I OSK 912/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Janina Antosiewicz Sędziowie NSA Jan Paweł Tarno NSA Leszek Leszczyński (spr.) Protokolant asystent sędziego Piotr Baryga po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lutego 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1735/09 w sprawie ze skargi T. W. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 lutego 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1735/09 oddalił skargę T. W. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym. Wyrok powyższy zapadł w następujących, ustalonych przez Sąd I instancji, okolicznościach sprawy. Wnioskiem z dnia [...] listopada 2008 r. T. W. wystąpiła o ustanowienie jej najemcą zajmowanego lokalu mieszkalnego w P. przy ul. [...]. Lokal ten został przydzielony mężowi skarżącej st. sierż. R.W. na podstawie decyzji o przydziale osobnej kwatery stałej z dnia [...] września 1980 r. nr [...], w której uwzględniono również skarżącą i dwójkę dzieci jako członków rodziny. W wyroku z dnia [...] kwietnia 1999 r. rozwiązującym małżeństwo Państwa W., Sąd Okręgowy w P. przyznał zajmowany lokal do wyłącznego użytku skarżącej. W dniu [...] listopada 2008 r. R.W. zmarł, stąd też organ I instancji uznał, że od tej daty skarżąca zajmuje lokal mieszkalny bez tytułu prawnego. T.W. wyjaśniła, że po wyroku rozwodowym były mąż wyprowadził się i wymeldował się z przedmiotowego lokalu i od tego momentu sama utrzymuje lokal i ponosi koszty remontów. Były mąż nie był zainteresowany uregulowaniem statusu prawnego mieszkania, natomiast obecnie budynkiem mieszkalnym zarządza wspólnota mieszkaniowa, a skarżąca jest jedną z nielicznych osób, które nie wykupiły lokali i nie stać jej na kupno mieszkania na zwykłych warunkach. Decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w Bydgoszczy odmówił przyznania prawa zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu wskazując, że sytuacja skarżącej nie ma wyjątkowego charakteru. Ustawowym zadaniem organu jest zabezpieczenie zakwaterowania żołnierzy zawodowych, a brak jest podstaw do przyznania lokalu osobom niepełniącym służby wojskowej. W odwołaniu T.W. zarzuciła naruszenie art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (t.j.: Dz. U. z 2005 r., Nr 41, poz. 398 z późn. zm.) wskazując, że nie miał zastosowania do jej sytuacji oraz naruszenie art. 28 tej ustawy w brzmieniu sprzed 1 lipca 2004 r. i art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 116, poz. 1203 z późn zm.) poprzez ich niezastosowanie. Zgodnie z treścią art. 28 ustawy o zakwaterowaniu w brzmieniu sprzed 1 lipca 2004 r. w razie orzeczenia rozwodu małżonków zamieszkujących kwaterę, mogą oni zamieszkiwać w tej kwaterze. Natomiast przepis art. 23 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy o zakwaterowaniu wskazywał, że osoby, którym do dnia wejścia w życie tej ustawy przydzielono osobną kwaterę stałą, zachowują nabyte do tego dnia uprawnienia na czas zajmowania kwatery. Skarżąca wywodziła, że uprawnienia małżonka żołnierza do zamieszkiwania w kwaterze nie gasną z chwilą ustania małżeństwa, a więc utrata tego uprawnienia może nastąpić tylko na warunkach art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 1998 r. Nr 120, poz. 787), czyli w wypadku nakazania przez sąd eksmisji rozwiedzionego małżonka. Wyjaśniła nadto, że treść art. 23 ust. 1 ustawy zmieniającej wobec uchylenia art. 28 ustawy o zakwaterowaniu oznacza, że skarżąca nie może być uważana za osobę zajmującą lokal bez tytułu prawnego. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji wskazując, że zarzut naruszenia art. 29 ustawy o zakwaterowaniu poprzez jego zastosowanie jest niezasadny wskutek sprecyzowania przez skarżącą, na wezwanie organu I instancji, jej wniosku i wskazania, że należy go traktować jako wniosek o przyznanie prawa do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym. Decyzja odmowna natomiast podyktowana była brakiem spełnienia przez skarżącą przesłanek do przyznania jej żądanego prawa oraz koniecznością zapewnienia lokali mieszkalnych żołnierzom zawodowym. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skarżącej Prezes WAM wyjaśnił, że lokal został przydzielony mężowi skarżącej, który zachował prawa do niego po wejściu w życie ustawy zmieniającej, natomiast art. 28 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu w brzmieniu sprzed 1 lipca 2004 r. nie mógł być zastosowany, ponieważ organy administracji zobowiązane są do przestrzegania prawa i orzekania na podstawie przepisów obowiązujących w dniu wydania rozstrzygnięcia. Uprawnienie małżonka żołnierza do mieszkania jest uprawnieniem zależnym od uprawnienia przysługującego żołnierzowi. W sytuacji śmierci żołnierza decyzja o przydziale lokalu traci swój byt prawny, a więc nie wywołuje już żadnych skutków. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, T.W. wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji i potwierdzenie uprawnienia do zamieszkiwania w lokalu, podnosząc zarzuty podobne jak w odwołaniu. Skarżąca zarzuciła także naruszenie przepisów art. 6 i 7 kpa poprzez ich błędną wykładnię, przyjmującą, że orzekanie na podstawie obowiązujących przepisów pozwala na pominięcie przepisów przejściowych, co miało znaczący wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, iż zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę stwierdził, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji, wbrew twierdzeniom T.W., stanowi art. 29 ustawy o zakwaterowaniu. Stosownie do tego przepisu, w sytuacji wyjątkowej dyrektor oddziału regionalnego Agencji, za zgodą Ministra Obrony Narodowej, może wydać decyzję o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, na czas oznaczony, innej osobie niż żołnierz służby stałej. Powołany przepis uzależnia zatem możliwość wydania pozytywnej dla strony decyzji od zaistnienia łącznie dwóch przesłanek, tj. wykazania przez stronę wyjątkowej sytuacji, w której się znalazła oraz wyrażenia zgody na wydanie takiej decyzji przez Ministra Obrony Narodowej. Decyzja ta ma więc charakter uznaniowy. Na osobie składającej wniosek o wydanie tej decyzji ciąży obowiązek wykazania, że znajduje się ona w sytuacji wyjątkowej. Sąd I instancji stwierdził, że organy orzekające w sprawie niniejszej właściwie oceniły sytuację, w jakiej znalazła się skarżąca, zasadnie odmawiając jej cech wyjątkowości. W ocenie Sądu, nie zasługuje bowiem na akceptację pogląd prezentowany przez skarżącą, iż posiada uprawnienie do korzystania z lokalu na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu w brzmieniu sprzed 1 lipca 2004 r. i art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu. Powołany przez skarżącą przepis art. 28 ust. 1 stanowił, że w razie orzeczenia rozwodu małżonków zajmujących kwaterę, mogą oni zamieszkiwać w tej kwaterze, z wyjątkiem kwater w budynkach, o których mowa w art. 55 ust. 2 pkt 1-3. Przepis powyższy został jednak uchylony z dniem 1 lipca 2004 r. przez art. 1 pkt 18 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu, pozostawiając kwestie mieszkaniowe ustaleniom bezpośrednio zainteresowanych osób, czyli rozwiedzionym małżonkom. Nie mógł być więc zastosowany w niniejszej sprawie, tym bardziej, że wniosek wszczynający postępowanie przed organami administracji publicznej został wniesiony dopiero w dniu [...] grudnia 2008 r. i w trybie art. 29 ustawy o zakwaterowaniu, jak sprecyzowała skarżąca. Natomiast zgodnie z treścią art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu osoby, którym do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy przydzielono osobną kwaterę stałą, zachowują nabyte do tego dnia uprawnienia na czas zajmowania tej kwatery. Przydziału kwatery dokonywano wyłącznie na rzecz żołnierza w służbie stałej, ale w decyzji o przydziale wymieniano również członków rodziny żołnierza, ponieważ ich uwzględnienie było konieczne do ustalenia właściwej powierzchni lokalu mieszkalnego przysługującego żołnierzowi, co nie zmienia faktu, że osobą uprawnioną do otrzymania kwatery był i nadal jest jedynie żołnierz zawodowy. Prawo członków rodziny do przebywania w przydzielonym żołnierzowi lokalu jest prawem pochodnym i ściśle powiązanym z uprawnieniem żołnierza. W skardze kasacyjnej, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, T.W. zarzuciła Sądowi I instancji: 1) naruszenie prawa materialnego , tj. (a) art. 29 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (t.j.: Dz. U. z 2005 r., Nr 41, poz. 398 z późn. zm.) - zwanej dalej ustawą, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie, gdy w istocie nie znajdował on zastosowania do niniejszego stanu faktycznego, (b) art. 28 ust. 1 ustawy w brzmieniu sprzed dnia 1 lipca 2004 r., poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji jego niezastosowanie, w sytuacji gdy przepis ten winien znaleźć zastosowanie w mniejszej sprawie oraz (c) art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 116, poz. 1203 z późn. zm.) - zwanej dalej ustawą zmieniającą, poprzez jego błędną wykładnię, a konsekwencji jego niezastosowanie, w sytuacji gdy przepis ten winien znaleźć zastosowanie w niniejszej sprawie; a także, 2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 6 i 7 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że działanie na podstawie przepisów prawa obowiązującego w chwili orzekania pozwala na pominięcie przepisów przejściowych, które to uchybienie miało znaczący wpływ na wynik sprawy. Wniesiono o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie decyzji Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] i stwierdzenie uprawnienia skarżącej do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym położonym w P., przy ul. [...] oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autorka wskazała, że jej zdaniem, szczególne uregulowanie sytuacji małżonka żołnierza zawodowego w art. 28 ust 1 ustawy w brzmieniu sprzed 1 lipca 2004 r., sprawia, że jego uprawnienie do zamieszkiwania w kwaterze nie gaśnie z chwilą ustania małżeństwa, co oznacza, że utrata tego uprawnienia może nastąpić tylko w warunkach art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 1998 r., Nr 120, poz. 787), tzn. w wypadku nakazania przez sąd eksmisji rozwiedzionego małżonka. Na gruncie art. 23 ust. 1 ustawy zmieniającej należy zaś uznać, że uchylenie art. 28 ustawy nie wprowadziło zmian odnośnie do stosunku łączącego rozwiedzionych małżonków w zakresie korzystania z lokalu będącego kwaterą, co oznacza również, że skarżąca nie może być uważana jako zajmująca lokal bez tytułu prawnego. Przytoczone przepisy wskazują, że decyzja o przydziale kwatery, wydana ze względu na stosunek służby, wywierała dalej idące skutki niż wynikałoby z powierzchownego odczytania jej jako aktu dotyczącego wyłącznie żołnierzy. Gdyby tak było, niezrozumiałe byłoby unormowanie skutków rozwodu i nakładanie na dyrektora właściwego oddziału Agencji obowiązku zabezpieczania potrzeb mieszkaniowych małżonka żołnierza. Przepisy art. 28 ustawy były więc wyrazem uznania naturalnej struktury małżeństwa wyrażającego się m.in. we wspólnym pożyciu i wymagającego wspólnego mieszkania (art. 23 kro), a uwzględnienie małżonka żołnierza przy dokonywaniu przydziału miało charakter samoistnego uprawnienia, z konsekwencjami wykraczającymi poza okres istnienia małżeństwa. Zdaniem autorki skargi kasacyjnej niezrozumiałe jest twierdzenie Sądu, iż organy administracji publicznej działając na podstawie przepisów prawa obowiązującego w chwili orzekania, mogą pominąć przepis art. 28 ust. 1 ustawy pomimo, iż na mocy przepisów przejściowych (art. 23 ust. 1 ustawy zmieniającej) przepis ten winien w niniejszej sprawie znaleźć zastosowanie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do unormowania art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), skarga kasacyjna może być oparta na zarzucie naruszenia prawa materialnego lub naruszenia przepisów postępowania. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, będąc związany jej zarzutami i biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Zarzuty skargi kasacyjnej, będąc co do zasady powtórzeniem zarzutów sformułowanych w skardze do Sądu I instancji, odnoszą się do naruszenia zarówno prawa materialnego jak i przepisów postępowania. W ramach zarzutu naruszenia przepisów postępowania, autor skargi kasacyjnej wskazuje na naruszenie przez Sąd I instancji przepisów art. 6 oraz art. 7 k.p.a., odnosząc to naruszenie do błędnej wykładni tych przepisów. W dalszej części skargi kasacyjnej brak jest wprawdzie argumentów wskazujących na kontekst, z jakim wiąże on naruszenie przepisów k.p.a. przez sąd I instancji (co niewątpliwie ma związek z tożsamością tego zarzutu z zarzutami zawartymi w skardze do Sądu I instancji), niemniej z uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w Pełnym Składzie z dnia 26 października 2009 r. (I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010/1/1) wynika, że brak powiązania w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przez sąd I instancji przepisów k.p.a. z naruszeniem stosowanych przez ten sąd przepisów p.p.s.a. nie dyskwalifikuje samej skargi kasacyjnej i nie może prowadzić do nierozpoznania merytorycznego jej zarzutów (por. ONSAiWSA 2010/1/1, s. 33 i n., szczeg. s. 38-39). Brak ten nie stanowi więc przyczyny uniemożliwiającej poddanie tego zarzutu kontroli kasacyjnej, bowiem należy go rozumieć jako podniesienie uchybienia polegającego na dokonaniu przez sąd I instancji niewłaściwej kontroli zastosowania wskazanych przepisów k.p.a. Niezależnie od powyższej uwagi podnieść jednak należy, że na gruncie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jedynie takie naruszenie przepisów postępowania, któremu można zasadnie przypisać możliwy istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia może odnieść zamierzony skutek. Niezależnie zatem od wskazania istoty zarzutu, strona skarżąca kasacyjnie winna przeprowadzić argumentację w kierunku wykazania wpływu na treść orzeczenia, a ponadto wykazania poprzez odwołanie się do oszacowania skali tego wpływu, że wpływ ten mógł być istotny dla treści tego rozstrzygnięcia. W przypadku powyższego zarzutu autor skargi kasacyjnej natomiast nie wykazał, że wytknięte uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyli że między naruszeniem powyższych przepisów procesowych a treścią zaskarżonego wyroku Sądu zachodzi związek przyczynowy, a także nie uprawdopodobnił wpływu tego związku przyczynowego na treść orzeczenia sądu, nie przeprowadzając zresztą w tym kierunku żadnej argumentacji w uzasadnieniu skargi. Nie zmienia powyższego stanowiska powołanie się w skardze kasacyjnej na błędną wykładnię tych przepisów. Zarzut ten bowiem, który odnosi się co do zasady do naruszenia prawa materialnego (na gruncie art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), może być w ocenie Składu Orzekającego przeniesiony na zarzut naruszenia przepisów postępowania. Wymaga jednak, także jeśli jest odnoszony do przepisów postępowania, aby autor skargi kasacyjnej wykazał na czym polegał błędny charakter wykładni dokonanej przez sąd pierwszej instancji. Obejmuje to przede wszystkim wykazanie, że nieprawidłowy jest wynik wykładni danego przepisu prawnego (treść zrekonstruowanej normy), występującego samodzielnie lub w powiązaniu z innymi przepisami, ale także, potencjalnie, może się wiązać z podniesieniem nieprawidłowości w ramach przebiegu procesu wykładni (np. kolejności odwołania się do jej reguł) czy sposobu wykorzystania poszczególnych dyrektyw i argumentów wykładni. Drugim, równie istotnym składnikiem argumentacji, odwołującej się do zarzutu błędnej wykładni powinno być wykazanie, jak w kontekście wykazanych uchybień, powinna wyglądać wykładnia prawidłowa, czyli do jakiego wyniku powinna ona doprowadzić oraz ewentualnie, jak powinna przebiegać i w jaki sposób powinny zostać zastosowane poszczególne dyrektywy wykładni. Brak odpowiedniej argumentacji odnoszącej się do powyższych kwestii, oznacza jednak nie tyle brak możliwości rozpoznania zarzutu ile ograniczenie jego skuteczności z powodu braku wskazania elementów błędnej wykładni oraz obrazu wykładni właściwej (poprawnej). Nie spełnia w szczególności wymogu tego rozwinięcia odniesienie w uzasadnieniu skargi (s. 6) istoty takiej wykładni do wskazania na to, iż orzekanie powinno się odbywać na podstawie przepisów obowiązujących w chwili orzekania. Takie powiązanie oznacza bowiem, iż istotą zarzutu jest problem niezastosowania przepisu, który w ocenie autora skargi kasacyjnej powinien być zastosowany. Uznając zatem jego niezasadność jako zarzutu w ramach naruszenia przepisów postępowania, należy go powiązać z zarzutem naruszenia prawa materialnego w postaci niezastosowania art. 28 ust. 1 ustawy z dn. 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 41, poz. 398 ze zm.) w brzmieniu sprzed dnia 1 lipca 2004 r. Wprawdzie i w tym przypadku autor skargi kasacyjnej powiązał go z błędną wykładnią tego przepisu, (w konsekwencji czego nie nastąpiło jego zastosowanie), nie podnosząc wskazanych wyżej wymogów uzasadnienia zarzutu błędnej wykładni, niemniej nie wpływa to na możliwość kontroli kasacyjnej odnośnie do jego trafności. Zarzut naruszenia art. 28 ust. 1 ustawy nie jest zarzutem zasadnym. Po pierwsze dlatego, że brak jest podstawy do wiązania możliwości jego zastosowania z jakimkolwiek wskazaniem tego w przepisach przejściowych. Przepis ten został uchylony z dniem 1 lipca 2004 r. i w związku z tym nie mógł stanowić podstawy prawnej decyzji administracyjnej, podejmowanej w pierwszej instancji w dniu [...] lipca 2009 r., a w instancji drugiej – w dniu [...] sierpnia 2009 r. Nie ma w szczególności zastosowania, będący przepisem przejściowym, art. 23 ust. 2 ustawy z dn. 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 116, poz. 1203 ze zm. – dalej: ustawa zmieniająca), na gruncie którego uregulowane są sprawy małżonków rozwiedzionych, bowiem odnosi się on wyłącznie do sytuacji, w których postępowanie zostało wszczęte na gruncie art. 28 ust. 2 lub ust. 4 ustawy i nie zakończone do dnia wejścia w życie tej ustawy zmieniającej (czyli do dnia 1 lipca 2004 r.). Taka sytuacja nie miała miejsca w przypadku postępowania administracyjnego kontrolowanego przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku. Ponadto, art. 28 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP w brzmieniu obowiązującym przez dniem 1 lipca 2004 r., czyli przed jego uchyleniem, wskazywał na możliwość zamieszkiwania przez rozwiedzionych małżonków w kwaterze przyznanej żołnierzowi zawodowemu, nie zmieniając tego, że to żołnierz zawodowy jest podmiotem, któremu przyznano kwaterę i który w związku z tym ma do niej tytuł. A zatem, nawet jeśli możliwe byłoby zastosowanie tego przepisu w brzmieniu sprzed dnia 1 lipca 2004 r., to i tak takiego uprawnienia dla rozwiedzionego małżonka z tego przepisu nie dałoby się wyprowadzić. Sytuacja rozwiedzionego małżonka nie uległa zmianie i w tym sensie należy rozumieć tezę, iż uchylenie tego przepisu nie wprowadziło zmian do stosunku łączącego rozwiedzionych małżonków w zakresie korzystania z kwatery, które uzasadniałyby przyznanie takiej małżonce tytułu do tej kwatery. Przyznanie kwatery wiąże się bowiem bezpośrednio ze służbą oraz z umożliwieniem żołnierzowi wypełniania określonych zadań wojskowych. Fakt wymienienia w decyzji o przydziale kwatery ówczesnej małżonki i innych członków rodziny nie wiązł się z przyznaniem im prawa do kwatery, lecz z określeniem jej powierzchni, ustalanej w związku z wielkością rodziny wspólnie z żołnierzem mieszkającej. Ich prawo do zamieszkiwania jest zatem ich prawem pochodnym (por. wyrok NSA z dn. 8 maja 2007 r., I OSK 439/06). Fakt rozwodu (w 1999 r.), w wyniku którego żołnierz opuścił kwaterę, na następnie fakt śmierci rozwiedzionego żołnierza (w 2008 r.), niezamieszkującego w lokalu nie kreuje prawa rozwiedzionej małżonki do kwatery na gruncie regulacji art. 28 ust. 1 ustawy w brzmieniu sprzed 1 lipca 2004 r. W związku z powyższym nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 23 ust. 1 wskazanej wyżej ustawy zmieniającej. Niezasadność tego zarzutu, poza wadami jego uzasadnienia, podniesionymi przy okazji omawiania zarzutów błędnej wykładni i niezastosowania art. 28 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, wiąże się z jego przedmiotem. Dotyczy on bowiem osób, którym przydzielono kwaterę (czyli żołnierzy) a nie ich byłych małżonków. Fakt wymienienia małżonka w decyzji przydziałowej oraz fakt wspólnego zamieszkiwania w kwaterze do momentu rozwodu nie powoduje wejścia rozwiedzionego małżonka w prawa osoby, której przydzielono kwaterę stałą na gruncie tego przepisu. Sąd I instancji trafnie przyjął w świetle powyższej argumentacji, iż organy zasadnie rozpoznały wniosek skarżącej na gruncie art. 29 ustawy o zakwaterowaniu, która mogła stanowić jedyną podstawę przyznania jej lokalu. Stąd miało miejsce ustalenie tej kwestii przez organy oraz akceptacja tych ustaleń przez Sąd I instancji. Zarzut niewłaściwego zastosowania powyższego przepisu z tego powodu, że nie znajdował ona w sprawie zastosowania, nie jest więc trafny. Sąd poprawnie i wyczerpująco odniósł się do kwestii uznaniowości jako cechy decyzji, która na tej podstawie jest podejmowana oraz wiążącym się z tym sposobem ustalania faktów oraz potrzeba starannego uzasadnienia takiej decyzji. Prawidłowo dokonał także wykładni terminu "wyjątkowa sytuacja", której stwierdzenie na gruncie przyjętego pojęcia, mogłoby uzasadniać przyznanie prawa do zamieszkiwania w kwaterze. Także kwestia wykazania wyjątkowości sytuacji przez osobę zainteresowaną oraz oceny argumentów za tym przemawiających została rozstrzygnięta i wskazana w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poprawnie. Podniesienie uchybień z tym zakresie nie stanowiło zresztą przedmiotu uzasadnienia skargi kasacyjnej, pojawiając się jedynie w jej petitum poprzez wskazanie na zbędne zastosowanie przepisu art. 29 ustawy. W tym świetle nie można temu zarzutowi przypisać zasadności, rzutującej na wynik kasacyjnej kontroli orzeczenia Sądu I instancji, treścią którego jest oddalenie skargi w wyniku stwierdzenia braku podstaw przyznania prawa do zamieszkania w lokalu mieszkalnym będącym kwaterą wojskową nie tylko na gruncie art. 29 ustawy, ale także art. 28 ust. 1 oraz art. 23 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. W związku z powyższym, na podstawie wskazanej argumentacji, Naczelny Sąd Administracyjny, opierając się na treści art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.