II OSK 1142/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Stahl Sędziowie sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz ( spr.) sędzia NSA Leszek Kiermaszek Protokolant Renata Sapieha po rozpoznaniu w dniu 9 października 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 1 lutego 2007 r., sygn. akt III SA/Kr 64/06 w sprawie ze skargi T. B. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE II OSK 1142 / 07 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 1 lutego 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu sprawy oddalił skargę wniesioną przez T. B. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. z dnia [...], którą to decyzją nie stwierdzono u T. B. chorób zawodowych: [...], [...], przewlekłego [...], przewlekłego [...] oraz [...], wymienionych w poz. [...], [...], [...], [...] i [...] wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 roku w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65 poz. 294). W uzasadnieniu powyższego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawił przebieg postępowania administracyjnego. Decyzją z dnia [...] roku Powiatowy Inspektor Sanitarny w C. nie stwierdził u T. B. chorób zawodowych wymienionych w pozycji: [...], [...], [...] i [...] wykazu, stanowiącego załącznik do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Powyższą decyzję wydano po przeprowadzonym badaniu w Przychodni Chorób Zawodowych [...] Ośrodka Medycyny Pracy w K.. Z wydanego orzeczenia lekarskiego z dnia [...] roku wynika, że charakter obserwowanych u T. B. zmian chorobowych nie spełnia kryteriów obowiązujących przy rozpoznawaniu chorób zawodowych, a więc brak jest dostatecznych radiologicznych cech [...], przeprowadzone badania nie potwierdziły [...], badanie laryngologiczne wykazało zmiany niecharakterystyczne dla choroby zawodowej [...], natomiast zachowana wydolność układu oddechowego przy przewlekłym nieżycie oskrzeli uniemożliwia rozpoznanie choroby zawodowej. Po badaniach konsultacyjnych, przeprowadzonych następnie w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., wydano orzeczenie z dnia [...] o braku podstaw do rozpoznania w/w chorób zawodowych. W uzasadnieniu swego orzeczenia Instytut podał, że charakter występujących u T. B. schorzeń nie spełnia kryteriów orzeczniczych uzasadniających rozpoznanie [...], [...], przewlekłego [...] i przewlekłego [...] pochodzenia zawodowego. Odrębną decyzją z dnia [...] Powiatowy Inspektor Sanitarny w C. nie stwierdził u T. B. choroby zawodowej w postaci [...] wymienionej w pozycji [...] wykazu chorób zawodowych. Decyzję powyższą wydano po przeprowadzonym badaniu w Przychodni Chorób Zawodowych [...] Ośrodka Medycyny Pracy w K. w oparciu o orzeczenie lekarskie z dnia [...] z którego wynika, że badaniem okulistycznym nie stwierdzono w soczewkach zmian chorobowych charakterystycznych dla zawodowej [...]. Po badaniach konsultacyjnych, przeprowadzonych w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., uzyskano orzeczenie z dnia [...], w którym również stwierdzono brak podstaw do rozpoznania [...] pochodzenia zawodowego, bowiem badanie okulistyczne nie wykazało zmian odpowiadających [...] zawodowej. Odwołanie od powyższych decyzji wniósł T. B.. Decyzjami z dnia [...] [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. po rozpatrzeniu odwołań T. B. od decyzji Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. z dnia [...], nie stwierdzających chorób zawodowych, wymienionych w poz. [...], [...], [...], [...] i [...] wykazu chorób zawodowych, utrzymał zaskarżone decyzje w mocy. Rozpoznając skargę T. B. na powyższe decyzje Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokami z dnia 30 listopada 2004 roku wydanymi w sprawach o sygn. akt II SA/Kr 321/02 i sygn. akt II SA/Kr 322/02 uchylił zaskarżone decyzje organu odwoławczego oraz poprzedzające je decyzje organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu obu tych wyroków Sąd wskazał, iż decyzje wydane w sprawie naruszają prawo. Organ nie może bowiem opierać rozstrzygnięcia na opinii lekarskiej lakonicznej, nie zawierającej przekonywającego uzasadnienia. W ocenie Sądu uzasadnienia dotyczące schorzeń skarżącego były zbyt lakoniczne, a wobec powyższego decyzje organów obu instancji zapadły bez należytego wyjaśnienia sprawy, co naruszyło art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., oraz art. 107 § 3 k.p.a. Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym decyzją z dnia [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w C. nie stwierdził u T. B. chorób zawodowych: [...], [...], przewlekłego [...], przewlekłego [...] oraz [...], wymienionych w poz. [...], [...], [...], [...] i [...] wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 roku w sprawie chorób zawodowych. W uzasadnieniu swej decyzji organ wskazał, iż uzupełnione orzeczenia lekarskie obu placówek orzeczniczych w sposób wyczerpujący dowodzą braku podstaw do rozpoznania wyżej wskazanych chorób zawodowych. We wniesionym na powyższą decyzję odwołaniu T. B. wskazał, iż jego stan zdrowia jest zły i ulega stałemu pogorszeniu. Decyzją z dnia [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., działając na podstawie art. 138 § 1 punkt 1 k.p.a. w związku z art. 5 punkt 4a i art. 12 ust. 2 punkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 roku o Państwowej Inspekcji Sanitarnej i § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 roku w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach, utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. z dnia [...]. W uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy wskazał, iż odwołanie T. B. nie "wniosło żadnych nowych istotnych faktów, które mogłyby mieć wpływ na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Organ odwoławczy powołał się na nierozpoznanie u T. B. chorób zawodowych przez obie jednostki orzecznicze do tego powołane. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję organu odwoławczego T. B. podniósł, iż jest ciężko chory, a jego schorzenia zostały wywołane pracą zawodową. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, uzasadniając swoje stanowisko tak jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że w przedmiotowej sprawie podstawę orzekania stanowi rozporządzenie Rady Ministrów dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, póz. 294 z późn. zm. - dalej zwane rozporządzeniem). W ocenie Sądu pierwszej instancji skarga jest bezzasadna. Bezsporną w sprawie jest okoliczność istnienia w środowisku pracy skarżącego czynników szkodliwych narażających na powstanie chorób zawodowych. Przeprowadzone u skarżącego badania lekarskie wykazały istnienie pewnych schorzeń zdrowotnych, niemniej jednak oba ośrodki wydające orzeczenia lekarskie wskazały na brak ich zawodowej etiologii. W odniesieniu do choroby zawodowej wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych ([...]) Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. podał, iż brak jest zmian wskazujących na istnienie tej choroby u skarżącego. Bezprzedmiotowa jest zatem analiza zawodowej etiologii, skoro brak rozpoznania choroby. [...] Ośrodek Medycyny Pracy w K. zajął odnośnie tej kwestii identyczne stanowisko, podnosząc, iż brak jest zmian upoważniających do rozpoznania [...]. Odnośnie choroby zawodowej wskazanej w poz. [...] wykazu ([...]), to Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. zaznaczył, iż nie ma podstaw do rozpoznania u skarżącego [...] w ogóle, a w szczególności [...] pochodzenia zawodowego. Identycznie wypowiedział się [...] Ośrodek Medycyny Pracy w K.. Gdy chodzi o chorobę zawodową w postaci przewlekłego [...] pochodzenia zawodowego (poz. [...] wykazu), to Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., z uwagi na brak współpracy skarżącego z badającymi, wskazał na infekcyjną etiologię przewlekłego [...], podnosząc, iż nie stwierdzono cech [...]. [...] Ośrodek Medycyny Pracy w K. również podał, iż przewlekłe [...] może być rozpoznane jako związane z pracą zawodową tylko w wypadku stwierdzenia niewydolności narządu oddechowego. Odnośnie choroby zawodowej wymienionej pod pozycją [...] wykazu ([...]), to oba ośrodki wskazały na brak etiologii zawodowej stwierdzonych u skarżącego zmian chorobowych. Jeśli chodzi zaś o [...] pochodzenia zawodowego (poz. [...] w wykazie), to w orzeczeniu Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. wskazano, iż rozpoznane zmiany nie mają podłoża zawodowego. [...] Ośrodek Medycyny Pracy w K. w orzeczeniu lekarskim podniósł dodatkowo, iż zmiany te wynikają z naturalnej przyczyny starzenia się organizmu, nie wynikają i nie są charakterystyczne dla narażenia zawodowego. W ocenie Sądu pierwszej instancji orzekające w sprawie organy administracyjne odmawiając uznania rozpoznanych u skarżącego schorzeń za choroby zawodowe, prawidłowo uznały te orzeczenia lekarskie za wiarygodne i wyczerpujące, opierając na nich swoje rozstrzygnięcia o braku u skarżącego podstaw do rozpoznania chorób zawodowych. Zdaniem Sądu ponowne orzeczenia lekarskie [...] Ośrodka Medycyny Pracy w K. i Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. są bardzo szczegółowo uzasadnione, a zawarta w nich argumentacja jest przekonująca i nie budzi wątpliwości. W tej sytuacji wydane w niniejszej sprawie decyzje: zarówno organu II instancji, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa materialnego, a organy wydając swoje decyzje w pełni zastosowały się do wskazań zawartych w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 listopada 2004 roku wydanych w sprawach o sygn. akt II SA/Kr 321/02 i II SA/Kr 322/02. Wobec powyższego Sąd pierwszej instancji przyjął, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa i zapadła po należytym wyjaśnieniu sprawy. Z tego powodu skarga została oddalona, w oparciu o 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1270 ze zm.- zwanego dalej p.p.s.a.). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł T. B. zaskarżając go w całości i opierając ją na zarzucie: 1. naruszenia prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię względnie niewłaściwe zastosowanie: a). § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w ten sposób, iż uznano za zgodną z prawem decyzję w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej wydaną bez przeprowadzenia wymaganego przepisami dochodzenia epidemiologicznego; b). § 9 rozporządzenia w ten sposób, że nie stwierdzono naruszenia postępowania w toku wydawania decyzji w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej mimo braku przeprowadzenia ponownych badań na wyraźne żądanie skarżącego; 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 §1 i §2 pkt 1 oraz art. 134 §1, art. 141 §4, art. 145 §1 pkt 1 lit. c, art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 7 oraz art. 77 §1 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż w postępowaniu dowodowym dokonano wyczerpującego zebrania (uzupełnienia) materiału dowodowego, a tym samym wyczerpano zalecenia przekazane w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt III SA/Kr 321/02 oraz III SA/Kr 322/02 , w szczególności, gdy zebrany uzupełniający materiał dowodowy nie stanowił wystarczającej podstawy do wykluczenia choroby zawodowej u skarżącego; b). art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 §1 i §2 pkt 1 oraz art. 134 §1, art. 141 §4, art.145 §1 pkt 1 lit. c , art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 84 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przyjęcie, iż przedstawione w sprawie orzeczenia lekarskie rozstrzygają o nieistnieniu choroby zawodowej mimo, że stanowią jedynie opinie biegłych, tj. jeden ze środków ustalenia stanu faktycznego przez organ administracyjny; c). art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 §1 i §2 pkt 1 oraz art. 134 §1, art. 141 §4, art. 145 §1 pkt 1 lit. c, art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przyjęcie, iż w toku postępowania dowodowego dokonano wszechstronnego i wnikliwego rozważenia zebranego materiału dowodowego, prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego oraz nie przekroczono granic swobodnej oceny dowodów, w szczególności orzeczeń lekarskich stwierdzających brak podstaw do uznania choroby zawodowej, jak i opinii uzupełniających a także, iż orzeczenia te nie budzą wątpliwości, są jasne, spójne i wyczerpujące; d). art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 §1 i §2 pkt 1 oraz art. 134 §1, art. 141 §4, art. 145 §1 pkt 1 lit. c, art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77§1 oraz art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przyjęcie, iż organ administracji dokonał wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a w szczególności, iż dokładnie wyjaśnił stan faktyczny w sytuacji braku zbadania orzeczeń lekarskich przedstawionych przez skarżącego; e). art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 §1 i §2 pkt 1 oraz art. 134 §1, art. 141 §4, art. 145 §1 pkt 1 lit. c, art. 151 p.p.s.a. w sytuacji nieprawidłowego przeprowadzenia postępowanie dowodowego oraz zaniechania wszechstronnego i wnikliwego rozważenia całego materiału dowodowego i przyjęcie za miarodajne twierdzeń, że dolegliwości skarżącego nie są wynikiem chorób zawodowych; f). art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), art. 3 §1 i §2 pkt 1, art. 134 §1, art. 151 p.p.s.a. w związku z §5 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 1983 r. Nr 65, poz. 294 z późniejszymi zmianami), poprzez nieprawidłową kontrolę przebiegu przeprowadzonego postępowania dowodowego podczas którego zaniechano dokonania koniecznego dochodzenia epidemiologicznego oraz ponownego badania lekarskiego na żądanie skarżącego; g). art. 145 §1 pkt 1 lit. c oraz art. 151p.p.s.a. poprzez brak podstaw do oddalenia skargi skarżącego i odmowę uchylenia decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego; h). art. 2 oraz art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. 1997 r. Nr 78, poz. 483) poprzez przyjęcie, iż zaskarżona decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego jest zgodna z prawem. Wskazując na przytoczone wyżej zarzuty skargi kasacyjnej strona skarżąca wniosła o: 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie wraz z obowiązkiem orzeczenia o kosztach; 2. zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kosztów niniejszego postępowania, w tym kosztów zastępstwa w niniejszym postępowaniu względnie przyznanie pełnomocnikowi skarżącego kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W uzasadnieniu powyższych zarzutów autor skargi kasacyjnej wskazał, że wyrokami z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt II SA/Kr 321/02 oraz II SA/Kr 322/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzje [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] i poprzedzające je decyzje Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. z dnia [...], które nie stwierdziły u skarżącego chorób zawodowych [...], [...], przewlekłego [...], przewlekłego [...] oraz [...]. Skarżący stwierdził, że w niniejszej sprawie nie przeprowadzono prawidłowego dochodzenia epidemiologicznego, co wpłynęło niewątpliwie na zawężenie kręgu chorób zawodowych, pod kątem których przeprowadzano badania. W konsekwencji nie była możliwa prawidłowa ocena rzeczywistego wpływu środowiska zawodowego na zdrowie skarżącego. Jej właściwe przeprowadzenie determinuje bowiem rodzaj i charakter badań, którym poddawana jest osoba z podejrzeniem choroby zawodowej. Wspomniany brak przeprowadzenia właściwego dochodzenia epidemiologicznego stanowi istotne uchybienie organów orzekających w sprawie i musi prowadzić do wniosku, iż nie doszło do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zdaniem skarżącego Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdziwszy tak istotne uchybienie proceduralne winien był korzystając z przysługującego mu na podstawie art. 106 § 3 kpa uprawnienia przeprowadzić uzupełniający dowód z dokumentu na okoliczność przeprowadzenia dochodzenia epidemiologicznego, zaś w wypadku stwierdzenia w tym zakresie uchybień, wskazać je organom wydającym decyzje w przedmiocie choroby zawodowej. Nadto skarżący wskazał, iż w toku postępowania toczącego się po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyroku w dniu 30 listopada 2004 r. wielokrotnie wnosił on o ponowne przeprowadzenie określonych badań. W sprawie nie przeprowadzono jednak kolejnych badań lekarskich, co stanowi niewątpliwie rażące naruszenie gwarantowanych rozporządzeniem praw skarżącego i powinno prowadzić do uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny decyzji. Autor kasacji wskazał też, że w toku postępowania skarżący przedstawił bardzo szeroką dokumentację medyczną obrazującą liczne schorzenia, na które cierpi. Dokumentacja ta nie była w ogóle przedmiotem zainteresowania organów orzekających w sprawie, które stwierdziły jedynie, że żadna z wymienionych w nich dolegliwości nie figuruje w wykazie chorób zawodowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw, o których jest mowa w art. 174 p.p.s.a. i jako taka podlega oddaleniu. W kontekście zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej i sposobu skonstruowania ich uzasadnienia, warto zwrócić uwagę na to, iż postępowanie sądowoadministracyjne, choć dotyczy wszelkich postępowań i czynności, jakie miały miejsce przy prowadzeniu postępowania administracyjnego (art. 135 p.p.s.a.), jak również nie jest ograniczone zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.), to mimo wszystko nie przestaje być postępowaniem jedynie kontrolnym, mającym na celu usunięcie naruszeń prawa (art. 135 w zw. z art. 2 i art. 3 p.p.s.a.). Orzeczenia wojewódzkich sądów administracyjnych nie zmierzają zatem do kształtowania materialnoprawnej sytuacji strony (nie rozstrzygają o zakresie jej praw i obowiązków), lecz orzekają o zgodności lub sprzeczności z prawem wydanych przez organ administracji publicznej orzeczeń bądź dokonanych czynności. Skoro więc przedmiotem niniejszej sprawy jest tylko i wyłącznie ocena legalności decyzji zaskarżonej, czyli decyzji w której nie stwierdzono u skarżącego istnienia chorób zawodowych ujętych w poz. [...], [...], [...], [...] i [...] wykazu chorób zawodowych, to nie może strona wnosząca kasację stawiać zarzutu Sądowi pierwszej instancji, że nie przeprowadził on kontroli postępowania administracyjnego pod kątem stwierdzenia u skarżącego innych chorób zawodowych wymienionych w wykazie, a do tego faktycznie w znacznej części sprowadzają się zarzuty kasacji. Zważywszy na wskazane wyżej granice kognicji sądów administracyjnych nie może być uznany za zasadny zarzut naruszenia art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 §1 i §2 pkt 1 oraz art. 134 §1, art. 141 §4, art. 145 §1 pkt 1 lit. c, art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77§1 oraz art. 80 k.p.a., bowiem Sąd pierwszej instancji zasadnie przyjął, iż organy administracji wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności sprawy. Ocena natomiast dolegliwości skarżącego innych niż objętych kontrolowaną decyzją jako wykraczająca poza przedmiot sprawy nie uzasadniała ani ustaleń organu w tym zakresie, ani też kontroli w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Nie są tym samym uprawnione zarzuty co do braku wyjaśnienia w określonym w kasacji zakresie stanu faktycznego w sprawie. Przed odniesieniem się do kolejnych zarzutów kasacji koniecznym jest podkreślenie, iż zgodnie z definicją choroby zawodowej, zawartą w § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65 poz. 294 ze zm.- dalej zwanego rozporządzeniem) za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. Nie jest trafny zarzut naruszenia § 5 rozporządzenia , chybiony jest też zarzut naruszenia art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), art. 3 §1 i §2 pkt 1, art. 134 §1, art. 151 p.p.s.a. w związku z §5 rozporządzenia, bowiem w przedmiotowej sprawie przyjęto, iż skarżący był narażony na działanie czynników szkodliwych dla zdrowia, a więc zarzuty kasacji dotyczące braku ustaleń w zakresie istnienia narażenia zawodowego uznać trzeba za bezprzedmiotowe. Poza jednak istnieniem tzw. narażenia zawodowego dla ustalenia choroby zawodowej konieczne jest stwierdzenie takiej jednostki chorobowej, którą zamieszczono w wykazie chorób stanowiącym załącznik rozporządzenia Rady Ministrów. Rozpoznanie choroby nawet zbliżonej w swej diagnozie do jednostek wymienionych w wykazie nie wyczerpuje warunku koniecznego dla stwierdzenia choroby zawodowej. W rozpoznawanej sprawie lekarze wydający orzeczenia lekarskie nie rozpoznali u skarżącego istnienie żadnej z jednostek chorobowych wymienionych w wykazie stanowiącym załącznik rozporządzenia pod pozycjami [...], [...], [...], [...] i [...]. Sąd pierwszej instancji zasadnie stwierdził, iż w toku postępowania administracyjnego zrealizowano wskazania zawarte w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt III SA/Kr 321/02 oraz III SA/Kr 322/0 , a zebrany uzupełniający materiał dowodowy stanowił wystarczającą podstawę do stwierdzenia, iż brak jest podstaw do rozpoznania u skarżącego chorób zawodowych wymienionych w kontrolowanej decyzji. Uregulowanie zawarte w § 9 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych określa tryb przeprowadzenia badań w wyniku, których następuje wydanie orzeczenia lekarskiego. Ten tryb został wyczerpany w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji kontrolowanej przez Sąd w postępowaniu zakończonym wyrokami z dnia 30 listopada 2004 r. Ocena i wskazania zawarte w tych wyrokach były wiążące zarówno dla organu, jak i Sądu, a wbrew odmiennym wywodom kasacji w tychże wskazaniach nie zawarto polecenia ponownego uruchomienia trybu, o jakim mowa w § 9 ust. 1 rozporządzenia. Nie jest tożsamym uruchomienie wskazanego wyżej trybu wydania orzeczeń lekarskich, o jakich mowa w § 9 ust. 1 rozporządzenia, z koniecznością wyjaśnienia wątpliwości powstałych na tle już wydanych orzeczeń, a co wiązało się z realizacją norm określonych w art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. Uwzględniając treść orzeczeń lekarskich, w zestawieniu z przedstawionymi wyjaśnieniami lekarskich jednostek orzeczniczych stwierdzić trzeba, iż Sąd pierwszej instancji był upoważniony do przyjęcia w przedmiotowej sprawie, iż w toku postępowania dowodowego dokonano wszechstronnego i wnikliwego rozważenia zebranego materiału dowodowego, prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego oraz nie przekroczono granic swobodnej oceny dowodów, w szczególności w odniesieniu do orzeczeń lekarskich stwierdzających brak podstaw do uznania choroby zawodowej, jak i opinii uzupełniających a także, iż orzeczenia te nie budzą wątpliwości, są jasne, spójne i wyczerpujące. W świetle powyższego nie mogły być uznane za zasadne zarzuty kasacji dotyczące naruszenia przepisów § 9 ust. 1 rozporządzenia oraz art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 §1 i §2 pkt 1 oraz art. 134 §1, art. 141 §4, art. 145 §1 pkt 1 lit. c , art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 i art. 84 § 1 k.p.a. Mając na uwadze przytoczone wyżej względy stwierdzić trzeba, iż chybiony jest zarzut naruszenia art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez jego niezastosowanie oraz art. 151 p.p.s.a. przez oparcie na tym przepisie zaskarżonego wyroku. Pozbawiony uzasadnionych podstaw jest też zarzut naruszenia art. 2 oraz art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zważywszy na przedstawione wyżej okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzając brak zasadności zarzutów skargi kasacyjnej i nie stwierdzając nieważności postępowania przed Sądem pierwszej instancji na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił wniesioną skargę kasacyjną. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu w postępowaniu kasacyjnym orzeknie Wojewódzki Sąd Administracyjny, który wydał postanowienie o przyznaniu tej pomocy.