze są zeznania <span class="anon-block">P. K.</span> – przypadkowego świadka zdarzenia, nie związanego w żaden sposób z żadną ze stron procesowych. Świadek ten zaznaczył, iż manewr skrętu w lewo oskarżonej „odbywał się pod dziwnym kątem, tak jakby od prawej strony jezdni”. O tym, iż oskarżona skręcała w lewo od prawej krawędzi jezdni zeznali także pokrzywdzony <span class="anon-block">A. Z.</span> i jadący za nim <span class="anon-block">F. H.</span>. Z kolei biegły w swojej opinii wskazał, iż jeżeli przyjąć za wiarygodne, że kierująca samochodem marki <span class="anon-block">R. (...)</span> po włączeniu lewego kierunkowskazu zjechała w okolice prawej krawędzi jezdni, a następnie rozpoczęła wykonywanie manewru skrętu w lewo od prawej części pasa ruchu, to podczas zjazdu na prawo kierunkowskaz najprawdopodobniej samoczynnie wyłączył się. Manewr skrętu w lewo z prawej części pasa ruchu był niedozwolony (k. 143). Oczywistym w tym względzie pozostaje, iż oskarżona chcąc skręcić w lewo winna jak najbardziej zbliżyć się do osi jezdni. Z depozycji przesłuchiwanych w tej sprawie osób wynika tymczasem, iż najpierw delikatnie odbiła w prawo – kierunkowskaz „lewy” się wyłączył samoczynnie i dopiero skręciła w lewo. Decyzja o podjęciu manewru wyprzedzania była zatem podjęta przez pokrzywdzonego w czasie, kiedy w samochodzie oskarżonej nie był włączony kierunkowskaz w lewo, a samochód ten zwolnił i zbliżył się do prawej krawędzi jezdni. Ten wariant słusznie został przyjęty przez Sąd Rejonowy jako znajdujący potwierdzenie w depozycjach pokrzywdzonego, podążającego za nim <span class="anon-block">P. H.</span>, jak i przypadkowego świadka nadjeżdżającego z naprzeciwka <span class="anon-block">P. K.</span>. Sąd Okręgowy nie dopatrzył się w pierwszoinstancyjnej ocenie dowodów w tym względzie, stanowiącej klucz do wydania wyroku skazującego, naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>. Odrzucenie relacji oskarżonej i <span class="anon-block">M. W.</span> stanowiło naturalną konsekwencję wyboru przez Sąd Rejonowy jednej ze sprzecznych wersji zdarzenia, płynącej ze zgromadzonych dowodów. Powody zajęcia przez Sąd <em> <!-- -->meriti</em> takiego, a nie innego stanowiska zostały precyzyjnie i przekonująco sprecyzowane w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku, zadość czyniąc przepisowi <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1)">art. 424 § 1 kpk</a>.</p> <p>W przedmiotowej sprawie, po dokonaniu przez Sąd I instancji oceny dowodów, która w pełni spełniła wymogi <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, nie mogło być także mowy o naruszeniu przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 kpk</a>. Zgłaszanie przez obrońcę oskarżonej wątpliwości co do stanu dowodów i pierwszoinstancyjnej ich oceny, stanowiące esencję zarzutu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, stoi w opozycji z jednoczesnym podnoszeniem zarzutu obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 kpk</a>. Wskazuje się nawet, iż apelacja skonstruowana w ten sposób, podnosząca równocześnie w/w zarzuty, pozostaje w sprzeczności z zasadami racjonalnego rozumowania <em> <!-- -->(por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 06 października 2015 r., sygn. II AKa 127/15, LEX nr 1927523; wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 20 lipca 2016 r., sygn. II AKa 177/16, LEX nr 2099920; wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 23 grudnia 2014 r., sygn. II AKa 393/14, LEX nr 2080871). </em> </p> <p>Chybionym był również zarzut obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a>. Przepis ten został przez skarżącego powiązany z naruszeniem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>. Pamiętać jednak należało, iż nie stanowi obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a> dokonanie oceny materiału dowodowego przeprowadzonego lub ujawnionego na rozprawie w sposób odmienny od subiektywnych oczekiwań stron procesowych. Do takiego naruszenia doszłoby tylko wtedy, gdyby Sąd I instancji wydając wyrok oparł się jedynie na części materiału dowodowego, bądź ustalenia poczyniłby na podstawie dowodów, które nie zostały przeprowadzone na rozprawie głównej, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.</p> <p>W orzecznictwie wprost wskazuje się, iż <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a> nie można wykładać w ten sposób, że ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę wyroku muszą uwzględniać absolutnie wszystkie treści wynikające z przeprowadzonych dowodów. Sytuacja taka może zaistnieć jedynie wówczas, gdy wszystkie dowody są ze sobą niesprzeczne i prowadzą do tożsamych ustaleń. Skoro jednak Sąd meriti rozważył i ocenił wszystkie przeprowadzone w sprawie dowody i wskazał na jakich oparł się dowodach (czy ich częściach) uznając określone fakty za udowodnione i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych to nie doszło do obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a>. Jest oczywiste, że jeżeli dowody są sprzeczne to nie jest możliwe oparcie ustaleń na każdym z ujawnionych dowodów i na wszystkich wynikających z nich okolicznościach, gdyż prowadziłoby to nieuchronnie do sprzeczności w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę wyroku <em> <!-- -->(por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2017 r., sygn. II AKa 285/17, Legalis Numer 1747315).</em> </p> <p>Chybionym był również zarzut obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1)">art. 424 § 1 kpk</a>. Dyspozytywna i motywacyjna część zaskarżonego wyroku stanowią swego rodzaju spójną całość. Przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1)">art. 424 § 1 kpk</a> zobowiązuje Sąd merytoryczny do „zwięzłego” przedstawiania wywodów uzasadnienia w zakresie dotyczącym przewidzianych w dalszej części tego przepisu składników treściowych uzasadnienia. W przekonaniu Sądu Okręgowego, sformułowane przez Sąd Rejonowy pisemne motywy wyroku spełniają kryteria określone w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 2)">art. 424 § 1 i 2 kpk</a>, nie zawierają luk i niedostatków w zakresie oceny dowodów, ustaleń faktycznych, jak i oceny prawnej. Wyłącz zaznaczenie<span class="underline"> <!-- -->Włącz zaznaczenie</span> </p> <p>Odnosząc się do zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, polegającego w istocie na ustaleniu sprawstwa oskarżonej w zakresie zarzucanego jej czynu, podkreślić należy, iż zarzut ten nie może polegać na forsowaniu własnego poglądu strony na daną kwestię. Stawiając tego rodzaju zarzut należy wskazać, jakich uchybień w świetle zgodności (lub niezgodności) z treścią dowodu, zasad logiki (błędność rozumowania i wnioskowania) czy sprzeczności (bądź nie) z doświadczeniem życiowym lub wskazaniami wiedzy dopuścił się w dokonanej przez siebie ocenie dowodów Sąd pierwszej instancji. Takie uchybienia nie zostały przez obrońcę wykazane.</p> <p>Sąd Okręgowy nie zgodził się z zarzutem rażącej niewspółmierności kary, podniesionym przez prokuratora, dochodząc do przekonania o braku podstaw do ingerencji w tą część wyroku pierwszoinstancyjnego.</p> <p>Aby kara mogła zostać uznana za rażąco niewspółmierną, niedostosowanie do dyrektyw jej wymiaru musi już po wstępnej analizie orzeczenia być całkowicie nie do zaakceptowania. Nieprzypadkowo przecież ustawodawca poprzedził ową niewspółmierność, o której stanowi <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 kpk</a>, określeniem „rażąca”. Ingerencja Sądu Odwoławczego w orzeczenie o karze może nastąpić tylko i wyłącznie wówczas, gdy różnica między karą wymierzoną przez Sąd I instancji, a karą którą należałoby orzec posiada ów przymiot. Dlatego też, sama konstatacja o łagodności kary, bez stwierdzenia o jej „rażącej łagodności” to za mało, aby wzruszyć zaskarżony wyrok i wydać rozstrzygnięcie reformatoryjne w tej części.</p> <p>Nie może zatem ulegać wątpliwości, że ustalenie rodzaju naruszonych zasad bezpieczeństwa oraz kwestii, czy do ich naruszenia doszło umyślnie czy nieumyślnie, może mieć zasadnicze znaczenie z punktu widzenia oceny stopnia zawinienia sprawcy, a w konsekwencji rzutować może na rozstrzygnięcie o karze. Sąd II instancji podzielił wywody Sądu Rejonowego odnośnie tego, iż skutki zdarzenia w postaci spowodowania wypadku i w następstwie tego uszczerbek na zdrowiu pokrzywdzonego, jak również samo naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym nie były po stronie oskarżonej objęte umyślnością, bowiem oskarżona nie chciała, ani nie godziła się na doprowadzenie do wypadku. Oba pojazdy poruszały się z prędkością adekwatną do podejmowanych manewrów. Należytego zważenia wymagało także to, iż oskarżona prowadzi ustabilizowany tryb życia, posiada dwoje, usamodzielnionych już dorosłych dzieci, stałą pracę i nigdy nie była karana. Dlatego też, argumenty prokuratora odnośnie konieczności wymierzenia jej kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania przez pryzmat prewencji indywidualnej i generalnej nie przekonały Sądu Odwoławczego. Skazanie w tej sprawie, jako naruszenie przez oskarżoną porządku prawnego, należy odebrać jako incydent, a niebezpieczeństwo jego powtórzenia, wymagające orzeczenia okresu próby, celem weryfikacji pozytywnej prognozy kryminologicznej, jako znikome. Zdaniem Sądu Okręgowego, w tej konkretnej sprawie nie można z samego faktu skazania, wywodzić automatycznie, iż oskarżona będzie stwarzać niebezpieczeństwo na drodze. Uiszczenie orzeczonej przez Sąd Rejonowy kary grzywny (oczywiście w połączeniu z nawiązką) niewątpliwie będzie wymagało od oskarżonej – utrzymującej się z pracy jako kasjer-sprzedawca – znacznego wysiłku, który ograniczy znacznie jej wydatki w skali kilku miesięcy.</p> <p>Obrońca oskarżonej nie miał również racji twierdząc, iż nawiązka w wysokości 5.000 zł będzie stanowiła dla oskarżonej niewspółmierną represję karną, postulując niemal całkowite przerzucenie odpowiedzialności za wypadek na ubezpieczyciela oskarżonej. Niewątpliwie obok funkcji <em> <!-- -->stricte</em> kompensacyjnej, zmierzającej do zaspokojenia pokrzywdzonego, w/w nawiązka ma charakter represyjny i wzmacnia penalny charakter kary zasadniczej. Nawiązka z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 2)">art. 46 § 2 kk</a> jest konstrukcyjnie najbardziej zbliżona do instytucji zadośćuczynienia z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 445;art. 445 § 1)">art. 445 § 1 kc</a>, a funkcja kompensacyjna ma tutaj odniesienie do krzywdy, a więc sfery naruszonych dóbr niemajątkowych pokrzywdzonego. Nie ma zaś wątpliwości, że w momencie orzekania krzywda ta była wciąż istniejąca, pokrzywdzony wciąż bowiem odczuwa liczne, negatywne skutki wypadku drogowego spowodowanego przez oskarżoną. Warto przytoczyć w tym miejscu uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 2000r., I KZP 5/00, gdzie orzeczono, iż korzystanie przez sprawcę przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji z ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem tych pojazdów nie wyłącza, ani nakazu orzeczenia obowiązku naprawienia szkody (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 kk</a>), ani możliwości orzeczenia - zamiast tego obowiązku - nawiązki określonej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 2)">art. 46 § 2 kk</a> <em> <!-- --> (OSNKW 2000, nr 7-8, poz.55). </em> </p> <p>W przedmiotowej sprawie brak było informacji, aby zakład ubezpieczeń wypłacił pokrzywdzonemu jakąkolwiek kwotę za zaistniały wypadek, a zatem w grę nie wchodziła klauzula antykumulacyjna z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 415;art. 415 § 1)">art. 415 § 1 kpk</a>. W ocenie Sądu Odwoławczego, w sytuacji, w której do czynienia mieliśmy z poważnymi obrażeniami ciała pokrzywdzonego, opisanymi szczegółowo w treści wyroku i chorobą długotrwałą, kwota 5.000 zł pozostaje bezsporna, z pewnością nie jest wygórowana i nie wyczerpie roszczeń pokrzywdzonego, które w niezaspokojonej części, stosownie do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 3)">art. 46 § 3 kk</a>, mogą być dochodzone w drodze postępowania cywilnego.</p> <p>Z tych wszystkich względów, Sąd II instancji nie dostrzegł podstaw, aby zmienić pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie o karze i nawiązce.</p> <p>Kierując się przedstawionymi wyżej racjami, Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.</p> <p>O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze, Sąd Okręgowy orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 634)">art. 634 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636 § 1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 8)">art. 8</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 3)">art. 3 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych</a> <em> <!-- -->(Dz. U. Nr 49, poz. 223 z 83 r. z późń. zm.),</em> zasądzając od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa kwotę 120 (stu dwudziestu) złotych tytułem kosztów sądowych za II instancję. Kwota ta składa się 100 zł opłaty (10 % kary grzywny orzeczonej w I instancji) oraz 20 zł ryczałtu za doręczenia pism w sprawie. W przedmiotowej sprawie brak było podstaw do odstępowania od zasady ponoszenia kosztów sądowych w sytuacji wydania wyroku skazującego.</p> <p>Z tych też względów, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 456)">art. 456 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 kpk</a>, Sąd Okręgowy w Siedlcach orzekł jak w wyroku.</p> </div>