II AKa 323/18

<p>Sygnatura akt II AKa 323/18</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 28 listopada 2018 r.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział Karny w składzie:</strong> </p> <p>Przewodniczący: SSA Piotr Kaczmarek (spr.)</p> <p>Sędziowie: SA Edyta Gajgał</p> <p>SA Stanisław Rączkowski</p> <p>Protokolant: Joanna Klisiewicz-Hałaj</p> <p> <strong> <!-- --> przy udziale: prokuratora Prokuratury Rejonowej w <span class="anon-block">O.</span>del. do Prokuratury Regionalnej we <span class="anon-block">W.</span> Joanny Szmigielskiej </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2018 r. </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->sprawy wnioskodawcy <span class="anon-block">W. K.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->o odszkodowanie i zadośćuczynienie </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->z powodu apelacji wniesionej przez pełnomocnika </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->od wyroku Sądu Okręgowego w Legnicy </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->z dnia 21 czerwca 2018 r. sygn. akt III Ko 131/17</strong> </p> <p>I.  <strong> <!-- -->zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że: </strong> </p> <p>a)  <strong> <!-- -->zasądza od Skarbu Państwa na rzecz <span class="anon-block">W. K.</span> 100 000 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia uprawomocnienia się wyroku, ponad kwotę zadośćuczynienia, o której orzeczono w punkcie I zaskarżonego wyroku, </strong> </p> <p>b)  <strong> <!-- -->zasądza od Skarbu Państwa na rzecz <span class="anon-block">W. K.</span> 21 641,67 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia uprawomocnienia się wyroku, ponad kwotę odszkodowania, o której orzeczono w punkcie II zaskarżonego wyroku, </strong> </p> <p>II.  <strong> <!-- -->w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, </strong> </p> <p>III.  <strong> <!-- -->zasądza od Skarbu Państwa na rzecz <span class="anon-block">W. K.</span> 240 zł tytułem zwrotu wydatków z tytułu udziału pełnomocnika w postępowaniu odwoławczym, </strong> </p> <p>IV.  <strong> <!-- -->wydatki poniesione w postępowaniu odwoławczym zalicza na rachunek Skarbu Państwa. </strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Wnioskiem z dnia 18 października 2017r. pełnomocnik wnioskodawcy <span class="anon-block">W. K.</span> w związku z prawomocnym uniewinniającym go wyrokiem od wszystkich zarzucanych mu czynów Sądu Rejonowego Szczecin – Centrum w Szczecinie z dnia 29.06.2015r. sygn. akt IV K 90/11 wniósł o:</p> <p>1. zasądzenie od Skarbu Państwa na jego rzecz tytułem zadośćuczynienia kwotę w wysokości 600 000 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia prawomocności wyroku;</p> <p>2. zasądzenie od Skarbu Państwa na jego rzecz tytułem odszkodowania kwotę w wysokości 50 000 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia prawomocności wyroku;</p> <p>3. zasądzenie od Skarbu Państwa na jego rzecz kosztów procesu według norm przepisanych.</p> <p>Wyrokiem z dnia 21 czerwca 2018r. Sad Okręgowy w Legnicy w sprawie o sygn. akt III Ko 131/17 orzekł:</p> <p>I.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 552;art. 552 § 4)">art. 552 § 4 k.p.k.</a> zasądził od Skarbu Państwa na rzecz wnioskodawcy <span class="anon-block">W. K.</span> kwotę 100.000 (sto tysięcy) złotych wraz z ustawowymi odsetkami od dnia uprawomocnienia się wyroku, tytułem zadośćuczynienia za niewątpliwie niesłuszne tymczasowe aresztowanie w okresie od 04.04.2007 r. do 10.08.2007 r. w sprawie Sądu Rejonowego Szczecin - Centrum w Szczecinie sygn. akt IVK 90/11;</p> <p>II.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 552;art. 552 § 4)">art. 552 § 4 k.p.k.</a> zasądził od Skarbu Państwa na rzecz wnioskodawcy <span class="anon-block">W. K.</span> kwotę 10.822 (dziesięć tysięcy osiemset dwadzieścia dwa złote) wraz z ustawowymi odsetkami od dnia uprawomocnienia się wyroku, tytułem odszkodowania za niewątpliwie niesłuszne tymczasowe aresztowanie w okresie od 04.04.2007r. do 10.08.2007 r. w sprawie Sądu Rejonowego Szczecin - Centrum w Szczecinie sygn. akt IVK 90/11;</p> <p>III. w pozostałej części wniosek oddalił;</p> <p>IV. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 552;art. 552 § 4)">art. 552§4 k.p.k.</a> poniesionymi wydatkami obciążył Skarb Państwa.</p> <p> <strong> <!-- -->Apelację od powyższego wyroku wniósł pełnomocnik wnioskującego zaskarżając wyrok Sądu I instancji w części tj. co do punktu III odnośnie oddalenia dalej idącego żądania o zadośćuczynienie za krzywdę wyrządzoną wnioskodawcy w wyniku zastosowania wobec niego niewątpliwie niesłusznego tymczasowego aresztowania i odszkodowania z tym związanego zarzucając:</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->1. obrazę przepisów postępowania mogącą mieć wpływ na treść orzeczenia, a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a> przez dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego, dokonaną wybiórczo i sprzecznie z zasadami doświadczenia życiowego, logiki i wskazaniami wiedzy, a polegającą na uznaniu, że odszkodowanie jakiego dochodzi wnioskodawca winno odpowiadać wyłącznie kwocie 10 822 zł, która to stanowiła 1/3 kwoty wskazanej w niekwestionowanej przez Sąd orzekający prywatnej opinii biegłego, podczas gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego, w tym zakresie w szczególności prywatnej opinii oraz zeznań świadka dr hab. <span class="anon-block">T. S.</span> (sporządzającego opinię), prowadzi do wniosku, że odszkodowanie należne wnioskodawcy stanowiące utracony przez wnioskodawcę dochód w związku z niewątpliwie niesłusznym jego aresztowaniem powinno stanowić kwotę 32 463,67 zł;</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mogący mieć wpływ na treść tego orzeczenia, a polegający na uznaniu przez Sąd orzekający, że kwota 100 000 zł stanowi odpowiednie zadośćuczynienie za krzywdę doznaną w związku z zastosowaniem wobec wnioskodawcy niewątpliwie niesłusznego tymczasowego aresztowania, podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że odpowiednia do doznanej przez wnioskodawcę krzywdy kwota zadośćuczynienia powinna wynosić 600 000 zł w szczególności w sytuacji, gdy Sąd orzekający w uzasadnieniu wyroku stwierdza, że dolegliwości związane z zastosowaniem niewątpliwie niesłusznego tymczasowego aresztowania w stosunku do wnioskodawcy były „ponadprzeciętne”. </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Podnosząc powyższe zarzuty pełnomocnik wnioskodawcy wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz wnioskodawcy <span class="anon-block">W. K.</span> kwoty:</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->1. dalszej kwoty 500 000 zł wraz z odsetkami od dnia uprawomocnienia się wyroku tytułem zadośćuczynienia za niewątpliwie niesłuszne tymczasowe aresztowanie do łącznej kwoty 600 000 zł;</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->2. dalszej kwoty 21 641,67 zł wraz z odsetkami od dnia uprawomocnienia się wyroku tytułem odszkodowania za niewątpliwie niesłuszne tymczasowe aresztowanie do łącznej kwoty 32 463,67 zł.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny zważył co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja okazała się częściowo zasadna.</p> <p>Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestionowania wysokości krzywdy jakiej miał doznać wnioskodawca (determinującej wysokość zadośćuczynienia ) Sąd Apelacyjny uznał, że zasądzona przez Sąd I instancji kwota tytułem zadośćuczynienia nie jest adekwatna do wyrządzonej wnioskodawcy <span class="anon-block">W. K.</span> krzywdy z tytułu niewątpliwie niesłusznego tymczasowego aresztowania. Utrwalone jest stanowisko ,że zadośćuczynienie ma formę jednorazowego świadczenia pieniężnego, które pełni funkcję kompensacyjną. Treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 445;art. 445 § 1)">art. 445 § 1 k.c.</a> wskazuje , że suma zadośćuczynienia powinna być odpowiednia, co oznacza, że powinna odzwierciedlać w pełni rozmiar doznanej krzywdy, tj. stopień cierpień fizycznych i psychicznych, ich intensywność, czas trwania, nieodwracalność następstw i inne okoliczności, których nie sposób wymienić wyczerpująco (por. m.in. wyroki SN: z 30.01.2004 r., I CK 131/03, OSNC 2005/2, poz. 40; z 27.02.2004 r., V CK 282/03, LEX nr 183777). W orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazuje się, że wysokość zadośćuczynienia powinna być z jednej strony odczuwalna dla poszkodowanego i przynosić mu równowagę emocjonalną, naruszoną przez doznane cierpienia psychiczne, ale z drugiej strony – utrzymana w rozsądnych granicach, odpowiadających aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa (por. m.in. wyroki SN: z 14.02.2008 r., II CSK 536/07, LEX nr 461725, OSP 2010/5, poz. 47, s. 339; z 26.02.1962 r., IV CR 902/61, OSNCP 1963/5, poz. 107; z 24.06.1965 r., I PR 203/65, OSPiKA 1966/4, poz. 92; z 10.03.2006 r., IV CSK 80/05, OSNC 2006/10, poz. 175). W konsekwencji z uwagi na „wpisany” w pojęcie „odpowiedniości „ element uznania sędziowskiego powoduje ,że zmiana w postępowaniu odwoławczym (in concreto podwyższenie ) wysokości ustalonego przez sąd I instancji zadośćuczynienia jest możliwe tylko w razie ustalenia ,że pierwotnie ustalona kwota zadośćuczynienia nie uwzględnia wszystkich ustalonych w sprawie okoliczności mających wpływ na jego wysokość lub niewłaściwie oceniono znaczenie tych okoliczności z perspektywy wielkości krzywdy . In concreto zachodzi druga ze wskazanych sytuacji albowiem Sąd Okręgowy dokonał prawidłowych ustaleń w zakresie wystąpienia czynników warunkujących krzywdę doznaną przez wnioskodawcę (o czym przekonują rozważania zawarte na k.330v-331 ), jednakże nie przypisał im należnego znaczenia, co w konsekwencji nakazuje odpowiednie zwiększenie wnioskowanej kwoty zadośćuczynienia.</p> <p>W tym zakresie Sąd Apelacyjny miał na uwadze co następuje :</p> <table> <colgroup> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> </colgroup> <tr> <td> <p>-w pierwszej kolejności podkreślić raz jeszcze należy, że wnioskujący wykonywał i wykonuje zawód zaufania publicznego jakim jest adwokat , po wtóre nawet w ramach tej grupy zawodowej jako osoba publiczna cieszył się bardzo dobrą opinią zarówno w środowisku zawodowym , jak również , społecznym i kulturalnym społeczności <span class="anon-block"> (...)</span>, o czym przekonuje sprawowanie funkcji Dziekana i Wicedziekana Okręgowej Rady Adwokackiej we <span class="anon-block">W.</span>, członka Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej (w latach 2001 – 2007) z realnymi perspektywami dalszego funkcjonowania na tym szczeblu organów samorządu adwokackiego , sprawowanie patronatu nad wieloma aplikantami adwokackimi. W tym kontekście samo tymczasowe aresztowanie oraz okoliczności samego zatrzymania i początkowego okresu wykonywania tymczasowego aresztowania tj. obecność podczas przeszukania kancelarii prowadzonej przez wnioskodawcę przedstawicieli mediów, których stawiennictwo w tym miejscu i czasie uprawnia do wniosku ,że posiadali oni te wiadomości od osób zaangażowanych w postępowanie przygotowawcze, wyrządziło wnioskodawcę ponadprzeciętną szkodą w zakresie rozpowszechnienia informacji skutkujących drastycznym podważeniem dobrego imienia , będącego koniecznym elementem nie tylko godności człowieka ale i wykonywanego zawodu i funkcji . <span class="anon-block">W. K.</span> był fotografowany podczas wykonywanych działań organów ścigania, co niewątpliwie potęgowało odczuwany przez niego dyskomfort psychiczny. Nadto do przeszukania pomieszczeń użyto psa w celu zlokalizowania środków odurzających, chociaż nie postawiono wnioskodawcy takiego zarzutu.</p> <p>- wykonywanie tymczasowego aresztowania przez pewien czas odbywało się w wieloosobowej celi z 12 współosadzonymi, przez których wnioskodawca z racji wykonywanego zawodu był szykanowany,co było dla niego dodatkową dolegliwością ,</p> <p>- opisywany przez wnioskodawcę sposób traktowania przez jednego z funkcjonariuszy Służby Więziennej , po widzeniu wnioskodawcy z obrońcami, który to sposób kontroli , niezależnie od tego czy zachowanie to łączyło się z intencjami sugerowanymi przez wnioskodawcę , obiektywnie bardzo intensywnie wkraczało w najbardziej elementarną sferę godności, dostarczając dodatkowej krzywdy ,</p> <p>- faktycznie istotnie ograniczone możliwości kontaktu w rodziną ( z uwagi na odległość i wyeliminowanie możliwości widzeń z tymi członkami rodziny , których przesłuchano w charakterze świadków ), co pogłębiało poczucie z jednej strony osamotnienia , z drugiej zaś niepewności o sytuację rodziny (tym bardziej ,że zatrzymanie i tymczasowe aresztowanie odbyło się w tygodniu poprzedzającym Święta Wielkanocne) i kancelarii ,</p> <p>- sugestie - w sytuacji zawodu który wykonywał – złożenia wyjaśnień obciążających ( a nieprawdziwych) innego podejrzanego jako umożliwiających uchylenie tymczasowego aresztowania ,</p> <p>- pomimo wydania w dniu 8 sierpnia 2007r. przez Sąd Okręgowy w Legnicy , po rozpoznaniu zażalenia obrońcy , postanowienia w sprawie I Kz 352/07, skutkującego uchyleniem tymczasowego aresztowania , co winno skutkować – co do zasady – zwolnieniem wnioskodawcy w tym dniu , czego był świadom , faktyczne zwolnienie nastąpiło 2 dni później , wyłącznie z powodu kwestii związanych z dostarczeniem oryginalnej dokumentacji związanej z uchyleniem tymczasowego aresztowania , powodując u wnioskodawcy powstanie i istnienie w tym czasie dodatkowej obawy związanej z niepewnością czy sytuacja ta nie jest związana z postawieniem mu nowych zarzutów .</p> <p>Wszystko to sprawiło, że wnioskodawca stracił swoją nieposzlakowaną opinię, jego dobre imię zostało poddane w wątpliwość, co dla osoby wykonującej zawód zaufania publicznego przez przeszło 30 lat i cieszącej się autorytetem zawodowym oraz uczestniczącej w kształceniu aplikantów adwokackich, stanowiło ogromną dolegliwość ponad przeciętną miarę. Jednocześnie wnioskodawca stracił komfort psychiczny i poczucie bezpieczeństwa. Znajduje to potwierdzenie w zeznaniach świadków, którzy zeznawali, że wnioskodawca znany powszechnie jako osoba energiczna, zorganizowana i bez trudu łącząca obowiązki zawodowe i funkcje społeczne, prowadząca aktywny tryb życia, uprawiająca sport, po opuszczeniu aresztu śledczego uległ gwałtownej przemianie, co znalazło odzwierciedlenie nawet w niekorzystnych zmianach w wyglądzie fizycznym.</p> <p>Z tych przyczyn Sąd Apelacyjny uznał, że konieczne jest zwiększenie kwoty zadośćuczynienia o 100 000 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia uprawomocnienia się wyroku. Nie jest jednak możliwe uwzględnienie roszczenia w dalszej części, gdyż nie można tracić z pola widzenia, że szereg cierpień psychicznych u wnioskodawcy wywołał sam fakt postawienia mu zarzutów i prowadzenia przeciwko niemu długotrwałego postępowania karnego (a co sam akcentuje m.in. k.306v) , co nie podlega uwzględnieniu przy określaniu wielkości krzywdy z racji niesłusznego tymczasowego aresztowania nie dlatego ,że taka krzywda nie wystąpiła lecz z powodu konieczności uwzględnienia zakresu roszczeń wynikających z art.,552 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 ()">k.p.k.</a> , które de lege lata nie obejmują szkody i krzywdy wynikłych z niezasadnego oskarżenia czy długotrwałości utrzymywania się tego stanu . Dlatego też w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok Sądu I instancji należało utrzymać w mocy, uznając, że 200 000 zł jako łączna kwota zadośćuczynienia jest adekwatnym wynagrodzeniem do postaci i rozmiarów poniesionej krzywdy i służyć będzie złagodzeniu doznanej krzywdy, nie będąc jednocześnie źródłem wzbogacenia się (<em> <!-- -->por.: wyrok SA we Wrocławiu z dnia 27.09.2018r., sygn. akt II AKa 225/2018, Lex nr 2583359).</em> </p> </td> <td> </td> <td> </td> <td> </td> <td> </td> <td> </td> </tr> </table> <p>Odnośnie szkody poniesionej przez wnioskodawcę, uznać należy, że jego wniosek zgłoszony w apelacji jest w pełni uzasadniony. Należne mu odszkodowanie wynosi bowiem 32 463,67 zł. Za błędną uznać należy metodę wyliczenia szkody przyjętą przez Sąd Okręgowy. W pełni podzielić należy argumentację przedstawioną w apelacji, że nie sposób szkody tej obliczyć tak, jak zrobił to Sąd I instancji, poprzez podzielenie kwoty 32 463,67 zł (stanowiącej różnicę w uzyskanym dochodzie za rok 2007) przez 3 (odpowiednio do 4 miesięcy trwania tymczasowego aresztowania). Z opinii biegłego wyraźnie wynika, że dochód wnioskodawcy w 2007r. w porównaniu do poprzednich lat gwałtowanie się zmniejszył. Uznać przy tym należy, że wyrównaniu podlegać musi cała różnica w dochodzie osiągniętym w 2007r. w porównaniu z innymi latami aktywnej działalności, gdyż cały ten ubytek uznać należy za konsekwencję aresztowania wnioskodawcy. Sąd Okręgowy nie uwzględnił bowiem okoliczności, że wnioskodawca nie był zatrudniony na umowę o pracę i nie osiągał stałych dochodów, lecz prowadził działalność gospodarczą. Jako przedsiębiorca nie miał zatem zawsze miesięcznego dochodu w takiej samej wysokości. Poszczególne miesiące różniły się bowiem ilością obsługiwanych klientów czy rangą prowadzonych spraw. Nadto wnioskodawca w okresie zatrzymania i tymczasowego aresztowania nie tylko nie obsługiwał posiadanych już klientów, lecz również nie pozyskiwał nowych. Co więcej, po okresie aresztowania wrócił do wykonywania zawodu w innych okolicznościach, niż wcześniej z niesłusznie naruszonym dobrym imieniem, co niewątpliwie spowodowało mniejsze niż zazwyczaj zainteresowanie jego usługami. Szkoda obejmowała zatem nie tylko <em> <!-- -->damnum emergens</em> lecz również <em> <!-- -->lucrum cessans. </em>Wyliczenia przyjęte za podstawę ustalenia wysokości poniesionej szkody poparte przesłuchaniem biegłego odwołują się do wymiernych i niebudzących wątpliwości wielkości. Żądanie przyznania kwoty odszkodowania poparte przez wnioskodawcę wiarygodnymi dowodami i jako udowodnione musiało zostać powiększone o kwotę 21 641,67 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia uprawomocnienia się wyroku. Dodatkowo wskazać należy , że wyliczenia biegłego, nie kwestionowane , oparte są o dochód w sensie ekonomicznym a więc nadwyżkę przychodów (na których zmniejszenie tymczasowe aresztowanie miało niewątpliwy wpływ) nad kosztami (co do których wpływ tymczasowego aresztowania nie występował lub co najwyżej pośrednie znaczenie ) .Porównanie danych w zakresie samej wysokości przychodów w latach poprzedzających rok 2007r. i następnych (str.6 opinii) nie pozostawia żadnych wątpliwości ,że rok 2007 jest rokiem (spośród 6) w którym nie tylko dochód ale także przychód spadł .</p> <p> <strong> <!-- -->Należność od Skarbu Państwa na rzecz <span class="anon-block">W. K.</span> z tytułu zwrotu wydatków będących konsekwencją udziału pełnomocnika w postępowaniu odwoławczym zasądzona została na podstawie § 11 pkt. 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie z dnia 22 października 2015r. (Dz. U. 20015r, poz. 1800). Wydatki poniesione w postępowaniu odwoławczym zaliczono na rachunek Skarbu Państwa na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 554;art. 554 § 4)">art. 554 § 4 kpk</a>.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->SSA Edyta Gajgał SSA Piotr Kaczmarek SSA Stanisław Rączkowski</strong> </p> </div>