IV SA/Wa 1058/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Sędziowie Asesor WSA Marian Wolanin, Asesor WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2007 r. sprawy ze skargi T. Z. na postanowienie Głównego Geodety Kraju z dnia (...) marca 2007 r. nr (...) w przedmiocie przekazania według właściwości 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie organu I instancji z dnia (...) listopada 2006 r. nr (...); 2. orzeka, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. UZASADNIENIE Pismem z dnia 23 października 2006 r. skarżąca T.Z. zwróciła się do Wojewody Podkarpackiego z wnioskiem o załatwienie sprawy z zakresu ewidencji gruntów i budynków poprzez ,, naniesienie na sfałszowaną przez Urząd mapę drugiej jej działki o nr (...), położonej w K.". W piśmie tym skarżąca wskazała również, iż ,,do dnia dzisiejszego nie otrzymała odpowiedzi na swoje pismo wniesione w dniu 9 sierpnia 2006 r. do Starosty Powiatowego w S.". Postanowieniem z dnia (...) listopada 2006 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa Podkarpackiego, powołując się na art. 65 § 1 Kpa przekazał wniosek skarżącej według właściwości Staroście S. stwierdzając, iż został on złożony do organu niewłaściwego w sprawie. W wyniku rozpoznania zażalenia Główny Geodeta Kraju postanowieniem z dnia(...) marca 2007 r., na podstawie art. 138§ 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 Kpa utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji z dnia (...) listopada 2006r. W uzasadnieniu swojego postanowienia Główny Geodeta Kraju wskazał, iż z pisma T.Z. z dnia 23 października 2006 r. jak również z pism je uzupełniających z dnia 20 grudnia 2006 r. oraz z dnia 3 lutego 2006 r. wyraźnie wynika, że skarżąca domaga się ujawnienia na mapie ewidencyjnej, prowadzonej dla obrębu K., zmian dotyczących działki ew. nr (...). Słusznie zdaniem organu odwoławczego Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa Podkarpackiego uzanł, iż właściwym do rozpatrzenia wniosku skarżącej jest Starosta S., bowiem zgodnie z art. 7d pkt 1 oraz art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne ( Dz. U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027) ewidencję gruntów i budynków prowadzą starostowie. Skargę na powyższe postanowienie Głównego Geodety Kraju wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie T.Z. domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia. Skarżąca podniosła, iż skargę swoją uzasadnia bezczynnością Starosty S. w jej sprawie. Ponadto skarżąca wskazała, iż obawia się o bezstronność organu w załatwieniu jej sprawy, bowiem wniosek który złożyła do Starosty dotyczy naniesienia na mapie drugiej działki o nr ew. (...), której jak twierdzi została pozbawiona na podstawie sfałszowanego protokołu granicznego, sporządzonego przez geodetę Urzędu Gminy w K. z podziału działki o nr ew. (...) na działki o nr ew. (...) i (...). Jak podniosła skarżąca na protokole z podziału działki podrobiono podpisy jej męża i syna, co zostało udowodnione przez Prokuraturę Rejonową w S. Na mapie brakuje jej zdaniem działki nr ew. (...), wpisanej do drugiej księgi wieczystej KW (...) na podstawie wniosku z dnia 5 grudnia 1972 r. Nr (...) oraz umowy sprzedaży z dnia (...) grudnia 1972 r. Mając na uwadze, iż księgi wieczyste prowadzi się w celu ustalania stanu prawnego nieruchomości, zasadne zdaniem skarżącej jest naniesienie zmian na mapie polegających na umieszczeniu na niej drugiej jej działki o nr ew. (...). Główny Geodeta Kraju w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Stosownie do treści art. 134 § 1 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i granicami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając legalność zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia organu pierwszej instancji, w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, iż zostały one wydane z naruszeniem przepisów prawa procesowego, a naruszenie to mogło mieć w ocenie Sądu istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego skargę należało uwzględnić. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 19 Kpa organ administracji ma obowiązek przestrzegania z urzędu swojej właściwości. Jak wynika z art. 65 § 1 Kpa jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego. Jeżeli zatem organ, do którego wniesiono pismo, nie jest właściwy do rozpoznania sprawy, powinien niezwłocznie podanie przekazać do organu właściwego. W niniejszej sprawie należy mieć na uwadze, iż pismo T.Z. z dnia 23 października 2006 r. zostało skierowane do Wojewody Podkarpackiego wobec braku odpowiedzi Starosty Powiatu S. na wcześniejsze pismo skarżącej wniesione do Starostwa w dniu 9 sierpnia 2006 r. Wobec braku działania ze strony Starosty S. skarżąca w przedmiotowym piśmie z dnia 23 października 2006 r. powtórzyła swoje zarzuty dotyczące ujawnienia na mapie ewidencyjnej, prowadzonej dla obrębu K., zmian dotyczących działki ew. nr (...). W ocenie Sądu, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa Podkarpackiego jako organ administracji publicznej wyższego stopnia nad Starostą Powiatu w S., mając do dyspozycji powyższe pismo, winien był dokonać oceny, w jakim zakresie pismo to może być uznane jako zażalenie wniesione w trybie art. 37 § 1 i § 2 Kpa. Zgodnie bowiem z treścią art. 37 § 1 Kpa na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 Kpa stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Organ ten, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości ( § 2 ). Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa Podkarpackiego postanowieniem z dnia (...) listopada 2006 r., działając na podstawie art. 65 § 1 Kpa i art. 19 Kpa, stwierdził swą niewłaściwość i bez dokonania wnikliwej analizy przekazał pismo skarżącej z dnia 23 października 2006r. do rozpoznania według właściwości Staroście S. stwierdzając, iż zostało on złożone do organu niewłaściwego w sprawie. Oceniając powyższe należy stwierdzić, iż orzekający w sprawie organ kwalifikując, bez dokonania wnikliwej analizy pismo skarżącej jako wniosek o zmianę w ewidencji gruntów i budynków, a nie jako zażalenie na niezałatwienie przedmiotowej sprawy w terminie przez Starostę S., naruszył przepisy art. 7 i 77 Kpa. Błędne zakwalifikowanie pisma skarżącej prowadziło w konsekwencji do wydania wadliwego postanowienia organu pierwszej instancji oraz organu odwoławczego o przekazaniu pisma według właściwości na podstawie art. 65 § 1 kpa. W konsekwencji uznać należy, iż Główny Geodeta Kraju jak i Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa Podkarpackiego orzekając w sprawie naruszyły przepisy postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji. O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 tej ustawy.