III OSK 4323/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku [...] sp. z o.o. z siedzibą w P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej [...] sp. z o.o. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 823/20 w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE Pismem z 13 września 2021 r., złożonym w postępowaniu kasacyjnym, [...] sp. z o.o. z siedzibą w P. wniosło o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącej kasacyjnie spółki wskazał, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody. Podano, iż wysokość kary 25.000 zł nie została ustalona właściwie. Kara ta stanowi dla skarżącej znaczne obciążenie finansowe. Zapaść na rynku w istniejącym stanie epidemii odbiła się na sytuacji finansowej skarżącej, powodując w 2020 r. spadek obrotów o 25% w porównaniu do roku 2019. Z tych przyczyn skarżąca znalazła się w grupie podmiotów uprawnionych do korzystania ze wsparcia ze środków publicznych w ramach tzw. tarczy antykryzysowej. W tym stanie rzeczy wyegzekwowanie ww. kary stanowi dla skarżącej bardzo poważny wydatek, albowiem nie posiada ona wolnych dostatecznych środków z przeznaczeniem na taką opłatę. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z 24 czerwca 2020 r. prawomocnie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd Wojewódzki w uzasadnieniu tego postanowienia wskazał, że wniosek skarżącej nie zawierał jakiegokolwiek uzasadnienia na potwierdzenie zasadności żądania wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ponadto WSA w Warszawie uznał, że decyzja w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej nie jest co do zasady rozstrzygnięciem, którego wykonanie może spowodować trudne do odwrócenia skutki. Jakkolwiek skarżąca kasacyjnie spółka nie wniosła wprost o zmianę powyższego postanowienia, to wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji dotyczy kwestii, która została już ostatecznie rozstrzygnięta. W tym stanie rozpoznanie ponownego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji musi nastąpić z uwzględnieniem art. 61 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) dalej zwanej "p.p.s.a.". Zgodnie z tym przepisem postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Wynikającą z powyższego przepisu przesłanką zmiany lub uchylenia orzeczenia w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest zmiana okoliczności sprawy. Podstawą do zmiany nie jest natomiast kwestionowanie stanowiska zajętego przez sąd, ponieważ wniosek strony o zmianę postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie może być traktowany jak środek zaskarżenia takiego postanowienia (szerzej zob. postanowienia NSA: z 23 października 2018 r. sygn. akt I OSK 1353/18, LEX nr 2578493 i z 28 lutego 2012 r. sygn. akt I GZ 24/12, LEX nr 1125340). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego okoliczności podane w ponownym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie świadczą o zaistnieniu przesłanki zmiany okoliczności sprawy. Powołane przez skarżącą spółkę twierdzenia o zmniejszeniu obrotów na skutek epidemii są ogólnikowe i nie pozwalają na ocenę rzeczywistego stanu majątkowego wnioskodawcy. Podobnie o zmianie okoliczności sprawy nie stanowi przyznanie skarżącej wsparcia ze środków publicznych. Fakt ten nie przekłada się automatycznie na zaistnienie przesłanki wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle art. 61 § 4 p.p.s.a. tylko zmiana stanu majątkowego skarżącej spółki, mająca miejsce po wydaniu postanowienia z 24 czerwca 2020 r., mogłaby pozwolić na uwzględnienie wniosku. Przy czym zmiana stanu majątkowego musiałaby być na tyle istotna, że uiszczenie egzekwowanej kary mogłoby zagrozić ustaniem bytu prawnego spółki i zwolnieniem zatrudnionych pracowników (por. postanowienie NSA z 25 lutego 2015 r. sygn. akt I GSK 80/15, LEX nr 1646653). W realiach niniejszej sprawy okoliczność ta pozostaje jednak nieuprawdopodobniona, wobec nieprzedstawienia we wniosku z 13 września 2021 r. dowodów lub twierdzeń pozwalających ocenić rzeczywistą sytuację majątkową skarżącej spółki i tym samym uprawdopodobnić wystąpienie zmiany okoliczności sprawy. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.