II Ka 368/18

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II Ka 368/18 </strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- --> Dnia 28 listopada 2018 r. </strong> </p> <p>Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="125"/> <col width="50"/> <col width="535"/> </colgroup> <tr> <td colspan="2"> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>SSO Grażyna Orzechowska</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>Sędziowie:</p> </td> <td> <p>SSR del. Paweł Mądry</p> <p>SSO Karol Troć (spr.)</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td colspan="2"> <p>st.sekr.sądowy Agata Polkowska</p> </td> </tr> </table> <p>przy udziale Prokuratora Patrycji Klimiuk</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2018 r.</p> <p>sprawy<strong> <!-- --> <span class="anon-block">K. M.</span> </strong> </p> <p>oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 1)">art. 280 § 1 kk</a> </p> <p>na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach</p> <p>z dnia 29 stycznia 2018 r. sygn. akt II K 647/17</p> <p>zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 320 złotych kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II Ka 368/18 </strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">K. M.</span> </strong>został oskarżony o to, że w dniu 13 kwietnia 2016 r. w <span class="anon-block">S.</span> w salonie gier przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>, woj. <span class="anon-block"> (...)</span>, groził <span class="anon-block">D. K.</span> natychmiastowym użyciem przemocy w postaci zadania ciosu pałką teleskopową w celu wymuszenia zwrotu wierzytelności z tytułu wygranej z gry na automatach w kwocie 400 zł,</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 191;art. 191 § 2)">art. 191 § 2 kk</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Sąd Rejonowy w Siedlcach wyrokiem z dnia 29 stycznia 2018 r., sygn. II K 647/17:</strong> </p> <p>I.  oskarżonego <span class="anon-block">K. M.</span> uznał za winnego dokonania zarzucanego mu czynu i za czyn ten na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 191;art. 191 § 2)">art. 191 § 2 kk</a> wymierzył oskarżonemu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;</p> <p>II.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63 § 1 kk</a> na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu okres zatrzymania od dnia 13 kwietnia 2016 r., godz. 01:50 do dnia 14 kwietnia 2016 r., godz. 16:20, to jest 2 (dwa) dni;</p> <p>III.  zasądził od oskarżonego na rzecz skarbu Państwa kwotę 697 złotych tytułem zwrotu wydatków postępowania i 300 złotych tytułem opłaty.</p> <p>Apelację od przedstawionego wyżej wyroku wniósł obrońca oskarżonego, zarzucając mu:</p> <p>1.  obrazę przepisów postępowania, a mianowicie przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5)">art. 5 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a>, polegającą na nie wzięciu pod uwagę przy ferowaniu wyroku wszystkich ujawnionych w toku przewodu sądowego i mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie okoliczności, oparciu poczynionych ustaleń faktycznych na dowolnie przeprowadzonej ocenie dowodów oraz wbrew zasadom prawidłowego rozumowania, wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego, niedostatecznym uwzględnieniu wszystkich okoliczności sprawy, w tym okoliczności dla oskarżonego korzystnych, rozstrzygnięciu niedających się rozstrzygnąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, nienależytej ocenie poszczególnych dowodów, w szczególności dowodu z zeznań pokrzywdzonej <span class="anon-block">D. K.</span> oraz świadków <span class="anon-block">T. S.</span> w zakresie, w jakim wskazuje ona, że <span class="anon-block">K. M.</span> groził pokrzywdzonej użyciem przemocy w celu zwrotu wierzytelności w kwocie 400 zł oraz <span class="anon-block">K. Ł.</span>, <span class="anon-block">E. W.</span>, <span class="anon-block">P. O.</span> i <span class="anon-block">T. B.</span> odnośnie podnoszonych przez nich twierdzeń, iż pomiędzy pokrzywdzonym a oskarżoną doszło do wzajemnych „pyskówek” i oboje używali wobec siebie słów wulgarnych, a także wyjaśnień <span class="anon-block">K. M.</span>, w których konsekwentnie stwierdzał on, że to pokrzywdzona wyganiała go z salonu i używała w stosunku do niego słów wulgarnych, uznaniu za udowodnione faktów niemających wystarczającego oparcia w dowodach, w szczególności przyjęcie, że oskarżony groził <span class="anon-block">D. K.</span> natychmiastowym użyciem przemocy w postaci zadania jej ciosu pałką teleskopową i czynił to w celu wymuszenia zwrotu wierzytelności, co w oczywisty sposób wpłynęło poczynienie błędnych ustaleń faktycznych, prowadzących w efekcie do niesłusznego skazania <span class="anon-block">K. M.</span>;</p> <p>2.  rażącą niewspółmierność kary orzeczonej względem <span class="anon-block">K. M.</span>, polegającą na wymierzeniu mu kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, w sytuacji gdy przy uznaniu oskarżonego za winnego popełniania zarzucanego mu czynu zasadne było wymierzenie mu za ten czyn kary 3 miesięcy pozbawienia wolności.</p> <p>Podnosząc powyższe zarzuty obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Siedlcach, alternatywnie z ostrożności procesowej, jeżeli Sąd uzna oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, o zmianę wyroku w zakresie orzeczonej kary poprzez wymierzenie <span class="anon-block">K. M.</span> kary 3 miesięcy pozbawienia wolności.</p> <p>Na rozprawie apelacyjnej obrońca oskarżonego poparł apelację i wnioski w niej zawarte. Prokurator wniósł o nieuwzględnienie apelacji i utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja obrońcy oskarżonego jako bezzasadna, nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd Rejonowy ferując zaskarżony wyrok nie dopuścił się obrazy przepisów karnoprocesowych wskazanych przez skarżącego, zaś pierwszoinstancyjna represja karna nie razi surowością.</p> <p>W przekonaniu Sądu Okręgowego, biorąc pod uwagę, iż niemal cała argumentacja skarżącego sprowadza się do negowania pierwszoinstancyjnej oceny dowodów i jej efektów, wniesiony przez niego środek odwoławczy z powodzeniem mógłby zostać ograniczony do zarzutu obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>.</p> <p>Tok rozumowania przedstawiony w pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia, który doprowadził do skazania oskarżonego <span class="anon-block">K. M.</span> za czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 191;art. 191 § 2)">art. 191 § 2 kk</a> jest zgodny ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, logiczny, pozbawiony luk, sprzeczności i dwuznaczności, zaś wywiedzione wnioski oparte zostały w całości na wynikających z materiału dowodowego okolicznościach. Sąd Rejonowy analizował przy tym i rozważał wszystkie dowody zebrane w sprawie i nie pominął żadnego z nich, zachowując nakazany ustawą obiektywizm w stosunku do stron procesowych. Uwagi te w szczególności dotyczą wartościowania przed Sąd<em> <!-- --> meriti</em> dowodów o charakterze osobowym.</p> <p>W pisemnych motywach wyroku w sposób przekonujący i logiczny wyjaśniono dlaczego depozycje przesłuchiwanych w tej sprawie osób na obdarzenie ich przymiotem wiarygodności zasługują jedynie w części – charakterystycznym pozostaje, iż stało się to zarówno w odniesieniu do wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">K. M.</span>, jak i zeznań pokrzywdzonej <span class="anon-block">D. K.</span>. Sąd I instancji słusznie pokreślił, iż relacje pokrzywdzonej znalazły swoje potwierdzenie zarówno w zeznaniach <span class="anon-block">T. S.</span>, jak i funkcjonariuszy Policji, którzy po przybyciu na miejsce interwencji mieli okazję zaobserwować wulgarne i agresywne zachowanie oskarżonego w stosunku do <span class="anon-block">D. K.</span> (k. 224v, 210v). W tej sytuacji twierdzenie obrońcy, iż pokrzywdzona chciała celowo i bezpodstawnie oskarżyć jego mocodawcę nie mogło się ostać. Pokrzywdzona co prawda była przekonana, iż <span class="anon-block">K. M.</span> groził jej nożem, niemniej jednak gabaryty tego narzędzia pozostawały w oczywisty sposób zbliżone do pałki teleskopowej, znalezionej u oskarżonego podczas przeszukania go. Z tego też względu, również ten element stanu faktycznego Sąd Okręgowy, analogicznie jak Sąd I instancji, uznał za bezdyskusyjny. W tej konkretnej sytuacji zwracanie uwagi przez skarżącego na rodzaj niebezpiecznego narzędzia nie mogło zostać odebrane inaczej niż jako nakierowane na stworzenie bezpodstawnych i nieuprawnionych - w świetle zgromadzonych dowodów - hipotez. Sąd Okręgowy nie dopatrzył się również naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> w zakresie, w jakim Sąd <em> <!-- -->meriti </em>odrzucił zeznania oskarżonego <span class="anon-block">K. Ł.</span> i <span class="anon-block">E. W.</span> odnośnie tego, że <span class="anon-block">K. M.</span> nie groził pokrzywdzonej demonstrując jej pałkę teleskopową. Trudno spodziewać się, aby w/w koledzy oskarżonego, towarzyszący mu podczas wizyty w salonie gier, mieliby zeznać, że oskarżony używał pałki, co byłoby jaskrawym obciążeniem go, znaczenie przekraczającym samą frustrację, zdenerwowanie i agresję słowną, której w swoich zeznaniach już nie przeczyli.</p> <p>Wbrew twierdzeniom obrońcy, również wcześniejszy konflikt między stronami oraz wygrana oskarżonego na automatach w wysokości 400 zł poprzedzająca zdarzenie, którego ramy nakreślono w akcie oskarżenia, zostały uwzględnione przez Sąd I instancji, który nadał im właściwą rangę i znaczenie przez pryzmat treści zapadłego wyroku. W przedmiotowej sprawie nie budziło żadnych wątpliwości Sądu I instancji, iż oskarżony działał w celu wymuszenia zwrotu wierzytelności – co znalazło swoje odzwierciedlenie w opisie przypisanego mu czynu. Skarżący myli się jednak postulując uznanie, iż wygrana na automatach legalizowała przemoc, jakiej oskarżony dopuścił się wobec <span class="anon-block">D. K.</span> i groźby, które kierował w stosunku do jej osoby w dniu zdarzenia. <span class="anon-block">K. M.</span> nie został skazany za to, że domagał się od pokrzywdzonej zwrotu należności, lecz za to w jaki sposób to czynił – wyczerpując znamiona przestępstwa penalizowanego przez przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 191;art. 191 § 2)">art. 191 § 2 kk</a>.</p> <p>Resumując, wszelkie przestawione wyżej rozważania przemawiają za kategorycznym uznaniem zarzutu obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> za bezzasadny.</p> <p>W przedmiotowej sprawie, po dokonaniu przez Sąd I instancji oceny dowodów, która w pełni spełniła wymogi <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, nie mogło być mowy o naruszeniu przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 kpk</a>. Zgłaszanie przez obrońcę oskarżonego wątpliwości co do stanu dowodów i pierwszoinstancyjnej ich oceny, stanowiące esencję zarzutu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, stoi w opozycji z jednoczesnym podnoszeniem zarzutu obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 kpk</a>. Wskazuje się nawet, iż apelacja skonstruowana w ten sposób, podnosząca równocześnie w/w zarzuty, pozostaje w sprzeczności z zasadami racjonalnego rozumowania <em> <!-- -->(por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 06 października 2015 r., sygn. II AKa 127/15, LEX nr 1927523; wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 20 lipca 2016 r., sygn. II AKa 177/16, LEX nr 2099920; wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 23 grudnia 2014 r., sygn. II AKa 393/14, LEX nr 2080871).</em> </p> <p>Obraza przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a> zachodzi, gdy Sąd ferując wyrok opiera się na materiale nieujawnionym na rozprawie głównej albo opiera się tylko na części materiału ujawnionego. Żadna z tych sytuacji procesowych nie zaistniała w przedmiotowej sprawie. Dokonanie oceny materiału ujawnionego, która spełnia wymogi <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, lecz nie odpowiada interesowi procesowemu skarżącego, nie uchybia dyspozycji przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a>. Inną rzeczą jest bowiem prawidłowość oceny materiału dowodowego, a czym innym jest dokonanie ustaleń faktycznych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia na dowodach nie ujawnionych w toku rozprawy głównej.</p> <p>Sąd Odwoławczy nie podzielił również zarzutu naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1)">art. 424 § 1 kpk</a>. Dyspozytywna i motywacyjna część zaskarżonego wyroku stanowią spójną całość. Przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1)">art. 424 § 1 kpk</a> zobowiązuje Sąd merytoryczny do „zwięzłego” przedstawiania wywodów uzasadnienia w zakresie dotyczącym przewidzianych w dalszej części tego przepisu składników treściowych uzasadnienia. W przekonaniu Sądu Okręgowego, sformułowane przez Sąd Rejonowy pisemne motywy wyroku spełniają kryteria określone w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 2)">art. 424 § 1 i 2 kpk</a>, nie zawierają luk i niedostatków w zakresie oceny dowodów, ustaleń faktycznych, jak i oceny prawnej.</p> <p>Podniesienie przez obrońcę zarzutu naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 kpk</a> nie wzmocniło mocy wniesionego środka odwoławczego i bynajmniej nie przyczyniło się do uznania wadliwości zaskarżonego wyroku. Unormowanie zawarte w tym przepisie wyznacza ogólną dyrektywę, zasadę, które powinna być realizowana w toku procesu karnego, a jej naruszenie nastąpić może tylko poprzez naruszenie konkretnego przepisu procesowego o bardziej szczegółowym charakterze, przepisu zawierającego konkretny nakaz lub zakaz, który został np. zignorowany, opacznie zrozumiany lub nie doszło do jego zastosowania. Bezzasadność zarzutów z zakresu obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1)">art. 424 § 1 kpk</a> w konsekwencji czyni również ów zarzut nietrafnym.</p> <p>Sąd Okręgowy nie zgodził się z zarzutem rażącej niewspółmierności kary, dochodząc do przekonania o braku podstaw do ingerencji w tą część wyroku pierwszoinstancyjnego.</p> <p>Aby kara mogła zostać uznana za rażąco niewspółmierną, niedostosowanie do dyrektyw jej wymiaru musi już po wstępnej analizie orzeczenia być całkowicie nie do zaakceptowania. Nieprzypadkowo przecież ustawodawca poprzedził ową niewspółmierność, o której stanowi <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 kpk</a>, określeniem „rażąca”. Ingerencja Sądu Odwoławczego w orzeczenie o karze może nastąpić tylko i wyłącznie wówczas, gdy różnica między karą wymierzoną przez Sąd I instancji, a karą którą należałoby orzec, jest znaczna, rażąca, nie może sprowadzać się do różnic niewielkich, nieznacznych, bo byłoby to sprzeczne z normą <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 kpk</a>, z której jednoznacznie wynika, że podstawą zmian może być jedynie rażąca - a więc nie każda - niewspółmierność kary.</p> <p>Zdaniem Sądu II instancji, Sąd Rejonowy ferując rozstrzygnięcie o karze zachował właściwą proporcję w ocenie okoliczności obciążających i łagodzących, nadając im właściwą rangę i znaczenie. W sposób wyczerpujący, precyzyjny i w pełni przekonujący uzasadnił swoje stanowisko, zgodnie z dyrektywami wymiaru kary zawartymi w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art. 53 kk</a>, w pełni realizując wymagania stawiane przez ustawodawcę. Postulat w zakresie wymierzenia oskarżonemu kary 3 miesięcy pozbawienia wolności, a zatem najniższej możliwej za czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 191;art. 191 § 2)">art. 191 § 2 kpk</a>, w sytuacji oskarżonego <span class="anon-block">K. M.</span>, uznano za niemożliwy do przyjęcia. Stopień wykorzystania przez Sąd Rejonowy ustawowych „widełek” (kara pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5), czyni zadość uwzględnieniu celów prewencji indywidualnej – pamiętać należało, iż do czynienia mieliśmy z podsądnym wielokrotnie karanym, którego wykonane dotychczas bezwzględne kary pozbawienia wolności nie wdrożyły w przestrzeganie porządku prawnego, skoro w dalszym ciągu decyduje się go naruszać. Biorąc pod uwagę, że apelujący mimo podniesienia zarzutu z zakresu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 kpk</a> nie wyjaśnił dlaczego pierwszoinstancyjna represja karna razi surowością i jakich okoliczności Sąd <em> <!-- -->merit</em>i nie uwzględnił w jego ocenie w ogóle lub jakim jego zdaniem nadał nieodpowiednie znaczenie (zbagatelizował lub za bardzo podkreślił), skupiając się wyłącznie na nieefektywnym wykazaniu niewinności <span class="anon-block">K. M.</span>, dalsze rozważania uznano za niecelowe.</p> <p>Kierując się przedstawionymi wyżej racjami, stosownie do treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 456)">art. 456 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 kpk</a>, Sąd Okręgowy w Siedlcach zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.</p> <p>Sąd Okręgowy na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 634)">art. 634 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636 § 1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 2;art. 2 ust. 1;art. 2 ust. 1 pkt. 4)">art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych</a> <em> <!-- -->(tekst jedn. Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 z późn. zm.),</em> obciążył oskarżonego <span class="anon-block">K. M.</span> kosztami sądowymi za II instancję. Na kwotę 320 zł składa się 300 zł opłaty od kary oraz 20 zł ryczałtu za doręczenia pism w postępowaniu apelacyjnym.</p> <p>W tym stanie rzeczy, mając na uwadze wszystkie poczynione powyżej rozważania, Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku.</p> <p>Wyłącz zaznaczenie<span class="underline"> <!-- -->Włącz zaznaczenie</span> </p> </div>