XI Ka 1052/18

<p>Sygn. akt <strong> <!-- -->XI Ka 1052/18</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 20 listopada 2018 roku</p> <p>Sąd Okręgowy w Lublinie XI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:</p> <p>Przewodniczący SSO Artur Achrymowicz</p> <p>Protokolant: sekretarz sądowy Małgorzata Lewandowska</p> <p>po rozpoznaniu dnia 20 listopada 2018 roku</p> <p>sprawy <span class="anon-block">P. O. (1)</span> s. <span class="anon-block">A.</span> i <span class="anon-block">S.</span> zd. <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">ur. (...)</span> <br/>w <span class="anon-block">R.</span> </p> <p>obwinionego z art. 92 § 2 k.w.</p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Rykach</p> <p>z dnia 19 lipca 2018 roku sygn. akt II W 194/17</p> <p>I Zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy.</p> <p>II Zasądza:</p> <p>1.  od Skarbu Państwa na rzecz r. pr. <span class="anon-block">P. W.</span> wynagrodzenie za pomoc prawną świadczoną z urzędu w II instancji w kwocie 516 (pięćset szesnaście) złotych 60 groszy.</p> <p>2.  od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe postępowania odwoławczego, tj.:</p> <p>a)  opłatę - 30 (trzydzieści) złotych,</p> <p>b)  wydatki - 566 (pięćset sześćdziesiąt sześć) złotych 60 groszy.</p> <p> <em> <!-- -->SSO Artur Achrymowicz</em> </p> <p> <strong> <!-- -->XI Ka 1052/18</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Sąd Rejonowy uznał <span class="anon-block">P. O.</span> za winnego czynu z art. 92 § 2 K.w., wymierzając mu 300 złotych grzywny.</p> <p>Obrońca, stawiając zarzuty:</p> <p>1.  obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 K.p.k.</a> przez rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść obwinionego;</p> <p>2.  błędu w ustaleniach faktycznych:</p> <p>a)  przez uznanie, iż <span class="anon-block">P. O.</span> kierował motocyklem, pomimo, iż materiał dowodowy pozostawia co do tego wątpliwości;</p> <p>b)  przez uznanie <span class="anon-block">P. O.</span> za winnego, pomimo, iż w świetle zeznań <span class="anon-block">S. O.</span>, <span class="anon-block">K. N.</span>, <span class="anon-block">P. J.</span> i <span class="anon-block">A. O.</span> jego wina jest co najmniej wątpliwa;</p> <p>c)  przez uznanie <span class="anon-block">P. O.</span> za winnego, pomimo, iż jego wyjaśnienia <span class="anon-block">P. O.</span> oraz zeznania świadków wymienionych w ppkt. b) prowadzą do wniosku, że nie popełnił on czynu;</p> <p>d)  polegającego na błędnej ocenie ww. dowodów oraz zeznań P. <span class="anon-block">K.</span> i <span class="anon-block">P. M.</span>;</p> <p>wniosła o zmianę wyroku przez uniewinnienie obwinionego.</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</span> </strong> </p> <p>Zarzut z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5 § 2 pkt. 1)">pkt. 1</a> wskazuje, iż Skarżąca najwyraźniej nie zdaje sobie sprawy na czym polegają wątpliwości, o jakich mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 K.p.k.</a>, a utożsamia je z „wątpliwościami” wynikającymi ze sprzecznej treści poszczególnych dowodów. Tego rodzaju „wątpliwości”, to jednak materia oceny wiarygodności materiału dowodowego, a zatem jego analizy na gruncie przesłanek z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 K.p.k.</a>, a nie powód, by spośród – wynikających ze sprzecznych ze sobą dowodów – rozbieżnych wersji przebiegu zdarzeń wybierać tę najbardziej dla obwinionego korzystną.</p> <p>Natomiast na gruncie dowodów, którym Sąd Rejonowy dał wiarę, żadne nieusuwalne wątpliwości w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 K.p.k.</a> w sprawie niniejszej nie zaistniały.</p> <p>Zarzut z pkt. 2, choć opatrzony inną nazwą, ma w istocie charakter tautologiczny w stosunku do zawartego w pkt. 1 a i umieszczone w nim podpunkty są takież wobec siebie wzajemnie.</p> <p>Sprowadzają się one – wbrew twierdzeniu, że chodzi o błąd w ustaleniach (można by taki zarzut stawiać jedynie wówczas, gdyby założyć, że <span class="underline"> <!-- -->nie</span> zaistniały podnoszone przez Skarżącą błędy w ocenie dowodów ani obraza <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 K.p.k.</a>) – do kwestionowania dokonanej przez Sąd I instancji oceny wiarygodności i wymowy dowodów osobowych.</p> <p>Rzecz jednak w tym, że Autorka apelacji nie tylko nie wykazała złamania przez Sąd Rejonowy dyspozycji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 K.p.k.</a>, ale nawet nie wskazała w zarzucie jakież to konkretne zasady logiki oraz reguły życiowego doświadczenia miałyby zostać naruszone. Ogólnikowość i deklaratywny charakter twierdzeń o wiarygodności jednych i niewiarygodności innych dowodów sprawiają zaś, iż trudno się do nich rzeczowo odnieść.</p> <p>Nie ułatwia tego także lakoniczne, a wręcz zdawkowe uzasadnienie apelacji, którego połowę zajmuje relacja o treści wyroku i tym, jakim dowodom Sąd Rejonowy dał wiarę, a jakim jej odmówił, zaś w drugiej części Autorka twierdzi, że wskazane przez Nią dowody są wiarygodne, bo wskazują na niewinność obwinionego (k. 100v).</p> <p>Tego rodzaju argumentacja, jako pozbawiona logiki, nie mogła być skuteczna. By uzasadnić ocenę wiarygodności dowodów, należy posłużyć się kryteriami określonymi w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 K.p.k.</a>, a nie ich treścią, wskazującą na sprawstwo, bądź mu zaprzeczającą.</p> <p>Natomiast Sąd I instancji właściwie, tj. kierując się kryteriami określonymi w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 K.p.k.</a>, wykorzystał swe prerogatywy w zakresie oceny wiarygodności dowodów, w tym zwłaszcza osobowych, z którymi miał bezpośredni kontakt (co znalazło obszerny wyraz w szczegółowym i wyczerpującym uzasadnieniu wyroku), a w konsekwencji poczynił ustalenia faktyczne w oparciu o te z nich, które trafnie uznał za zgodne z prawdą.</p> <p>W szczególności racjonalnie ocenił wyjaśnienia oskarżonego i zeznania jego matki, przekonująco wykazując, iż owej racjonalności im niewątpliwie brak.</p> <p>Trafnie też Sąd Rejonowy wnioskował z jednych faktów (informacja przekazana policjantom przez matkę obwinionego, że pojechał motocyklem na pole) o innych (kierowanie przez niego pojazdem).</p> <p>W tym stanie rzeczy, mając na względzie niezasadność apelacji, a nadto, iż w tej sytuacji obwinionego obciążają koszty postępowania odwoławczego, tj. opłata od kary oraz wydatki w postaci ryczałtu za doręczenia i wynagrodzenia obrońcy, Sąd Okręgowy orzekł, jak w wyroku.</p> <p>Przy tym, z uwagi na to, że opłata przewidziana w § 17.2 pkt 4 <em> <!-- -->rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu </em>obejmuje zarówno sporządzenie apelacji, jak i udział obrońcy w postępowaniu odwoławczym, w tym stawiennictwo na rozprawie, bez względu na to, czy adwokat ustanowiony z urzędu czyni to osobiście, czy też zleca substytutowi, brak było podstaw do przyznania Skarżącej dodatkowo zwrotu wydatków z tytułu zastępstwa, które zleciła przed Sądem Okręgowym.</p> <p> <em> <!-- -->Artur Achrymowicz </em> </p> </div>