III SA/Wa 1624/12
Sądy administracyjne2012-11-15
Sygnatura
III SA/Wa 1624/12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia
2012-11-15
Rodzaj
Postanowienie WSA w Warszawie
Sędziowie
Aneta Lemiesz
Treść orzeczenia
SENTENCJA
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz, po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Urzędu Miasta L. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia 1) umorzyć postępowanie sądowe; 2) zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz Urzędu Miasta L. kwotę 200 zł (słownie dwieście złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego
UZASADNIENIE
Skarżący – Urząd Miasta L. - pismem z dnia 11 kwietnia 2012 r. wniósł skargę na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług.
Pismem datowanym na dzień 22 października 2012 r. Skarżący cofnął skargę, twierdząc, że po przeanalizowaniu zaskarżonej interpretacji oraz regulacji ustawy o VAT, Skarżący zgadza się ze stanowiskiem wyrażonym przez organ podatkowy w zaskarżonej interpretacji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) – dalej: "p.p.s.a." skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd, który jednakże uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Sąd nie stwierdził, aby w sprawie wystąpiły przesłanki wyłączające skuteczność cofnięcia skargi, o których mowa w powyższym przepisie.
Skuteczne cofnięcie skargi obliguje Sąd do umorzenia postępowania (art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 60 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 w/w ustawy.