II SA/Rz 1082/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk Sędziowie WSA Maciej Kobak /spr./ WSA Paweł Zaborniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi S. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz decyzji Starosty z dnia [...] marca 2020 r. nr [...]; II. umarza postępowanie administracyjne; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego S. O. kwotę 680 zł /słownie: sześćset osiemdziesiąt złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi S. O. (dalej w skrócie: "skarżący") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej w skrócie: SKO/organ odwoławczy) z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty (dalej w skrócie "Starosta") z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] wydana w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnienia wg. kat. AM, B, B, wyszczególnione w prawie jazdy kat. AM, B. BI, nr [...] wydanym w dniu [...].02.2020r. na druku serii [...] przez Starostę, zgodnie z wnioskiem Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...].10.2019r., nr [...]. Kwestionowana decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. Starosta w dniu [...] marca 2020 r. cofnął skarżącemu uprawnienia kat. AM, B, B1 nr [...] na druku serii [...]. Podstawę do cofnięcia uprawnień stanowił wyrok Sądu Rejonowego w [...] Wydziału Karnego z 18 grudnia 2017 r. sygn. akt [...], w którym orzeczono wobec skarżącego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 lat, tj. od dnia [...] września 2017 r. do [...] września 2020 r. W uzasadnieniu decyzji Starostwa wskazał, że Sąd Rejonowy w [...] Wydział Karny Wykonawczy postanowieniem z dnia 4 czerwca 2019 r. sygn. akt [...] orzekł o dalszym wykonywaniu środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w formie zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych niewyposażonych w blokadę alkoholową. Z uwagi na powyższe, Starosta decyzją z dnia [...] października 2019 r. nr [...] przywrócił skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym. Starostwa wskazał dalej, że [...] października 2019 r. wpłynął wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji o cofnięcie skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami w związku z prawomocnym wyrokiem SR w [...] z 4 czerwca 2019 r. sygn. [...]. Następnie, decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. Starostwa cofnął skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami. Decyzja ta została następnie uchylona decyzją SKO z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...]. Organ odwoławczy zalecił dokonanie ustaleń niezbędnych w sprawie wobec wydanego postanowienia SR w [...] z 4 czerwca 2019 r. w sprawie zmiany sposobu wykonywania orzeczonego środka karnego. Starostwa wyjaśnił dalej, że Komendant Wojewódzkiej Policji w piśmie z dnia [...] lutego 2020r., w odpowiedzi na zapytanie organu wyjaśnił, że złożony wniosek o cofnięcie skarżącemu uprawnień pozostaje w pełni zasadny i właściwy, znajdując podstawę w art. 140 ust. 1 pkt 3a ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 110 – dalej w skrócie: u.p.r.d.). Z uwagi na odpowiedź organu, Starostwa ponownie orzekł o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi. W odwołaniu od decyzji organu I instancji, skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika zarzucił naruszenie art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj.: Dz. U. z 2020, poz. 156, dalej w skrócie: k.p.a.) w zw. z art. 77 § 1 i 4 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. i art. 10 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego oraz wybiórcze przedstawienie stanu faktycznego sprawy, przeprowadzenie postępowania w sposób niepogłębiający zaufania obywatela do organów państwa, zaniechania podjęcia kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W odwołaniu podniesiono również zarzut naruszenia art. 140 ust. 1 pkt 3a Prawo o ruchu drogowym w zw. z art. 14 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 957, dalej w skrócie: ustawa o zmianie u.p.r.d.) w zw. z art. 103 ust. 3a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1268; dalej w skrócie: "u.k.p.") poprzez przyjęcie, że złożenie wniosku przez Komendanta Wojewódzkiego Policji o cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami uzasadnia uwzględnienie takiego wniosku pomimo, że stoi to w kolizji z przywróceniem skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami w trybie art. 103 ust. 3a u.k.p. Opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. SKO utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. SKO wyjaśnił, że skarżący w ciągu dwóch lat od dnia wydania mu po raz pierwszy prawa jazdy popełnił przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, a zatem doszło do spełniania przesłanki z art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a Prawo o ruchu drogowym. Organ odwoławczy wyjaśnił, że wątpliwości w sprawie dotyczą wydanego przez Sąd Rejonowy w [...] postanowienia z 4 czerwca 2019 r., którym orzeczono o dalszym wykonywaniu wobec skarżącego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w formie zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych niewyposażonych w blokadę alkoholową. Jak wyjaśnił, po przywróceniu skarżącemu uprawniania do kierowania pojazdem silnikowym, z ograniczeniem uprawnienia do kierowania wyłącznie pojazdem wyposażonym w blokadę alkoholową, Komendant Wojewódzki Policji złożył wniosek o cofnięcie uprawnień skarżącemu na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a u.p.r.d. W tym zakresie organ odwoławczy wskazał na równolegle obowiązujące art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a u.p.r.d. i art. 103 ust. 1 pkt 4) u.k.p. Podstawą wydania pierwszej decyzji z [...] kwietnia 2018 r. był przepis art. 103 ust. 1 pkt 4) u.k.p., zaś po otrzymaniu postanowienia Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 4 czerwca 2019 r. organ I instancji na podstawie art. 103 ust. 3 ww. ustawy był zobligowany do wydania decyzji o przywróceniu uprawnień w formie zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych niewyposażonych w blokadę alkoholową. Organ odwoławczy wyjaśnił, że podstawą wydania zaskarżonej decyzji z [...] marca 2020 r. był przepis art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a u.p.r.d. z uwagi na okoliczność samego popełnienia przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji w okresie dwóch lat po otrzymaniu pierwszego prawa jazdy. Warunkiem odzyskania uprawnień cofniętych na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a u.p.r.d., jest spełnienie wszystkich wymagań stawianych osobom po raz pierwszy ubiegającym się o uprawnie do kierowania pojazdem, m.in. wymóg uzyskania odpowiednich orzeczeń lekarskich i orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań zdrowotnych/psychologicznych do kierowania pojazdami, konieczność odbycia właściwego szkolenia: zdanie egzaminu państwowego, złożenie oświadczenia o zamieszkiwaniu na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, a także brak spełnienia innych negatywnych przesłanek wskazanych w art. 12 ustawy o kierujących pojazdami. Organ odwoławczy pokreślił, że przed przywróceniem skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami na mocy decyzji z dnia [...] października 2019 r. nie spełnił wszystkich wymagań. Jak wyjaśniono, ani z ustawy Prawo o ruchu drogowym, ani z ustawy o kierujących pojazdami nie wynika, aby zastosowanie sankcji w postaci cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi w oparciu o jedną podstawę prawną dezaktualizowało możliwość czy też konieczność jej zastosowania w oparciu o inną, odrębną podstawę. Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ odwoławczy wyjaśnił, że Starosta przed wydaniem decyzji nie mógł rozważyć czy okoliczności faktyczne w sprawie nie uległy zmianie w taki sposób, który nie pozwala na uwzględnienie przedmiotowego wniosku (tj. wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji). Podkreślono, że decyzja o cofnięciu uprawnień wydawana na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. 1 u.p.r.d. jest decyzją związaną. Brak wydania zaskarżonej decyzji skutkowałby sytuacją, w której skarżącemu przywrócono uprawnienia bez wynikającego z przepisów prawa obowiązku spełnienia wszystkich wymagań stawianych osobom po raz pierwszy ubiegającym się o uzyskanie uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucił wydanej przez SKO decyzji: - naruszenie art. 140 ust. 1 pkt 3a u.p.r.d. w zw. z art. 14 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, w zw. z art. 103 ust 3a u.k.p. poprzez przyjęcie że złożenie wniosku przez Komendanta Wojewódzkiego o cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami uzasadnia uwzględnienie takiego wniosku pomimo, iż w stoi to w kolizji z przywróceniem S. O. uprawnienie do kierowania pojazdami w trybie art. z art. 103 ust 3a u.k.p., - naruszenie art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 i 4 kpa oraz art. 8 kpa i 10 kpa., poprzez wydanie decyzji bez wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego oraz wybiórcze przedstawienie stanu sprawy, przeprowadzenie postępowania w sposób niepogłębiający zaufania obywatela do organów państwa, zaniechania podjęcia kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ odwoławczy wskazał na odrębne przesłanki uzyskania uprawnień w obydwu analizowanych podstawach cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, wskazując na konieczność odbycia właściwego szkolenia. Podniesiono także, że organ nie wziął pod uwagę okoliczności zdania przez skarżącego egzaminu państwowego. Skarżący argumentował dalej, że nie sposób jest się zgodzić z poglądem, że pozostawienie przez ustawodawcę celowo dwóch analizowanych przepisów z myślą, że mogą być one stosowane po sobie następczo. Zgodnie z tym poglądem, należałoby dwukrotnie zdać egzamin państwowy, aby odzyskać uprawnianie do kierowania pojazdami. Skarżący podniósł także, że organ przed wydaniem zaskarżonej decyzji winien rozważyć, czy stan faktyczny pozwalający na cofniecie skarżącemu uprawnień nie uległ zmianie w kontekście niezruszonej i ostatecznej decyzji Starosty przywracającej skarżącemu uprawnienia do kierowania. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie rozważył, co następuje: W pierwszej kolejności Sąd odnotowuje, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 pkt 3 zzs ⁴ ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych ( Dz. U. 2020 r. poz. 374 ). Skarga zasługuje na uwzględnienie. W sprawie jest bezsporne, że skarżący uzyskał prawa jazdy Kat AM, B i B1 w dniu [...] grudnia 2016 roku. Nie ma również sporu co do tego, że wyrokiem Sądu Rejonowego w [....] Wydziału Karnego z 18 grudnia 2017 r. sygn. akt [...] skarżący został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 kk – w dniu [...] września 2017 roku znajdując się w stanie nietrzeźwości prowadził pojazd mechaniczny marki Fiat. Wyrok uprawomocnił się w dniu [...] grudnia 2017 roku. Powołanym wyrokiem orzeczono wobec skarżącego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 lat, tj. od dnia [...] września 2017 r. do [...] września 2020 r. W dniu wyrokowania przez Sąd Rejonowy w porządku prawnym obowiązywał art. 103 ust. 1 pkt 4 u.p.r.d. oraz art. 140 ust. 1 pkt 3a u.p.r.d. Analogicznie przedstawiała się sytuacja na dzień uprawomocnienia się wydanego przez Sąd wyroku. Stosownie do art. 103 ust. 1 pkt 4 u.p.r.d. Starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów. Zgodnie zaś z postanowieniami art. 140 ust. 1 pkt 3a u.p.r.d. Starosta wydaje decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym w razie stwierdzenia, na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć, że kierujący pojazdem silnikowym w okresie 2 lat od dnia wydania mu po raz pierwszy prawa jazdy popełnił przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Art. 140 ust. 1 pkt 3a u.p.r.d. został dodany na mocy art. 4 pkt 9 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2015r. poz. 541) z dniem 18 maja 2015 roku. Jednocześnie, zgodnie z art. 125 pkt 16 w zw. z art. 139 pkt 3 u.k.p. art. 140 u.p.r.d. miał utracić moc z dniem 4 stycznia 2016 roku. Data utraty mocy art. 140, wskutek kolejnych nowelizacji art. 139 pkt 3 u.k.p. została ostatecznie określona na 4 czerwca 2018 roku – art. 1 pkt 9 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o zmianie ustawy o kierujących pojazdami oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2016 r. poz. 2001). W dniu 4 czerwca 2018 roku weszła z kolei w życie ustawa z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2018r. poz. 957), która w art. 14 ust. 1 wyłącza stosowanie art. 125 pkt 16 u.k.p. do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających przekazywanie danych na zasadach określonych w art. 100aa-100aq u.p.r.d. Zgodnie z ust. 2 art. 14 powołanej ustawy Minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej komunikat określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w ust. 1. Komunikat ogłasza się w terminie co najmniej 3 miesięcy przed dniem wdrożenia rozwiązań technicznych określonym w tym komunikacie. Do dnia dzisiejszego przedmiotowe rozwiązania nie weszły w życie, a zatem art. 140 u.p.r.d. obowiązuje – w tej kwestii zob. również wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2020 r., sygn. I OSK 16/20. Z powyższego wynika, że od dnia uprawomocnienia się wyroku Sądu Rejonowego skazującego skarżącego za popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. obowiązywały dwie podstawy prawne, w oparciu o które należało mu cofnąć uprawnienia do kierowania pojazdami: art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p., który wiązał ten skutek z orzeczeniem zakazu prowadzenia pojazdów oraz art. 140 ust. 1 pkt 3a u.p.r.d., który nakazuje cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami w razie stwierdzenia, na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć, że kierujący pojazdem silnikowym w okresie 2 lat od dnia wydania mu po raz pierwszy prawa jazdy popełnił przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji – skarżący prawa jazdy uzyskał [...] grudnia 2016 roku, a przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji dopuścił się w dniu [...] września 2017 roku. W konsekwencji należy przyjąć, że z tym samym zdarzeniem dwie normy prawne uruchamiane przez odmienne okoliczności faktyczne określone w ich hipotezach – orzeczenie o zakazie prowadzenia pojazdów i popełnienie przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji w okresie 2 lat wydania po raz pierwszy prawa jazdy – wiązały ten sam skutek, w postaci cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdem silnikowym. W ocenie Sądu w takim skonfigurowaniu mamy do czynienia z jedną sprawą administracyjną, której podstawą prawną są normy prawne zrekonstruowane tak w oparciu o art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p., jak i na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 3a u.p.r.d. Wydając decyzję administracyjną z dnia [...] kwietnia 2018 roku [...] w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami Starosta powinien rozstrzygnąć sprawę administracyjną w oparciu o wszystkie kształtujące ją podstawy prawne. Fakt, iż decyzję wydano wyłącznie w oparciu o art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p. nie może skutkować "powstaniem" nowej/kolejnej sprawy administracyjnej, której podstawą prawną będzie art. 140 ust. 1 pkt 3a u.p.r.d. Brak powołania art. 140 ust. 1 pkt 3a u.p.r.d. w decyzji z dnia 4 kwietnia 2018 roku nie zmienia faktu, że zrekonstruowana w oparciu o jego treść norma prawna obiektywnie stanowiła podstawę prawną rozstrzyganej sprawy; łącznie z art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p. Sprawę administracyjną kształtuje bowiem podmiot, przedmiot, stan faktyczny oraz stan prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji. Działania organów doprowadziły do tego, że skarżącemu cofnięto uprawnienia do kierowania pojazdami decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 roku, następnie przywrócono mu je decyzją z dnia [...] października 2019 roku, nr [...] na podstawie art. 103 ust. 3a u.k.p. i następnie ponownie cofnięto decyzją z dnia [...] marca 2020 roku, nr [...]. Kluczowe w sprawie jest to, że dwukrotne cofnięcie uprawnień, decyzjami z dnia [...] kwietnia 2018 roku i dnia [...] marca 2020 roku nastąpiło w związku z tym samym zdarzeniem, tyle że ocenianym raz z perspektywy art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p. a kolejnym razem przez pryzmat art. 140 ust. 1 pkt 3a u.p.r.d. Skarżący ubiegając się o przywrócenie prawa jazdy na podstawie art. 103 ust. 3a u.k.p. poddał się sprawdzeniu kwalifikacji w formie egzaminu państwowego w trybie art. 49 ust. 1 pkt 3 lit a u.k.p. Aktualnie, wobec kolejnego cofnięcia uprawnień, w związku z tym samym zdarzeniem zobligowany byłby do kolejnego poddania się sprawdzeniu kwalifikacji, tyle że w szerszym zakresie; stosownie do art. 7 pkt 6 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw w zw. z art. 104 u.k.p. skarżący zobowiązany byłby do spełnienia wszystkich wymagań stawianych osobie po raz pierwszy ubiegającej się o uprawnienie do kierowania pojazdami. W istocie więc skarżący podjął działania w celu przywrócenia uprawnień do kierowania pojazdami cofniętych decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 roku, a wobec ich skuteczności, ponownie je utracił, tyle że na innej podstawie prawnej. Zauważyć trzeba, że organ wszczął postępowanie w przedmiocie cofnięcia uprawnień na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 3a u.p.r.d. nie wtedy, gdy ziściły się okoliczności faktyczne wskazane w hipotezie zrekonstruowanej na jego podstawie normy prawnej - te zostały skompletowane w chwili uprawomocnienia się wyroku Sądu Rejonowego, czyli w dniu 28 grudnia 2017 roku – lecz dopiero po przywróceniu skarżącemu uprawnień decyzją z dnia [...] października 2019 roku, a więc po prawie dwóch latach. Tym samym organy faktycznie uznały, że istnieje pozanormatywna, dodatkowa podstawa aktywująca zastosowanie art. 140 ust. 1 pkt 3a u.p.r.d. – przywrócenie uprawnień do kierowania pojazdami, które zostały cofnięte na innej podstawie – in casu w oparciu o art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p. Takie działanie stanowi nie tylko ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy, ale również rażąco narusza podstawowe zasady systemowe wywodzone z ustrojowego założenia, że Rzeczypospolita Polska jest demokratycznym państwem prawa – zasadę działania organów w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej (art. 8 § 1 K.p.a), zasadę praworządności (art. 6 i art. 7 K.p.a.) zasadę przekonywania (art. 11) zasadę rozstrzygania wątpliwości co do treści normy prawnej na korzyść strony (art. 7a § 1 K.p.a.). Sytuacja prawna skarżącego została ukształtowana decyzją w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami z dnia [...] kwietnia 2018 roku. Miał on prawo zakładać, że po spełnieniu ustawowych przesłanek uprawnienia zostaną mu przywrócone, do czego też doprowadził. Po przywróceniu uprawnień do kierowania pojazdami organ de facto ponownie nałożył na skarżącego sankcję - w postaci ich cofnięcia – za ten sam czyn. Wymusza to na skarżącym dwukrotne podejmowanie działań w celu przywrócenia uprawnień cofniętych dwoma odrębnymi decyzjami, wydanymi w związku z jednym zdarzeniem. Podsumowując, w układzie faktyczno-prawnym niniejszej sprawy organy powinny były cofnąć skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami jedną decyzją administracyjną wydaną na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p. i art. 140 ust. 1 pkt 3a u.p.r.d. Możliwość przywrócenia prawa jazdy uzależniona byłaby wówczas od spełnienia warunków przewidzianych w art. 7 pkt 6 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw w zw. z art. 104 u.k.p. Wydanie decyzji z dnia [...] kwietnia 2018 roku wyłącznie w oparciu o art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p. uniemożliwia ponownie wydanie decyzji w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, tyle że na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 3a u.p.r.d. Strona nie może bowiem ponosić negatywnych konsekwencji prawnych wadliwych działań organów administracji publicznej, które przyjmują – in casu - postać podwójnego nałożenia sankcji administracyjnej za ten sam czyn. Z wyłożonych względów Sąd zobligowany był stwierdzić nieważność decyzji organów obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 i art. 134 i art. 135 P.p.s.a w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. Na podstawie art. 145 § 3 P.p.s.a Sąd umorzył postępowanie w sprawie. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a.