I OZ 870/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Lech po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1822/12 wstrzymujące wykonanie rozkazu personalnego Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] stwierdzającej wygaśnięcie decyzji przyznającej dodatek za znajomość języka obcego w sprawie ze skargi R. Ł. na rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji przyznającej dodatek za znajomość języka obcego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i oddalić wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE R. Ł. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...], w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji przyznającej dodatek za znajomość języka obcego. W skardze tej skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania tego rozkazu personalnego wskazując, że natychmiastowe jego wykonanie może przynieść dotkliwy skutek finansowy w postaci żądania przez bank dodatkowego poręczenia finansowego wobec zaciągniętego zobowiązania kredytowego na zakup mieszkania. Skarżący podał, że planował swoje długotrwałe wydatki finansowe, w tym związane ze spłatą kredytu hipotecznego w CHF, a nauka w celu uzyskania dodatku za znajomość języka rosyjskiego miała na celu zmniejszenie ciężaru kredytu, który wzrósł w związku ze znacznym wzrostem ceny CHF. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 29 października 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1822/12 wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji, uznając, że uszczuplenie dochodu może mieć wpływ na żądanie Banku, w którym skarżący posiada kredyt hipoteczny, dodatkowego poręczenia finansowego. Taka okoliczność – w ocenie Sądu –zwłaszcza w przypadku braku zaspokojenia żądania banku, mogłaby rodzić niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na to postanowienie zażalenie złożył Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wskazując, że jeśli z mocy przepisów uprawnienie do pobierania dodatku za znajomość języka obcego zostało zniesione (§ 2 ust. 1 rozporządzenia z dnia 16 kwietnia 2012 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie dodatków do uposażenia funkcjonariuszy ABW (Dz. U. z 2012 r., poz. 433), to wydanie postanowienia wstrzymującego wykonanie zaskarżonej decyzji jest sprzeczne z przepisem prawa i w praktyce niemożliwe do zrealizowania. Podano, że wydatkowanie ze środków finansowych bez podstawy prawnej stanowi naruszenie ustawy o finansach publicznych i rodzi odpowiedzialność z ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych. Organ wskazał, że w czerwcu 2012 r. przyznano skarżącemu dodatek motywacyjny (w wysokości 1416 zł, w lipcu 2012 r. dodatek ten wynosił 1350 zł). Organ podał, że przyznając dodatek motywacyjny miał na względzie zrównoważenie sytuacji finansowej funkcjonariuszy, którzy utracili prawo do dodatku za znajomość języka obcego. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wskazał, że obecnie różnica pomiędzy wysokością otrzymywanego dodatku motywacyjnego a pobieranymi dotychczas dodatkami za znajomość języków obcych wynosi 198 zł miesięcznie, a więc trudno ją uznać za szkodę i to w dodatku znaczną lub też okoliczność wywołującą trudne do odwrócenia skutki, ponieważ przy takiej różnicy uposażenia bank nie powinien żądać dodatkowego zabezpieczenia kredytu. Ponadto organ podniósł, że żądanie banku jest o tyle mało prawdopodobne, że skarżący obok wysokiego uposażenia miesięcznego w wysokości 5.225 zł podstawy uposażenia nadal otrzymuje dodatki w wysokości 2.850 zł miesięcznie. W odpowiedzi na zażalenie R. Ł. podniósł jeszcze raz kwestię możliwości żądania przez bank dodatkowego zabezpieczenia oraz to, że w takiej sytuacji zaświadczenie o zarobkach nie obejmie już kwoty dodatków za języki obce, co obniży jego zdolność kredytową. Podał ponadto, że obecnie przyznane świadczenia nie mają charakteru stałego, a uznaniowy. Skarżący podniósł ponadto, że w czerwcu 2012 r. okazało się, że cierpi on na chorobę nowotworową, która wymaga kosztownego leczenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., po. 270), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji wskazanego przepisu wynika, iż to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w powołanym przepisie, to jest przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Jak przyjęto w judykaturze, sąd rozpoznając wniosek nie dokonuje oceny zawartości skargi, dlatego też wniosek powinien zawierać odrębne uzasadnienie, bowiem samo powołanie się na skutki wymienione w art. 61 § 3 ustawy nie stanowi uprawdopodobnienia ich wystąpienia. Twierdzenia strony powinny również być poparte dokumentami źródłowymi. Naczelny Sąd Administracyjny pragnie w tym miejscu zauważyć, że samo powołanie się na okoliczność, iż wykonanie zaskarżonego postanowienia rodzi pewne skutki prawne, nie daje podstawy do ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponieważ nie jest tożsame z wyrządzeniem znacznej szkody lub trudnych do usunięcia skutków. Każda bowiem decyzja, czy postanowienie wywołuje określone skutki prawne, nie każda jednak podlega ochronie tymczasowej. W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał okoliczności, że zachodzi sytuacja uzasadniająca wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto bowiem, że jedynie w przypadku, gdy wykonanie zaskarżonej decyzji skutkowałoby utratą jedynego źródła utrzymania strony skarżącej, spełniona jest przesłanka określona w art. 61 § 3 powołanej ustawy (por. postanowienie NSA z dnia 16 stycznia 2008 r., sygn. akt II OZ 1386/07, niepubl.). W przedmiotowej sprawie natomiast nie wykazano, aby występowała taka sytuacja. Nie zachodzi bowiem niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle powyższego, mając na względzie całokształt okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, stwierdzić należy, iż skarżący nie uprawdopodobnił w dostateczny sposób możliwości wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 powołanej ustawy. Tym samym, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w związku z art. 61 § 3, art. 197 i art. 193 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji.