I SA/Ol 379/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Zofia Skrzynecka, Sędziowie sędzia WSA Wiesława Pierechod, sędzia WSA Renata Kantecka (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Jakub Gosk, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 11 października 2012r. sprawy ze skargi spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku rolnym za 2010r. oddala skargę UZASADNIENIE Spółka A. (dalej powoływana jako "spółka", "skarżąca", "strona") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza z dnia "[...]" w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku rolnym za 2010 r. Z akt sprawy wynika, że w dniu 31 stycznia 2008 r. spółka zawarła z Agencją Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy umowę dzierżawy gruntów o łącznej powierzchni 23,2034 ha, położonych na terenie gminy W., obręb P. Pismem z dnia 12 lutego 2010 r. Agencja złożyła oświadczenie o rozwiązaniu niniejszej umowy ze skutkiem na dzień 1 marca 2010 r. oraz zobowiązała skarżącą do przygotowania nieruchomości do jej wydania. W związku z rozwiązaniem z dniem 1 marca 2010 r. przedmiotowej umowy dzierżawy gruntów, w dniu 14 lipca 2011 r. wpłynęła do organu I instancji korekta deklaracji podatkowej spółki na podatek rolny za 2010 r. W korekcie skarżąca zadeklarowała podatek rolny, przyjmując za datę wygaśnięcia obowiązku podatkowego dzień 28 lutego 2010 r. Z uwagi na błędne określenie przez spółkę wysokości zobowiązania, Burmistrz wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego. W dniu "[...]" organ ten wydał decyzję określającą wysokość zobowiązania z tytułu podatku rolnego za 2010 r. w kwocie 343 zł. Po rozpatrzeniu odwołania, w którym strona podniosła, że była dzierżawcą spornych gruntów do końca lutego 2010 r., zostało wydane zaskarżone rozstrzygnięcie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, powołując w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji treść art. 1, art. 6a ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (tekst jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 ze zm.) wskazało, że skoro obowiązek podatkowy wygasa ostatniego dnia miesiąca, w którym przestały istnieć okoliczności uzasadniające ten obowiązek, to dzień 1 marca 2010 r. był tą okolicznością, która uzasadniała istnienie obowiązku jeszcze w miesiącu marcu 2010 r. Zdaniem organu odwoławczego do rozwiązania umowy dzierżawy doszło z pierwszym dniem miesiąca marca (w tym dniu podatnik był jeszcze dzierżawcą), a nie z ostatnim dniem lutego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zdaniem skarżącej w dniu 1 marca 2010 r. nie była już ona dzierżawcą gruntów. Oświadczenie Agencji Nieruchomości Rolnych z dnia 12 lutego 2010 r. spowodowało wygaśnięcie obowiązku podatkowego. W ocenie spółki przyjęcie przez organ art. 6a ust. 2 ustawy o podatku rolnym jako podstawy rozstrzygnięcia było błędem subsumcji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zasady i tryb tej kontroli regulują przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uchyla zaskarżona decyzję, gdy stwierdzi, że została ona wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżonej decyzji nie można zarzucić żadnego z wyżej wskazanych naruszeń prawa, nie wystąpiły zatem przesłanki do jej uchylenia. Kwestią sporną w sprawie jest istnienie obowiązku podatkowego w podatku rolnym w marcu 2010r. Zdaniem sądu, stanowisko organów, że na skarżącej ten obowiązek ciążył, znajduje potwierdzenie w stanie faktycznym i obowiązującym stanie prawnym. Zgodnie z art. 6a ust. 2 i 3 ustawy o podatku rolnym, obowiązek podatkowy wygasa ostatniego dnia miesiąca, w którym przestały istnieć okoliczności uzasadniające ten obowiązek. Jeżeli obowiązek podatkowy powstał lub wygasł w ciągu roku, podatek rolny za ten rok ustala się proporcjonalnie do liczby miesięcy, w których istniał ten obowiązek. W niniejszej sprawie Agencja Nieruchomości Rolnych w dniu 12 lutego 2010 r. złożyła oświadczenie o rozwiązaniu umowy dzierżawy gruntów ze skutkiem na dzień 1 marca 2010 r. oraz zobowiązała skarżącą do przygotowania nieruchomości do jej wydania. W związku z powyższym rozwiązanie przedmiotowej umowy dzierżawy nastąpiło z dniem 1 marca 2010 r., co oznacza, że obowiązywała ona jeszcze w tym dniu, a spółka była jeszcze wówczas dzierżawcą gruntów. Analogiczne stanowisko zajął Sąd Rejonowy w wyroku z dnia 31 stycznia 2011r., sygn. akt "[...]", rozpoznając sprawę z powództwa Agencji przeciwko spółce o wydanie nieruchomości (k. 9-11 akt administracyjnych). W powołanym wyroku sąd stwierdził, że stosunek dzierżawy pomiędzy stronami ustał z dniem 1 marca 2010r. Organy podatkowe prawidłowo przyjęły, że jeżeli zgodnie z art. 6a ust. 2 ustawy o podatku rolnym obowiązek podatkowy wygasa ostatniego dnia miesiąca, w którym przestały istnieć okoliczności uzasadniające ten obowiązek, to dzień 1 marca 2010 r. był tą okolicznością, która uzasadniała istnienie obowiązku jeszcze w miesiącu marcu 2010 r. Nie można zgodzić się z twierdzeniem spółki, że obowiązek podatkowy wygasł z dniem 28 lutego 2010 r., bowiem jak wyżej wskazano, umowę dzierżawy rozwiązano z dniem 1 marca 2010 r., a zatem jeszcze w tym dniu skarżąca była dzierżawcą tych gruntów. Mając na uwadze treść art. 6a ust. 2 ustawy o podatku rolnym należy uznać, że obowiązek podatkowy spółki z tytułu dzierżawy przedmiotowych gruntów wygasł z dniem 31 marca 2010 r. Ponieważ spółka w korekcie deklaracji z dnia 14 lipca 2010 r. wykazała niewłaściwą kwotę podatku rolnego za 2010 r., Burmistrz zasadnie, w decyzji wydanej na podstawie art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), określił wysokość tego zobowiązania za rok 2010 r. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na mocy art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.