VI Ka 465/18

<p>Sygn. akt VI Ka 465/18</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 23 listopada 2018 r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:</p> <p> <strong> <!-- --> Przewodniczący – Sędzia SO Andrzej Tekieli</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Protokolant Katarzyna Witkowska      </strong> </p> <p>po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2018 r.</p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. B.</span> </strong> <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">J.</span> </p> <p>c. <span class="anon-block">P.</span> i <span class="anon-block">J. z domu G.</span> </p> <p>oskarżonej z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 212;art. 212 § 2)">art. 212 § 2 kk</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 212;art. 212 § 1)">art. 212 § 1 kk</a> </p> <p>z powodu apelacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżycielki prywatnej</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze</p> <p>z dnia 25 kwietnia 2018 r. sygn. akt II K 1075/17</p> <p>I.  utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec <span class="anon-block">M. B.</span>;</p> <p>II.  zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. <span class="anon-block">A. K.</span> 516,60 złotych tytułem kosztów nieopłaconej obrony oskarżonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym, w tym 96,60 złotych tytułem zwrotu podatku od towarów i usług;</p> <p>III.  wymierza oskarżycielce prywatnej <span class="anon-block">M. K. (1)</span> opłatę za II instancję w kwocie 80 złotych i zwalnia oskarżycielkę prywatna od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze w pozostałej części.</p> <p>Sygn. akt VI Ka 465/18</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">M. B.</span> została oskarżona o to, że:</p> <p>w dniu 28.08.2017 r. o godz. 8:59 w zamiarze bezpośrednim pomówiła publicznie za pomocą środków masowego komunikowania <span class="anon-block">M. K. (2)</span> o kradzież i oszustwo na kwotę 3.500,00 zł na szkodę sklepu spożywczego w <span class="anon-block">J.</span> poprzez zamieszczenie na portalu społecznościowym <span class="anon-block">F.</span> publicznego wpisu o treści „<span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">k.</span> wyciągnelam do ciebie pomocna dlon dalam ci prace a tu najzwyczajniej i na bezczelnego okradlas nasze utargi ze sklapu!!!!!!!!! 3.5 tys. Ludzie uważajcie na nia i nie ufajcie tak jak ja to zrobiłam oszustka i prawdziwa zlodziejka !!!!!!!!!!! pracy dla niej w <span class="anon-block">(...)</span> brak udostępnijcie dalej jak mozecie. Jutro przyjezdzam z urlopu i zglaszam kradziez na policje” i zachęcając inne osoby do jego dalszego udostępniania na profilach na portalu <span class="anon-block">F.</span> co na godzinę 15:31 dnia 29.08.2017 r. uczyniło 57 osób, czyniąc to w celu poniżenia oskarżycielki prywatnej w opinii publicznej oraz narażając ją na utratę zaufania potrzebnego do wykonywania pracy zarobkowej na terenie <span class="anon-block">J.</span> i okolic.</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 212;art. 212 § 2)">art. 212 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 212;art. 212 § 1)">art. 212 § 1 k.k.</a>;</span> </strong> </p> <p>Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2018 r. w sprawie II K 1075/17 uniewinnił oskarżoną od zarzutu popełnienia czynu opisanego w części wstępnej wyroku.</p> <p>Apelację od powyższego wyroku wniósł pełnomocnik oskarżycielki prywatnej.</p> <p>Działając w imieniu i na rzecz oskarżycielki prywatnej <span class="anon-block">M. K. (2)</span> na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 425;art. 425 § 1;art. 425 § 2)">art. 425 § 1 i 2 k.p.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 444)">art. 444 k.p.k.</a> zaskarżył on wyrok w całości na niekorzyść oskarżonej.</p> <p>Skarżonemu wyrokowi na podstawie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 2)">art. 427 § 2 k.p.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 1 i 2 k.p.k.</a> zarzucił:</p> <p>1)  obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść wydanego wyroku, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7;art. 424;art. 424 § 2)">art. 7 i art. 424 § 2 k.p.k.</a> poprzez dowolną, wybiórczą i arbitralną ocenę materiału dowodowego oraz całkowite i nieuzasadnione pominięcie dowodu z korespondencji sms prowadzonej przez oskarżycielkę subsydiarną z oskarżoną w dniach 25, 27 i 28 sierpnia 2017 r. oraz całkowite pominięcie w uzasadnieniu skarżonego wyroku ustosunkowania się do ww. dowodu, co skutkowało błędnym przyjęciem przez Sąd I instancji, że oskarżycielka prywatna przed zamieszczeniem przed oskarżoną wpisu na portalu społecznościowym <span class="anon-block">F.</span> nie odbierała od niej telefonu, a zatem oskarżona nie miała możliwości ustalić, czy <span class="anon-block">M. K. (2)</span> faktycznie dokonała kradzieży. Podczas gdy, jak pokazuje załączona przez pełnomocnika oskarżycielki prywatnej korespondencja sms, obie panie cały czas pozostawały ze sobą w kontakcie wymieniając smsy, natomiast oskarżona zarzuciła oskarżycielce prywatnej kradzież dopiero w dniu 28 sierpnia 2017 r. w smsie o godz. 8:54, a zatem zaledwie 5 minut przed publikacją pomawiającego <span class="anon-block">M. K. (2)</span> oświadczenia, uniemożliwiając jej w tak krótkim terminie jakąkolwiek reakcję na stawiane oskarżenie;</p> <p>2)  obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść wydanego wyroku, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> poprzez nieuzasadnione pominięcie faktu, że oskarżycielka prywatna informowała oskarżoną w dniu 25 sierpnia 2017 r. w sms, że nie przyjdzie do pracy do sklepu w niedzielę oraz, że oskarżona na to w żaden sposób nie zareagowała;</p> <p>3)  obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść wydanego wyroku, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> poprzez bezzasadne pominięcie wyjaśnień oskarżonej w zakresie, w jakim wskazała ona (co także znajduje potwierdzenie w treści jej odpowiedzi na akt oskarżenia), że zamieściła post na portalu <span class="anon-block">F.</span> pod wpływem złości oraz następnego dnia, gdy ochłonęła, usunęła post, co wskazuje na to, że oskarżona pomawiała oskarżycielkę prywatną nie dlatego, że faktycznie w sposób racjonalny i przemyślany była przekonana, że dokonała ona kradzieży (w takiej sytuacji oskarżona nie usunęłaby następnego dnia postu, tylko pozostawiła go w celu ostrzeżenia przed oskarżycielką prywatną innych osób), tylko dlatego, że chciała się na niej odegrać oraz ją poniżyć przed znajomymi oraz ewentualnymi przyszłymi pracodawcami;</p> <p>4)  obrazę przepisów prawa materialnego, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 28)">art. 28 k.k.</a> poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie i błędne przyjęcie, że oskarżona pozostawała w usprawiedliwionym błędzie co do okoliczności stanowiącej znamię czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 212;art. 212 § 2)">art. 212 § 2 k.k.</a> będąc przekonana, że stawiany przez nią zarzut jest prawdziwy, podczas, gdy jak wynika z materiału dowodowego oskarżona nie starała się w żaden sposób wyjaśnić sytuacji z oskarżycielką prywatną, pomimo iż była jej koleżanką, a publiczny wpis na <span class="anon-block">F.</span> zamieściła parę minut po poinformowania o swoim podejrzeniu <span class="anon-block">M. K. (2)</span> nie dając jej szansy wyjaśnienia, działając umyślnie i pod wpływem gniewu, a zatem nie sposób przyjąć, aby w niniejszej sprawie wystąpiły okoliczności wyłączające przestępność czynu oskarżonej.</p> <p>Wskazując na powyższe zarzuty na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 1)">art. 427 § 1 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 k.p.k.</a> pełnomocnik wniósł o:</p> <p>1)  zmianę zaskarżonego wyroku w całości oraz uznanie oskarżoną <span class="anon-block">M. B.</span> za winną popełnienia czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 212;art. 212 § 2)">art. 212 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 212;art. 212 § 1)">art. 212 § 1 k.k.</a>;</p> <p>2)  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 212;art. 212 § 3)">art. 212 § 3 k.k.</a> o zasądzenie od oskarżonej na rzecz oskarżycielki prywatnej nawiązki w kwocie 5.000 zł;</p> <p>3)  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 215)">art. 215 k.k.</a> o podanie wyroku do publicznej wiadomości;</p> <p>4)  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 67;art. 67 § 3)">art. 67 § 3 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 72;art. 72 § 1;art. 72 § 1 pkt. 2)">art. 72 § 1 pkt 2 k.k.</a> o nałożenie na oskarżoną obowiązku przeproszenia pokrzywdzonej <span class="anon-block">M. K. (2)</span> poprzez zamieszczenie dostępnego publicznie wpisu na profilu oskarżonej na portalu <span class="anon-block">F.</span>.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie.</p> <p>Nietrafny był pierwszy z zarzutów apelacji dotyczący naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7;art. 424;art. 424 § 2)">art. 7 i 424 § 2 k.p.k.</a>, który skarżący uzasadniał tym, że Sąd I instancji pominął zgłoszoną przez pełnomocnika oskarżycielki prywatnej we wniosku dowodowym z dnia 12 stycznia 2018 r. korespondencję sms prowadzoną pomiędzy oskarżycielką prywatną a oskarżoną w dniach 25, 27 i 28 sierpnia 2017 r. i nie ustosunkował się do tego dowodu w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Zauważyć w tym miejscu należy, że choć pełnomocnik oskarżycielki prywatnej wniósł na rozprawie głównej z dnia 22 listopada 2017 r. o dopuszczenie dowodu z dokumentów w postaci wydruków z sms z telefonu <span class="anon-block">M. K. (2)</span> i zobowiązał się przedłożyć wydruki tych wiadomości na kolejnym terminie rozprawy (k. 63), to jednak obowiązku tego nie dopełnił. Z akt sprawy nie wynika również, aby stosowny wniosek dowodowy został przez skarżącego podtrzymywany na dalszym etapie postępowania. Skoro skarżący dokumentów tych nie przedłożył na kolejnym terminie rozprawy w dniu 10 stycznia 2018 r., jak i na kolejnych dwóch terminach w dniach 23 lutego i 11 kwietnia 2018 r., to niezasadny jest zarzut „całkowitego pominięcia” tego dowodu i niedokonania jego oceny zgodnie z zasadami <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>.</p> <p>Nietrafny okazał się także wymieniony jako trzeci z zarzutów apelacji dotyczący naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>, który skarżący uzasadniał tym, że Sąd Rejonowy w sposób arbitralny i wybiórczy ocenił wyjaśnienia oskarżonej, która przyznała, że zamieściła wpis na portalu <span class="anon-block">F.</span> działając pod wpływem emocji i gniewu. Zauważyć należy, że skarżący nie kwestionował wyjaśnień oskarżonej w zakresie dokonania wpisu dotyczącego oskarżycielki prywatnej, lecz wskazywał na inną niż to ustalił Sąd I instancji, motywację oskarżonej co do jego zamieszczenia. Zdaniem skarżącego takie zachowanie oskarżonej wskazywało na jej umyślne działanie, wynikające z chęci poniżenia <span class="anon-block">M. K. (2)</span> w opinii publicznej oraz miało na celu jej zdyskredytowanie u przyszłych pracodawców z <span class="anon-block">J.</span> i okolic. Wbrew twierdzeniom skarżącego, Sąd I instancji okoliczności dotyczące zamieszczenia wpisu należycie wnikliwie rozważył w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku (k. 90 – 90 odwrót). Wyraźnie wskazano tam, że okoliczności te zostały potwierdzone nie tylko przez <span class="anon-block">S. B.</span> i <span class="anon-block">A. W. (1)</span>, ale także pośrednio przez <span class="anon-block">M. K. (2)</span>, która przyznała, że choć miała pracować w sklepie w niedzielę tj. 27 sierpnia 2017, to jednak do pracy nie przyszła i nie odbierała połączeń telefonicznych od <span class="anon-block">M. B.</span>, pomimo, że ta do niej dzwoniła. Bezsporne jest również to, że po zakończeniu zmiany przez oskarżycielkę prywatną tj. w dniu 25 sierpnia 2017 r. zginęły pieniądze z utargu – około 3500 zł, co potwierdzili wszyscy świadkowie tj. <span class="anon-block">S. B.</span>, <span class="anon-block">A. W. (2)</span> i <span class="anon-block">A. M.</span>. Świadkowie ci zgodnie zeznali, że ostatnią osobą która miała kontakt z utargiem była <span class="anon-block">M. K. (2)</span>, co powodowało, iż wszystkie te osoby były przekonane, że to ona dokonała kradzieży pieniędzy ze sklepu. Zauważyć również należy, że także zachowanie oskarżycielki prywatnej, która nie tylko nie przyszła do pracy w niedzielę, nie zwróciła kluczy od sklepu i nie skontaktowała się z pracodawcą, by poinformować go o zakończeniu współpracy czyniło zasadnymi przypuszczenia, że to ona dokonała zaboru pieniędzy z kasy sklepu. Skarżący wskazując na motywację oskarżonej zupełnie pomija ustalenia Sądu I instancji, że oskarżycielka prywatna potwierdziła fakt, że nie tylko nie odbierała telefonów od oskarżonej przed zamieszczeniem wpisu, ale co istotne już po zamieszczeniu wpisu otrzymała od niej smsa o treści „<span class="anon-block">z.</span> oddaj utarg”. W świetle wskazanych wyżej okoliczności Sąd I instancji prawidłowo ocenił, zachowanie oskarżonej, która dokonując wpisu na portalu społecznościowym na temat oskarżycielki prywatnej była przekonana, że wiadomość ta jest prawdziwa. Sąd Okręgowy podzielił pogląd Sądu I instancji, że taka postawa oskarżonej tj. zamieszczenie wpisu na portalu społecznościowym przemawiałaby raczej – gdyby oczywiście zarzut ten okazał się prawdziwy – nie za chęcią poniżenia oskarżycielki prywatnej, ale służyłaby obronie społecznie uzasadnionego interesu jakim jest ostrzeżenie potencjalnych pracodawców przed zatrudnieniem osoby dokonującej zaboru pieniędzy u poprzedniego pracodawcy. Na marginesie wskazać należało skarżącemu w kontekście jego twierdzeń podniesionych na rozprawie odwoławczej, że bez znaczenia dla oceny prawnej zachowania oskarżonej pozostaje ilość wyświetleń tej wiadomości na społecznościowym portalu internetowym i ilość jej udostępnień.</p> <p>Nietrafny okazał się zarzut naruszenia prawa materialnego tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 28)">art. 28 k.k.</a> W ocenie Sądu Okręgowego nie sposób w rozpoznawanej sprawie racjonalnie wykluczyć, że oskarżona w dniu 28 sierpnia 2017 r. zamieszczając na swoim profilu na portalu społecznościowym <span class="anon-block">F.</span> wpis dotyczący oskarżycielki prywatnej działała pod wpływem usprawiedliwionego błędu, co do okoliczności stanowiącej znamię czynu zabronionego (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 28;art. 28 § 1)">art. 28 § 1 k.k.</a>).</p> <p>Stosownie do przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 28;art. 28 § 1)">art. 28 § 1 k.k.</a> nie popełnia przestępstwa, kto pozostaje w usprawiedliwionym błędzie co do okoliczności stanowiącej znamię czynu zabronionego. Błąd unormowany w przepisie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 28;art. 28 § 1)">art. 28 § 1 k.k.</a> musi być usprawiedliwiony. Z takim błędem będziemy mieli do czynienia wówczas, gdy sprawcy nie można zarzucić, że gdyby dochował należytej staranności, to właściwie rozpoznałby zachodzącą rzeczywistość i tym samym uniknąłby błędu. Dokonanie prawidłowych ustaleń w tym zakresie wymaga analizy całokształtu czynników (obiektywnych i subiektywnych), które mogły mieć wpływ na ukształtowanie się błędnego rozpoznania rzeczywistości (zob. Wąsek, Kodeks karny, t. 1999, s. 366).</p> <p>Zdaniem Sądu Okręgowego, ustalony przez Sąd Rejonowy stan faktyczny oraz zebrane dowody oceniane we wzajemnym ze sobą powiązaniu pozwalają uznać, że błąd <span class="anon-block">M. B.</span> co do prawdziwości jej zarzutów był usprawiedliwiony. W konsekwencji Sąd Rejonowy trafnie ustalił, że skoro <span class="anon-block">M. B.</span> działa w usprawiedliwionym błędzie co do znamienia czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 212;art. 212 § 2)">art. 212 § 2 k.k.</a> będąc przekonana, iż stawiany przez nią zarzut jest prawdziwy nie wyczerpała ona znamion tego czynu w zakresie strony podmiotowej.</p> <p>Z powyższych względów Sąd Okręgowy na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 k.p.k.</a> zaskarżony wyrok, jako trafny i prawidłowy, utrzymał w mocy.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820160124" title="Ustawa z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze - Dz. U. z 1982 r. Nr 16, poz. 124 (art. 29;art. 29 ust. 1)">art. 29 ust. 1 Ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820160124" title="Ustawa z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze - Dz. U. z 1982 r. Nr 16, poz. 124 (art. 29 § 17;art. 29 § 17 ust. 2;art. 29 § 17 ust. 2 pkt. 4)">§ 17 ust. 2 pkt 4</a> w zw. z § 4 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy oskarżonej <span class="anon-block">M. B.</span> – adw. <span class="anon-block">A. K.</span> kwotę 516,60 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym, w tym 96,60 zł podatku od towarów i usług.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1;art. 636 § 3)">art. 636 § 1 i 3 kpk</a> Sąd Okręgowy wymierzył oskarżycielce prywatnej opłatę za II instancję w kwocie 80 zł i na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 634)">art. 634 kpk</a> mając na uwadze jej sytuację materialną zwolnił ją od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postepowanie odwoławcze w pozostałej części.</p> </div>