III OSK 4722/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Tamara Dziełakowska sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 13 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 listopada 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 2676/19 w sprawie ze skargi T. Z. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2019 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od skarżącego T. Z. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 18 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 2676/19 oddalił skargę T. Z. (dalej "skarżący") na decyzję Komendanta Głównego Policji z 1[...] września 2019 r., nr 3120 w przedmiocie zwolnienia ze służby. Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym sprawy. Dyżurny Zespołu Dyżurnych Komendy Powiatowej Policji w W. M. (dalej: "KPP") [...] marca 2019 r. około godz. [...] otrzymał informację o kolizji drogowej w miejscowości S. Skierowani na miejsce funkcjonariusze zgłosili, że w pojeździe znajduje się funkcjonariusz Policji - sierż. D. W., który został zbadany na obecność alkoholu w wydychanym powietrzu - z wynikiem pozytywnym. W toku czynności przeprowadzonych z udziałem wskazanego policjanta ustalono, iż poprzedniego dnia spotkał się ze skarżącym. Wobec konieczności ustalenia udziału poszczególnych osób w zdarzeniu drogowym, Naczelnik Wydziału Prewencji KPP w W. M. polecił stawić się ww. do jednostki. Po przybyciu na miejsce ww. został poddany badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu z wynikami: o godz. [...] – [...] mg/l oraz o godz. [...] – [...] mg/l. W wyniku podjętych czynności ustalono również, iż skarżący [...] marca 2019 r. około godz. [...] prowadził własny samochód, co potwierdziło dwóch świadków. Z polecenia prokuratora o godz.: [...], [...], [...], [...] oraz [...] ponownie dokonano sprawdzenia zawartości alkoholu u ww. (wszystkie wyniki: [...] mg/l) oraz pobrano krew do badań na zawartość alkoholu. Postanowieniem z [...] marca 2019 r., nr [...] Komendant Powiatowy Policji w W. M. wszczął przeciwko skarżącemu postępowanie dyscyplinarne. Rozkazem personalnym z [...] marca 2019 r., nr [...] w W. M. zawiesił skarżącego w czynnościach służbowych od [...] marca 2019 r. do [...] maja 2019 r. Pismem z [...] kwietnia 2019 r. Komendant Wojewódzki Policji w B. zawiadomił skarżącego o wszczęciu [...] marca 2019 r. postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia go ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r., poz. 360). Realizując zaś obowiązek wynikający z treści art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, pismem z [...] kwietnia 2019 r. organ pierwszej instancji wystąpił do organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów o opinię w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji. Pismem z [...] kwietnia 2019 r. Przewodniczący Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów województwa p. poinformował, iż Prezydium Zarządu negatywnie zaopiniowało zamiar rozwiązania stosunku służbowego ze skarżącym w trybie wskazanym przez KWP w B. Rozkazem personalnym z [...] maja 2019 r., nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w B. zwolnił skarżącego z [...] czerwca 2019 r. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności w oparciu o art. 108 § 1 k.p.a. Następnie Komendant Główny Policji (dalej: "KGP", "organ odwoławczy") decyzją z [...] września 2019 r., nr [...], utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. (dalej: "KWP", "organ pierwszej instancji") z [...] maja 2019 r., nr [...] w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że przedmiotem niniejszego postępowania nie jest wyłącznie uzasadnione podejrzenie popełnienia przez skarżącego wykroczenia określonego w art. 87 Kodeksu wykroczeń, chociaż czyn ten i zaangażowanie w nim skarżącego ma istotne znaczenie w kontekście spełnienia przesłanki wynikającej z przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, ale przede wszystkim okoliczności towarzyszące całemu zdarzeniu (i to zarówno te, które nastąpiły bezpośrednio po nim, jak i podczas czynności prowadzonych przez funkcjonariuszy KPP w W. M. w trakcie postępowania dyscyplinarnego), a w szczególności zachowanie policjanta w dniu zdarzenia, jego postawa oraz czynności, które podjął, a także jego zachowanie w stosunku do innych funkcjonariuszy. Organ nie badał więc czy w istocie czyn ten (wykroczenie) został popełniony, a także czy ewentualnie w wyniku jego popełnienia policjant może pełnić dalej służbę, ale czy okoliczności stanowiące pewien ciąg zdarzeń (zależnych oraz niezależnych od woli skarżącego) spowodowały konieczność wykluczenia go z szeregów formacji ze względu na "ważny interes służby". Zdaniem KGP, istotne w niniejszej sprawie jest to, że o ile świadkowie zdarzeń mających miejsce [...] i [...] marca 2019 r. złożyli rozbieżne zeznania co do jazdy skarżącego po użyciu alkoholu w nocy z [...] na [...] marca 2019 r., to ich zeznania co do okoliczności kierowania przez skarżącego pojazdem rano [...] marca 2019 r. pozostają ze sobą spójne. Zarówno A. S., jak i W. R. podczas przesłuchania [...] marca 2019 r. oraz [...] marca 2019 r. - w charakterze świadków w prowadzonym przeciwko skarżącemu postępowaniu dyscyplinarnym przyznały, iż kierował on własnym samochodem z miejscowości Rżące do miejscowości B. M. Podczas badania stanu trzeźwości skarżący oświadczył, iż spożywał alkohol o godz. [...] w nocy, zatem przed przyjazdem do jednostki. Brak jest zatem podstaw do powzięcia jakichkolwiek wątpliwości co do tego, że skarżący, kierując [...] marca 2019 r. około godz. [...] własnym samochodem, pozostawał pod działaniem alkoholu spożytego w tym dniu około godz. [...] (w tym zakresie oświadczenie strony pokrywa się z zeznaniami świadka – A. S.). Przy czym skarżący jako policjant z kilkunastoletnim stażem służby winien zdawać sobie sprawę z tego, że pijąc alkohol w nocy, nie powinien rano prowadzić pojazdu, jeżeli nie ma pewności, że nie jest pod wpływem alkoholu. Powyższe okoliczności, zdaniem KGP, uniemożliwiają pozostawienie skarżącego w służbie. Utracił on bowiem nieposzlakowaną opinię oraz wiarygodność w odbiorze swoich przełożonych, które to elementy są niezbędne do wykonywania obowiązków policjanta. Pozostawanie w służbie policjanta, który ww. cech nie posiada narusza ważny interes służby. KGP zaznaczył również, że skarżący w postępowaniu dyscyplinarnym odmówił składania wyjaśnień w sprawie wydarzeń mających miejsce w dniach [...] i [...] marca 2019 r., zaś w trwającym postępowaniu administracyjnym ograniczył się jedynie do wniosku o przesłuchanie w charakterze świadka A. S., nie wskazując jakichkolwiek nowych okoliczności, które miałyby zostać udowodnione, oraz wniosku o pozyskanie z Prokuratury Rejonowej w [...] informacji na temat toczącego się postępowania przygotowawczego. Działania wymienionego takie jak: odmowa złożenia wyjaśnień czy składanie wniosków dotyczących przeprowadzenia dowodów, które nie wnoszą do sprawy istotnych okoliczności, jakkolwiek mieszczą się w zakresie przysługujących mu uprawnień, to jednak mogą stanowić przykład działań mających na celu utrudnienie lub uniemożliwienie prawidłowej oceny całokształtu zdarzenia, a świadczą niewątpliwie o lekceważącym stosunku wymienionego do służby i innych funkcjonariuszy. Skarżący złożył na powyższy rozkaz personalny skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym wyroku uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że istota niniejszej sprawy sprowadzała się do oceny, czy w ustalonych przez organy Policji okolicznościach faktycznych, istniejących w dacie wydania zaskarżonego rozkazu personalnego, istniał "ważny interes służby", uzasadniający zwolnienie skarżącego ze służby w Policji. Na tę okoliczność powołuje się bowiem art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, będący materialnoprawną podstawą zaskarżonego rozkazu personalnego. Sąd podał, że pojęcie "ważny interes służby", o którym mowa w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji ma charakter nieostry, niedookreślony, jednakże z uwagi na nieporównywalność sytuacji faktycznych jakie mogą zaistnieć, użycie przez ustawodawcę takiego właśnie zwrotu jest w pełni uzasadnione. Pozwala bowiem organom Policji na odpowiednią ocenę stanu faktycznego, by w konsekwencji organy te mogły zdecydować o celowości dalszego trwania stosunku służbowego. Z pewnością więc ustawodawca dostrzega potrzebę ochrony interesu służby (interesu społecznego), jako interesu nadrzędnego, dając jednocześnie właściwym organom możliwość oceny każdego indywidualnego przypadku. W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się, że przy odczytywaniu treści pojęcia "ważny interes służby" należy sięgnąć do przepisów określających cele i zadania Policji oraz status funkcjonariuszy tej formacji. Sąd stwierdził, że pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się nieposzlakowaną opinią narusza ważny interes służby. Prowadzi bowiem do utraty wiarygodności w odbiorze przełożonych, a jednocześnie rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym. Negatywne konsekwencje pozostawania w służbie policjanta, który utracił ww. cechę nieposzlakowanej opinii, należy oceniać jako przewyższające swoją wagą gatunkową uprawnienia policjanta określane mianem "słusznego interesu strony". Zdaniem Sądu, przesłanka zwolnienia skarżącego ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby, została wystarczająco wykazana. KGP miał podstawy do uznania, że skarżący, kierując [...] marca 2019 r. około godz. [...] własnym samochodem, pozostawał pod działaniem alkoholu spożytego w tym dniu około godz. [...]. Sąd zgodził się przy tym z organem, że skarżący jako policjant z kilkunastoletnim stażem służby winien zdawać sobie sprawę z tego, że pijąc alkohol w nocy, nie powinien rano prowadzić pojazdu, jeżeli nie ma pewności, że nie jest pod wpływem alkoholu. Powyższe zachowanie skarżącego skutkowało tym, że skarżący jako funkcjonariusz Policji utracił "nieposzlakowaną opinię", a więc cechę konieczną do pozostania w służbie. Organy Policji mogły zatem uznać, że w interesie służby - polegającym na wykonywaniu zadań Policji wyłącznie przez osoby godne zaufania oraz w pełni realizujące wymagania stawiane przed tą formacją - leży zwolnienie skarżącego ze służby w Policji. Skarżący złożył na powyższy wyrok skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił, w trybie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 232, dalej jako p.p.s.a.), naruszenie następujących przepisów: 1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, iż wystarczającym do wykazania "ważnego interesu służby" uzasadniającego zwolnienie funkcjonariusza ze służby jest podejrzenie poruszania się przez niego samochodem w stanie nietrzeźwości lub po użyciu alkoholu ustalone w oparciu o rozbieżne zeznania świadków, jak też uznanie, że nieistotnym w sprawie jest niepotwierdzenie powyższego w toku toczących się postępowań karnych, a ponadto, iż za powyższym przemawia fakt odmowy złożenia wyjaśnień w sprawie, jak też składania "nieistotnych" wniosków dowodowych przez skarżącego; 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, a mianowicie: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.k., art. 80 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a., poprzez błędne przyjęcie, iż zaskarżony rozkaz Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z [...] maja 2019 r. (nr [...]), utrzymany rozkazem Komendanta Głównego Policji z [...] września 2019 r. (nr [...]) nie przekracza granic uznania administracyjnego, a tym samym nie ma charakteru dowolności w sytuacji, gdy ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji oparte zostały na niekompletnym materiale dowodowym, który to rozpatrzony został w zakresie świadczącym na niekorzyść skarżącego; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 8 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a., 75 § 1 k.p.a. oraz art. 78 § 1 k.p.a., poprzez uznanie, że działanie organu administracyjnego nie naruszało zasady zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej oraz w sposób zapewniający stronom czynny udział w sprawie, w sytuacji gdy organy administracji niezasadnie nie przeprowadziły wnioskowanych przez skarżącego dowodu z zeznań świadka – A. S. oraz zwrócenie się do Prokuratury Rejonowej w [...] o udzielenie informacji na temat postępowania w sprawie o sygn. akt [...], uznając, iż nie wniosłyby do sprawy istotnych okoliczności oraz nie mają istotnego znaczenia dla prawidłowego i wszechstronnego rozpoznania sprawy; c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. 2 art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. w zw. 2 art. 11 k.p.a., poprzez uznanie, iż organy administracji w sposób prawidłowy dokonały wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi kierowały się przy załatwieniu sprawy, w sytuacji gdy uzasadnienia wydanych decyzji w sposób lakoniczny odnosiły się do okoliczności faktycznych sprawy, wskazywały ogólnikowo na fakt prawdopodobnego prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości bądź po spożyciu alkoholu przez skarżącego, co stanowi naruszenie wyrażonej w tym przepisie zasady przekonywania; d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., poprzez uznanie, iż organy administracji w sposób prawidłowy, pełny i rzetelny wyjaśniły wszystkie okoliczności w sprawie, w sytuacji gdy oparły się one wyłącznie na treści depozycji świadków oraz niewłaściwie przeprowadzonego badania na zawartość alkoholu, nie dopuszczając do zgromadzenia dalszego materiału dowodowego — w tym wnioskowanego przez uczestnika postępowania, a mającego znaczenie w sprawie dowodu z opinii biegłego z zakresu badań retrospektywnych na zawartość alkoholu. Jednocześnie, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a., skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z poświadczonego za zgodność prawomocnego wyroku zapadłego przed Sądem Rejonowym w Z. [...] listopada 2020 r., sygn. akt [...] celem wykazania faktu uniewinnienia skarżącego od zarzutu prowadzenia pojazdu pod wpływem alkoholu [...] marca 2019 r. w miejscowości Brzoski, niezasadności podejrzeń stawianych skarżącemu, braku podstaw do uznania, iż dopuścił się zarzucanego mu czynu. Wobec powyższego wniósł o: 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi poprzez: uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Głównego Policji z [...] września 2019 r., oraz poprzedzającego go rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z [...] maja 2019 r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądzenie na rzecz skarżącego, na zasadzie art. 203 pkt 1 p.p.s.a., kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Ponadto skarżący zrzekł się rozprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie w całości, składając jednocześnie wniosek o zwrot kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie przesłanki uzasadniające nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził tak rozumianej nieważności postępowania sądowego. Dlatego skarga kasacyjna podlegała rozpoznaniu w granicach zgłoszonych w niej zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną we wskazanych granicach uznał, że skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż jej zarzuty nie są zasadne. Usprawiedliwionych podstaw nie ma przede wszystkim zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, to jest przepisu stanowiącego materialnoprawną podstawę zwolnienia skarżącego ze służby. Zgodnie z tym przepisem z policjantem można rozwiązać stosunek służbowy, gdy wymaga tego ważny interes służby. Użycie w powołanym przepisie zwrotu "można zwolnić ze służby" oznacza, że rozwiązanie stosunku służbowego na tej podstawie ma charakter fakultatywny a decyzje w tym zakresie podejmowane są w ramach uznania administracyjnego przyznanego właściwym organom Policji. W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się, że kontrola tego rodzaju decyzji ma ograniczony zakres. Sprowadza się ona do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, to jest czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla konkretnej sprawy. Kontrola sądowoadministracyjna nie obejmuje natomiast oceny, w jaki sposób organy administracji realizują określoną politykę stosowania prawa oraz wypełniają treść pozasystemowych kryteriów słusznościowych i celowościowych (por. między innymi wyrok NSA z 19 maja 2011 r., I OSK 301/11). W konsekwencji w sprawach dotyczących fakultatywnego zwolnienia funkcjonariusza ze służby sądy administracyjne badają jedynie, czy decyzja o rozwiązaniu stosunku służbowego nie jest arbitralna lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Nie mogą natomiast wkraczać w kompetencje właściwych organów i przesądzać, czy dana osoba powinna nadal pozostać funkcjonariuszem danej formacji, czy też możliwe było wykluczenie jej z tego grona. Rozwiązanie stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji wymaga wykazania, że zastosowanie instytucji przewidzianej w tym przepisie było niezbędne z uwagi na "ważny interes służby". Ustawodawca nie zdefiniował określenia "ważny interes służby". Nie zawarł też w ustawie żadnych wskazówek dotyczących interpretacji tego pojęcia. Oznacza to, że istnienie przesłanki "ważnego interesu służby" musi być rozważane na tle stanu faktycznego określonej sprawy. Niezbędne jest przy tym wykazanie jednej, realnie istniejącej przyczyny lub szeregu okoliczności czy zdarzeń świadczących łącznie o tym, że dalsze pozostawanie policjanta w służbie nie jest możliwe. Stwierdzenie nieprzydatności policjanta do służby nie musi ograniczać się do przypadków naruszenia obowiązków służbowych ani innych zachowań zawinionych lub niezgodnych z prawem. Może być ono również uzasadnione każdym innym zachowaniem policjanta w służbie lub poza nią, jeżeli takie zachowanie uniemożliwia kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów (por. wyrok NSA z 21 kwietnia 1999 r., II SA 426/99). Pojęcie ważnego interesu służby można również łączyć z koniecznością realizacji przez struktury policyjne podstawowych zadań Policji, o których mowa w ustawie (por. wyrok NSA z 16 marca 1995 r., II SA 1802/94). Zgodnie z art. 1 ust.1 ustawy o Policji omawiana formacja ma służyć społeczeństwu. Jest ona ponadto przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Obowiązek realizacji takich celów oraz wykonywania zadań wyszczególnionych w ust. 2 art.1 ustawy Policji wymaga, aby organy Policji miały możliwość kształtowania właściwej polityki personalnej i doboru kadry w sposób jak najbardziej odpowiadający potrzebom formacji. W ramach tych kompetencji przełożeni muszą być również uprawnieni do rozwiązywania stosunku służbowego z funkcjonariuszami, których zachowanie jest niegodne policjanta oraz godzi w wizerunek i dobre imię formacji. Ze służbą w Policji łączą się nie tylko liczne przywileje, w tym większa stabilność zatrudnienia policjantów. Ze służbą publiczną związane są także istotne obowiązki, a nawet pewne ograniczenia wolności osobistej. Każdy funkcjonariusz decydując się na dobrowolnie przystąpienie do takiej służby, musi mieć tego świadomość. Składa on zresztą rotę ślubowania i zobowiązuje się do respektowania reguł obowiązujących w macierzystej formacji, w tym do dbałości o honor, godność i dobre imię służby i do przestrzegania zasad etyki zawodowej. Osoba mianowana na stanowisko funkcjonariusza Policji nie przestaje być policjantem nawet w czasie wolnym od zajęć służbowych. Oczywistym zatem jest, że żaden funkcjonariusz Policji nie jest zwolniony z należytego zachowania się nawet w czasie wolnym od służby. Zatem zawsze musi on postępować tak, by swą postawą umacniać autorytet i zaufanie do Policji, a ponadto powinien unikać wszelkich sytuacji, które godziłyby w dobre imię macierzystej formacji, a także być gotowym w różnych okolicznościach do niesienia pomocy innym osobom potrzebującym takiego wsparcia. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że skarżący pełnił służbę w Policji od [...] grudnia 2008 r. Musiał mieć zatem świadomość, jaki charakter ma macierzysta formacja oraz jakie wymogi prawne i etyczne muszą spełniać jej funkcjonariusze, a ponadto że dobre imię i odbiór społeczny Policji zależy nie tylko od sposobu wykonywania powierzonych jej zadań, ale także od postawy w życiu zawodowym oraz prywatnym wszystkich policjantów. W rozpoznawanej sprawie na podstawie zbieżnych zeznań świadków, jak i oświadczenia skarżącego przyjęto, że skarżący, pozostając pod działaniem alkoholu spożytego około godz. [...], o godz. [...] kierował własnym samochodem. Jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji, takie zachowanie skarżącego przyczyniło się do utraty przez skarżącego nieposzlakowanej opinii koniecznej aby móc pełnić służbę w Policji. Takie działanie skarżącego nie mogło zyskać aprobaty przełożonych. Zachowanie skarżącego trafnie zostało ocenione jako naganne i niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia społecznych oczekiwań. Koliduje ono bowiem z wartościami, na straży których stoi Policja. W niniejszej sprawie organy Policji nie wykroczyły poza dopuszczalny prawem zakres kompetencji i nie naruszyły przyznanych im przez ustawodawcę granic swobody oceny co do wyboru skutku prawnego. Sposób i wynik rozumowania organów nie budzi zastrzeżeń. WSA w Warszawie nie miał zatem podstaw do podważenia stanowiska organów Policji, że ustalony przez nie stan faktyczny mieści się w kategorii ważnego interesu służby, o jakim mowa w art.41 ust. 2 pkt 5 ustawy, a w konsekwencji, że zachodziły przesłanki do zwolnienia skarżącego w tym trybie ze służby w Policji. Dlatego też zarzut naruszenia zaskarżonym wyrokiem powołanego przepisu uznać należy za niezasadny. Zamierzonego skutku nie mogły również odnieść również zarzuty dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 134 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 75 § 1, art. 78 § 1, art. 80 i art. 11, art. 107 § 1 pkt 6 oraz art. 8 k.p.a. Zgodnie z art.145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości lub w części, gdy stwierdzi naruszenie przepisów postępowania innych niż dające podstawę do wznowienia, jeżeli takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powołana norma może być stosowana wyłącznie wówczas, gdy określone w niej przesłanki zachodzą łącznie. Zatem chodzi tu o określony rodzaj przepisów postępowania administracyjnego złamanych przez organ administracji publicznej oraz o ich istotny wpływ na wynik sprawy. W piśmiennictwie i orzecznictwie sądów administracyjnych trafnie akcentuje się, że nie wszystkie uchybienia procesowe mogą prowadzić do uwzględnienia skargi. Przyjmuje się ponadto, że przez możliwość istotnego wpływu na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia. Niezbędne jest tym samym wykazanie nie tylko, że określone naruszenia procesowe w ogóle miały miejsce, ale iż były one na tyle istotne, że gdyby do nich nie doszło, to rozstrzygnięcie sprawy prawdopodobnie byłoby inne. Tak więc tylko nieustalenie, czy nierozważnie faktów istotnych dla sprawy stanowi naruszenie przepisów postępowania, które może uzasadniać zastosowanie instytucji przewidzianej w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie organy Policji ustaliły i przeanalizowały okoliczności, które rzeczywiście miały w niej istotne znaczenie i podjęły swoje rozstrzygnięcia w oparciu o fakty znajdujące dostateczne potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu pierwszej instancji szczegółowo podają okoliczności, jakie w ich ocenie świadczą o utracie przez skarżącego przymiotu "nieposzlakowanej opinii". Wprawdzie nie można podzielić stanowiska organu, że fakt odmowy składania przez skarżącego wyjaśnień, jak i zgłaszanie wniosków dowodowych, które nie wnoszą do sprawy istotnych okoliczności, mogło przemawiać na niekorzyść skarżącego, to jednak w sprawie zostały podniesione też inne okoliczności przemawiające za prawidłowością oceny o niemożności pozostawienia skarżącego w służbie w Policji. Podkreślić należy, że właściwy przełożony w sprawie zwolnieniowej nie jest uprawniony do badania czy przedstawienie policjantowi zarzutów karnych było zasadne oraz czy funkcjonariusz rzeczywiście dopuścił się przypisywanego mu czynu zabronionego. Przełożeni – w ramach przysługujących im środków prawnych – są natomiast zobowiązani do reagowania na każdą wiadomość o złamaniu lub podejrzeniu złamania prawa przez ich podwładnych, niezależnie od tego, czy naganne działania policjantów wyczerpują znamiona przestępstwa czy wykroczenia oraz czy przeciwko tym funkcjonariuszom zostało wszczęte i zakończone postępowanie karne. Brak takiej reakcji przełożonych mógłby demoralizująco wpływać na innych funkcjonariuszy. Wszyscy policjanci muszą mieć świadomość, że nie stoją ponad prawem. Skarżący jako policjant był zobowiązany do zapobiegania, wykrywania i ścigania przestępstw oraz reagowania na wszelkie przejawy łamania porządku prawnego. Tymczasem sam został podejrzany o popełnienie przestępstwa. Musiał zatem liczyć się z możliwością zastosowania wobec niego sankcji służbowych, w tym z możliwością rozwiązania z nim stosunku służbowego. W jego sprawie takie rozstrzygnięcie zostało podjęte. Nie można przy tym przyjąć, że decyzja o zwolnieniu skarżącego została wydana przedwcześnie, bowiem wydano ją przed zakończeniem postępowania karnego, a skarżący już po wykluczeniu go z grona funkcjonariuszy został uniewinniony od popełnienia zarzucanego mu czynu, czyli prowadzenia pojazdu znajdując się po użyciu alkoholu. Działania przełożonych nie zależały od wyniku sprawy karnej, a zatem nie musieli oni wstrzymywać się z podjęciem decyzji personalnych do czasu zakończenia postępowania karnego. Przełożeni byli bowiem zobowiązani jedynie do troski o dobro macierzystej formacji oraz do oceny, czy w ustalonych okolicznościach sprawy możliwe było pozostawienie w służbie policjanta podejrzewanego o popełnienie przypisywanego mu czynu. Organy Policji takiej analizy dokonały. Dla legalności podjętych przez nich rozstrzygnięć istotny był przy tym stan faktyczny i prawny istniejący w dacie rozstrzygania sprawy. Dlatego też okoliczności, które wystąpiły już po zakończeniu postępowania zwolnieniowego w żaden sposób nie mogą podważać zgodności z prawem wcześniejszych decyzji o rozwiązaniu z policjantem stosunku służbowego. Nie było zatem celowym zwracanie się do Prokuratury Rejonowej w [...] o udzielenie informacji na temat postępowania w sprawie o sygn. akt [...] dotyczącej skarżącego. Nie można zakwalifikować jako naruszenia prawa mającego istotny wpływ na wynik sprawy niedopuszczenia dowodu z zeznań świadka A. S. Świadek ten był kilkakrotnie przesłuchiwany przez organ, zaś skarżący w swoim wniosku nie wskazał jakie inne okoliczności, niż zawarte w dotychczasowych zeznaniach, świadek miałaby ujawnić. Nieuwzględnienie wniosków dowodowych nie przesądza o pozbawieniu strony czynnego udziału w postępowaniu. Wprost przeciwnie, świadczy o takim udziale. Natomiast to do organu należy ocena, czy wnioskowane dowody mogą przyczynić się do wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, gdyż tylko takie dowody winny być w ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego przeprowadzane. Ocena dowodów dokonana w kontrolowanej sprawie przez organy była swobodna lecz nie dowolna. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny uznając skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, orzekł o jej oddaleniu na podstawie art.184 p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. Sprawa niniejsza podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu skargi kasacyjnej nie zażądała, stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a., przeprowadzenia rozprawy.