II FZ 646/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Anna Dumas po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W. M. na zarządzenie Przewodniczącego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 lipca 2018 r., sygn. akt I SA/Gd 1533/17 w przedmiocie pozostawienia pisma bez rozpoznania w sprawie ze skargi W. M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 11 września 2017 r., nr [...] w przedmiocie sprostowania z urzędu oczywistej omyłki w decyzji postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Zarządzeniem z dnia 10 lipca 2018 r., sygn. akt I SA/Gd 1533/17, Przewodniczący WSA w Gdańsku pozostawił bez rozpoznania pismo skarżącej W. M. z dnia 23 maja 2018 r. W zażaleniu wywiedzionym od ww. zarządzenia strona zarzuciła mu naruszenie art. 49 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm., dalej "p.p.s.a.") poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym pozostawieniu bez rozpoznania sprzeciwu skarżącej z dnia 23 maja 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie skarżąca nie uczyniła zadość zasadniczemu obowiązkowi procesowemu strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, jakim jest własnoręczne podpisanie pisma kierowanego do sądu (por. art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Od spełnienia wymogu formalnego, przewidzianego w powołanym powyżej przepisie, uzależniona jest skuteczność pisma. Mając na uwadze, że wcześniej wezwano stronę w celu uzupełnienia przedmiotowego braku, a to w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a, strona zaś z wezwania się nie wywiązała, Sąd administracyjny pierwszej instancji słusznie uznał, że pismo skarżącej z dnia 23 maja 2018 r. należało pozostawić bez rozpoznania. Wbrew stanowisku skarżącej wyrażonemu w zażaleniu, pismo znajdujące się w aktach nie jest podpisane. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a.