II K 419/17

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II K 419/17</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Dnia 29 listopada 2018 roku</strong> </p> <p>Sąd Rejonowy w Chełmnie II Wydział Karny w składzie:</p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący – SSR Jakub Wąwoźny</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Protokolant – stażysta <span class="anon-block">M. P.</span> </strong> </p> <p>przy udziale Prokuratora W. Preisa</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 29/11/2018 roku</p> <p>sprawy:</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- --> <span class="anon-block">J. S.</span>,</em> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->syna <span class="anon-block">A.</span> i <span class="anon-block">B.</span> zd. <span class="anon-block">Z.</span>,</em> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- --> <span class="anon-block">urodzonego (...)</span> w <span class="anon-block">B.</span>,</em> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->oskarżonego o to, że:</em> </strong> </p> <p>3 października 2017 r. około godz. 21:50 w <span class="anon-block">C.</span> na <span class="anon-block">ul. (...)</span> kierując samochodem marki <span class="anon-block">K. S.</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> nie zatrzymał się do kontroli drogowej, a następnie kontynuował jazdę pomimo wydania przez osobę uprawnioną do kontroli ruchu drogowego poruszającą się radiowozem przy użyciu sygnałów dźwiękowych oraz świetlnych polecenia zatrzymania się,</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 b)">art. 178b kk</a> </strong> </p> <p>orzeka:</p> <p>I.  uznaje oskarżonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">J. S.</span> </strong> za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w akcie oskarżenia, to jest występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 b)">art. 178b kk</a> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 b)">art. 178b kk</a> wymierza mu karę 3/trzech/ miesięcy pozbawienia wolności;</p> <p>II.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 42;art. 42 § 1 a;art. 42 § 1 a pkt. 1)">art. 42§1a pkt 1 kk</a> wymierza oskarżonemu środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 2/dwóch/lat;</p> <p>III.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 4)">art. 63§4 kk</a> zalicza na poczet orzeczonego zakazu okres zatrzymani prawa jazdy od dnia 4.10.2017 r;</p> <p>IV.  zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa(Sądu Rejonowego w Chełmnie) kwotę 60(sześćdziesięciu) zł tytułem opłaty oraz obciąża go wydatkami poniesionymi w sprawie w kwocie 70 zł (siedemdziesiąt) zł.</p> <p>II K 419/17</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>W dniu 3 października 2017 r około godz. 21.50 w <span class="anon-block">C.</span> pełniący służbę w oznakowanym aucie policyjnym umundurowani funkcjonariusze policji <span class="anon-block">M. G. (1)</span> i <span class="anon-block">B. J. (1)</span> zauważyli na <span class="anon-block">ul. (...)</span> zaparkowane pojazdy marki <span class="anon-block">K. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>, <span class="anon-block">A. (...)</span> i <span class="anon-block">V. (...)</span>. Postanowili je skontrolować, w tym celu zjechali z jezdni w ich kierunku. Na widok policji stojący obok aut mężczyźni wsiedli do ww. aut i zaczęli odjeżdżać. Policjanci wycofali swoje auto i postanowili zablokować przejazd pierwszemu nadjeżdżającemu pojazdowi, jakim była <span class="anon-block">K. (...)</span>. <span class="anon-block">M. G.</span> wysiadł z oznakowanego auta i przy pomocy tarczy do zatrzymywania pojazdów usiłował zatrzymać auto maki <span class="anon-block">K. (...)</span>. Kierujący nią nie zastosował się do poleceń funkcjonariusza i gwałtownie przyspieszając odjechał. <span class="anon-block">M. G.</span> wsiadł wówczas do policyjnego auta, w którym za kierownicą był <span class="anon-block">B. J.</span> i przy użyciu sygnałów dźwiękowych i świetlnych rozpoczęli pogoń za autem <span class="anon-block">K. (...)</span>. Jadące przed wozem policyjnym <span class="anon-block">A.</span> skręciło na jednym ze skrzyżowań, zaś policjanci ulicami: Ogrodową, <span class="anon-block">K.</span>, <span class="anon-block">K.</span> i nad <span class="anon-block">G.</span>, później <span class="anon-block">drogą (...)</span> w kierunku <span class="anon-block">Ś.</span> i następnie <span class="anon-block">drogą (...)</span> w kierunku <span class="anon-block">B.</span> gonili <span class="anon-block">K. (...)</span> nie tracą jej z oczu. Kierujący autem <span class="anon-block">K. (...)</span> nie zatrzymał się po drodze ani razu. Funkcjonariusze skontaktowali się w trakcie pościgu z dyżurnym KPP w <span class="anon-block">C.</span>, który poinformował Policję w <span class="anon-block">Ś.</span> o pogoni. Funkcjonariusze ze <span class="anon-block">Ś.</span> zatrzymali ruch na <span class="anon-block">drodze (...)</span>. Tam, nie mając jak kontynuować ucieczki kierujący <span class="anon-block">K. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> auto zatrzymał. Do stojącego auta podeszli funkcjonariusze policji <span class="anon-block">M. G. (1)</span> i <span class="anon-block">B. J. (1)</span> i dokonali zatrzymania kierującego pojazdem oskarżonego <span class="anon-block">J. S.</span>. Nie ujawnili w trakcie zatrzymania innych osób w pojeździe.</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Dowód:</span> </strong> <em> <!-- -->(zeznania <span class="anon-block">M. G.</span> k. 10-11, 78, zeznania <span class="anon-block">B. J.</span> k. 13-14, 78-79, protokół zatrzymania k. 4, protokół przeszukania k. 5-6)</em> </p> <p>Oskarżony przesłuchany w postępowaniu przygotowawczym nie przyznał się do zarzucanego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień. Wyjaśnienia oskarżonego uznać należy za przyjętą linię obrony. Są one niezgodne z zeznaniami <span class="anon-block">M. G.</span> i <span class="anon-block">B. J.</span>. Obaj funkcjonariusze zgodnie zeznali, iż był on jedynym zatrzymanym po pościgu, a jego auto nigdzie nie zatrzymywało się po drodze, zaś policjanci nie tracili ani na chwilę ściganego pojazdu z oczu. Obaj funkcjonariusze są osobami obcymi dla oskarżonego. Sąd nie znalazł żadnych podstaw by uznać, iż pozostają z oskarżonym w konflikcie.</p> <p>Wniosek dowodowy o przesłuchanie funkcjonariuszy ze <span class="anon-block">Ś.</span> został przez sąd oddalony, jako niemający znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy i zmierzający do przedłużenia postępowania. Na k. 22 akt widnieje notatka służbowa funkcjonariusza ze <span class="anon-block">Ś.</span> i potwierdza jedynie fakt zatrzymania ruchu na <span class="anon-block">drodze (...)</span>. To nie funkcjonariusze policji ze <span class="anon-block">Ś.</span> dokonywali zatrzymania oskarżonego, ani nie gonili pojazdu <span class="anon-block">K. (...)</span> od <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">C.</span>. Podobnie Sąd uznał w przypadku wniosku dowodowego w postaci przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Wszystkie niezbędne dane dotyczące <span class="anon-block">J. S.</span> zostały przedstawione przez oskarżyciela w akcie oskarżenia. Jakikolwiek wywiad środowiskowy niczego nowego do oceny strony podmiotowej nie jest w stanie wnieść.</p> <p>Sąd uwzględnił dokumenty zgromadzone w sprawie, nie znajdując podstaw dla podważenia waloru ich wiarygodności, albowiem wystawione zostały one przez osoby lub instytucje do tego uprawnione z zachowaniem przewidzianych ku temu procedur, a ich treść nie była w toku postępowania kwestionowana przez strony.</p> <p>Tak zgromadzony i oceniony materiał dowodowy daje podstawę do przyjęcia, że oskarżony winien jest popełnienia zarzucanego mu czynu.</p> <p>Sąd podzielił, zatem kwalifikację zarzutu aktu oskarżenia, uznając, iż zachowanie wypełniło znamiona z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 b)">art. 178b kk</a>.</p> <p>Sąd wobec powyższego wymierzył oskarżonemu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 42;art. 42 § 1 a;art. 42 § 1 a pkt. 1)">art. 42§1a pkt 1 kk</a> wymierzył oskarżonemu środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 2 lat. Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 4)">art. 63§4 kk</a> zaliczył na poczet orzeczonego zakazu okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 4.10.2017 r oraz zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa(Sądu Rejonowego w Chełmnie) kwotę 60(sześćdziesięciu) zł tytułem opłaty oraz obciążył go wydatkami poniesionymi w sprawie w kwocie 70 zł (siedemdziesiąt) zł.</p> <p>Orzekając w powyższy sposób Sąd kierował się dyrektywami, wymienionymi w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art. 53 kk</a>, przy uwzględnieniu wszelkich ujawnionych w sprawie okoliczności łagodzących i obciążających, dotyczących osoby oskarżonego. Sąd nie dopatrzył się okoliczności łagodzących. Do okoliczności obciążających zaliczyć należy wysoką szkodliwość społeczną popełnionego przez oskarżonego czynu jak również jego uprzednią karalność(k. 43-45).</p> <p>Sąd wymierzając karę oskarżonemu miał na uwadze fakt, iż dolegliwość kary nie może przekraczać stopnia winy. W doktrynie podkreśla się nadrzędność powyższej dyrektywy wobec innych ogólnych dyrektyw wymiaru kary. W przedmiotowej sprawie uznać należy, że stopień zawinienia oskarżonego jest wysoki. Z premedytacją przez kilkanaście kilometrów uciekał za jadącym za nim z włączonymi sygnałami dźwiękowymi i świetlnymi radiowozem, omijając najpierw wydającego mu polecenia funkcjonariusza. Ucieczka przez teren zabudowany, ulicami miasta oraz przez długi odcinek kolejnych dróg musi być oceniona zdecydowanie negatywnie.</p> <p>Sąd wziął także pod uwagę dyrektywę wymiaru kary nawiązującą do stopnia społecznej szkodliwości czynu. W przedmiotowej sprawie jest ona niewątpliwie duża. Jawne łamanie znaków świetlnych i dźwiękowych i ucieczka ulicami miasta jest wyrazem zupełnego lekceważenia norm obowiązujących cywilizowane społeczeństwo.</p> <p>Sąd wymierzając karę wziął pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które powinna ona osiągnąć. Kara w orzeczonym wymiarze powinna niewątpliwie odstraszyć oskarżonego od ponownego wejścia na drogę przestępstwa i spełnić swój cel prewencji indywidualnej. Z drugiej zaś strony orzeczona kara powinna ukształtować postawę oskarżonego. Orzeczona kara spełnić powinna również swoje cele, jeśli chodzi o kształtowanie świadomości społecznej. Podkreślić należy, że społeczność lokalna, wśród której orzeczenia sądu rejonowego kształtują politykę karną, musi mieć świadomość tego, że przestępstwo nie popłaca a z drugiej strony wymiar kary ma kształtować postawy społecznie akceptowane. Chodzi, więc o utwierdzenie społeczeństwa w przekonaniu, że prawo karne nie pozostaje na papierze, i że każdy poniesie odpowiedzialność w wypadku jego naruszenia. Wiąże się to oczywiście z poczuciem sprawiedliwości społecznej, która oczekuje od sądu by kara ze wszech miar była sprawiedliwa.</p> <p>Sąd wymierzając karę miał na uwadze sposób życia oskarżonego przed popełnieniem przestępstwa. Analizując tę dyrektywę należy zwrócić przede wszystkim uwagę na kwestię uprzedniej karalności oskarżonego. Nie można tracić z pola widzenia nagminnie naruszanych przepisów administracyjnych(k. 18-21) w tym łamania przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 ()">prawa o ruchu drogowym</a> – co najmniej 18 razy w latach 2016-2009</p> <p>Mając na uwadze stanowisko Sądu Najwyższego (wyrok z dnia 27 stycznia 1970 r. w sprawie III KR 232/70), iż wymierzenie kary równej najniższej przewidzianej sankcji karnej może mieć miejsce tylko wówczas, gdy okoliczności łagodzące w sposób bezwzględny dominują nad okolicznościami obciążającymi - Sąd wymierzył karę bezwzględną pozbawienia wolności. W świetle wszystkich przedstawionych argumentów wymierzenie innej kary nie było możliwe. Wobec oskarżonego brak jest pozytywnej prognozy kryminologicznej. Jego dotychczasowe postępowanie odznacza się kompletną bezkarnością i lekceważeniem porządku prawnego.</p> <p>Mając na uwadze powyższe uwagi Sąd wymierzył oskarżonemu karę 3 miesięcy wolności uznając, że wymierzenie innej kary nie spełniłoby swoich celów, zaś kara wyższa lub niższa niż orzeczona nie odpowiadałaby dyrektywom <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art. 53 kk</a>. Wymierzenie kary grzywny, czy ograniczenia wolności byłoby reakcją zbyt łagodną. Takie kary mogą spotkać osoby po raz pierwszy łamiące przepisy. Nie zaś sprawców wielokrotnie i notorycznie wchodzących w konflikt z prawem. Warunkowe zawieszenie kary, z oczywistych powodów nie było możliwe.</p> <p>Wymierzenie zakazu prowadzenia pojazdów było obligatoryjne. Jego wymiar adekwatny jest do stopnia szkodliwości społecznej czynu i stopnia zawinienia. Oskarżony absolutnie stwarza zagrożenie dla uczestników ruchu drogowego i wyeliminowanie go z tego ruchu może spowoduje u niego refleksję na przyszłość, kiedy będzie się starał odzyskać uprawnienia do kierowania pojazdami.</p> <p>O kosztach procesu Sąd orzekł na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 626;art. 626 § 1;art. 627)">art. 626 § 1 i art. 627 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 2;art. 2 ust. 1;art. 2 ust. 1 pkt. 1)">art. 2 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych</a> (Dz. U. Nr 49/83 poz. 223 ze zm.) po uwzględnieniu sytuacji rodzinnej i majątkowej oskarżonego.</p> </div>