II OSK 1127/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Bujko Sędziowie NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz del. NSA Jerzy Krupiński (spr.) Protokolant Agnieszka Kuberska po rozpoznaniu w dniu 18 października 2012r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Sp. j. z siedzibą w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 stycznia 2011 r. sygn. akt IV SA/Po 814/10 w sprawie ze skargi [...] Sp. j. z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 19 stycznia 2011 r., sygn. akt IV SA/Po 814/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w sprawie skargi [...] Sp. j. w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...], w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, oddalił skargę. Wyrok wydany został w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Decyzją z dnia [...] września 2009 r., nr [...], Prezydent Miasta Poznania, po rozpatrzeniu wniosku M.K., prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą K. Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe w Poznaniu, określił środowiskowe uwarunkowania dla realizacji planowanego przedsięwzięcia polegającego na prowadzeniu działalności gospodarczej w zakresie zbierania odpadów w Poznaniu przy ul. ., na działce nr 1, ark. 11, obręb G. Rozstrzygnięcie wydane zostało na podstawie art. 46a ust. 7 pkt 4, art. 56 ust. 2, 3, 7 i art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.), zwanej dalej Prawem ochrony środowiska, art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) i na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji Prezydent wskazał, że zgodnie z zawartą we wniosku charakterystyką przedsięwzięcia, zostało ono wymienione w § 3 ust. 1 pkt 74 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. 2004 r. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), dalej zwanego rozporządzeniem z 2004 r., jako przedsięwzięcie, dla którego opracowanie raportu o oddziaływaniu na środowisko może być wymagane. Pismem z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...], Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny (PPIS) w Poznaniu wydał opinię o odstąpieniu od konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu spornego przedsięwzięcia na środowisko, stwierdzając, że przyjmowane odpady gromadzone będą selektywnie, w specjalistycznych pojemnikach (kontenerach), w wyznaczonych miejscach na placu i w magazynie. Odpady metali w sporadycznych przypadkach (raz na tydzień) poddawane będą cięciu za pomocą piły mechanicznej do cięcia złomu, pozostałe odpady bezpośrednio po przyjęciu od dostawców będą gromadzone i w takiej formie przekazywane odbiorcy. Na podstawie przedstawionych materiałów organ uznał, że w promieniu zasięgu oddziaływania hałasu o wartościach 45dB do 55dB nie występują kategorie terenów o wymaganych dopuszczalnych poziomach hałasu. W piśmie z dnia [...] maja 2008 r., nr [...], organ po ponownym przeanalizowaniu planowanego przedsięwzięcia podtrzymał powyższą opinię stwierdzając, że odstąpienie od sporządzenia raportu wynika z usytuowania inwestycji na terenach przemysłowo-magazynowych, a nadto zapewnione zostaną wymagane standardy akustyczne na terenach chronionych, zaś emisja zanieczyszczeń do atmosfery zamknie się w granicach działki Inwestora. Nadto zapewnione będzie selektywne gromadzenie odpadów w odpowiednich, zabezpieczonych kontenerach wraz z ich odbiorem przez koncesjonowane firmy. W dniu 11 kwietnia 2008 r. do organu I instancji wpłynęło pismo Inwestora, w którym zmienił treść wniosku w zakresie operacji cięcia metali, wskazując, że w zakresie prowadzonej działalności nie będą wykonywane żadne prace związane z obróbką metali i w związku z tym nie będzie używana mechaniczna piła do cięcia stali. Prezydent Miasta Poznania po rozpoznaniu wniosku Inwestora z jego zmianami i mając na uwadze stanowisko w sprawie strony postępowania - [...] Sp. j. w S., stwierdził, że planowana inwestycja ze względu na rodzaj, skalę i lokalizację przedsięwzięcia nie spowoduje znacznych przekształceń, czy zmian zagospodarowania terenu, mogących stwarzać zagrożenie dla środowiska. Planowana inwestycja będzie polegała na zbieraniu metali żelaznych, nieżelaznych, papieru i tektury, szkła i tworzyw sztucznych na utwardzonym i ogrodzonym placu o pow. 689 m². Surowce dostarczane będą transportem samochodowym, ruch pojazdów nie przekroczy 6 samochodów na dobę. Po rozładunku akumulatorowym wózkiem widłowym, odpady będą ważone i magazynowane selektywnie w specjalistycznych kontenerach i w magazynie. Kontenery, w których zbierany będzie złom stalowy, umieszczone zostaną pod zadaszeniem o lekkiej konstrukcji, by uniemożliwić przenikanie wód opadowych i wymywanie ewentualnych zanieczyszczeń. Dalej odpady będą przekazywane uprawnionym odbiorcom do odzysku lub unieszkodliwiania. Inwestor nie będzie używał piły do cięcia stali. Zgodnie ze złożonymi materiałami, w promieniu zasięgu oddziaływania hałasu nie występują kategorie terenów, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2007 r. Nr 120, poz. 826). Emisja zanieczyszczeń do atmosfery zamknie się w granicach działki Inwestora. Najbliższe otoczenie stanowią obiekty magazynowe, handlowo-biurowe i hurtownie, a budynki mieszkalne znajdują się w odległości 250 m od granic działki Inwestora. Lokalizacja planowanego przedsięwzięcia znajduje się poza obszarami chronionymi Europejskiej Sieci Ekologicznej NATURA 2000. Nie przewiduje się negatywnego wpływu inwestycji na obszary chronione Natura 2000. W planowanej strefie oddziaływania stacji i jej najbliższym sąsiedztwie nie znajdują się obiekty zabytkowe, chronione na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami wpisanymi do rejestru zabytków nieruchomych w wykazie obiektów na terenie miasta Poznania. Teren inwestycji nie jest objęty obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Mając powyższe na uwadze, postanowieniem z dnia [...] maja 2008 r., nr [...], Prezydent odstąpił od sporządzenia raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Postanowieniem z dnia [...] października 2008 r., nr [...], Poznański Powiatowy Inspektor Sanitarny uzgodnił przedłożoną dokumentację w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych pozytywnie z następującym zastrzeżeniem: realizacja i eksploatacja inwestycji nie powinna powodować przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenem, do którego Inwestor posiada tytuł prawny. Przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację tego przedsięwzięcia Prezydent poinformował strony postępowania o możliwości zapoznania się z zebranymi w toku postępowania materiałami i o możliwości wypowiedzenia się co do złożonych materiałów. Żadna ze stron postępowania nie wniosła uwag i wniosków. Prezydent uznał, że po zrealizowaniu przez Inwestora wszystkich warunków zawartych w przedłożonych dokumentach oraz w wydanej decyzji, planowane przedsięwzięcie będzie zgodne z wymaganiami przepisów o ochronie środowiska. W odwołaniu od decyzji z dnia [...] września 2009 r., [...] Sp. j. w S. sformułowała następujące zarzuty: 1) naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 51 ust. 2 Prawa ochrony środowiska, przez brak stwierdzenia obowiązku sporządzenia w sprawie raportu o oddziaływaniu na środowisko planowanej inwestycji, mimo spełnienia ustawowych przesłanek obligujących do tego Wnioskodawczynię, co w konsekwencji mogło doprowadzić do wydania w sprawie wadliwej decyzji; 2) naruszenia art. 107 § 1 K.p.a. w zw. z art. 56 ust. 2 pkt 2 Prawa ochrony środowiska, przez nieprecyzyjne, niepełne i niejednoznaczne wskazanie w decyzji warunków wykorzystywania terenu w fazie realizacji planowanej inwestycji, jak i jej eksploatacji oraz ograniczeń uciążliwości dla terenów sąsiednich uniemożliwiających ich wykonanie, jak i kontrolę ich przestrzegania przez Inwestora; 3) naruszenie art. 7 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. przez brak prawidłowego ustalenia stanu faktycznego w sprawie, skutkującego wadliwym załatwieniem sprawy. W wyniku rozpatrzenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu, decyzją z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...], utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z wydaną decyzją i charakterystyką przedsięwzięcia, odpady będą jedynie gromadzone na terenie nieruchomości w 5 kontenerach o pojemności 12 m³ (3 sztuki) i 10 m³ (2 sztuki) i w blaszanym pomieszczeniu magazynowym. Biorąc pod uwagę, że transport będzie odbywał się samochodami nie częściej niż 6 razy na dobę, a także powierzchnię nieruchomości i pojemność kontenerów nie można uznać, iż przyjmowane będą odpady w ilości większej niż 10 t na dobę lub całkowita pojemność składowiska wynosić będzie 25.000 t. Zdaniem organu, prawidłowo określono liczbę samochodów bez podania ich ładowności, gdyż dojazd do nieruchomości, na terenie której będzie prowadzona działalność, odbywa się drogami publicznymi, które mają określoną dopuszczalną masę całkowitą pojazdów, jakie mogą się po nich poruszać. W ocenie organu, brak także podstaw by twierdzić, że emisja hałasu związana z prowadzeniem przedsiębiorstwa przekroczy dopuszczalne normy, skoro na terenie nieruchomości odbywać się będzie jedynie zbieranie odpadów. Również odległość od najbliższych zabudowań pozwala przyjąć, że zbieranie odpadów nie będzie miało negatywnego wpływu na środowisko (budynek odwołującego się jest obiektem usługowym, a nie mieszkalnym - tym samym nie ma tam stałego, przez całą dobę, pobytu ludzi). Organ dokonał własnej analizy przedsięwzięcia i stwierdził, że nie ma powodów, by nakładać na inwestora obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Zgodnie z art. 3 ust. 3 pkt 23 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. 2010 r. Nr 185, poz. 1243 ze zm.) przez zbieranie odpadów należy rozumieć każde działanie, w szczególności umieszczanie w pojemnikach, segregowanie i magazynowanie odpadów, które ma na celu przygotowanie ich do transportu do miejsc odzysku lub unieszkodliwiania. Oznacza to, że na terenie nieruchomości nie będą prowadzone żadne działania mające na celu odzysk lub unieszkodliwianie - tym samym uciążliwość dla środowiska będzie znikoma, gdyż odpady będą się znajdowały w pojemnikach lub w zamkniętym magazynie. Skargę na powyższą decyzję złożyła [...] Sp. j. w S., zarzucając naruszenie prawa materialnego, w tym: a) art. 56 ust. 8 Prawa ochrony środowiska, przez zaniechanie ustosunkowania się przez organ administracji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak również w poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, do sposobu wykorzystania uwag i wniosków zgłoszonych przez stronę postępowania w związku z udziałem w nim społeczeństwa, co z kolei wskazuje, że udział strony w postępowaniu, z uwagi na całkowite pominięcie przez organy administracji jej wniosków i zarzutów przy merytorycznym rozstrzygnięciu sprawy, był jedynie iluzoryczny; b) art. 51 ust. 2 Prawa ochrony środowiska w zw. z § 3 w zw. z § 5 rozporządzenia z 2004 r., przez odstąpienie od obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, mimo że szczegółowe uwarunkowania związane z kwalifikowaniem przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko wskazane w § 5 rozporządzenia, w tym w szczególności rodzaj i charakterystyka przedsięwzięcia z uwzględnieniem emisji i występowania innych uciążliwości, gęstość zaludnienia, liczba ludności na jaką przedsięwzięcie może oddziaływać, wskazują na konieczność sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko; c) art. 47 Prawa ochrony środowiska przez nieuwzględnienie w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wpływu tego przedsięwzięcia na zdrowie i warunki pracy osób wykonujących pracę bankową w budynku będącym własnością strony postępowania, znajdującym się w bezpośrednim sąsiedztwie z terenem planowanego przedsięwzięcia; d) art. 56 ust. 2 pkt 2 ustawy przez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w której w sposób nieprecyzyjny, niepełny i niejednoznaczny wskazane zostały warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji planowanej inwestycji i jej eksploatacji, w szczególności w sposób nieprecyzyjny i niepełny określone zostały ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich; powyższe uchybienia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach uniemożliwiają jej wykonanie, jak również kontrolę jej przestrzegania. Skarżąca Spółka postawiła również zarzut naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w tym: art. 7 i 77 K.p.a. przez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie i zgromadzenia oraz rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, co skutkowało wadliwym załatwieniem sprawy, a przejawiało się m. in. w następujących uchybieniach: - nieustosunkowaniu się w jakikolwiek sposób przez SKO do zarzutu strony postępowania, że organy administracji rozpoznające kwestię konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wykazały się nieuzasadnioną niekonsekwencją polegającą na odstąpieniu w niniejszej sprawie od sporządzenia takiego raportu i stwierdzeniu w niemal identycznej jak rozpoznawana sprawie, konieczności jego sporządzenia; - zaniechaniu ustalenia gęstości zaludnienia w zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, w szczególności nieuwzględnieniu okoliczności, że w budynku biurowym będącym własnością strony postępowania, a znajdującym się w odległości zaledwie kilkunastu metrów od granic planowanego przedsięwzięcia, stale przebywa kilkuset pracowników i interesantów, a nadto, że w budynku tym prowadzona jest przede wszystkim działalność bankowa, która wymaga szczególnej uwagi i staranności pracy oraz art. 11 i 107 § 3 K.p.a. przez zaniechanie ustosunkowania się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w toku postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), oddalił skargę. Sąd uznał za prawidłowe przyjęte przez organ ustalenia faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Wyjaśnił również, że w sprawie stosownie do art. 153 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...) miały zastosowanie nieobowiązujące już przepisy Prawa ochrony środowiska, a następnie odwołał się do treści art. 40 ust. 1 pkt 2, art. 46 ust. 1 pkt 1, art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 46a ust. 1, art. 47 oraz art. 51 ust. 1 i 2 i podkreślił, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 74 rozporządzenia z 2004 r., sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko może wymagać zamierzenie prowadzenia punktu do zbierania lub przeładunku odpadów, w tym złomu. Natomiast uwarunkowania, którymi winien kierować się organ wydając decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, wymieniono w § 5 rozporządzenia z 2004 r. W oparciu o powyższe regulacje Sąd uznał, że organ I instancji prawidłowo wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach bez uprzedniego sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W ocenie Sądu, organ w sposób rzeczowy, logiczny i trafny przedstawił w uzasadnieniu decyzji oraz w postanowieniu z dnia 20 maja 2008 r argumentację, którą kierował się rezygnując z przygotowania raportu. Istotną okolicznością przemawiają za odstąpieniem od sporządzenia raportu była także przedstawiona w tym zakresie opinia oraz argumentacja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Poznaniu. Zdaniem Sądu, dla oceny rezygnacji przez organ I instancji ze sporządzenia raportu niewątpliwe znaczenie miało również to, że lokalizacja planowanego przedsięwzięcia znajduje się poza obszarami chronionymi Europejskiej Sieci Ekologicznej NATURA 2000. Nie przewiduje się negatywnego wpływu inwestycji na obszary chronione NATURA 2000. W planowanej strefie oddziaływania przedsięwzięcia nie znajdują się nadto obiekty zabytkowe wpisane do rejestru zabytków nieruchomych w wykazie obiektów na terenie miasta Poznania. Za niezasadne bądź też nie mające istotnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Sąd uznał zarzuty naruszenia przepisów postępowania przez organy administracji publicznej. Organ I instancji ustalił bowiem, że najbliższe otoczenie planowanej inwestycji stanowią obiekty magazynowe i handlowo-biurowe oraz hurtownie, a budynki mieszkalne znajdują się w odległości 250 m od granic działki inwestora. Ponadto stwierdził, że emisja zanieczyszczeń do atmosfery zamknie się w granicach działki Inwestora, natomiast w promieniu oddziaływania hałasu nie występują kategorie terenów, o których jest mowa w rozporządzeniu z 2007 r. Sąd zwrócił również uwagę, że ustawodawca w § 5 pkt 2 lit. h rozporządzenia z 2004 r. zastrzegł, że szczegółowym uwarunkowaniem związanym z kwalifikacją przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko pozostaje nie odległość od najbliższych zabudowań mieszkalnych, tylko gęstość zaludnienia, tym niemniej uchybienia tego nie można uznać za istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż biorąc pod uwagę charakter przeznaczenia sąsiednich dla planowanego zamierzenia nieruchomości, gęstość zaludnienia (którą należy ocenić na poziomie zerowym) na analizowanym obszarze z pewnością nie stanowi czynnika przesądzającego o konieczności sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Świadczy o tym sam fakt, że najbliższe zabudowania mieszkalne od planowanej inwestycji znajdują się w odległości 250 m. Jako niemające wpływu na wynik postępowania Sąd ocenił również uchybienia Kolegium w zakresie braku wyczerpującego odniesienia się do sformułowanych przez Skarżącą w odwołaniu zarzutów. Sąd stwierdził, że Kolegium, aczkolwiek w sposób skrótowy, odniosło się do wskazanych przez Skarżącą zarzutów, opierając się w swoich rozważaniach na argumentacji decyzji I-instancyjnej oraz wyraźnie wskazało, że wszystkie one są niezasadne. Nie doszło do naruszenia przez Kolegium prawa materialnego, tj. art. 56 ust. 8, art. 47 i art. 56 ust. 2 pkt 2 Prawa ochrony środowiska, bowiem organ I instancji w swoim uzasadnieniu zamieścił informacje o sposobie wykorzystania uwag i wniosków zgłoszonych przez skarżącą korzystającą z uprawnień strony. Prezydent stwierdził m. in., że najbliższe otoczenie planowanej inwestycji stanowią obiekty magazynowe i handlowo-biurowe oraz hurtownie, a jednym z takich obiektów jest budynek skarżącej, w którym prowadzona jest działalność bankowa. Organ I instancji prawidłowo oparł się na wskazaniach PPIS, że w promieniu zasięgu oddziaływania hałasu o wartościach 45dB do 55 dB nie występują kategorie terenów o wymaganych dopuszczalnych poziomach hałasu. Zdaniem Sądu, istotna w tej materii pozostaje również modyfikacja przez Inwestora wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, polegająca na zmianie jego treści w zakresie operacji cięcia obróbki metali. Jako nieznajdujące uzasadnienia Sąd ocenił również twierdzenia skarżącej na temat tego, że zbierane odpady mogą zawierać substancje niebezpieczne. Decyzja z dnia [...] września 2009 r., wskazując warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji precyzuje bowiem, że odpady gromadzone będą selektywnie w specjalistycznych kontenerach. W wyniku prowadzonej działalności nie będą powstawać środki technologiczne oraz substancje chemiczne, mogące spowodować zanieczyszczenie środowiska gruntowo-wodnego. Natomiast kontenery, w których zbierany będzie złom stalowy, winny zostać umieszczone pod zadaszeniem o lekkiej konstrukcji, co ma uniemożliwić przenikanie wód opadowych do odpadów i wymywanie ewentualnych zanieczyszczeń w postaci np. substancji ropopochodnych. Organ I instancji wziął zatem pod uwagę niebezpieczeństwo powstania w ramach planowanej działalności odpadów groźnych dla środowiska, ustanawiając szczegółowe wymagania mające temu zapobiec. Poza tym, uzasadnienie analizowanej decyzji zawiera wyszczególnienie składanych przez skarżącą w toku postępowania środków prawnych oraz zapadłych w ich następstwie orzeczeń. Nie można w związku z tym uznać, że organ I instancji pominął określenie sposobu wykorzystania uwag i wniosków zgłoszonych w toku postępowania. Z podobnych względów Sąd za niezasadny uznał zarzut naruszenia przez organy obu instancji art. 47 i art. 56 ust. 2 pkt 2 Prawa ochrony środowiska, bowiem w decyzji zostało poddane analizie najbliższe otoczenie planowanego zamierzenia wraz z wyszczególnieniem wymogów oddzielających ewentualny ujemny wpływ planowanej inwestycji na działalność prowadzoną na sąsiednich nieruchomościach. Od strony zachodniej Inwestor zaplanował postawienie wysokiego ogrodzenia. Decyzja zawiera także szczegółowe wymagania odnośnie ilości dopuszczalnego dziennego przeładunku odpadów, sposobu ich składowania, segregowania i przekazywania odpadów upoważnionym odbiorcom do odzysku. W ten sposób organ I instancji wprowadzając powyższe wymagania, wziął w sposób wystarczający pod uwagę, że na sąsiednich nieruchomościach prowadzona jest innego typu działalność gospodarcza, wydatnie ograniczając z tego powodu oddziaływanie planowanej inwestycji poza obręb placu, na którym będzie ona realizowana. Za niezasadny Sąd uznał zarzut nieuwzględnienia przez Kolegium, iż planowane przedsięwzięcie spełnia kryteria uznające je za groźne dla środowiska w oparciu o rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 26 lipca 2002 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz. U. 2002 r. Nr 122, poz. 1055). W tym zakresie Sąd odwołał się do treści pkt 5 podpunktu 4 załącznika do powyższego rozporządzenia stwierdzając, że w decyzji z dnia [...] września 2009 r. przewidziano, że odpady przewidziane do zbierania gromadzone będą w 5 kontenerach o pojemności 12 m³ (3 sztuki) i 10 m³ (2 sztuki), co wyklucza osiągnięcie możliwości przyjmowania w ramach planowanego przedsięwzięcia przywozu 10 ton odpadów na dobę oraz jednoczesnego składowania 25.000 ton odpadów. W ocenie Sądu, trafnie również Kolegium wskazało, że gdy transport będzie odbywał się samochodami nie częściej niż 6 razy na dobę, nie można uznać, że przyjmowane odpady będą miały większą masę aniżeli 10 ton. Ponadto rozporządzenie z 2002 r. wydane zostało w oparciu o delegację ustawową zamieszczoną w art. 201 Prawa ochrony środowiska, którego przedmiotem pozostaje wydanie pozwolenia zintegrowanego, a nie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła [...] Sp. j., w S. wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu skarżąca kasacyjnie zarzuciła naruszenie prawa materialnego, w tym: 1) naruszenie art. 51 ust. 2 Prawa ochrony środowiska w zw. z § 3 w zw. z § 5 rozporządzenia z 2004 r. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na nieuwzględnieniu wszelkich szczegółowych uwarunkowań wskazanych w § 5 rozporządzenia, związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, w szczególności na: - pominięciu uwarunkowań liczby ludności, na jaką przedsięwzięcie może oddziaływać, rodzajów emisji i innych uciążliwości w obrębie oddziaływania planowanego przedsięwzięcia oraz gęstości zaludnienia, przy czym pominięcie analizy kryterium gęstości zaludnienia było następstwem błędnej wykładni przepisu § 5 pkt 2 lit. h rozporządzenia, ograniczającego kryterium gęstości zaludnienia do jego analizy wyłącznie w budynkach mieszkalnych; - zaniechaniu prawidłowej oceny uwarunkowania rodzaju i charakterystyki przedsięwzięcia i przyjęciu dowolnej, a zatem niewłaściwej oceny, że zbierane w ramach planowanego przedsięwzięcia odpady nie mogą zawierać substancji niebezpiecznych pomimo, iż zebrany w sprawie materiał, a przede wszystkim decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, nie daje podstaw do przyjęcia takiej oceny przedsięwzięcia, co skutkowało błędnym ustaleniem, iż w sprawie nie zachodziła konieczność sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i w konsekwencji błędną oceną wydanej z pominięciem wymaganego raportu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jako zgodnej z prawem; 2) naruszenie art. 56 ust. 8 Prawa ochrony środowiska poprzez błędną wykładnię polegającą na ograniczeniu ustawowego wymogu ujęcia w uzasadnieniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach informacji o sposobie wykorzystania uwag i wniosków zgłoszonych w związku z udziałem społeczeństwa do ich wymienienia w uzasadnieniu z pominięciem szczegółowej analizy, podczas gdy takie rozumienie przepisu art. 56 ust. 8 czyni udział społeczeństwa w postępowaniu w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jedynie iluzorycznym, a zgłaszane w toku postępowania uwagi bezcelowymi, która to interpretacja stoi w sprzeczności z założeniami racjonalnego ustawodawstwa; 3) naruszenie przepisu pkt 5 podpunktu 4 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 lipca 2002 r. polegające na bezpodstawnym, dowolnym ustaleniu, iż planowane przedsięwzięcie nie może zostać uznane za groźne dla środowiska w rozumieniu tego rozporządzenia, a nadto na błędnej wykładni przepisu polegającej na mylnym przyjęciu, iż wskazane w nim połączone łącznikiem "lub" przesłanki uznania instalacji za mogącą znacząco oddziaływać na środowisko, muszą być spełnione łącznie. Skarżąca Spółka postawiła również zarzut naruszenia przepisów postępowania, w tym: 1) art. 145 § 1 ust. 1 a i c P.p.s.a. poprzez błędne zakwalifikowanie zarzutu naruszenia § 5 rozporządzenia z 2004 r. jako zarzutu naruszenia przepisów postępowania, którego skuteczność wymaga ustalenia istotnego wpływu na wynik sprawy, podczas gdy prawidłowe zakwalifikowanie zarzutu z art. 145 § 1 ust. 1a jako zarzutu naruszenia prawa materialnego wymagałoby dla jego uwzględnienia ustalenia wpływu naruszenia na wynik sprawy, niekoniecznie mającego istotny charakter, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem prawidłowe zastosowanie art. 145 § 1 ust. 1 a i c P.p.s.a. mogłoby przesądzić o odmiennej ocenie zarzutu, skutkującej jego uwzględnieniem; 2) naruszenie art. 145 § 1 ust. 1 a P.p.s.a. w zw. z art. 47 Prawa ochrony środowiska poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 47 polegające na nieuwzględnieniu w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wpływu tego przedsięwzięcia na zdrowie i warunki pracy osób wykonujących pracę bankową w budynku będącym własnością strony postępowania, znajdującym się w bezpośrednim sąsiedztwie z terenem planowanego przedsięwzięcia, co skutkowało błędnym oddaleniem skargi, pomimo zasadności zarzutów naruszenia prawa materialnego; 3) naruszenie art. 145 § 1 ust. 1 a P.p.s.a. w zw. z art. 56 ust. 2 pkt 2 Prawa ochrony środowiska poprzez nieuwzględnienie oczywiście uzasadnionego zarzutu wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z naruszeniem polegającym na nieprecyzyjnym, niepełnym i niejednoznacznym wskazaniu w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach warunków wykorzystywania terenu w fazie realizacji planowanej inwestycji i jej eksploatacji, w szczególności ograniczeń uciążliwości dla terenów sąsiednich; 4) naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez zaniechanie odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wszelkich zgłaszanych w skardze zarzutów. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że przyjęcie przez Sąd, iż zaniechanie uwzględnienia uwarunkowania gęstości zaludnienia pozostaje bez znaczenia dla wyniku postępowania, jest całkowicie niezrozumiałe, nie można bowiem wykluczyć, iż właśnie ów czynnik przesądziłby o konieczności sporządzenia raportu. Powyższe zaś niewątpliwie ma znaczenie dla sprawy, albowiem stwierdzenie istnienia obowiązku sporządzenia raportu skutkowałoby wadliwością decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań wydanej z pominięciem sporządzenia takiego raportu. Ponadto uznanie przez Sąd, że gęstość zaludnienia w obrębie oddziaływania planowanego przedsięwzięcia kształtuje się "na poziomie zerowym" pozostaje w rażącej sprzeczności ze stanem rzeczywistym. Sąd pominął bowiem okoliczność, że w obrębie oddziaływania przedsięwzięcia - w odległości zaledwie kilkunastu metrów od granic planowanego przedsięwzięcia - stale przebywa kilkuset pracowników i interesantów. Pomimo powyższej okoliczności pominięto również uwarunkowanie dotyczące liczby ludności, na jaką przedsięwzięcie może oddziaływać oraz rodzaje emisji i innych uciążliwości w obrębie oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. Sąd nieprawidłowo odczytał również normę zawartą w pkt 5 podpunkcie 4 załącznika do rozporządzenia z 2002 r. przyjmując, iż wskazane w tym przepisie przesłanki zaliczenia instalacji do mogących znacząco oddziaływać na środowisko muszą być spełnione łącznie, podczas, gdy łącznik "lub" przesądza, że dla uznania takiej instalacji wystarczy spełnienie jednej z wymienionych przesłanek. Zarzucono również, że decyzja Prezydenta nie daje takich gwarancji, które pozwalają jednoznacznie stwierdzić, że masa składowanych odpadów nie przekroczy wartości granicznych z rozporządzenia z dnia 26 lipca 2002 r. Pomimo tego zarzut składowania w ramach planowanego przedsięwzięcia substancji niebezpiecznych, nie został należycie przez Sąd rozpoznany. Reasumując stwierdzono, że prawidłowa analiza wszystkich wskazanych w § 5 rozporządzenia z 2004 r. uwarunkowań winna prowadzić do wniosku, iż w sprawie zachodzi konieczność sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. W ramach uzasadnienia zarzutu naruszenia art. 56 ust. 8 Prawa ochrony środowiska wskazano, że uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w ogóle nie zawiera odniesienia do uwag strony postępowania, dotyczących przeznaczenia budynku będącego własnością strony postępowania a sąsiadującego z miejscem planowanego przedsięwzięcia, jak również do zarzutów, że zbierane odpady mogą zawierać substancje niebezpieczne oraz do wątpliwości w zakresie oceny poziomu hałasu emitowanego w związku z planowanym przedsięwzięciem. Natomiast prawidłowa wykładnia tego przepisu skutkować powinna ustaleniem, iż uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach powinno zawierać nie tylko wymienienie zgłaszanych przez skarżącą zarzutów, lecz także informację o sposobie wykorzystania jej uwag i wniosków. Z kolei uzasadniając zarzut naruszenia art. 56 ust. 2 pkt 2 ustawy podniesiono, że decyzja Prezydenta nie określa szczegółowo technologii segregowania i magazynowania odpadów, a nadto technologii, zakresu i uciążliwości przechowywania odpadów na terenie punktu ich zbierania, które to czynniki mogą mieć znaczący wpływ na określenie między innymi emisji, np. emisji hałasu do środowiska. Ponadto brak jest w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia określenia dopuszczalnej ładowności pojazdów, które mogą transportować odpady, a także maksymalnego limitu dobowego przyjmowania, jak i wydawania odpadów i limitu ich składowania na terenie objętym decyzją. Brak jest również jakiegokolwiek uregulowania wskazującego w jakich dokładnie kontenerach i o jakich parametrach mają być przechowywane odpady i jak zabezpieczone przed ich przemieszczeniem na sąsiednie tereny. Brak jest wskazania jakichkolwiek dokładnych kryteriów składowania odpadów niebezpiecznych, ich maksymalnej ilości i innych warunków zabezpieczających środowisko, jak i ludność przed niekorzystnym wpływem na środowisko i ludzi. Ponadto wskazania dotyczące realizacji planowanego przedsięwzięcia wyrażone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach są niejednoznaczne, zawierają szereg niedomówień i dają możliwość ich różnego interpretowania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu wniosło o jej oddalenie stwierdzając, że żaden z podniesionych zarzutów kasacyjnych nie jest uzasadniony. Podkreśliło również, że najistotniejsze znaczenie przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy ma fakt posiadania przez skarżącą budynku usługowego a nie mieszkalnego. Ten ostatni służy bowiem innym celom niż budynek usługowy, a tym samym odnoszą się do niego inne przepisy dotyczące wymagań w zakresie ochrony środowiska, w tym w zakresie ochrony przed hałasem i innymi uciążliwościami. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) zwanej dalej P.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej bowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 P.p.s.a., obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt l OPS 10/09, opubl. w ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1). Skargę kasacyjną oparto na obu wymienionych w art. 174 P.p.s.a. podstawach. Podstawa kasacyjna z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. obliguje wnoszącego skargę nie tylko do wskazania naruszonych w postępowaniu sądowoadministracyjnym przepisów proceduralnych, ale także do wykazania, iż wskazane uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a więc taki, którego zaistnienie wywiera wpływ na możliwą potencjalnie odmienną treść rozstrzygnięcia sądu I instancji. Dokonywana przez Naczelny Sąd Administracyjny kontrola kasacyjna obejmuje w takim wypadku wyłącznie stosowanie prawa procesowego przez wojewódzki sąd administracyjny. Konstrukcja przedmiotowej skargi kasacyjnej w części odnoszącej się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania nie dotyka kwestii ustaleń faktycznych, koncentrując się na wadliwym zastosowaniu przepisów prawa materialnego, naruszonych - zdaniem autora skargi kasacyjnej – przez sąd I instancji w stanie faktycznym sprawy. Nakazuje to odniesienie się w pierwszej kolejności do zarzutów zawartych w podstawie skargi kasacyjnej, wynikającej z przepisu art. 174 pkt 1 P.p.s.a. Podniesione w tej mierze zarzuty stanowią powielenie zarzutów podnoszonych już w toku postępowania odwoławczego i w postępowaniu przed Sądem I instancji, do których Sąd ten się odnosił. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w sposób prawidłowy dokonał interpretacji znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego. Przede wszystkim Sąd I instancji trafnie zwrócił uwagę na charakter prawny postępowania, w którym strona domaga się wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zamierzonego przedsięwzięcia gospodarczego. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2008 r., sygn. akt II OSK 821/08 (ONSAiwsa z 2009 r., nr 6, poz. 116) trafnie zwrócono uwagę na to, że "Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter sui generis "rozstrzygnięcia wstępnego" względem przyszłego zezwolenia na realizację konkretnego przedsiewizięcia i pełni względem niego w istocie funkcję prejudycjalną (art. 56 ust. 9 ustawy prawo ochrony środowiska)". Sąd ten we wspomnianym wyroku odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu art. 46 ust. 2 i 4 ustawy Prawo ochrony środowiska w związku z art. 19 ust. 2 i 3 ustawy zmieniającej z 18 maja 2005 r., stwierdził, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie może być w żadnym razie traktowana jako decyzja właściwego organu administracyjnego, na podstawie której inwestor uzyskuje już prawo do realizacji inwestycji. Podstawą wydania tego rodzaju decyzji jest wniosek inwestora zawierający jej pełną charakterystykę i zasadnicze parametry. Wniosek taki winien zawierać odpowiednie materiały, które zgodnie z art. 46a ust. 4 ustawy stanowią specjalistyczne informacje dla organu, w oparciu o które możliwe jest prawidłowe jego rozpoznanie. W tym zakresie autor skargi kasacyjnej żadnych zarzutów nie sformułował, a zatem przystępując do oceny zasadności zarzutów naruszenia poszczególnych przepisów ustawy i rozporządzeń wykonawczych, podkreślić należało, iż zarówno Wojewódzki Sąd Administracyjny, jak i Naczelny Sąd Administracyjny musiały poruszać się w obrębie materiału zgromadzonego w sprawie i w granicach wynikających z treści wniosku oraz stanowiącej załącznik do tego wniosku charakterystyki przedsięwzięcia. Zarzut pierwszy skargi kasacyjnej dotyczył naruszenia przepisu art. 51 ust. 2 ustawy w związku z § 5 pkt 2h rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 257, poz. 2573 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem. Z jego uzasadnienia wynikało, że skarżący kwestionuje sposób określenia zagrożeń dla ludności płynących z zamierzonej inwestycji, polegającej na zbieraniu i składowaniu odpadów, oraz związanych z tym utrudnień w prowadzeniu przez skarżącego działalności bankowej w bezpośrednim sąsiedztwie składu. Przepis art. 51 ust. 2 ustawy wskazuje na właściwość organu, która dotyczy obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko w przypadku, gdy przedsięwzięcie należy do kategorii tych, dla których sporządzenie raportu ma charakter fakultatywny. W jaki sposób Sąd I instancji przepis ten naruszył nie zostało jednak w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywiedzione, a zatem Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny tak postawionego zarzutu we własnym zakresie domniemywać ani się go domyślać, a co za tym idzie pozbawiony jest możliwości odniesienia się do jego treści. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika jednak, że w rzeczy samej autor skargi kasacyjnej kwestionował brak wydania postanowienia o obowiązku sporządzenia raportu dla planowanego przedsięwzięcia w sytuacji zaistnienia przesłanek wynikających z rozporządzenia. W tym kontekście sformułowano kolejne zarzuty naruszenia poszczególnych przepisów rozporządzenia. W pierwszym rzędzie zarzucono naruszenie przepisu § 5 rozporządzenia, który w pkt 2h, wskazuje wśród szczegółowych uwarunkowań, związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko - m. in. punktów do zbierania lub przeładunku odpadów, w tym złomu (§ 3 pkt 74 rozporządzenia), do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, usytuowanie przedsięwzięcia ze zwróceniem uwagi na możliwe zagrożenie środowiska – zwłaszcza przy istniejącym użytkowaniu terenu, uwzględniające gęstość zaludnienia. Kwestia ta stanowiła przedmiot oceny organów administracyjnych w decyzjach podejmowanych w obu instancjach i stanowiła też przedmiot kontroli ze strony Sądu I instancji, który dał temu wyraz w obszernym uzasadnieniu. Prawidłowo zwrócono przy tym uwagę na to, że najbliższe otoczenie planowanej inwestycji stanowią obiekty magazynowe, handlowo – biurowe i hurtownie, a nie obiekty mieszkalne, pozostające w znacznym oddaleniu. Skarżąca kasacyjnie strona, która jest właścicielem obiektu biurowego nie może zatem skutecznie zarzucać naruszenia przepisu § 5 pkt 2h rozporządzenia w oparciu o wykazywane ewentualne niedogodności w prowadzeniu własnego przedsięwzięcia. Przepis ten dotyczy wyłącznie oddziaływania przedsięwzięcia na tereny zamieszkałe i związanej z tym kategorii gęstości zaludnienia. Trzeba też zwrócić uwagę na to, że w przepisie tym nie ustanowiono żadnych konkretnych norm gęstości zaludnienia, które nakazywałyby obligatoryjne sporządzenie raportu. Samo zatem ustalenie istnienia terenów zamieszkałych w obszarze oddziaływania inwestycji nie przesądza jeszcze o konieczności sporządzenia raportu. W sytuacji gdy w otoczeniu inwestycji i na obszarze jej oddziaływania nie występują tereny zurbanizowane, prawidłowo przyjęta przez Sąd I instancji zerowa gęstość zaludnienia w otoczeniu inwestycji wyklucza możliwość postawienia zarzutu, że istniejąca (występująca) tam wielkość gęstości zaludnienia, w rozumieniu przepisu § 5 pkt 2h rozporządzenia, nakazywała nałożenie na inwestora obowiązku sporządzenia raportu. Z punktu widzenia istniejących inwestycji decydujące znaczenie mieć będzie przepis art. 56 ust. 1 ustawy, w myśl którego podstawowym kryterium przesądzającym o możliwości wydania pozytywnej decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych jest zgodność lokalizacji zamierzonego przedsięwzięcia z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, że podstawowym zagadnieniem podlegającym weryfikacji w postępowaniu administracyjnym jest zgodność planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami planu i następnie wykazanie tego w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. To bowiem organ planistyczny zadecydował o możliwości współistnienia na określonym terenie różnego rodzaju zakładów i instytucji, a wobec tego zarzucony błąd w ustaleniu gęstości zaludnienia dla wykazania wadliwości usytuowania zamierzonej inwestycji i związanej z tym potrzeby sporządzenia raportu nie może mieć jakiegokolwiek znaczenia. Kategoria gęstości zaludnienia odnosi się bowiem – jak już wyżej wspomniano – do terenów zurbanizowanych, a nie terenów przeznaczonych do wykorzystania gospodarczego. Zarzut sprzeczności zaskarżonej decyzji z planem miejscowym, a w jego braku z przepisami ustawy planistycznej nie został jednak w skardze kasacyjnej postawiony i Naczelny Sąd Administracyjny nie ma możliwości rozważenia ewentualnej wadliwości przedmiotowej decyzji w tym aspekcie. Zawarty w uzasadnieniu skargi kasacyjnej w pkt I zarzut błędnych ustaleń co do zakresu przyszłej działalności gospodarczej w ramach zgłoszonego przedsięwzięcia, nie został powiązany z żadnym przepisem prawa materialnego i procesowego i wobec tego nie można uznać iż jest on usprawiedliwiony. Wywód skarżącego opiera się w tej mierze na przekonaniu, że skala przedsięwzięcia będzie większa niż wynika to ze zgłoszonej charakterystyki, a to - jak już powiedziano na wstępie rozważań - nie mogło być przedmiotem oceny organów administracyjnych, które są związane treścią wniosku i tylko w takim zakresie wydały decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Podobnie gołosłowna jest polemika z ustaleniami organów obu instancji oraz Sądu I instancji, sprowadzająca się do tego, że w ramach zamierzenia gromadzone będą materiały niebezpieczne. Wniosek taki nie wynika z jakichkolwiek dokumentów załączonych do akt, nie wskazuje też materialnego źródła swego przekonania strona skarżąca. Nie wynika to w szczególności z charakteru funkcjonowania składu. Sąd I instancji zwrócił uwagę na to, że zaskarżona decyzja wskazując warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji precyzuje, że odpady gromadzone będą selektywnie w specjalistycznych kontenerach. Wymienione zostały nadto rodzaje odpadów przewidzianych do zbierania ze wskazaniem ich kodów, z podziałem na poszczególne kategorie: metale żelazne, metale nieżelazne, papier i tektura, szkło, tworzywa sztuczne. W wyniku prowadzonej działalności nie będą powstawać środki technologiczne oraz substancje chemiczne, mogące spowodować zanieczyszczenie środowiska gruntowo-wodnego. Natomiast kontenery, w których zbierany będzie złom stalowy, winny zostać umieszczone pod zadaszeniem o lekkiej konstrukcji, co ma uniemożliwić przenikanie wód opadowych do odpadów i wymywanie ewentualnych zanieczyszczeń w postaci np. substancji ropopochodnych. Tym samym za prawidłowe należało uznać stanowisko Sądu Wojewódzkiego, że organ I instancji wydając w dniu [...] września 2009 r. decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, wziął należycie pod uwagę niebezpieczeństwo powstania w ramach planowanej działalności odpadów groźnych dla środowiska, ustanawiając szczegółowe wymagania mające temu zapobiec. W rozpatrywanej sprawie brak jest przy tym podstaw do przypisywania Sadowi I instancji naruszenia przepisu pkt 5 ppkt 4 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 lipca 2002 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz. U. z 2002 r. Nr 122, poz. 1055), gdyż przepis ten nie mógł mieć w sprawie zastosowania. Rozporządzenie z dnia 26 lipca 2002 r. wydane zostało na podstawie delegacji ustawowej wynikającej z art. 201 ust. 2 ustawy i dotyczyło przepisów regulujących wydawanie pozwoleń zintegrowanych na prowadzenie instalacji, której funkcjonowanie, ze względu na rodzaj i skalę prowadzonej w niej działalności, może powodować znaczne zanieczyszczenie środowiska. Odnosi się ono zatem do sytuacji, w której ze względu na wymienione w art. 201 ust. 1 czynniki, strona ubiega się o wydanie pozwolenia na wprowadzanie do środowiska substancji i energii wymienionych w art. 180 ustawy. Konieczność opracowania raportu wynika natomiast z przepisu art. 51 ust. 1 ustawy, przy czym z upoważnienia ustawodawcy zawartego w ust. 8 Rada Ministrów w przywoływanym już wyżej rozporządzeniu z dnia 9 listopada 2004 r. określiła rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, oraz rodzaje przedsięwzięć, dla których obowiązek sporządzenia raportu może być wymagany, w tym przypadki, gdy zmiany dokonywane w obiektach są kwalifikowane jako takie przedsięwzięcia, biorąc pod uwagę: rodzaj działalności, wielkość produkcji i inne parametry techniczne, a także szczegółowe uwarunkowania związane z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu, biorąc pod uwagę charakterystykę przedsięwzięcia, wielkość emisji, usytuowanie oraz rodzaj i skalę jego oddziaływania na środowisko. To rozwiązanie prawne ma charakter kompleksowy i nie można go – tak jak chce tego autor skargi kasacyjnej – uzupełniać o rozwiązania prawne odnoszące się do innych rodzajowo instytucji z zakresu prawa ochrony środowiska. Zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przepisów rozporządzenia z dnia 26 lipca 2002 r. oraz wywód dotyczący błędnej interpretacji jego zapisów należało zatem uznać za bezprzedmiotowy i tym samym nieusprawiedliwiony. Kolejnym zgłoszonym zarzutem kasacyjnym było naruszenie przepisu art. 56 ust. 8 ustawy na skutek jego błędnej wykładni. W istocie skarżącemu chodziło o to, że zgłoszone przez niego w toku postępowania uwagi i wnioski związane z udziałem społeczeństwa w tym postępowaniu nie zostały należycie rozpatrzone i wzięte pod uwagę. W tym względzie zwrócić należy uwagę na brzmienie wspomnianego art. 56 ust. 8 ustawy, zgodnie z którym "Uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać informacje o sposobie wykorzystania uwag i wniosków zgłoszonych w związku z udziałem społeczeństwa oraz informacje dotyczące konieczności wykonania analizy porealizacyjnej, o której mowa w ust. 4 pkt 2." Unormowanie powyższe nie wymaga zatem uwzględnienia wszystkich lub tylko niektórych uwag i wniosków zgłaszanych w toku postępowania w sprawie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia, przy czym organ powinien jednak w uzasadnieniu decyzji wykazać, że wnioski takie przyjął do wiadomości i tym samym brał je pod uwagę przy wydawaniu decyzji środowiskowej. Trafnie zauważył Sąd I instancji, że z powyższego unormowania nie wynika obowiązek po stronie organu szczegółowego odniesienia się do wszystkich argumentów podważających możliwość wydania decyzji środowiskowej, jakie pojawiły się w pismach odwoławczych skarżącego, a które nie miały istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia z punktu widzenia przepisu art. 51 ust. 1 ustawy. Autor skargi kasacyjnej zarzucił w tej mierze, że organy administracyjne nie odniosły się do uwag związanych z przeznaczeniem budynku skarżącej spółki, położonego na działce sąsiedniej oraz do zarzutów, że gromadzone odpady mogą zawierać materiały potencjalnie niebezpieczne, a także do zarzutu błędnej oceny poziomu hałasu emitowanego w związku z planowanym przedsięwzięciem. W tym zakresie powtórzyć przyjdzie, że decyzja środowiskowa jest tylko elementem wstępnym procesu inwestycyjnego, zakreślającym ramy dopuszczalnych emisji oraz wielkości oddziaływania na środowisko, w tym także na nieruchomości sąsiednie. Ustalając stosowne wymagania w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, organy orzekające nie mają obowiązku określenia szczegółowych warunków technicznych realizacji środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Szczegółowe warunki techniczne realizacji uwarunkowań środowiskowych powinny być bowiem ustalone dopiero na etapie przygotowywania projektu budowlanego (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 września 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 937/08 - System Informacji Prawnej LEX nr 517965) i na tym dopiero etapie mogą być oceniane proponowane rozwiązania zmierzające do dostosowania przedsięwzięcia do wymogów wynikających z decyzji środowiskowej. Inaczej mówiąc, skoro decyzja środowiskowa zakłada określony, niski i niezagrażający sąsiadującym nieruchomościom poziom emisji hałasu oraz nieemitowanie substancji toksycznych, to zarzut skierowany pod adresem tej decyzji nie może opierać się na twierdzeniu, że wbrew tym warunkom przedsięwzięcie będzie emitować substancje szkodliwe i hałas w wysokości wyższej aniżeli wynika to z decyzji środowiskowej. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej decyzja środowiskowa nie może dawać oczekiwanych "gwarancji, że masa składowanych odpadów nie przekroczy wartości granicznych ...", gdyż oczekiwanie to dotyczy już etapu funkcjonowania przedsięwzięcia, a nie etapu ustalania środowiskowych uwarunkowań. Z powyższych względów postawiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów proceduralnych, a to art. 145 § 1 ust. 1 a i c P.p.s.a. w związku z nieuwzględnieniem § 5 rozporządzenia oraz przepisu art. 47 ustawy w części dotyczącej wpływu przedsięwzięcia na warunki pracy osób zatrudnionych w banku położonym na działce stanowiącej własność skarżącego, skutkiem czego doszło do oddalenia skargi, jest oczywiście nieuzasadniony. Podobnie bezzasadnie powiązano w skardze kasacyjnej naruszenie przepisu art. 145 § 1 ust. 1a P.p.s.a. z naruszeniem przepisu art. 56 ust. 2 pkt 2 ustawy w sytuacji, gdy "Decyzja Prezydenta Poznania o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia nie określa szczegółowo technologii segregowania i magazynowania odpadów, a nadto technologii, zakresu i uciążliwości przechowywania odpadów na terenie punktu ich zbierania ..., dopuszczalnej ładowności pojazdów, które mogą transportować odpady, a także maksymalnego limitu dobowego przyjmowania i wydawania odpadów i limitu ich składowania na terenie objętym decyzją, ... brak uregulowania wskazania w jakich kontenerach i o jakich parametrach mają być przechowywane odpady i jak zabezpieczone przed ich przemieszczeniem na sąsiednie tereny". Szczegółowe kwestie techniczne nie mogą bowiem stanowić przedmiotu decyzji środowiskowej i podniesiony zarzut braku nałożenia na inwestora takich technologicznych rozwiązań jest nieusprawiedliwiony. W postępowaniu w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia nie można postępowaniu dowodowemu zarzucić braków, które nie mają znaczenia dla treści decyzji, w szczególności polegających na nieustaleniu faktów nieistotnych dla treści decyzji bądź nawet tego rodzaju, które służyłyby wprowadzeniu do decyzji postanowień niemających oparcia w przepisach (zob. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1848/10 - SIP LEX nr 787129). Przypomnieć przy tym należało, że koniecznym elementem składowym decyzji środowiskowej jest charakterystyka całego przedsięwzięcia i decyzja Prezydenta Poznania z dnia [...] września 2009 r. załącznik taki posiadała. W załączniku określono m. in. szczegółowe parametry przedmiotowej inwestycji, których brak zarzucono w uzasadnieniu podniesionego zarzutu. Nie można uznać za usprawiedliwiony także kolejnego zarzutu procesowego, dotyczącego naruszenia przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a. Przepis ten jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach badania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami, wynikającymi z powyższej normy prawnej. Na gruncie tej podstawy kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny nie może badać zasadności przyjętej podstawy prawnej rozstrzygnięcia (zob. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2005 r., sygn. I FSK 408/05 – zamieszczony na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z tym zarzutem należy zauważyć, że zgodnie z art. 184 P.p.s.a. błędne uzasadnienie tylko wówczas może stanowić przesłankę do wzruszenia zaskarżonego wyroku, gdy rzutuje na treść rozstrzygnięcia. Jeśli mimo błędnego uzasadnienia zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu nie ma podstaw do kwestionowania takiego orzeczenia. Zresztą wszelkie naruszenia przepisów postępowania tylko wówczas mogą stanowić skuteczną podstawę kasacyjną jeżeli uchybienia te miały istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Skarżący nie wykazał w jaki sposób skoncentrowanie się tylko na kwestiach, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia, a pominięcie wątków, które mają charakter uboczny i na rozstrzygnięcie nie rzutują, stanowią uchybienia, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy. Nie zasługuje na uwzględnienie także ostatni zarzut procesowy, a mianowicie zarzut potraktowania przez Sąd I instancji naruszenia przepisu § 5 pkt 2h rozporządzenia w kategoriach naruszenia przepisów postępowania zamiast jako naruszenia prawa materialnego i uznanie w związku z tym naruszenia tego przepisu jako nieistotnego i niemającego wpływu na wynik sprawy. Z motywów zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd nie dopatrzył się takowego naruszenia prawa, gdyż uznał że inwestycja nie będzie oddziaływać na tereny zamieszkałe (wskazał na zerową gęstość zaludnienia), a zatem nie można w tym zakresie dopatrywać się jakiegokolwiek zarzuconego w skardze kasacyjnej naruszenia przepisów art. 145 § 1 ust. 1 a i art. 145 § 1 ust. 1c P.p.s.a. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie przepisu art. 184 P.p.s.a., z braku usprawiedliwionych podstaw kasacyjnych, oddalił skargę kasacyjną.