I SA/Sz 471/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska,, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 14 października 2021 r. sprawy ze skargi U.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2020 r. oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r., znak: [...] - wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 67a § 1 pkt. 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2020 r., poz. 1325 - zwanej w skrócie "O.p."), Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w wyniku rozpatrzenia odwołania podatnika U. S. z dnia 20 lutego 2021 r., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza D. z dnia [...] lutego 2021 r., znak: [...], którą odmówiono Podatniczce umorzenia zaległości podatkowych w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2020 r. w kwocie [...]zł. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium wyjaśniło, że ww. decyzją z dnia [...].02.2021 r., znak: [...], Burmistrz D. odmówił U. S. (dalej: "Podatniczka", "Strona", "Skarżąca") umorzenia I, II, III, IV raty zaległości podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2020 r. w kwocie [...]zł wskazując, że racje i argumenty Podatniczki wymienione we wniosku z dnia 29.07.2020 r. o umorzenie nie stanowią przesłanek do zastosowania ulgi podatkowej w postaci umorzenia zaległości podatkowych za rok 2020. Za niewystarczające Organ uznał, w przypadku powoływania się na przesłankę "ważnego interesu podatnika" w rozumieniu art. 67a § 1 O.p. ogólne powoływanie się przez Stronę na trudną sytuację finansową. Konieczne jest natomiast wykazanie konkretnych okoliczności, które po stronie podatnika spowodowały przejściowy i niezawiniony przez niego brak zdolności płatniczej uniemożliwiający mu wywiązanie się z ciążących na nim obowiązków. Co więcej, o istnieniu ważnego interesu podatnika decydują, co wielokrotnie podkreślają w swoich orzeczeniach sądy - obiektywne kryteria, a nie subiektywne odczucia podatnika, że jego sytuacja życiowa czy materialna uzasadnia zastosowanie ulgi. Nawet, jeśli wnioskodawca wykaże, że ma interes w uzyskaniu ulgi, to organ podatkowy musi brać po uwagę interes ogólnospołeczny, w którym leży zapewnienie dopływu należności podatkowych do budżetu gminy. Nie bez znaczenia jest w ocenie organu także fakt, że rezygnacja z wierzytelności musi się odbyć kosztem innych podatników. Dlatego też, stosowanie ulg podlega ścisłej kontroli m.in. przez nałożenie na gminy obowiązku wykazywania skutków finansowych udzielanych ulg podatkowych w sprawozdawczości finansowej oraz w drodze kontroli sprawowanej przez regionalną izbę obrachunkową. W odwołaniu na powyższą decyzję Organu I instancji z dnia [...].02.2021 r., Podatniczka, reprezentowana przez pełnomocnika (radcę prawnego), wnosząc o jej uchylenie w całości, ewentualnie o jej zmianę przez umorzenie zaległości z tytułu podatku od nieruchomości w łącznym zobowiązaniu podatkowym, zarzuciła tej decyzji: 1. dowolną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, 2. niewyjaśnienie wszystkich okoliczności w sprawie, 3. błędną ocenę stanu faktycznego w sprawie poprzez uznanie, iż brak przesłanek umożliwiających umorzenie I, II, III, IV raty zaległości podatkowych w kwocie [...]zł 4. naruszenie praw materialnego art. 67a § 1 pkt 3 O.p. przez brak zastosowania. W wyniku rozpoznania zarzutów odwołania, ww. zaskarżoną decyzją z dnia [...].04.2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, utrzymując w mocy decyzję Organu I instancji, w pierwszej kolejności zakreślając ramy prawne sprawy, przytoczyło przepis art. 67a § 1 pkt 3 O.p., zgodnie z którym, organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Wskazało przy tym, że przepis ten skonstruowany jest na zasadzie uznania administracyjnego, co oznacza, że samo ustalenie istnienia wskazanych w nim przesłanek nie przesądza rozstrzygnięcia, albowiem jego wybór pozostawiony jest organowi rozpoznającemu wniosek podatnika. Stwierdzenie przez organ, że którakolwiek z ww. przesłanek "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego" występuje w sprawie, otwiera organowi jedynie drogę do rozważenia, czy zaległość podatkowa może być umorzona. W orzecznictwie i piśmiennictwie funkcjonuje pogląd, iż kierunkową dyrektywą interpretacyjną przy stosowaniu powyższego przepisu powinno pozostać uznanie wyjątkowości instytucji przyznawania ulg w spłacie zobowiązań podatkowych. Udzielenie takich ulg powinno być podyktowane wystąpieniem szczególnie ważnych i uzasadnionych, również z punktu widzenia obiektywnych kryteriów, powodów, które w ustawie w sposób ogólny określono jako "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny". Pojęcia "ważny interes podatnika" i "interes społeczny" nie zostały ustawowo zdefiniowane. Przyjmuje się, że "ważny interes podatnika" wymaga ustalenia jego sytuacji majątkowej, skutków ekonomicznych realizacji ciążących na nim zobowiązań, w tym skutków mających wpływ na utrzymanie rodziny oraz jego możliwości zarobkowych. W orzecznictwie podkreśla się, że trudna sytuacja majątkowa może być uznana za ważny interes podatnika, jednakże nie może być mowy o automatyzmie, który powodowałby, że każda trudna sytuacja materialna skutkowałaby zawsze udzieleniem wnioskowanej ulgi. Ważny interes podatnika musi charakteryzować się nieprzewidywalnością i niezależnością od sposobu postępowania podatnika. Natomiast pojęcie "interes publiczny" interpretuje się jako dyrektywę postępowania nakazującą respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, równość traktowania osób w podobnej sytuacji, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, sprawność działania aparatu państwowego (por. Etel L., Komentarz do art. 67 [a] ustawy - Ordynacja podatkowa). Następnie Kolegium wskazało, że obowiązkiem organu odwoławczego wskutek uruchomionego przez Stronę postępowania odwoławczego jest zatem sprawdzenie, czy prawidłowo ustalono, że przesłanki udzielenia ulgi zostały spełnione lub, że żadna z nich w stanie faktycznym sprawy nie występuje, przy czym zastrzeżono, że uznaniem administracyjnym objęte jest jedynie rozstrzygnięcie organu o przyznaniu ulgi lub odmowie, które zapada w sprawie, w której ziściła się co najmniej jedna z przesłanek zawartych w art. 67a O.p. Natomiast w razie niestwierdzenia zaistnienia żadnej z przesłanek z art. 67a O.p., organ podatkowy jest zobowiązany do odmowy udzielenia ulgi podatkowej. Dalej Kolegium wskazało, że w przedmiotowej sprawie Organ I instancji nie stwierdził wystąpienia przesłanki "ważnego interesu podatnika", ani też przesłanki "interesu publicznego", czego następstwem była odmowa przyznania ulgi podatkowej. Rozstrzygnięcie organu było związane z ustalonym stanem faktycznym, nie zaś z uznaniem administracyjnym. Zastrzeżenie to Kolegium uznało za konieczne, albowiem Organ I instancji w swej decyzji akcentuje użyte przez ustawodawcę w art. 67a O.p. słowo " może" wywodząc, że organ ma możliwość wydania decyzji, w której odmówi zastosowania najdalej idącej ulgi - umorzenia zaległości podatkowych w całości, nie wyjaśnia jednak na jakim etapie i w jakich warunkach może posłużyć się uznaniem administracyjnym. Podkreśliło przy tym, że ustawodawca dał organowi prawa wyboru rozstrzygnięcia jedynie w tych sprawach, w których zaktualizowała się co najmniej jedna z przesłanek z art. 67a O.p. (oczywiście rozstrzygnięcie wydawane na zasadzie uznania administracyjnego wymaga szczegółowego uzasadnienia). Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny np. w wyroku z dnia z dnia 05 października 2017 r., II FSK 1169/17), "w świetle przyjętej w przepisach Ordynacji podatkowej koncepcji uznania administracyjnego, organ jest skrępowany w zakresie oceny przesłanek zastosowania ulgi, ale pozostaje nieskrępowany w zakresie tego, jak postąpić w przypadku ich stwierdzenia. Uznanie nie wyraża się zatem w swobodzie oceny w danym stanie faktycznym sprawy okoliczności odpowiadających użytym pojęciom ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, ale w możliwości negatywnego dla podatnika rozstrzygnięcia nawet przy ich ustaleniu". Kolejną kwestią, na którą Kolegium zwróciło uwagę, to dyspozycja wynikająca art. 233 § 3 zd. 1 O.p., zgodnie z którą: "Samorządowe kolegium odwoławcze uprawnione jest do wydania decyzji uchylającej i rozstrzygającej sprawę co do istoty jedynie w przypadku, gdy przepisy prawa nie pozostawiają sposobu jej rozstrzygnięcia uznaniu organu podatkowego pierwszej instancji.". Zatem - jak wskazało Kolegium - organ odwoławczy nie ma możliwości przyznania ulgi podatkowej. Kompetencje taką ma jedynie organ I instancji. Żądanie zgłoszone w odwołaniu w postaci zmiany zaskarżonej decyzji i orzeczenie o umorzeniu zaległości podatkowych, nie może już z uwagi na przywołany powyżej przepis, wywołać oczekiwanego przez Stronę skutku. Organ odwoławczy, wobec skutecznie uruchomionego postępowania odwoławczego, ma natomiast obowiązek zbadania sprawy pod względem formalnym jak i merytorycznym (bez orzekania o istocie sprawy). Kolegium zaznaczyło przy tym, że Organ I instancji ponownie rozpoznając sprawę, pismem z dnia 11.01.2021 r., znak: [...], wezwał radcę prawnego M. Ś. - w związku ze złożonym w dniu 29.07.2021 r. w imieniu Podatniczki, wnioskiem o umorzenie podatku od nieruchomości - do złożenia pełnomocnictwa szczególnego, o którym mowa w art. 138e O.p. Pismem z dnia 20.01.2021 r. zostało przedłożone pełnomocnictwo szczególne. Badając prawidłowość udzielonego pełnomocnictwa, Kolegium zwróciło uwagę, że zakres pełnomocnictwa został określony przez wskazanie nr sprawy "[...]", przy czym całość dotychczas zgromadzonej przez organ dokumentacji, w tym również pochodzącej od Strony, była identyfikowana innym znakiem sprawy, tj. [...] Jak wskazało Kolegium, wobec faktu, że złożone w dniu 20.01.2021 r. pełnomocnictwo było reakcją na wezwanie organu, w treści którego to wezwania, organ odwołał się do wniosku inicjującego przedmiotowe postępowanie, Kolegium uznało, że nie zachodzi wątpliwość, że Podatniczka, udzielając pełnomocnictwa szczególnego, upoważniła M. Ś. do wystąpienia w jej imieniu z wnioskiem z dnia 29.07.2020 r. o umorzenie zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości oraz do reprezentowana jej w postępowaniu zainicjowanym tym wnioskiem (przy czym podpis na formularzu pełnomocnictwa złożyła w niewłaściwym miejscu - winna wypełnić rubryki nr [...] Złożony podpis jest jednak pełny (składa się z imienia i nazwiska), możliwa jest zatem pełna identyfikacja Podatniczki. Kolegium przy tym wskazało, że pełnomocnictwo szczególne, o ile nie zawiera w swej treści wyraźnych ograniczeń i odrębności, upoważnia do zastępowania mocodawcy w objętej nim konkretnej sprawie podatkowej w ujęciu przedmiotowym, od początku procedury, w jakiej jest prowadzona, aż do końcowego merytorycznego rozpoznania sporu. Jak stwierdził Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia z dnia 10 marca 2021 r., III FSK 2551/21, w obowiązującym od 1 stycznia 2016 r. stanie prawnym ukształtowanym ustawą nowelizacyjną, złożenie dokumentu pełnomocnictwa szczególnego uprawniającego do zastępowania podatnika w odniesieniu do danego zobowiązania podatkowego, czy danego postępowania przed organem podatkowym, jest skuteczne na wszystkich etapach toczących się w sprawie. Jak wskazano wyżej, w aktach sprawy znajduje się wniosek z dnia 29.07.2020 r. złożony przez pełnomocnika w imieniu Strony o umorzenie podatku od nieruchomości oraz o wykup przez Gminę D. udziału w nieruchomości stanowiącej własność U. S.. Jako uzasadnienie pełnomocnik przedstawiła genezę powstania kłopotów finansowych spadkobierców zmarłego właściciela nieruchomości oznaczonych nr dz. 150 i 153, położonych w miejscowości O., oraz wskazała na sposób nabycia własności nieruchomości przez Podatniczkę, będącą matką spadkobierców. Do wniosku załączyła wyroki sądowe oraz postanowienia wydane w związku z prowadzeniem egzekucji z udziału w nieruchomości oznaczonej nr dz. 150. Na wezwanie organu, Strona w piśmie z dnia 03.09.2020 r. oświadczyła, że nie ubiega się o pomoc de minimis, albowiem ta forma pomocy jej nie dotyczy; nadto, że nie korzystała z pomocy de minimis, ani z żadnej innej pomocy publicznej w okresie 3 lat poprzedzających złożenie wniosku, jako interes w złożeniu wniosku wskazała interes finansowy dodając, że Wnioskodawczyni nie jest w stanie bez uszczerbku dla siebie i swojej rodziny zapłacić podatku od nieruchomości, która stanowi co prawda jej własność, ale która była i nadal jest w posiadaniu osób trzecich, którzy w sposób samoistny korzystają z tej nieruchomości. Do pisma załączone zostało oświadczenie o sytuacji rodzinnej, materialnej i finansowej złożone przez Podatniczkę. Jak wynika z tego oświadczenia, Wnioskodawczyni prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, źródłem jej utrzymania stanowi uposażenie emerytalne w kwocie [...]zł, w decyzji waloryzacyjnej wysokość świadczenia do wypłaty została określona na kwotę [...]zł. Strona zajmuje mieszkanie komunalne w S., zaś średniomiesięczne wydatki Strony takiej jak: czynsz, woda, energia, ogrzewanie gazowe wynoszą łącznie [...] zł. Jako stałe comiesięczne wydatki Strona podała koszty leczenia w wysokości [...] zł, zaznaczając, że korzysta z opieki endokrynologa i angiologa. Nie ma zaciągniętych kredytów, nie korzysta przy tym z żadnego wsparcia finansowego od innych osób czy instytucji, a jedynym jej majątkiem jest działka nr [...] obręb O.. Do akt sprawy organ podatkowy włączył informacje z rejestru gruntów, z której wynika, że Wnioskodawczyni jest właścicielką zabudowanej działki rolnej nr [...] o pow. [...] ha, dla której prowadzona jest KW nr [...] W decyzji organ wskazał, że na nieruchomości tej posadowiony jest budynek gospodarczy - pozostały o pow. [...] m˛. Z kolei z załączonej przez Stronę do wniosku dokumentacji wynika, że udział w wysokości [...] w działce nr [...] o pow. [...] ha został postanowieniem Sądu Rejonowego w S. o sygn. akt I Co [...] z dnia 03 kwietnia 2020 r. przysądzony na rzecz Ł. M.. Kolegium wskazało, że Podatniczka (U. S.), jak wskazano wyżej, jest wyłącznym właścicielem zabudowanej działki nr [...] o pow. [...] ha, sklasyfikowanej w ewidencji użytkiem rolnym. Organ odwoławczy ustalenia te przywołał w kontekście weryfikacji stanu majątkowego Wnioskodawczyni, zauważając jednocześnie, że nieruchomość ta jest objęta postępowaniem egzekucyjnym prowadzonymi wobec Ł. S. i B. S.. Uczyniona z nieruchomości darowizna na rzecz U. S. uznana została za bezskuteczną względem wierzyciela - A. , co wynika z wyroku Sądu Okręgowego z dnia 7.11.2014r. o sygn. akt I C [...]. W tym stanie rzeczy obdarowana przez swych synów U. S., musi znosić egzekucję z nieruchomości prowadzoną z wniosku wierzyciela. W odwołaniu Skarżąca podniosła zarzut, że organ udzielając odmowę przyznania ulgi podatkowej nie wziął pod uwagę, że nieruchomości nie znajdują się we władaniu Wnioskodawczyni, gdyż znajdują się w posiadaniu samoistnym osób trzecich. Pełnomocnik nie podała żadnych konkretnych okoliczności, ani też nie wskazała, kogo uważa za samoistnego posiadacza, jednakże - jak zauważyło Kolegium - ten rodzaj zarzutu co do zasady podlega zgłoszeniu w postępowaniu ustalającym zobowiązanie pieniężne jako, że wymaga weryfikacji statusu podatnika na gruncie art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o podatku rolnym oraz odpowiednio, art. 3 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Natomiast w toku postępowania o przyznanie ulgi podatkowej, nie jest możliwe weryfikowanie decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, w tym ustalenie, na kim ciąży obowiązek podatkowy, albowiem postępowanie o udzielenie ulgi może ze swej istoty dotyczyć wyłącznie należności niespornych, tj. takich w stosunku do których strona wyczerpała środki zaskarżenia (zwykłe, nadzwyczajne) albo w stosunku do których nie zamierza ich uruchamiać. Jednolicie w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że kwestia wadliwości decyzji ustalającej lub określającej zobowiązanie podatkowe nie może być przedmiotem postępowania o udzielenie ulgi w spłacie na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 O.p. Wskazuje się, że kontrola decyzji na drodze administracyjnej może być dokonywana jedynie w ściśle określonych procedurach: albo w postępowaniu odwoławczym, albo w trybach nadzwyczajnych, tak np. wyroki WSA w Gliwicach z dnia 10 lipca 2018 r., I SA/Gl 949/17, WSA we Wrocławiu z dnia 20 kwietnia 2015 r., sygn. akt I SA/Wr 2455/14. Stanowisko to także podzielił NSA, wskazując w wyroku z dnia 16 listopada 2017 r., sygn. akt II FSK 2923/15, że: "w trakcie postępowania w przedmiocie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych nie można weryfikować decyzji ustalającej lub określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Próba podważenia zasadności decyzji wymiarowej w postępowaniu uregulowanym w Rozdziale 7a Ordynacji podatkowej, prowadzi do naruszenia wyrażonej w art. 127 O.p. zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego. Również w świetle stanowiska NSA wyrażonego w wyrokach dnia 16 listopada 2017 r., sygn. akt II FSK 2923/15, z dnia 24 października 2013 r., II FSK 2780/11, weryfikacja ustaleń dokonanych w decyzji określającej lub ustalającej obowiązek podatkowy nie mieści się w granicach uprawnienia udzielonego organom podatkowym w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej". Dlatego też - jak dalej wskazało Kolegium - uzasadnienie wniosku o umorzenie zaległości podatkowych okolicznością objęcia przez osoby trzecie w posiadanie samoistne nieruchomości stanowiącej własność Strony, nie może zostać uznane za wypełniające którąkolwiek z przesłanek z art. 67a O.p., ani też nie może być uznane na skutecznie podniesiony zarzut wobec udzielenia odmowy przyznania ulgi podatkowej. Jest oczywistym, że Burmistrz nie mógłby w oparciu o twierdzenie o samoistnym posiadaczach władających nieruchomością Strony, umorzyć zaległość podatkową, gdyż stworzyłoby to ingerencję w ustalenia objęte decyzja wymiarową, co jest w ramach przedmiotowego postępowania niedozwolone. Kolegium zgodziło się z Organem I instancji, że zła sytuacja finansowa nie stanowi sama w sobie o wystąpieniu "przesłanki ważnego interesu strony" . Jak wskazał, WSA w Poznaniu w wyroku z dnia z dnia 11 grudnia 2020 r., I SA/Po 367/20, "instytucja umorzenia zaległości podatkowych nie może być utożsamiana z instytucjami pomocy społecznej, stanowiącymi wsparcie dla osób o nią ubiegających się. Umorzenia zaległości podatkowych nie można traktować jako prostej konsekwencji złej sytuacji finansowej podatników". Podobnie wypowiedział się WSA w Krakowie w wyroku z dnia 10 września 2020 r., I SA/Kr 253/20, wywodząc, że: "utożsamianie trudnej sytuacji finansowej z ważnym interesem podatnika prowadziłoby do absurdu, bowiem zawsze ulga w zapłacie zobowiązania podatkowego jest w interesie podatnika. W rezultacie każdy podatnik znajdujący się w trudnej sytuacji majątkowej spełniałby przesłankę przyznania ulgi. Dlatego ważne jest wykazanie nadzwyczajności tej sytuacji, w której podatnik znalazł się niezależnie od swojego postępowania." W przedmiotowej sprawie Strona wykazała, że uposażenie emerytalne w zestawieniu z wydatkami jest niewielkie. Pełnomocnik Strony w odwołaniu podaje, że Wnioskodawczyni, po zapłacie stałych kosztów zostaje [...] zł. Biorąc pod uwagę oświadczenie Wnioskodawczyni o wysokości wydatków oraz przedstawioną decyzję emerytalną - byłaby to kwota jeszcze mniejsza, tj. [...] zł. Jednocześnie Wnioskodawczyni oświadczyła, że nie korzysta z żadnych wsparć finansowych, ani też materialnych, nie ma też żadnych długów. Kolegium wskazało, że udzielenie ulgi w postaci umorzenia rocznej zaległości podatkowej w kwocie [...]zł, wyłącznie na tej podstawie, że Wnioskodawczyni miesięczną emeryturę otrzymuje w kwocie [...]zł (przy czym w oświadczeniu wskazała kwotę [...]zł), doprowadziłoby do pozbawienia ulgi cechy nadzwyczajności. Świadczenie emerytalne nie uległo zmniejszeniu (po waloryzacji jest wyższe), zaś jej wydatki miesięczne są standardowymi, typowymi dla każdego gospodarstwa domowego. Wnioskodawczyni nie wskazała na jakąkolwiek okoliczność wyjątkową, która uzasadniałaby przyznanie wnioskowanej ulgi podatkowej, z kolei przyjmując w roku 2013 darowiznę w postaci nieruchomości musiała się liczyć z ciężarami podatkowymi. Prowadzenie egzekucji z nieruchomości przez wierzyciela egzekwującego zadłużenie względem darczyńców, którzy zbyli cały majątek spadkowy po ojcu na rzecz osób trzecich, nie spłacając długu, także nie wypełnia przesłanki "ważnego interesu strony", zwłaszcza że Podatniczka musiała wiedzieć o odziedziczonym i niespłaconym przez nich zadłużeniu, i jak wskazywał pełnomocnik ARiMR w toku postępowania prowadzonego pod sygn. akt I ACa [...], strony transakcji były pouczane przez notariusza; zaś w księdze wieczystej ujawnione były wpisy o prowadzeniu egzekucji. W ocenie Kolegium, w ustalonym stanie faktycznym zasadnie organ podatkowy stwierdził, że nie wypełniła się żadna z przesłanek warunkujących udzielenie najdalej idącej ulgi podatkowej jaką jest umorzenie zaległości podatkowej. Strona nie wykazała "ważnego interesu strony" w rozumieniu art. 67a O.p., z kolei za umorzeniem zaległości nie przemawia "interes publiczny", który nakazuje respektować zasadę równości traktowania osób w podobnej sytuacji, jak również zasadę sprawiedliwości. Zdaniem Kolegium, decyzja organu I instancji nie narusza prawa w stopniu, który uzasadniałby uchylenie decyzji do ponownego rozpoznania. Dodało, że kwota zaległości podatkowej w toku postępowania przed organem I instancji nie była przez Stronę kwestionowana, nie jest również podważana w odwołaniu, dlatego też nie zaszła konieczność przeprowadzenia dodatkowej weryfikacji istniejącej zaległości podatkowej. Natomiast, jak zaznaczono już wyżej, kwestia władania nieruchomością przez inne osoby, o ile faktycznie ma to wpływ na status podatkowy (profesjonalny pełnomocnik - twierdzi o samoistnym posiadaniu nieruchomości przez inne osoby, co oznacza, że winien analizie poddać art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku rolnym oraz art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych) należy do istoty postępowania wymiarowego, a tym samym nie może wywrzeć skutku w postępowaniu o przyznanie ulgi podatkowej. Nadto, Kolegium stwierdziło, że wobec braku sprecyzowania we wniosku z dnia 29.07.2020 r. żądania w zakresie "umorzenia podatku od nieruchomości", zasadnie Organ I instancji przyjął, że przedmiotem rozstrzygnięcia będzie zaległość podatkowa wymagalna na dzień orzekania (nie ulega przy tym wątpliwości, że na dzień złożenia wniosku zaległość podatkowa już istniała). Odnośnie drugiego z żądań zawartych we wniosku z dnia 29.07.2020 r. Kolegium wskazało, że żądanie wykupu przez Gminę D. nieruchomości, pozostaje poza ramami niniejszego postępowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2021 r., Strona, reprezentowana przez pełnomocnika (radcę prawnego), wnosząc o jej uchylenie w całości, zarzuciła jej: 1. nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności w sprawie 2. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i brak zastosowania pomimo wystąpienia przesłanek umorzenia postępowania art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej, a w szczególności poprzez błędne przyjęcie, iż po stronie skarżącej brak ważnego interesu prawnego, 3. dowolną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Skarżącej przedstawiła argumentację na poparcie podniesionych w niej zarzutów. Pełnomocnik Skarżącej, po przytoczeniu przepisu art. 67a § 1 pkt 3 O.p., wskazała, że ma świadomość, iż przepis ten skonstruowany jest w ten sposób, iż daje możliwość organowi jego zastosowania po przeanalizowaniu materiałów zgromadzonych w sprawie. Organowi jednak materiał w sprawie został przedstawiony szczegółowo i organ posiada wiedzę, iż Skarżąca nigdy nie była we władaniu przedmiotowej nieruchomości, od której naliczony został podatek od nieruchomości. Pojęcia "ważny interes podatnika" oraz "interes społeczny" nie zostały zdefiniowane. Według pełnomocnika Skarżącej, w przedmiotowej sprawie organ I instancji błędnie nie stwierdził wystąpienia żadnej z przesłanek z art.67a O.p. Organ I instancji zapoznany jest szczegółowo z materiałami w sprawie, w tym z okolicznością, iż U. S. nigdy nie władała nieruchomością, a jej sytuacja finansowa jest bardzo trudna. Wskazała, że U. S. jest wyłącznym właścicielem zabudowanej działki nr [...] o pow. [...] ha, a udział w działce [...] została zbyta na rzecz p. Ł. M.. Sytuacja finansowa Skarżącej wraz z okolicznością, iż Skarżąca nie ma możliwości korzystania z nieruchomości, winny łącznie stanowić o umorzeniu postępowania. Skarżąca ani nie korzysta z nieruchomości, ani nie może korzystać z pożytków na tej nieruchomości. W ocenie Skarżącej, sama trudna sytuacja finansowa nie jest jedyną przesłanką umożliwiającą umorzenie postępowania, jednakże za taką przesłankę należy uznać to, iż Skarżąca otrzymuje emeryturę w tak niskiej wysokości w prawie polskim, iż po opłaceniu czynszu za lokal mieszkalny, mediów, leków zostaje jej kwota około [...] zł na jedzenie i środki czystości oraz przejazdy, co jest kwotą niewystarczającą. Wysokość świadczenia emerytalnego stanowi zatem o wyjątkowości przesłanki pozwalającej na umorzenie postępowania. Dalej pełnomocnik Skarżącej wskazała, że przedmiotem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest ubieganie się o umorzenie zaległości podatkowej w określonej kwocie i do tego odniósł się organ I instancji odmawiając umorzenia postępowania. Stan prawny nieruchomości spadkowej jest skomplikowany. Zbycie tej nieruchomości w części zostało uznane za bezskuteczne/ na rzecz Pani U. S./ a w pozostałej części za skuteczne. Spadkobiercy zaproponowali również zbycie pozostałej nieruchomości na rzecz Agencji w celu pokrycia zobowiązań. Agencja na to nie przystała i dlatego toczy się postępowanie egzekucyjne z nieruchomości, a Pani U. S. nie ma możliwości zbycia tej nieruchomości samodzielnie z uwagi na toczące się postępowanie egzekucyjne. W ocenie Skarżącej, organ winien wziąć pod uwagę całokształt materiału dowodowego, a nie jedynie wybiórcze okoliczności. Na całokształt zaś materiału dowodowego składa się nie tylko sytuacja finansowa Skarżącej, ale również okoliczność, iż nie była ona nigdy we władaniu tej nieruchomości a toczące się postępowanie egzekucyjne przedłuża się albowiem nie ma chętnych na nabycie tej nieruchomości. Nieruchomość była i jest w posiadaniu P. A. P. według wiedzy Skarżącej. Uprzednio ta osoba płaciła podatki, następnie oświadczyła, iż nie jest już posiadaczem samoistnym, a organ nie weryfikując tej okoliczności obciąża podatkiem Panią U. S. jako obecną właścicielkę, pomimo iż nie ma ona możliwości objęcia w posiadanie tej działki z uwagi na to iż jest ona w posiadaniu tej osoby trzeciej. Działka ta była objęta dzierżawą bezpłatną, gdzie Sąd uznał, iż nie została ona wypowiedziana i zasądził odszkodowanie /odstępne z tego tytułu przy sprzedaży innych działek objętych tą sprzedażą. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Rozpoznając sprawę w trybie uproszczonym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje. Skarga jest niezasadna, Sąd bowiem, w wyniku kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem, nie stwierdził, by organy podatkowe dopuściły się naruszenia przepisów prawa w stopniu wymagającym jej uchylenia. Przedmiotem skargi, a tym samym kontroli sądowej, jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...].04.2021 r., utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza D. z dnia [...].02.2021 r., znak: [...], którą odmówiono Skarżącej umorzenia zaległości podatkowych w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2020 r. w kwocie [...]zł. Podstawą materialnoprawną wydania zaskarżonej decyzji był przepis art. 67a § 1 pkt 3 O.p., zgodnie z którym organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Z przytoczonej regulacji wprost zatem wynika, że wniosek podatnika wszczyna postępowanie w sprawie ulgi w spłacie podatków, jednakże organ podatkowy może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe tylko w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym. Należy więc przy tym podkreślić, że stosowanie ulg podatkowych jest odstępstwem od zasady powszechności opodatkowania określonej w art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, który stanowi, że każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków określonych w ustawie. Użyte zarówno w art. 67a § 1 pkt 3 O.p. określenie "może umorzyć" w sposób jednoznaczny wskazuje, że organ orzekający w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych przy rozpatrywaniu takiej sprawy i wydaniu rozstrzygnięcia korzysta ze swobody uznania administracyjnego. Oznacza to, że organ w przypadku stwierdzenia przesłanek określonych w tym przepisie może uwzględnić wniosek lub odmówić jego uwzględnienia. Uznaniowość decyzyjna w zakresie rozstrzygnięcia na gruncie art. 67a § 1 pkt 3 O.p. sprawia, że nawet wystąpienie ustawowych przesłanek nie nakazuje organowi podatkowemu zastosowanie instytucji umorzenia w każdym przypadku. Nie oznacza to jednak, że organ może dowolnie rozstrzygać sprawę. Uznanie administracyjne jest bowiem ograniczone dyrektywami wyboru rozstrzygnięcia, tj. "ważnym interesem podatnika" oraz "interesem publicznym". Użyte terminy "interes publiczny" oraz "ważny interes podatnika" są terminami niezdefiniowanymi przez ustawodawcę. O istnieniu "ważnego interesu podatnika" decydują kryteria obiektywne, a więc, czy są zgodne z powszechnie obowiązującą hierarchią ważności wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, których nie można utożsamiać z subiektywnym odczuciem podatnika. Natomiast przez "interes publiczny" rozumie się dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, korektę błędnych decyzji, itp. Powyższe dyrektywy wynikają z wyjątkowego charakteru instytucji umorzenia, stanowiącej odstępstwo od zasady równości i powszechności opodatkowania. Zasadą jest i pozostać musi płacenie podatków w sposób i w terminach przewidzianych przez przepisy prawa. Jedynie nadzwyczajne okoliczności, niezależne od podatnika, mogą stanowić podstawę odstępstwa od tej zasady (por. B. Dauter S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek. Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2007, s. 522 i n., tezy 14, 15 oraz 18-20 i powołane tam orzecznictwo). W doktrynie oraz utrwalonym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi wątpliwości, że ocena, czy przesłanki umorzenia zaległości podatkowej istnieją w konkretnej sprawie, może być dokonana tylko po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu okoliczności faktycznych występujących w sprawie popartych zebranym materiałem dowodowym, oraz dokładne wyjaśnienie okoliczności faktycznych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 lutego 2002 r., sygn. akt III SA 2302/00). Obowiązki te bezpośrednio wynikają z treści art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. Dopiero po wyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych występujących w badanej sprawie, znajdujących oparcie w materiale dowodowym i po rozważeniu całokształtu tych okoliczności, organ podatkowy może jednoznacznie stwierdzić, czy zachodzą przesłanki wskazane w art. 67a § 1 O.p. Jeżeli mimo istnienia przesłanek, podejmuje się decyzję polegającą na odmowie umorzenia zaległości podatkowej, uzasadnienie takiej decyzji winno zawierć szczegółowo określone motywy takiego rozstrzygnięcia (art. 210 § 4 O.p.). Sąd orzekający w sprawie, dokonując oceny zaskarżonej decyzji we wskazanym wyżej zakresie, nie stwierdził, by naruszała ona prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Kontrola legalności decyzji wydawanych w ramach tzw. uznania administracyjnego sprowadza się do oceny, czy organ podatkowy uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych mających wskazywać na ważny interes podatnika lub interes publiczny oraz, czy w ramach swego uznania nie dopuścił się on naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów. Kontroli sądowej nie podlega bowiem uznanie samo w sobie, ale sposób, w jaki dokonano zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, uzasadnienia stanowiska organu, a także to, czy swobodne uznanie organu podatkowego nie przekształciło się w uznanie dowolne. Decyzja uznaniowa może być zatem przez Sąd uchylona, ale tylko w przypadku stwierdzenia, że została wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego lub prawa materialnego w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. O tego rodzaju naruszeniach można mówić, gdyby organ pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę, pominął istotny dla rozstrzygnięcia materiał dowodowy lub dokonał jego oceny wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego, a także gdyby dokonał wykładni występujących w art. 67a O.p. pojęć niezgodnie z ogólnymi zasadami prawa. Kontrolując zasadność zaskarżonej decyzji w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej, Sąd stwierdził, że organy podatkowe zgromadziły wystarczający materiał dowodowy w kontekście znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego (art. 67a § 1 pkt 3 O.p.) i na jego podstawie właściwie wyprowadziły wnioski co do odmowy umorzenia zaległości podatkowej, dokonana zaś ocena jest spójna, logiczna i mieści się w ustawowych granicach swobodnej oceny. W aktach sprawy znajdują się dokumenty świadczące o wszechstronnym zbadaniu przez organy podatkowe sytuacji rodzinnej, majątkowej i materialnej Skarżącej. W ocenie Sądu, organy podatkowe odniosły się do powoływanych oraz ustalonych okoliczności stanu faktycznego. Sytuacja materialna i bytowa Skarżącej została ustalona i oceniona, z uwzględnieniem, że sytuacja materialna Skarżącej jest trudna, co jednakże – jak zasadnie Organ I instancji wskazał - nie jest wystarczające do przyznania wnioskowanej ulgi o umorzenie zaległości podatkowej. Konieczne jest bowiem wykazanie konkretnych okoliczności, które po stronie podatnika spowodowały przejściowy i niezawiniony przez niego brak zdolności płatniczej uniemożliwiający mu wywiązanie się z ciążących na nim obowiązków podatkowych. Jakkolwiek w skardze Skarżąca podnosi zarzut braku wyjaśnienia wszystkich okoliczności w sprawie i naruszenia prawa materialnego, tj. art. 67a § 1 O.p. przez jego błędną wykładnię i brak zastosowania, a w szczególności błędne przyjęcie, że po stronie skarżącej brak jest "ważnego interesu prawnego", to w istocie skargi nie zgadza się z oceną organu podatkowego co do sytuacji Skarżącej. Jednak, jak wynika z uzasadniania zaskarżonej decyzji, jak i decyzji Organu I instancji, znajdujących oparcie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, organy wyczerpująco odniosły się do podnoszonych przez Skarżącą okoliczności związanych z Jej sytuacją materialno – bytową. Organ podatkowy przeprowadził czynności mające na celu wyjaśnienie i potwierdzenie tych okoliczności ustalając, że Skarżąca jest wyłącznym właścicielem działki rolnej nr [...] o powierzchni [...] ha, zabudowanej budynkiem gospodarczym o powierzchni [...] m ˛, położonej w miejscowości O., dla której prowadzona jest księga wieczysta KW nr [...], z której prowadzona jest egzekucja (nieruchomość ta była przedmiotem sporu w innej sprawie o sygn. akt I SA/Sz 543/21, w której szczegółowo odniesiono się do okoliczności prowadzenia egzekucji z tej nieruchomości, stanowiącej przedmiot opodatkowania, gdzie Skarżąca kwestionowała status podatnika,), co jednak nie stanowi podstawy do umorzenia zaległości podatkowej za 2020 r. w łącznej kwocie [...]zł, gdyż Skarżąca posiada także stałe świadczenia emerytalne w kwocie [...]zł, które - jak wynika oświadczenia Skarżącej z dnia 03.09.2020 r. - obecnie wynosi [...] zł, a zatem uległo zwiększeniu (i taka też jest tendencja wzrostowa), zaś jej wydatki są standardowe, typowe dla każdego gospodarstwa domowego (jak wynika z ww. oświadczenia obejmują wydatki mieszkaniowe na: czynsz - [...] zł, woda rocznie - [...] zł, energia elektryczna co 2 miesiące - około [...] zł, i ogrzewanie gazowe co kwartał - około [...] zł, a także wydatki związane z ochroną zdrowia (około [...] zł miesięcznie). Co istotne, powyższe okoliczności nie są kwestionowane przez Skarżącą, zaś okoliczność własności ww. nieruchomości Skarżącej znajduje potwierdzenie w załączonej do akt administracyjnych badanej sprawy "Informacji z rejestru gruntów" według stanu na dzień 30.09.2020 r. Skarżąca natomiast podnosi w skardze (podobnie jak w innej sprawie o sygn. akt I SA/Sz 543/21), że jest "wyłącznym właścicielem zabudowanej działki nr [...] o pow. [...] ha (...)", lecz nigdy nie władała tą nieruchomością, gdyż nieruchomość ta była i jest w posiadaniu osoby trzeciej, tj. A. P. według wiedzy Skarżącej, który uprzednio płacił podatki, zaś organ nie zweryfikował tej okoliczności i podatkiem obciąża Skarżącą jako obecną właścicielkę. Sąd podziela stanowisko Kolegium, że w postępowaniu o przyznanie ulgi podatkowej te okoliczności podnoszone przez Skarżącą nie mają znaczenia, gdyż w tym postępowaniu nie jest możliwe weryfikowanie decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, w tym ustalenie, na kim ciąży obowiązek podatkowy. Postępowanie o udzielenie ulgi może w istocie dotyczyć wyłącznie należności niespornych, tj. takich w stosunku do których strona wyczerpała środki zaskarżenia (zwykłe, nadzwyczajne) albo w stosunku do których nie zamierza ich uruchamiać. Trafnie przy tym powołano wyrok NSA z dnia 16 listopada 2017 r., sygn. akt II FSK 2923/15, wskazując, że: "w trakcie postępowania w przedmiocie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych nie można weryfikować decyzji ustalającej lub określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Próba podważenia zasadności decyzji wymiarowej w postępowaniu uregulowanym w Rozdziale 7a Ordynacji podatkowej, prowadzi do naruszenia wyrażonej w art. 127 O.p. zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego.". Również w wyrokach z dnia 16 listopada 2017 r., II FSK 2923/15 i z dnia 24 października 2013 r., II FSK 2780/11, NSA wskazał, że weryfikacja ustaleń dokonanych w decyzji określającej lub ustalającej obowiązek podatkowy nie mieści się w granicach uprawnienia udzielonego organom podatkowym w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej. Stąd, słusznie Kolegium uznało, że uzasadnienie wniosku o umorzenie zaległości podatkowych okolicznością objęcia przez osoby trzecie w posiadanie samoistne nieruchomości stanowiącej własność Skarżącej, nie może zostać uznane za wypełniające którąkolwiek z przesłanek z art. 67a O.p., ani też nie może być uznane na skutecznie podniesiony zarzut wobec odmowy przyznania ulgi podatkowej. Zatem, instytucja umorzenia zaległości podatkowych ma zastosowanie tylko wówczas, gdy nie jest sporny wymiar podatku. Określenie wymiaru podatku jest przedmiotem odrębnie prowadzonego postępowania podatkowego (art. 21 § 1 i § 3 O.p.). Tylko wymagalna należność podatkowa, która nie została zapłacona w terminie płatności, a więc przekształciła się w zaległość podatkową (art. 51 § 1 O.p.), może być przedmiotem umorzenia (por. wyrok NSA w Warszawie z 12.01.2001 r., III SA 2962/99). Wysokości zobowiązania podatkowego nie można natomiast kwestionować i weryfikować w toku postępowania o umorzenie zaległości podatkowej. Postępowanie w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych nie stanowi kontynuacji postępowania w przedmiocie wymiaru tych zobowiązań, albowiem inne są jego cele i przesłanki podejmowanych w jego ramach rozstrzygnięć (por. wyrok WSA w Warszawie z 03.12.2004 r., III SA/Wa 188/04). Wobec nie budzących wątpliwości ustaleń faktycznych dokonanych przez Organ podatkowy, tym samym udzielenie ulgi pod względem okoliczności społeczno - ekonomicznych w kontekście przesłanek warunkujących udzielenie wnioskowanej ulgi o umorzenie zaległości podatkowej jest przedwczesne, gdyż w istocie źródłem utrzymania Skarżącej świadczenie emerytalne przysługujące Skarżącej (które - jak wynika z akt sprawy - od 01 marca 2020 r. wzrosło i wynosi [...] zł), a nadto, jak oświadczyła Skarżąca - nie korzysta z żadnych wsparć finansowych, ani tez materialnych, nie posiada też żadnych długów, natomiast jest właścicielem działki rolnej nr [...], obręb O.. Z przedstawionych okoliczności wprost zatem wynika, że Skarżąca miesięcznie otrzymuje stałe świadczenie emerytalne (niesporne), co jednoznacznie świadczy, że Skarżąca ma realną możliwość spłaty zaległości podatkowej w kwocie [...]zł. Nadto, ze zgromadzonych dowodów w niniejszej sprawie, a dokładniej z informacji z rejestru gruntów według stanu na dzień 30.09.2020 r. wynika, że nieruchomość, obejmująca zabudowaną działkę rolną o nr [...], o powierzchni [...] ha, położonej w miejscowości O., stanowi własność Skarżącej (okoliczność niesporna), zaś w oświadczeniu z dnia 03.09.2020 r. Skarżąca sama oświadczyła, że posiada działkę rolna nr [...], obręb O.. Słusznie zatem uznał Organ odwoławczy, że trudna sytuacja materialna podatnika sama w sobie nie może być uznana za przesłankę umożliwiającą zastosowanie wnioskowanej ulgi. Pozytywne rozpatrzenie wniosku Skarżącej o umorzenie zaległości podatkowej prowadziłoby w konsekwencji do uprzywilejowania Skarżącej jako podatnika w stosunku do tych podatników, którzy mimo trudnej sytuacji finansowej, jednak ponoszą wydatki podatkowe bez udziału pomocy Skarbu Państwa, co pozostawałoby w sprzeczności z konstytucyjnymi zasadami powszechności opodatkowania i równości, przejawiającymi się w jednolitym dla wszystkich systemie podatkowym. Wobec tego, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a tym samym w sposób uprawniony Organ podatkowy odmówił Skarżącej przyznania ulgi w przedmiocie umorzenia wnioskowanej zaległości podatkowej. Co najistotniejsze w badanej sprawie, Skarżąca posiada - oprócz stałego dochodu - własny majątek nieruchomy i w związku z tym nieruchomość ta może stanowić zabezpieczenie spłaty zaległości podatkowej Skarżącej, a także pozwala na uzyskanie kwoty niezbędnej do uregulowania zobowiązania Skarżącej wobec Skarbu Państwa, gdyż nie można wykluczyć, że w związku z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym nieruchomość ta zostanie ostatecznie sprzedana, i pozwoli na zaspokojenie wszystkich wierzycieli Skarżącej. Jak trafnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 861/10, dopóki podatnik posiada majątek, z którego możliwa jest egzekucja należności publicznoprawnych, dopóty umorzenie zaległości z tego tytułu byłoby przedwczesne (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 17.11.2010 r., sygn. akt I SA/Gd 861/10, zaakceptowany wyrokiem NSA, II FSK 879/11). Tym samym, dopóki istnieją niewykorzystane możliwości wyegzekwowania zaległości podatkowej (czy odsetek za zwłokę lub opłaty prolongacyjnej), dopóty jej umorzenie przed ich wyczerpaniem byłoby by sprzeczne z interesem publicznym (tak NSA w wyroku z dnia 21.06.2000 r., I SA/Ka 14/99, niepubl.). W ocenie Sądu, stanowisko Organów podatkowych wprawdzie nie znajduje akceptacji Skarżącej, to jednak nie stanowi naruszenia zasady swobodnej oceny materiału dowodowego (art. 191 O.p.), która nie może być postrzegana w kategoriach obowiązku organów podatkowych przyjęcia jako zasadne nieusprawiedliwionych żądań podatnika. Należy mieć przy tym również na uwadze, że organy podatkowe wypełniając zasadę legalizmu (art. 120 O.p.) muszą wyciągać konsekwencje prawne na podstawie przepisów nakładających na podatników określone ciężary. Zatem, w badanej sprawie nie doszło także do naruszenia tej zasady, organ bowiem działał na podstawie i w granicach przepisów prawa. Zdaniem Sądu, na podstawie analizy powyższych okoliczności, uwzględniając aktualną sytuację Skarżącej, Organy zasadnie doszły do wniosku, że w przypadku Skarżącej nie zachodzą przesłanki do umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości za 2020 r. Organy szczegółowo wyjaśniły motywy, jakimi kierowały się przy podjęciu takiego rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że chociaż wynik przeprowadzonego postępowania nie jest zgodny z oczekiwaniami Skarżącej, w badanej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, ani też stanowiącego materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia przepisu art. 67a § 1 pkt 3 O.p. Materiał dowodowy został zebrany w zgodzie z przepisami postępowania i w aspekcie przesłanek "ważnego interesu podatnika" i "interesu publicznego", czemu dano wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dokonując wyczerpującej analizy sytuacji Skarżącej w kontekście tych przesłanek. Dopuszczono jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Wyjaśnienia Strony i dokumentacja zgromadzona w sprawie pozwoliły Organom dokonać oceny wniosku Skarżącej pod kątem przesłanek niezbędnych do zastosowania ulgi w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej. Zdaniem Sądu, postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone w zgodzie z przepisami prawa, stanowisko Organu zostało wyjaśnione i uzasadnione. Natomiast Skarżąca, ani też jej pełnomocnik z wyboru, nie wykazali wystąpienia takich okoliczności nadzwyczajnych, niezależnych od podatnika, które by uzasadniały konieczność umorzenia wnioskowanej zaległości podatkowej. W tym stanie sprawy Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, i działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej. W myśl zaś art. 119 pkt 2 P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 P.p.s.a.). Na tej właśnie podstawie, w trybie uproszczonym została rozpoznana skarga wniesiona w niniejszej sprawie. Wyżej powołane wyroki są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na internetowej stronie pod adresem: www.nsa.gov.pl